หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี

หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี

作家:  ทานตะวันหลากสี完了
言語: Thai
goodnovel4goodnovel
8.6
22 評価. 22 レビュー
370チャプター
68.2Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

แต่งงานสายฟ้าแลบ

รักข้ามสถานะ

ความรักหวาน

รักคนเดียว

CEO

เศรษฐี

รวย

[ตระกูลอภิมหาเศรษฐี + บอสจอมเผด็จการ + เนื้อเรื่องพลิกผัน + คุณหนูจริงและปลอม] คู่หมั้นสุดแสนกากนอกใจสาวน้อยจอมซน ซูหรานหันมาหาบาร์โฮสต์และแต่งงานด้วย สามีที่แต่งงานสายฟ้าแลบด้วยหน้าตาหล่อเหลา แต่เขากลับนามสกุลเดียวกับศัตรูคู่แค้นของเธอ คุณชายสามฟู่... ซูหรานคิดว่า มันจะต้องเป็นเรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน! แต่ทุกครั้งที่คุณชายสามฟู่ปรากฏตัว สามีของเธอก็จะอยู่ที่นั่นด้วย และด้วยเหตุนี้ สามีสายฟ้าแลบก็ได้อธิบายว่า "มันคงเป็นเรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน!" และซูหรานก็เชื่ออย่างสนิทใจ จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอพบว่าคุณชายสามฟู่และสามีสายฟ้าแลบของเธอมีหน้าตาที่หล่อเหลาเหมือนๆกัน ซูหรานกำหมัดแน่นและกัดฟัน และจ้องเขม็งราวกับมีด "มันบังเอิญอย่างนั้นเหรอ??!!" ตามข่าวลือบนโลกอินเทอร์เน็ต คุณชายสามฟู่ผู้กุมอำนาจในตระกูลฟู่ได้ตกหลุมรักผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว คนในตระกูลฟู่ปฏิเสธข่าวลือทันที "ข่าวลือ!! เป็นข่าวลือแน่นอน ทายาทของตระกูลฟู่จะไม่มีวันทำลายการแต่งงานของใครเขาอย่างแน่นอน!" แต่เมื่อหันกลับมา คุณชายสามฟู่ก็ได้พาหญิงสาวที่สะสวยและโดดเด่นคนหนึ่งเดินเข้ามา "ไม่ใช่ข่าวลือ ภรรยาของผมแต่งงานแล้วจริงๆครับ!"

もっと見る

第1話

บทที่ 1 รนหาที่เอง อย่าเสียใจภายหลัง

Les grilles du manoir étaient ouvertes, comme toujours. Élise ne se souvenait pas qu’on les ait jamais fermées. Pas de son vivant en tout cas. Elle était née dans cette maison, vingt ans plus tôt, par une nuit de tempête qui avait arraché trois tuiles du toit ouest – sa mère aimait raconter ce détail, comme si la nature elle-même avait salué son arrivée par un coup de tonnerre. Élise avait fini par croire qu’elle était de cette race-là : celle des orages annoncés, des bourrasques qu’on n’attend pas.

Ce soir, il n’y avait pas de tempête. Juste une chaleur molle de septembre, un crépuscule qui traînait sur les pelouses, et l’odeur sucrée des tilleuls qui bordaient l’allée. Elle coupa le moteur de sa petite voiture et resta quelques secondes les mains sur le volant, à regarder la façade.

Le manoir était beau. Elle ne le voyait plus, à force, mais parfois, en rentrant, elle prenait le temps de le regarder comme une étrangère. Trois étages de pierre blonde, des fenêtres hautes, un lierre centenaire qui grimpait sur la tour ouest. Son père disait que la maison était dans la famille depuis quatre générations. Son arrière-arrière-grand-père l’avait fait bâtir avec l’argent du textile. Chaque pierre, chaque moulure, chaque cheminée racontait une histoire de fortune et de silence.

Elle attrapa son sac sur le siège passager – un fourre-tout en toile pleine de livres d’histoire de l’art, de cahiers à spirale et d’un paquet de biscuits entamé – et descendit de voiture. L’air du soir avait cette douceur presque collante qui précède l’automne sans jamais le laisser entrer tout à fait. Elle fit claquer la portière. Le bruit résonna contre la façade et s’éteignit dans les massifs de buis.

C’est à ce moment-là qu’elle le vit.

Pas un mouvement. Pas une forme distincte. Juste une silhouette. Immobile. Debout près du pilier gauche du portail, à une trentaine de mètres derrière elle.

Le temps d’un battement de cils.

Elle tourna la tête, franchement, le corps en alerte. Il n’y avait plus rien. Le portail, le pilier de pierre, les grilles noires, la rue vide au-delà. Rien d’autre que la lumière jaune des réverbères qui s’allumaient un à un le long du trottoir.

Élise plissa les yeux. Elle ne bougea pas. Elle attendit.

Le vent fit bruisser les branches des tilleuls. Une feuille morte tomba en spirale sur le gravier. Le silence retomba.

