บทที่ 7

หลังจากไปส่งหม่อมหลวงศศิธรที่วังหฤทัย ขจรศักดิ์ก็ขับรถไปหาเพื่อนที่อยู่ย่านพระรามสอง ดอกไม้หลากหลายสีสันที่ชูช่ออวดความสวยงามอยู่ตามสองข้างทางทำให้อารมณ์อันขุ่นมัวของหม่อมราชวงศ์หนุ่มดีขึ้นมาบ้าง ขณะที่รถวิ่งไปตามถนนสายรองเพื่อเข้าไปในซอย สายตาคู่คมก็ไปสะดุดกับร่างแน่งน้อยซึ่งกำลังหาบเร่เดินอยู่บนฟุตบาท เมื่อรถวิ่งเข้าไปใกล้จนเห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้หมวดปีกกว้างก็หักพวงมาลัยเข้าไปจอดข้างทางทันที อารมณ์กรุ่นโกรธเริ่มตีปะทะขึ้นอีกครั้ง

“ยัยเด็กเหลือขอ...” ขจรศักดิ์เปิดประตูก้าวลงจากรถ เดินลิ่วๆ ไปหาแสงดาว ใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรนั้นบึ้งตึงขึงเครียดตึงราวกับถูกปีศาจเข้าสิงยังไงยังงั้น

“อีตาคุณชายหลงโรง” รัศมีของความน่ากลัวพุ่งตรงเข้ามาปะทะตัว จนแสงดาวต้องถอยหลังแล้วรีบเดินกลับไปทางเดิมอย่างรวดเร็ว

“จะหนีไปไหนยัยตัวแสบ” ร่างสูงเอื้อมมือไปจับไม้คานเอาไว้ แต่แสงดาวก็ยังพยายามเดินไปข้างหน้าต่อ ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดไม่อาจทัดทานพลังอันมหาศาลแห่งบุรุษได้ ท้ายที่สุดแล้วเด็กสาวจึงตัดสินใจวางหาบลงกับพื้นและหันหน้ามาประจัญบานในแบบ...ตาต่อตา...ฟันต่อฟัน!

“คุณชายบ้า จะเอาเรื่องฉันให้ได้ใช่ไหม” ใบหน้านวลแฉล้มเชิดขึ้นพร้อมทั้งยื้อยุดดึงไม้คานกลับมา ขจรศักดิ์ลดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“กราบขอโทษฉันเดี๋ยวนี้ แล้วฉันจะไม่ตอแยหล่อนอีกเลย”

เมื่อรู้จุดประสงค์ของอีกฝ่าย แสงดาวก็มีอารมณ์กรุ่นขึ้นไปอีก บ้าจริง! พวกผู้ดีนี้ผิดไม่เป็นหรือยังไงนะ ที่ผ่านมาเขาเป็นคนผิดแท้ๆ แล้วทำไมต้องให้เธอขอโทษด้วย

“ทำไมดิฉันต้องขอโทษคุณด้วย ในเมื่อทุกครั้งคุณก็เป็นฝ่ายผิด หรือพวกผู้ดีตีนแดงกล่าวคำขอโทษไม่เป็น”

ได้ยินแบบนั้น ขจรศักดิ์ถึงกับขบกรามแน่นด้วยความโมโห ดูเจ้าหล่อนสิลอยหน้าลอยตาพูดไม่เกรงกลัวเขาเลยสักนิด เห็นแล้วหมั่นไส้จริงๆ ถ้าหักคอจิ้มน้ำพริกได้เขาคงลงมือทำไปตั้งนานแล้ว ฮึ!

“ยัยเด็กบ้า พ่อแม่ไม่สั่งสอนหรือไง ถึงปากเก่งเถียงคําไม่ตกฟากกับผู้ใหญ่แบบนี้” เมื่อชายหนุ่มด่าถึงบุพการี มีหรือที่แสงดาวจะทนได้

“อย่าลามปามถึงพ่อแม่ดิฉันนะ ตัวเองนะสิเป็นผู้ใหญ่รังแกเด็ก เกิดในชาติตระกูลดีเสียเปล่า นิสัยแย่เอามากๆ” แสงดาวไม่ยอมถูกด่าอยู่ฝ่ายเดียว แต่นั่นเท่ากับไปเติมเชื้อไฟของหม่อมราชวงศ์หนุ่มให้ร้อนระอุขึ้นเป็นเท่าทวี จนต้องถลาไปคว้ามือเล็กเอาไว้แล้วตีก้นเธอแรงๆ สองทีเพื่อสั่งสอน

