Mag-log inแดนน์แซว
“แน่ละสิ… ทุกวันนี้ลุงก็ติดตามช่องพาเที่ยวของเอ็งนี่แหละ… ดูเกือบทุกวันเลย”
“เพิ่งรู้ว่าลุงเป็นแฟนคลับช่องผมด้วย”
“ก็เออสิวะ… ”
ลุงแสนตอบแล้วกล่าวต่อ
“งั้นก็ดีเลย… จะได้อยู่ด้วยกันหลายๆ วัน… ยุคนี้มันมีอาชีพแปลกๆ เยอะแยะ… บางอาชีพลุงก็ไม่เคยรู้มาก่อน”
ลุงแสนรีบชักสายตาออกมาจากทรวงอกของหลานสะใภ้ที่เผลอตัวมองแล้วมองอีกอย่างห้ามใจเอาไว้ไม่อยู่
“ทุกวันนี้มีคนที่ทำอาชีพสร้างคอนเทนส์มากมายค่ะ หรือที่เรียกว่าคอนเทนส์ครีเอเตอร์นั่นแหละค่ะ… ”
ดอกแก้วกล่าวเสริม
“คอนเทนส์ครีเอเตอร์… มันคืออะไร”
หัวคิ้วของลุงแสนชิดเข้าหากัน…
อันที่จริงก็เคยได้ยินมาบ่อย แต่ก็แกล้งสงสัยเพราะอยากชวนหลานสะใภ้คุย
“คอนเทนต์ครีเอเตอร์ (Content Creator) คือ ผู้สร้างสรรค์เนื้อหาในรูปแบบต่าง ๆ นั่นแหละค่ะ จากนั้นก็นำเสนอผลงานผ่านแพลตฟอร์มออนไลน์ที่มีอยู่มากมายในตอนนี้”
“อ๋อ… นึกออกแล้วลุงเคยได้ยินเหมือนกัน”
“ใช่ค่ะ… จากนั้นเราใช้ช่องทางยูทู้ป เ*****ค ติ๊กต่อก อินสตราแกรม หรือเว็บไซต์ต่างๆ เพื่อเผยแพร่เนื้อหา”
“อ๋อ… ลุงเข้าใจแล้ว… ”
ลุงแสนตอบ…
อันที่จริงแกเคยลองใช้โทรศัพท์มือถืออยู่พักนึง เคยลองเล่นไลน์และใช้เฟสบุ๊ค แต่ด้วยอุปนิสัยที่เป็นคนชอบอยู่เงียบๆ และรักสันโดษ สุดท้ายก็เลิกเล่นเฟสเล่นไลน์ไปในที่สุด
“ผมคิดว่าจะอยู่ที่นี่สักสองอาทิตย์”
แดนน์วางแผนเอาไว้คร่าวๆ
“ดีค่ะ… ที่นี่บรรยากาศดีมากค่ะ พี่แดนน์จะอยู่นานกว่านี้ก็ได้นะคะแก้วชอบที่นี่มากเลยค่ะ… ”
หญิงสาวสนับสนุนเต็มที่…
อยากให้แฟนหนุ่มของหล่อนอยู่ที่นี่นานๆ เพราะไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ล้วนแต่โอบล้อมไว้ด้วยสีเขียวขจีของธรรมชาติงดงาม มีลำธารเล็กๆ ทอดผ่านมาทางด้านหลังของบ้านและเสียงน้ำตกดังโครมครืนมาถึงตรงนี้
“จะอยู่นานแค่ไหนก็ได้… ลุงยินดีต้อนรับเสมอ”
ลุงแสนกล่าวอย่างมีน้ำใจ…
คิดว่าการมาถึงของแดนน์กับหลานสะใภ้คนงาม จะทำให้บ้านไร่กลางป่าที่เงียบเหงาแห่งนี้ กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง
ในเวลาต่อมา
ลุงแสนพาแดนน์และดอกแก้วเข้ามาในห้องเล็กๆ อีกห้องที่อยู่ติดกัน ซึ่งเป็นห้องนอนของทั้งสองในระหว่างพักอยู่ที่บ้านหลังนี้
ดอกแก้วช่วยเก็บกวาดห้องจนสะอาดสะอ้านทุกซอกทุกมุม ลุงแสนเอาฟูกกับหมอนและผ้าห่มเข้ามาวางไว้ให้ ในห้องมีเตียงไม้เล็กๆ ตั้งอยู่ชิดผนังด้านที่ติดกับหน้าต่าง
“ว้าว… วิวสวยมากค่ะ”
ดอกแก้วร้องอุทาน…
เมื่อลุงแสนเอามือผลักบานหน้าต่างเปิดออกไปเห็นลำแสงสีทองสาดพุ่งเข้ามา มองไกลออกไปเห็นลำธารเล็กๆ ทอดผ่านมาทางหลังบ้าน
