บทที่ 6

“ถ้าคุณเดินเข้ามาอีกก้าวเดียวล่ะก็...” ดวงตากลมแป๋วกวาดมองอาภรณ์ที่เขาสวมใส่ด้วยรอยยิ้มเยาะๆ “...คงรู้นะคะว่าน้ำกะทิในถ้วยที่ดิฉันถืออยู่นี้ มันจะไปเลอะตรงไหนบนเสื้อผ้าราคาแสนแพงของคุณ จะลองดูก็ได้นะคะ”

“หล่อนกล้ารึ!”

“ทำไมดิฉันจะไม่กล้า”

“ก็ได้...หล่อนบีบให้ฉันต้องทำแบบนี้เองนะ”

ว่าแล้วขจรศักดิ์ก็อาศัยความว่องไวและคล่องตัวกว่า โฉบเข้าไปยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของเด็กสาวอย่างรวดเร็วดุจแสง ก่อนจะช้อนอุ้มร่างเล็กขึ้นพาดบนบ่าในท่าลักษณะห้อยศีรษะจนผมยาวสลวยลากลงบนพื้น

“กรี๊ดดด!!!”

เสียงใสหวีดร้องระงมลั่น สองขาตีขึ้นลงเพื่อขัดขืน ทว่าหม่อมราชวงศ์หนุ่มก็ไร้ความปราณี ฝ่ามือแกร่งดั่งก้อนอิฐตวัดขึ้นไปบนอากาศ แล้วฟาดเปรี้ยงลงมากระทบก้นนุ่มนิ่มของแสงดาวเต็มแรงจนเจ้าตัวสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บปวดระคนตกใจ

“ฮึ...เก่งนักใช่ไหม ผยองๆ แบบนี้ต้องเจอคนอย่างฉันกำราบเสียบ้าง”

ขจรศักดิ์มันเขี้ยวแม่คนแสนแสบ จึงกางนิ้วเป็นก้ามปูแล้วหนีบเข้าที่ก้นงอนๆ นั้น ยังผลให้แสงดาวดิ้นพล่าน ใบหน้าแดงแปร๊ดราวกับแตงโมผ่าซีก

“คนบ้า! ปล่อยดิฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!”

“ไม่ปล่อย ถ้าเก่งนักก็ลงให้ได้เองสิ”

“อย่าทำให้ดิฉันต้องเกลียดขี้หน้าคุณมากไปกว่านี้เลย!” แสงดาวฟึดฟัดดิ้นอีกรอบ แต่ยิ่งดิ้น วงแขนแกร่งดุจโซ่ตรวนก็เลื้อยรัดกระชับแน่น ไอร้อนจากบุรุษเพศแผ่กระจายซ่านลามเลียไปทั่วอณูเนื้อของเด็กสาวจนต้องขบฟัน

“อยากเกลียดก็เกลียดไปสิ ไม่มีใครห้ามหล่อนได้นิ”  

“ตั้งแต่เกิดมา ดิฉันไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนที่เลวเท่าคุณมากก่อน!”

“ฉันยังเลวได้มากกว่าที่เห็นอีก ไม่ใช่กับทุกคนหรอกนะ แต่สำหรับหล่อนคนเดียว” พูดจบขจรศักดิ์ก็สะบัดฝ่ามือฟาดเผี๊ยะลงไปที่บั้นท้ายของแสงดาวอีกครั้งจนคนถูกกระทำกรี๊ดลั่น กำปั้นเล็กจิ๋วพยายามทุบตีจิกข่วนแผ่นหลังกว้างเป็นพัลวัน หากมันก็ไร้ผล...

ศศิธรมองเหตุการณ์ที่ทั้งสองกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างตะลึงงันไปชั่วขณะ ขนมครกที่ถืออยู่บนมือค้างเติ่งในปาก

“คุณพระ คุณเจ้า...” หญิงสาวอุทานออกมา แล้วรีบมาหย่าศึก “คุณชาย ดาว หยุดค่ะหยุด” เธอพยายามจะเข้าไปห้ามแต่ไม่มีจังหวะ ถอยเข้าถอยออกด้วยความลังเล

“พี่นวล ช่วยด้วยดาวด้วย ไอ้คุณชายหลงโรงคนนี้รังแกดาว” แสงดาวหันไปขอความช่วยเหลือจากศศิธร ขจรศักดิ์มองคู่หมายแล้วตีก้นเด็กสาวสองครั้งติดๆ กัน

“นี่แน่ะ นี่แนะ ไม่มีใครช่วยหล่อนได้หรอก” ขจรศักดิ์โมโหและอยากกำราบแม่คนผยองให้หลาบจำ ศศิธรกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ กลัวว่าก้นของแสงดาวจะช้ำระบมไปเสียก่อน

คุณชายคะ พอเถอะค่ะ ดาวไม่ใช่เด็กแล้วนะคะจะได้จับตีก้นแบบนี้” ร่างระหงรีบขยับเข้าไปยืนข้างๆ ร่างองอาจ ในขณะที่แสงดาวเจ็บจนน้ำตาซึมออกมา

“เห็นแก่คุณนวลหรอกนะครับ ผมถึงยอมปล่อยยัยเด็กนี่” ขจรศักดิ์วางร่างแน่งน้อยลงกับพื้นอย่างไม่นุ่มนวลนัก