“เด็กบ้า นี่แน่ะ นี่แน่ะ”

“โอ้ย...ปล่อยนะ ปล่อย ช่วยด้วยค่ะ ผู้ชายคนนี้เป็นคนโรคจิต รังแกเด็กค่ะ ช่วยด้วย” แสงดาวร้องโวยวายแล้ววิ่งวนไปรอบๆ ตัวเขา

“ไม่มีใครช่วยเด็กดื้ออย่างหล่อนได้หรอก” ขจรศักดิ์จะตีก้นเธออีกครั้ง แต่เด็กสาวพลิกตัวไปกระโดดขี่หลังเขาแล้วกอดคอแน่น หม่อมราชวงศ์หนุ่มพยายามสะบัดแรงๆ แต่ก็ไม่หลุด

“ลงมาจากหลังฉันเดี๋ยวนี้!”

เวลานั้นแสงดาวไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว เธอใช้ความได้เปรียบด้วยการโยกขย่มเป็นจ๊อกกี้ที่กำลังควบอาชาไนย จนไม่รู้ว่าอะไรต่อมิอะไรถูไถไปกับแผ่นหลังหนา

“ไม่ปล่อย คุณต้องเป็นม้าให้ฉันขี่เพื่อเป็นการไถ่โทษ กั๊บๆๆๆ…สนุกจริงๆ เลยได้ขี่ม้าคุณชายหลงโรงด้วย ฮี้...ฮี้” แสงดาวเลียนเสียงเหมือนม้าอย่างสนุกสนาน ในขณะที่ขจรศักดิ์หน้าเขียวปัดเพราะไม่เคยโกรธใครเท่านี้มาก่อน จึงตัดสินใจแบกเธอเดินอาดๆ ลงไปยังถนน ทำเอาตำรวจที่ขับรถผ่านมาพอดีต้องรีบหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้ามาดูเหตุการณ์อย่างรวดเร็ว

“ว้าย…คุณจะทำอะไร” แสงดาวกอดลำคอเขาแน่น แก้มนุ่มๆ แนบกับแก้มสากระคายโดยไม่ตั้งใจ ขจรศักดิ์หัวใจกระตุกวูบไหวไปชั่วขณะ

“ทำในสิ่งที่หล่อนกลัวนะสิ ยัยเด็กแสบ” ขจรศักดิ์ยืนแบกร่างแน่งน้อยอยู่กลางถนน รถตำรวจวิ่งเข้ามาใกล้ทุกขณะ แสงดาวม่านตาเบิกขยายด้วยกลัวว่าตนเองและเขาจะถูกรถชนเอาได้

เอี๊ยด!!!...ปี๊นนน!!!

เสียงเบรกและเสียงแตรดังก้องสะท้านขึ้นพร้อมๆ กัน ก่อนที่รถของตำรวจจะลากล้อจนควันฟุ้งตลบมาหยุดอยู่ตรงหน้าของคนทั้งสองห่างไม่ถึงคืบ แสงดาวหลับตาปี๋ลำแขนกอดคอเขาแน่น ใบหน้าเรียวรูปไข่ซุกเข้ากับซอกคอหนา จนกลิ่นกายสาวหอมอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกขจรศักดิ์ แถมสัมผัสนุ่มนิ่มที่บริเวณแผ่นหลังแม้นไม่ใหญ่โตแต่ก็ทำเอาหัวใจแกร่งรู้สึกแปลกๆ ชอบกล ตำรวจที่อยู่ในรถรีบเปิดประตูลงมาทันที

“อ้าว...ชายขจรเองหรอกรึ”

พันตำรวจตรี ‘หม่อมราชวงศ์อยุทธ์ ป้อมปราการ’ ถึงกับส่ายหัวไปมา เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่กลางนั้นเป็นเพื่อนสนิทของตน

