บทที่ 56

“ช่วยลูกเราด้วยนะคะ” แสงดาวมองเขาอย่างวิงวอน ขจรศักดิ์จูบหน้าผากมนเบาๆ

“เข้มแข็งไว้นะดาว ฉันกับลูกต้องการกำลังใจจากเธอ” เขาบอกเสียงทุ้ม สบนัยน์ตาดำขลับที่เจือไปด้วยน้ำตา

แสงดาวสะอื้นไห้ออกมาอย่างไม่อาย อยุทธ์เห็นศศิธรจึงวิ่งไปหาและถามว่าเกิดอะไรขึ้นจนรู้สาเหตุ ทั้งสองจึงพากันมาหาคู่ของขจรศักดิ์ทันที

“เรารีบแยกกันตามหาดีกว่านะขจร มืดค่ำจะหาร่องรอยยากขึ้น ฉันโทร.ให้เจ้าหน้าที่มาช่วยหาอีกสามสี่คน” อยุทธ์บอกเร่งรีบ ขจรศักดิ์พยักหน้าและหันไปมองศศิธร

“ฝากดาวด้วยนะคุณนวล” ขจรศักดิ์เตรียมจะผละไปแต่แสงดาวจับมือเขาไม่ปล่อย

“ไม่ค่ะ ดาวจะไปตามหาลูก ให้ดาวไปเถอะนะคะ” แสงดาวบีบมือชายหนุ่มแน่น บอกให้รู้ว่าเธอจะไม่อยู่เฉยหากไม่เจอลูก ขจรศักดิ์หวงทั้งเธอและลูกไม่แพ้กันจึงพาไปด้วย ขณะที่ทุกคนกำลังร้อนใจและวุ่นวายตามหาน้องหวายอยู่นั้น ก็มีสาตาคู่หนึ่งมองอย่างสะใจอยู่บนตึก

ทุกคนระดมกำลังตามหาน้องหวายเป็นนาน กระทั่งพระอาทิตย์ตกดินก็ไม่สิ้นความพยายาม เมื่อแสงสว่างถูกแทนที่ด้วยความมืดแห่งราตรี อากาศที่เคยร้อนเริ่มเย็นขึ้น หัวใจของคนเป็นแม่ก็ยิ่งร้าวรานเพราะความเป็นห่วง เท้าเรียววิ่งตามร่างสูงอย่างไม่รู้จักเ