Son cœur battait un peu trop vite. Elle se força à respirer calmement. C’était la troisième fois en deux semaines. La première, c’était en rentrant de la bibliothèque. Elle avait cru apercevoir une ombre qui s’écartait du mur au moment où elle passait la grille. La deuxième, c’était en promenant le chien de sa mère – un vieux labrador presque aveugle qui n’avait rien senti, rien grondé, rien fait. Elle s’était dit que si le chien ne réagissait pas, c’est qu’il n’y avait rien.

Ce soir, il n’y avait pas de chien. Et l’ombre était là.

Enfin, elle avait été là. Peut-être.

Elle resta une bonne minute les pieds dans le gravier, à fixer le portail. La rue était déserte. De l’autre côté, le parc du manoir d’en face – une propriété presque aussi grande que la leur, mais inhabitée depuis des années – dessinait une masse noire et silencieuse. Une voiture passa au loin, phares éteints, ou peut-être les avait-elle imaginés éteints.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

評価

10
77%(17)
9
0%(0)
8
5%(1)
7
0%(0)
6
0%(0)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
14%(3)
1
5%(1)
8.6 / 10.0
22 評価 · 22 レビュー
レビューを書く

レビューもっと

Thanaporn Butpum
Thanaporn Butpum
หนีไปจ้า ผู้เขียนเทกันหน้าตาเฉย จบแบบห้ะ ไม่มาเขียนต่ออ้ะ
2026-02-09 00:07:47
2
0
nongcake
nongcake
เรื่องนี้สนุกมาก แต่ดันมาเทกันดื้อๆ อย่างเซ็ง
2025-08-10 03:39:27
1
0
Magic Moment
Magic Moment
จบเฉย เรื่องค้างคาไม่ไปต่อ เซ็งเป็ด
2025-01-27 23:06:32
6
0
กนกวรรณ
กนกวรรณ
สยบความเคลื่อนไหวของโลกึึึึึ ึึชึึึึึชึ
2025-01-17 12:08:33
2
0
Chic Beautyshopz
Chic Beautyshopz
ทำไมขึ้นว่า จบ แบบ งงๆ แบบนี้ละคะ. ปมอะไรยังไม่เฉลยเลยสักปมอ่ะ
2025-01-04 13:17:54
2
0
370 チャプター
บทที่ 1 รนหาที่เอง อย่าเสียใจภายหลัง
"ฉันจะซื้อคุณหนึ่งคืน ราคาแล้วแต่คุณจะคิดเลย"ที่เย่หลินบาร์ ซูหรานถูกวางยาเสียแล้ว!เนื้อตัวของเธอร้อนวูบวาบไปหมด ก่อนที่เธอจะอดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่และทำเรื่องโง่ๆต่อหน้าสาธารณะเหล่านั้นลงไป เธอก็สบสายตาไปที่ชายหนุ่มตรงหน้าเธอแล้วในตอนนี้เย่หลินบาร์เป็นคลับบาร์ผู้ชายที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองไห่เฉิง เหล่าบรรดาชายหนุ่มพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้ลูกค้าผู้หญิงที่อยู่รอบข้างพอใจ แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่นั่งอยู่ในบูธตรงมุมห้องเขาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าซาตินสีดำ ใบหน้าหล่อเหลาและดูสูงส่ง มันช่างเป็นออร่าที่ไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมโดยรอบเลยแม้แต่น้อยโดยแววตาที่เขามองมายังเธอนั้น ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความไม่พอใจอยู่เขากำลังหนักใจว่าเธอจะไม่มีปัญญาจ่ายใช่ไหม?"ไม่ต้องห่วง ฉันรวยมาก" ซูหรานต้องการหยิบบัตรในกระเป๋าออกมา เพื่อพิสูจน์สภาพทางการเงินของตัวเองแต่แล้วจู่ๆ เท้าของเธอก็อ่อนลง และเธอก็ล้มไปที่ตัวของชายหนุ่มคนนั้นอย่างเต็มแรงดวงตาของฟู่จิ้นหานฉายประกายความเย็นชาออกมา และคิดว่าเธอก็คงจะเหมือนหญิงสาวเหล่านั้นที่ต่างก็พากันกระโจนเข้ามาในอ้อมแขนของเขาเขาเพิ่งจะมาถึงเมืองไห่เฉิง และคนพวก
