หมั้นรักวิศวะปากร้าย

ตอนที่ 1 ยัยเด็กหน้าสวย

“ไปมหาลัย M ค่ะ” เสียงของหญิงสาวที่ใส่ชุดนักศึกษาพูดกับคนขับแท็กซี่หลังจากที่เธอขึ้นมานั่งบนรถเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะสบตากับคนขับผ่านกระจกมองหลัง ลุงคนขับมองมาที่เธออย่างสงสัยแต่ก็ไม่พูดอะไรจนเธอต้องถาม

“คุณลุงมองฉันมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“อ่อเปล่า ลุงแค่จะถามว่าหนูจะลงตรงไหนของมหาลัย ลุงจะได้ไปส่งที่คณะถูก” ลุงคนขับแท็กซี่ถาม ขณะขับรถออกจากคอนโดหรู

“อ่อ...ตึกคณะวิศวะค่ะ”

“หืม ไม่น่าเชื่อสวย ๆ อย่างหนูเรียนคณะวิศวะเหรอ ลุงคิดว่าเรียนพวกบัญชีหรือไม่ก็นิเทศอะไรพวกนี้ซ่ะอีก”

“ความจริงฉันเรียนบัญชีค่ะ แต่แค่จะไปหาคนที่ตึกวิศวะ” เธอตอบพร้อมกับยิ้มหวานให้ลุงขับแท็กซี่

“ไปหาแฟนล่ะซิ สาวสวยกับหนุ่มวิศวะ ดูแล้วก็เหมาะกันดีนะ” ลุงแท็กซี่บอก ก่อนจะหยุดพูดแล้วหันไปโฟกัสที่ถนน เพราะวันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก รถของบรรดานักศึกษาและอาจารย์จึงมุ่งตรงมาที่มหาลัยพร้อม ๆ กัน รถจึงติดหนักถึงขั้นที่แทบขยับไม่ได้

“ลุง รถติดขนาดนี้ฉันลงตรงนี้ก็ได้ค่ะ ลุงจะได้กลับรถข้างหน้าได้เลย”

ณิชาจึงตัดสินใจที่จะลงรถ ก่อนถึงยูเทิร์นข้างหน้า เพื่อให้ลุงแท็กซี่ได้กลับรถสะดวก จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลารถติดไปกับเธอ และเธอเองก็รีบอยากจะไปมหาลัยจะแย่แล้ว

“เอางั้นเหรอหนู แต่นี่มันกลางถนนเลยนะ ไว้ลุงขับชิดทางให้ก่อนค่อยลงดีมั้ย”

“ไม่เป็นไรค่ะลุง รถติดขนาดนี้ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ลุงจะได้ไม่เสียเวลาไปยูเทิร์นหน้าให้รถติดกว่านี้” ณิชาบอกก่อนจะยื่นเงินค่ารถเกินจำนวนจริง เป็นค่าเสียเวลาให้กับลุง “นี่ค่ะลุง ค่ารถ ไม่ต้องทอนนะคะ”

พูดจบเธอก็มองไปหลังรถ พอเห็นว่าไม่มีรถมา เธอเลยปิดประตูรถแล้วลงจากรถไป ก่อนจะเดินตัดหน้ารถตู้ที่จอดติดเพราะขยับไม่ได้ เพื่อไปขึ้นฟุตบาท

แต่จังหวะที่เธอชะโงกหน้าไปดูว่าข้างรถตู้มีรถมั้ย ก็มีบางอย่างผ่านหน้าเธอไปด้วยความเร็ว จนเธอต้องถอยกลับมาอย่างตกใจ

“น้องเป็นอะไรมั้ย” เสียงของพี่ที่ขับรถตู้ เปิดกระจกลงมาถามหลังจากเห็นเหตุการณ์เมื่อสักครู่