ที่ริมลำธารยังมีกระท่อมเล็กๆ โอบล้อมไว้ด้วยต้นไผ่เขียวขจีและดอกไม้ป่าขึ้นแซมอยู่กับพงหญ้าริมตลิ่ง
จึงรีบเอาผ้าขาวม้าปูลงบนแผ่นกระดานของสะพาน เพื่อรองรับร่างเปลือยเปล่าของดอกแก้วที่ขยับเข้ามาเอนกายลงนอนบนผ้าขาวม้าปูรองจากนั้น…แดนน์รีบขยับเข้ามาคุกเข่ากลางหว่างขาของหล่อน จับท่อนขาทั้งสองของหญิงสาวขึ้นมาพาดเอาไว้บนบ่าแล้วกดลำเอ็นเข้าหารูสวาทสีชมพูปลิ้นอ้าเป็นร่องโหนกนูนขึ้นมาท่ามกลางเส้นไหมสีดำระยับ“อ๊ะ… อ๊า… ”ดอกแก้วสะดุ้งคราง…แผ่นหลังแอ่นหยัดขึ้นมาด้วยความสยิว เมื่อความแข็งแกร่งของแฟนหนุ่มรุกคืบเข้ามาในร่องเนื้อแคบคับของหล่อน“อ๊า… กระแทกแรงๆ สิจ๊ะพี่แดนน์จ๋า… ”ดอกแก้วร้องขอเสียงกระเส่าทรมาน…สองมือเอื้อมขึ้นมาเคล้นดันปทุมถันอวบใหญ่ บีบปลายหัวนมสีชมพูชูชันชี้ฟ้าขึ้นมาด้วยความสยิว ไหล่สองข้างบิดลู่เข้าหากัน ยิ่งเคล้นดันปทุมถันให้เบ่งขยายขึ้นมาอวดความใหญ่ภาพที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นทำเอาลุงแสนตวัดลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเองด้วยความกระหาย นึกอิจฉาแดนน์ที่ได้ก้มลงดูดเลียของดีอย่างเอร็ดอร่อย“อูยยย… พี่แดนน์จ๋าดูดแรงๆ เอาแรงๆ จ้ะ… ”ดอกแก้วเร่งเร้า…แดนน์ขยับเอวกระเด้าอย่างแรง ทว่าแทงเข้าใส่ได้ไม่กี่ทีก็มีอันต้องร้องครางออกมา“อ๊ะ… อ๊าคคค… ”ใบหน้าของแดนน์บิดเบ้…ต้นขาสั่นพลั่บๆ เหงื่อ
“เอ็งบ้าไปแล้วไอ้แดนน์… ไม่เป็นไร ลุงจะคิดเสียว่าเอ็งพูดออกมาเพราะความเมา… ”ลุงแสนไม่ถือสา…แต่ยังจดเหตุการณ์ในวันนั้นได้ไม่ลืม… คืนนั้นแดนน์ร้องไห้ฟูมฟาย ดื่มจนเมามาย ก้มลงกราบเท้าขอโทษที่ผู้เป็นแม่หนีไป แล้วให้สัญญาว่าสักวันหนึ่งจะหาเมียมาให้ลุงเพื่อเป็นการชดเชยให้…“ผมไม่ได้เมาครับลุง… ผมมีสติครบถ้วน ลุงตอบผมมาคำเดียวว่าอยากได้ดอกแก้วเป็นเมียไหม… ”แดนน์ยืนยันในสิ่งที่พูด“ไอ้บ้า… ลุงทำไม่ได้ เอ็งเลิกพูดเรื่องนี้เถอะนะ”ลุงแสนกล่าวแล้วรินเหล้าฝรั่งลงแก้วเหมือนต้องการจะดับความหนาวเย็นของสายลมที่โชยมาวูบหนึ่ง…ทว่ายิ่งดื่มเหล้าเข้าไป…กลับทำให้ลุงแสนยิ่งรู้สึกร้อนวูบวาบในร่างกายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เพราะคำพูดของแดนน์ที่ว่า ‘ลุงอยากได้ดอกแก้วเป็นเมียไหม’ ยังดังกึกก้องอยู่ในหูไม่หายลุงแสนจึงแอบตอบคำถามนี้อยู่ในใจว่าผู้หญิงที่มีความเซ็กซี่เย้ายวนใจอย่างดอกแก้ว ถ้าใครเห็นแล้วไม่อยากจับเอาทำเมียก็บ้าแล้วในเวลาต่อมา…ตอนใกล้ค่ำ แม้จะเป็นเวลาราวๆ หกโมงกว่าๆ…แต่ในหุบเขาที่โอบล้อมไว้ด้วยป่า ก็ทำให้บรรยากาศครึ้มและเย็นกว่าที่อื่นๆลุงแสนนึกขึ้นได้ว่าเมื่อสักครู่ลืมเอาหมอนไปไว้ในห้องนอนของ