“คุณชายบ้า! รังแกแม้กระทั่งผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้” เมื่อเป็นอิสระ ปากแสนรั้นก็ต่อว่าหม่อมราชวงศ์หนุ่มด้วยใบหน้าแดงก่ำอย่างไม่เกรงกลัว ทำเอาคนฟังถึงกับหูผึ่งและเตรียมจะสาวเท้าเข้าไปจับตัวมาลงโทษอีกรอบ แต่ครั้งนี้ศศิธรรีบจับมือหนาเอาไว้ แล้วจึงหันหน้าทางแสงดาวเป็นเชิงบอกว่าให้รีบออกไปจากบริเวณนี้โดยเร็วที่สุด

“คนนิสัย...กักขฬะ!” ทว่าก่อนไปแสงดาวก็ไม่วายใช้นิ้วจิ้มเข้าที่ใต้ตาล่าง ก่อนจะดึงหนังลงมาทำท่าแลบลิ้นยียวนใส่ จนชายหนุ่มออกอาการฟึดฟัด

“ใจเย็นๆ ค่ะคุณชาย อย่าเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือเลยนะคะ นวลว่าเรากลับกันดีกว่า” ศศิธรเอ่ยเตือนเพราะสังเกตเห็นผู้คนเริ่มจะหันมามองเป็นจุดเดียวกัน ขจรศักดิ์จึงจำต้องเดินตามแรงฉุดของหญิงสาวไปที่รถอย่างหงุดหงิด จากนั้นโรลส์รอยซ์คันหรูของหม่อมราชวงศ์หนุ่มก็เคลื่อนออกไป

“คุณนวลรู้จักเด็กเหลือขอคนนั้นด้วยรึ?”

เมื่อรถแล่นออกมาได้สักพัก คนที่กำลังอยู่ในภาวะอารมณ์บูดก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง จนศศิธรโคลงศีรษะไปมายิ้มๆ กับนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นแบบนั้น

“รู้จักค่ะ ดาวเป็นเด็กนิสัยดีมากเลยนะคะ”

“ถ้าเด็กนั่นนิสัยดี เมืองกรุงก็คงวุ่นวาย…” ขจรศักดิ์ส่ายหัว ทำเอาศศิธรปล่อยคิกออกมาเบาๆ อย่างขบขัน ไม่คิดว่าคุณชายผู้สูงศักดิ์จะยอมลดตัวไปทะเลาะกับเด็กกะโปโลได้

“เราจะไปไหนต่อกันดีคะคุณชาย” ศศิธรมองถนนเบื้องหน้า แล้วหันมามองคนขับ ขจรศักดิ์หันไปมองคู่หมายแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบ

“คุณนวลคงไม่ว่าอะไรนะครับถ้าผมจะกลับเลย เพราะไม่มีอารมณ์ที่จะเที่ยวต่อจริงๆ” ขจรศักดิ์ยังคงเคืองๆ อยู่ไม่หาย เพราะถูกยัยเด็กปากดีชนชั้นล่างตราหน้าว่าเป็น ‘คนนิสัยกักขฬะ’ และที่สำคัญเธอเป็นเพียงแค่แม่ค้าหาบเร่ขายขนมครกจนๆ คนหนึ่ง แต่กล้าตีฝีปากกับราชนิกุลผู้ทรงอิทธิพลเช่นเขา นี่แม่นั่นเป็นลูกเต้าเหล่าใครกัน พ่อแม่ช่างไม่สั่งสอนเอาซะเลย

“ไม่น่าเชื่อ...” ศศิธรเอ่ยขึ้นมาลอยๆ ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ขจรศักดิ์หันมาเห็นแววตาล้อเลียนของคู่หมายก็ใคร่สงสัย

“ไม่น่าเชื่ออะไรเหรอครับ”

“ก็ไม่น่าเชื่อว่าคุณชายขจรศักดิ์ ทายาทของหม่อมเจ้าเอกอนันต์ จะถูกเด็กอย่างแสงดาวทำให้อารมณ์เสียได้ถึงเพียงนี้”

“คุณนวลก็เห็น” หม่อมราชวงศ์หนุ่มถอนฉุน “เด็กคนนั้นร้ายขนาดไหน ยิ่งพูดยิ่งอารมณ์ไม่ดี”

“ไม่พูดก็ไม่พูดค่ะ แต่น่าเสียดายนะคะ ขนมครกของดาวอร่อยมาก กินไปนิดเดียวเอง” ศศิธรทำหน้าทำตาเสียดายหนักหนา แต่หางตาอดชำเลืองมองขจรศักดิ์และคิดถึงคำพูดของแสงดาวที่ว่า…คุณชายหลงโรง

‘ถ้าคุณชายสายโหดคนนี้เป็นคุณชายหลงโรงจริงๆ เธอก็คงเป็นซินเดอเรลล่าแล้วละแม่แสงดาวคนงาม เพราะเธอทำให้คุณชายผู้สูงศักดิ์คนนี้หงุดหงิดได้’ ศศิธรเปรียบเปรยแล้วอมยิ้ม เฮ้อ...เด็กดีๆ อย่างแสงดาวทำไมถึงอาภัพแบบนี้ก็ไม่รู้...เจ้าประคุ้นขอให้น้องสาวคนนี้มีชีวิตที่ดีขึ้นในเร็ววันด้วยเถอะ