“ไม่เป็นอะไรคะ” เธอตอบ ก่อนจะหันไปมองทางที่สิ่งนั้นผ่านหน้าเธอไป แล้วก็เห็นรถมอไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำ ส่วนคนขับก็ไม่หันกลับมามองเธอสักนิดแต่ขับต่อไปหน้าตาเฉย เธอมองเสื้อสีแดงเลือดหมูที่เขาสวมก่อนจะพึมพำออกมา

“วิศวะเหรอ 9กว 1111 ฉันจะจำให้ขึ้นใจเลย ไอ้คนขับไร้มารยาท รถติดขนาดนี้ยังจะขับรถเร็วขนาดนั้นอีก ไม่รู้จะรีบไปตายที่ไหน” ณิชาบ่น ก่อนจะเดินข้ามถนนมาที่ทางฟุตบาท แล้วเดินไปที่มหาลัย

กว่าจะถึงมหาลัยเธอก็ใช้เวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมง ทันทีที่เข้ามาในเขตรั้วมหาลัยเธอก็โทรหาพี่สาวคนสนิท ที่รู้จักกันตั้งแต่ยังเด็ก

“พี่กั้ง พี่อยู่ไหน มารับฉันที่หน้ามหาลัยหน่อยได้มั้ย ตอนนี้ฉันไม่มีแรงจะเดินแล้ว” เธอบอกคนปลายสายด้วยเสียงที่แทบหมดแรง ลำพังเดินยังไม่เท่าไร แต่แดดที่มันร้อนถึงโคตรร้อนนี่สิ ที่ทำเธอแทบทนไม่ไหว ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เป็นเวลาเช้าอยู่เลย

หลังจากวางสายกั้ง ณิชาก็เดินไปที่ใต้ต้นไม้ ก่อนจะอาศัยร่มของมันเพื่อหลบแดด ระหว่างรอพี่กั้งของเธอมารับ ไม่นานเธอก็มองเห็นหญิงสาวคนหนึ่งในเสื้อช็อปสีเลือดหมู ที่ขี่เวปป้าย้อนศรมาทางเธอ ก่อนจะจอดรถตรงหน้าเธออย่างไม่สนว่าจะขวางทางใคร

“ณิชามาเร็ว เดี๋ยวโดนรถคันอื่นด่าพ่อเอา” เสียงของกั้งตะโกนเรียกเธอเสียงดัง เธอเลยรีบเดินไปหากั้ง

“พี่น่าจะกลัวตั้งแต่ขับรถย้อนศรมาแล้วค่ะ ไม่ใช่พึ่งมากลัวตอนนี้” เธอบ่นแต่ก็ยังขึ้นไปนั่งซ้อนบนรถมอไซค์ของกั้ง

กั้งเลยหัวเราะชอบใจกับคำพูดของเธอ “ก็พี่กลัวเรารอนานนี่นา แล้วก็นั่งดี ๆ ล่ะ ระวังกางเกงในโผล่” กั้งบอกก่อนจะออกรถ

”รู้แล้วค่า พี่ก็ขับดี ๆ ก็แล้วกัน ฉันยังไม่อยากรถล้มจนหน้าแหก เดี๋ยวอดไปเจอคู่หมั้นของฉันนะพี่”

“ฮ่า ฮ่า พูดถึงเรื่องคู่หมั้น มันยังไม่รู้ใช่ไหมว่าเธอกลับมาแล้ว”

“ค่ะ มีแค่พี่กับคุณปู่ที่รู้”

“ดี ฉันล่ะอยากเห็นหน้ามัน ถ้ามันได้เห็นเธอตอนนี้ ฉันอยากรู้จริงว่ามันจะทำหน้าตาแบบไหน” กั้งบอกก่อนจะเพิ่มความเร็วรถให้เร็วขึ้น

ไม่นาน มอไซค์เวปป้าของกั้งก็มาถึงหน้าตึกคณะของวิศวะ กั้งจอดให้ณิชาลงรถก่อน ก่อนที่เธอจะเอารถไปจอดตรงที่สำหรับจอดรถ