“หลังกอไผ่มีสะพานไม้ไผ่ที่ลุงทำเอาไว้สำหรับลงเล่นน้ำ เผื่อว่าหนูแก้วอยากจะลงเล่นน้ำในลำธาร… ”ลุงแสนรีบบอก…เมื่อเห็นว่าหลานสะใภ้คนงามมีอาการตื่นตาตื่นใจกับภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าจนออกนอกหน้า“ค่ะลุงแสน… แก้วคงต้องหาโอกาสลงเล่นน้ำสักวัน น้ำใสมากค่ะ… ”“งั้นเย็นนี้เราอาบน้ำในลำธารกันเลยดีไหมจ๊ะที่รักจ๋า… จะได้เปลี่ยนบรรยากาศ… อิอิ”แดนน์ชวน…รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดขึ้นมุมปากทำให้ดอกแก้วรู้ว่าความคิดหื่นกำลังผุดเข้ามาในหัวของแฟนหนุ่ม“ดีค่ะพี่แดนน์… เสียดายที่แก้วไม่ได้เตรียมผ้าถุงมาด้วยสิคะ… ”“ก็ไม่เป็นไรนี่จ๊ะ… เพราะพี่ตั้งใจว่าจะชวนแก้วแก้ผ้าเล่นน้ำ… ”“อุ๊ย… พี่แดนน์บ้าพูดอะไรไม่อายลุงแสน”ดอกแก้วเอามือตีแขนของแดนน์เสียงดังเพียะ“ไม่ต้องอายน่ะลุงเข้าใจ ในตู้นี้มีผ้าถุงเก่าๆ ของชบาแม่ของแดนน์อยู่นะ… หนูแก้วน่าจะใช้ได้”ลุงแสนกล่าวแล้วชี้มือไปที่ตู้ไม้สูงราวสองเมตร ตั้งอยู่ปลายเตียง“ขอบคุณค่ะลุงแสน… ”ดอกแก้วกล่าว…แดนน์มองไปยังตู้ไม้ที่เคยเห็นจนคุ้นตา เพราะช่วงชีวิตวัยเด็กก็เคยอาศัยอยู่ที่นี่กับแม่ ไม่คิดว่าลุงแสนจะยังเก็บเสื้อผ้าของชบาผู้เป็นแม่ไว้ในตู้หลังนี้ ทั้งที่ก็เลิกกันไปนา
แดนน์แซว“แน่ละสิ… ทุกวันนี้ลุงก็ติดตามช่องพาเที่ยวของเอ็งนี่แหละ… ดูเกือบทุกวันเลย”“เพิ่งรู้ว่าลุงเป็นแฟนคลับช่องผมด้วย”“ก็เออสิวะ… ”ลุงแสนตอบแล้วกล่าวต่อ“งั้นก็ดีเลย… จะได้อยู่ด้วยกันหลายๆ วัน… ยุคนี้มันมีอาชีพแปลกๆ เยอะแยะ… บางอาชีพลุงก็ไม่เคยรู้มาก่อน”ลุงแสนรีบชักสายตาออกมาจากทรวงอกของหลานสะใภ้ที่เผลอตัวมองแล้วมองอีกอย่างห้ามใจเอาไว้ไม่อยู่“ทุกวันนี้มีคนที่ทำอาชีพสร้างคอนเทนส์มากมายค่ะ หรือที่เรียกว่าคอนเทนส์ครีเอเตอร์นั่นแหละค่ะ… ”ดอกแก้วกล่าวเสริม“คอนเทนส์ครีเอเตอร์… มันคืออะไร”หัวคิ้วของลุงแสนชิดเข้าหากัน…อันที่จริงก็เคยได้ยินมาบ่อย แต่ก็แกล้งสงสัยเพราะอยากชวนหลานสะใภ้คุย“คอนเทนต์ครีเอเตอร์ (Content Creator) คือ ผู้สร้างสรรค์เนื้อหาในรูปแบบต่าง ๆ นั่นแหละค่ะ จากนั้นก็นำเสนอผลงานผ่านแพลตฟอร์มออนไลน์ที่มีอยู่มากมายในตอนนี้”“อ๋อ… นึกออกแล้วลุงเคยได้ยินเหมือนกัน”“ใช่ค่ะ… จากนั้นเราใช้ช่องทางยูทู้ป เฟสบุ๊ค ติ๊กต่อก อินสตราแกรม หรือเว็บไซต์ต่างๆ เพื่อเผยแพร่เนื้อหา”“อ๋อ… ลุงเข้าใจแล้ว… ”ลุงแสนตอบ…อันที่จริงแกเคยลองใช้โทรศัพท์มือถืออยู่พักนึง เคยลองเล่นไลน์และใช้เฟสบุ๊