“อยุทธ์ จับเด็กคนนี้เร็ว โทษฐานทำร้ายร่างกายและหมิ่นประมาทฉัน” ขจรศักดิ์รีบบอกหลังจากที่เห็นว่าตำรวจนายนั้นก็คือเพื่อนของเขานั่นเอง พร้อมกับเหวี่ยงตัวไปมาเพื่อสะบัดคนบนหลังให้หลุด ส่วนแสงดาวพอเห็นบุคคลที่สามเข้ามาช่วยก็ใจชื้นขึ้น จึงทำทีทิ้งตัวจากหลังกว้างลงไปนอนกองกับพื้น และร้องโอดโอยราวกับเจ็บนักหนา

“โอ้ย…คุณตำรวจ ช่วยด้วยค่ะ ผู้ชายคนนี้ทำร้ายร่างกายดิฉัน” แขนเรียวพยายามยันกายลุกขึ้นจากพื้นในลักษณะจะล้มแหล่ ไม่ล้มแหล่ จนขจรศักดิ์รู้สึกขัดตาเหลือทน จึงขยับกายเข้าไปกระชากร่างแสนพยศให้ลุกขึ้น ซึ่งนั่นก็ยิ่งเข้าทางของเด็กสาว อยุทธ์เข้าใจว่าเพื่อนรักจะทำร้ายผู้หญิงก็เลยรีบเข้าไปขวางทางเอาไว้

“ขจร...ใจเย็นๆ เพื่อน” สารวัตรหนุ่มที่มีศักดิ์เป็นถึงหม่อมราชวงศ์เหมือนกันค่อยๆ ประคองร่างของแสงดาวลุกให้ขึ้น “คุณเป็นยังไงบ้างครับ ต้องไปหาหมอหรือเปล่า” อยุทธ์เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะให้แสงดาวยืนด้วยตัวเอง แต่ก็ยังคอยดูอยู่ใกล้ๆ กลัวว่าเธอจะล้มลงไปอีก ขจรศักดิ์เห็นท่าทีเจ้ามารยาของเธอก็รู้สึกหมั่นไส้แทบอยากกระโจนเข้าไปบีบคอขาวๆ นั่นเสีย!

“ฉันขอแจ้งความ ผู้หญิงคนนี้ทำร้ายและหมิ่นประมาทฉัน จับไปโรงพักเดี๋ยวนี้เลย” หม่อมราชวงศ์หนุ่มแห่งวังตะวันฉายสั่งตามความเคยชิน แล้วจับข้อมือน้อยๆ อันฤทธิ์เยอะลากตรงไปยังรถตำรวจโดยไม่รอการสอบสวนของเพื่อนรักแต่อย่างใด

“โอ้ย...ฉันเป็นฝ่ายเสียหายนะ ปล่อยสิ ปล่อย” แสงดาวพยายามดิ้นหนีแต่ถูกเขาช้อนอุ้มแล้วโยนร่างขึ้นไปท้ายกระบะรถอย่างกระแทกกระทั้น “ช่วยด้วยคุณตำรวจ ดิฉันไม่ผิดนะคะ!” เด็กสาวหันไปมองที่พึงของประชาชน อยุทธ์ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุจึงตัดสินใจสั่งนายตำรวจที่มาด้วยกัน

“จ่าเข้ม จับทั้งสองคนไปโรงพักข้อหาทะเลาะวิวาทในที่สาธารณะ”

“ครับสารวัตร...” จ่าเข้มรับคำแล้วหันไปผายมือเชิญหม่อมราชวงศ์ขจรศักดิ์และคู่กรณีเข้าไปนั่งข้างในรถ จากนั้นก็เดินยกเอาหาบขนมครกขึ้นท้ายกระบะอีกที ร่างสูงนั่งเบียดกับแสงดาวอยู่เบาะหลังจนเด็กสาวต้องขยับตัวออกห่าง

“นายจับฉันทำไมอยุทธ์” ขจรศักดิ์เอ่ยถามเมื่ออยุทธ์ขับรถออกมาจากที่เกิดเหตุ ก่อนจะชำเลืองมองคนอวดเก่งข้างกาย เด็กสาวขยับห่างไปชิดประตูอีกฟาก ในหัวเริ่มคิดหนัก ถ้าถูกจับเธอจะทำยังไง จะเอาเงินที่ไหนมาประกันตัว อยุทธ์เห็นคู่กรณีของเพื่อนเงียบไปก็เหลือบมองดูสถานการณ์ผ่านกระจกหลัง