แต่ระหว่างที่ณิชากำลังรอกั้ง ก็มีผู้ชายคนหนึ่งหน้าตานิ่ง ๆ ผมสีดำ ใส่เสื้อสีเลือดหมูเดินไปหากั้ง ก่อนเขาจะพูดกับกั้งเสียงดัง จนณิชาเองที่ยื่นห่างออกมาก็ยังได้ยิน

“กั้ง มึงขโมยรถรุ่นน้องไปขับอีกแล้วเหรอ แล้วนี่ไปไหนมา มึงไม่รู้เหรอว่าเขาเรียกรวมพลปีสาม เดี๋ยวก็โดนมันด่าอีกหรอก” เสียงของผู้ชายที่มาใหม่พูดนิ่ง ๆ

“เออน่า กูรู้ แต่กูไปรับคนมา แล้วอีกอย่าง เอารถกูไปน้องมันขึ้นได้ที่ไหน กูเลยยืมรถรุ่นน้องไป เดี๋ยวจ่ายค่าน้ำมันให้ก็ได้” กั้งบอก ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะทำหน้าสงสัย

“ไปรับคน มึงไปรับใคร” เขาถาม กั้งเลยชี้มาทางที่ณิชายืนอยู่

“นั่นไง มึงจำได้มั้ยว่าใคร”

เขาหันมองตามนิ้วของกั้งที่ชี้มา ก่อนจะมองณิชาพลางขมวดคิ้วอย่างสงสัย เพราะเขารู้สึกว่าเธอหน้าตาเธอคุ้น ๆ แต่เขากลับนึกไม่ออกว่าเคยเจอเธอที่ไหน

“ใครว่ะ คุ้นจัง” เขาพึมพำ

ณิชาเลยเดินมาทางที่ทั้งสองคนยื่นอยู่ ก่อนที่เธอจะแนะนำตัวเอง “ฉันณิชาเองค่ะ พี่ลมจำฉันไม่ได้แล้วเหรอคะ”

ทันทีที่เธอแนะนำตัวจบ ลมก็หันไปมองกั้ง ให้ช่วยยืนยันว่าคนตรงหน้าคือตัวจริง

“เออ ณิชาที่มึงรู้จักนั่นแหละ” กั้งพยักหน้าให้ว่าเป็นเรื่องจริง ลมเลยยิ้มออกมา ทั้งที่ปกติเขาเป็นคนยิ้มยากมาก ก่อนจะพูดขึ้น

“จำไม่ได้นะสิ เราโตขึ้นเยอะเลย พี่จะจำไม่ได้ก็ไม่แปลกมั้ย”

“แค่สามปีเองนะคะ พี่ลมก็ลืมฉันแล้วเหรอ ทีฉันยังจำพี่ได้เลย” ณิชาบอกเสียงงอน ๆ

ลมเลยหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะบอกอย่างไม่จริงจัง “โตแค่ตัวป่ะเนี่ย ทำไมยังขี้งอนเหมือนเดิม”

“เชอะ” เธอแกล้งสะบัดหน้าใส่เขา

ลมยิ้มให้กับท่าทางงอน ๆ ของเธอก่อนที่เขาจะรัวคำถามใส่ “แล้วกลับมาเมื่อไร แล้วเรียนคณะไหน แล้ว...”

“โอ๊ย ไอ้ลม เดี๋ยวมึงค่อยสัมภาษณ์ทีหลังได้ป่ะ” กั้งรีบพูดห้าม “ตอนนี้เราเข้าไปข้างในก่อนเหอะ แล้วอีกอย่าง ณิชาไม่ได้อยากมาเจอมึงกับกูหรอกค่า น้องอยากมาเจอคู่หมั้นของน้องต่างหาก” กั้งพูดบอก ก่อนจะจูงมือณิชาให้เดินตามเธอเข้าไปในคณะ