อันที่จริงการที่ลุงแสนรับเลี้ยงแดนน์นั้นเกิดจากการขอร้องของ ‘ชบา’ ซึ่งเป็นแม่ของแดนน์หลังจากสามีตายชบาก็เป็นม่าย ตอนนั้นหล่อนไร้ที่พึ่งพา ชีวิตตกอยู่ในสถานการณ์มืดแปดด้านเพราะว่าลูกก็ยังเล็กนัก และคนรักก็มาตายจากการสูญเสียสามีนับเป็นช่วงชีวิตของแม่หม้ายคนหนึ่งที่ต้องตกระกำลำเค็ญไม่น้อย ไม่ว่าจะเหลียวมองไปทางไหนก็ไม่เห็นใคร ที่นึกได้ก็มีแต่ลุงแสนซึ่งเป็นเพื่อนรักของสามี ทำให้ชบาต้องบากหน้ามาขอความช่วยเหลือจากนั้น…ความใกล้ชิดทำให้ชบามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับลุงแสนซึ่งต่อมาก็มีฐานะเป็นพ่อเลี้ยงของแดนน์ไปโดยปริยายแม้ว่าจะไม่มีการแต่งงานใหม่ระหว่างลุงแสนกับชบา แต่ว่าชาวไร่ในละแวกนี้ต่างก็รู้ว่าลุงแสนคือสามีคนใหม่ของชบา และเป็นพ่อเลี้ยงของแดนน์ทว่าชบากับลุงแสนอยู่กันได้เพียงปีกว่าก็เลิกกัน…ชบาซึ่งมีความทะเยอทะยานในชีวิตตัดสินใจทิ้งลุงแสนไปได้สามีใหม่ซึ่งเป็นชาวจีนที่เข้ามาทำธุรกิจอยู่ในตัวเมืองเชียงใหม่“แล้วนี่เอ็งจะอยู่กี่วัน… ”ลุงแสนถาม เมื่อพากันเข้ามาอยู่ในห้องรับแขกเล็กๆ ภายในบ้านเดี่ยวชั้นเดียวหลังย่อม ปลูกสร้างด้วยไม้สักทั้งหลัง“มาคราวนี้ผมอยากจะอยู่นานๆ ครับ… ”แดนน์ตอบ…ลุ
“ก็ลมรักและลมคิดถึงลุงนั่นแหละครับลุงแสน… ”แดนน์ตะโกนตอบ…ก่อนที่หญิงสาวที่นั่งมาด้วยกันจะก้าวลงมาจากประตูรถอีกฟาก“ลุงแสนครับนี่ ‘ดอกแก้ว’ แฟนผมครับ… ”แดนน์แนะนำหญิงสาวผิวขาว…ใบหน้ารูปไข่ของหล่อนสะสวยสะดุดตา สวมเสื้อยืดแขนกุดลายดอกไม้สีชมพูคอกว้าง อวดหัวไหล่กลมกลึงและต้นแขนเนียนขาวทว่าสิ่งที่สะดุดตาของลุงแสนเข้าอย่างจัง…ก็คือปทุมถันอวบใหญ่ เบียดกันอยู่ในเสื้อผ้ายืดบางๆ อย่างน่าอึดอัดปลายปทุมที่แทงตุงขึ้นมาบอกตำแหน่งของยอดถันทั้งสองข้าง ทำให้ลุงแสนรู้ว่าข้างในนั้นโนบราไม่มีเสื้อชั้นในคอยโอบอุ้มหนั่นเนื้อ จึงอวดความอะร้าอร่ามล้นทะลักออกมาเต็มตาอย่างที่เห็นภาพที่เห็น…ทำเอาลุงแสนที่วันๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่แต่ในไร่ รู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างประหลาดด้วยเป็นระยะเวลานานมากแล้ว ที่ลุงแสนไม่ได้เจอผู้หญิงที่มีใบหน้าสะสวยและทรวดทรงเซ็กซี่อย่างดอกแก้วที่กำลังเผลอมองด้วยความตกตะลึงอยู่ในตอนนี้“สวัสดีจ้ะลุงแสน… หนูชื่อแก้วค่ะ”ตาจ้องมองรูปร่างสูงใหญ่กำยำไปด้วยกล้ามเนื้อของลุงแสนอย่างตกตะลึงเช่นกัน ดอกแก้วแนะนำตัวเองอีกครั้ง เสียงใสกล่าวพร้อมรอยยิ้มหวาน ทำเอาหัวใจของคนที่ได้ยินกระต