続きを読む
บทที่ 2 ขโมยเสื้อผ้าของเขาไป
หลังจากนั้นอีกหนึ่งชั่วโมง ฟู่จิ้นหานก็ตื่นขึ้นมาภายใต้ผ้าห่ม นอกจากเสื้อผ้าที่แนบเนื้อแล้วก็ไม่มีอะไรอยู่เลย!ไม่เพียงเท่านั้น หญิงสาวคนนั้น ยังขโมยเสื้อผ้าของเขาไปอีกด้วย!ใบหน้าหล่อเหลาของฟู่จิ้นหานมืดมนทันทีที่จี้เยี่ยนโจวเดินเข้าประตูมา เขาก็เห็นฟู่จิ้นหานนอนอยู่บนเตียงที่ยุ่งเหยิงด้วยใบหน้าที่มืดมน โดยที่บนพื้นยังมีกระโปรงสีแดงที่ฉีกขาดตกอยู่ และเขาก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น"นี่นาย... เปลี่ยนเพศแล้วงั้นเหรอ?"ทุกคนรู้ดีว่าคุณชายสามฟู่ไม่ใช่ผู้ชายที่เจ้าชู้ แต่ถึงจะเป็นอย่างนี้ ก็ยังมีหญิงสาวมากมายนับไม่ถ้วนที่อยากจะปีนขึ้นเตียงของเขาฟู่จิ้นหานเฉยเมยและไร้ความเมตตาต่อผู้หญิง อีกทั้งไม่เคยยอมปล่อยให้ผู้หญิงคนไหนได้บรรลุเป้าหมายเลยสักคนแต่ค่ำคืนที่ผ่านมา มันดูเร่าร้อนอย่างเห็นได้ชัด!ในตอนที่เขาได้รับสายจากฟู่จิ้นหานเมื่อคืนที่ผ่านมา ก็เป็นเวลาที่เขากำลังเมาหยำเปอยู่นั่นเอง จนกระทั่งเขาตื่นขึ้นมาในเช้าวันนี้ เขาก็จำได้ว่า ฟู่จิ้นหานขอให้เขาหาหมอส่วนตัวให้หนึ่งเดือนที่ผ่านมา ฟู่จิ้นหานได้จัดบ้านหลังอื่นๆ ของตระกูลฟู่ และกลายเป็นผู้กุมอำนาจคนใหม่ของมหาเศรษฐีตระกูลฟู่
続きを読む
บทที่ 3 เชิญคุณลุงสามฟู่มาเป็นสักขีพยาน
ภาพถ่ายของบาร์เมื่อคืนนี้!ใครเป็นคนถ่ายอย่างนั้นเหรอ?ในหัวของซูหรานมีแต่เสียงหึ่งๆ เต็มไปหมด"คุณพ่อคะ คุณพ่ออย่าโกรธจนเป็นผลเสียต่อสุขภาพไปเลยนะคะ ที่พี่สาวทำแบบนั้นก็คงเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นนะคะ ยังดีที่พี่ซิวหนิงได้ซื้อรูปภาพเหล่านั้นเอาไว้แล้ว ไม่งั้นหากรูปภาพเหล่านี้ถูกเปิดเผยออกมา มันคงมีผลกระทบต่อหุ้นของซิงหลานจิวเวลรี่อย่างแน่นอน"ซูอินที่อยู่ข้างๆ พูดปลอบโยนเบาๆ แต่ในใจกลับรู้สึกยินดีในความโชคร้ายของคนอื่นแบบสุดๆเมื่อคืนเธอขอให้หลินเยว่เยว่หลอกล่อซูหรานให้ไปที่เย่หลินบาร์ โดยที่เธอได้จัดเตรียมผู้ชายที่แข็งแกร่งสองสามคนเอาไว้ให้ เดิมทีเธอต้องการถ่ายภาพซูหรานที่กำลังทำตัวน่าขายหน้าขายตาท่ามกลางฝูงชนแต่คิดไม่ถึงเลยว่า ในตอนที่หลินเยว่เยว่กลับมานั้น ซูหรานกลับถูกชายคนหนึ่งพาตัวไปแล้วหลินเยว่เยว่สามารถถ่ายรูปได้เพียงไม่กี่ภาพเท่านั้นแต่ด้วยภาพถ่ายเพียงไม่กี่ใบนี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับซิ่วหนิงที่จะยกเลิกการหมั้นกับซูหรานซูอินจ้องมองซูหรานด้วยดวงตาที่ไร้เดียงสาราวกับดอกไม้ที่แสนจะบริสุทธิ์ ทันใดนั้น เธอก็สังเกตเห็นเสื้อเชิ้ตของผู้ชายบนตัวของเธอ "พี่คะ เสื้อของพี่..
続きを読む
บทที่ 4 เราแต่งงานกันเถอะ
"โอเค งั้นพรุ่งนี้ฉันจะไปพบลุงสามก็แล้วกัน ผู้ใหญ่น่ะ ต้องเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่อยู่แล้ว คุณวางใจได้ ฉันจะทำให้ดีที่สุด"…หลังจากที่ลู่ซิวหนิงจากไปแล้ว ซูหรานก็เข้ามาหยิบรูปถ่ายบนพื้นขึ้นมา จากนั้นก็เหลือบมองไปที่หลินเยว่เยว่อย่างเย็นชา "รูปน่ะถ่ายได้ดี แต่น่าเสียดายอย่างเดียวว่า ไม่ได้ถ่ายเห็นหน้าของเขาด้วยน่ะสิ"หน้าตาของชายหนุ่มเมื่อวานนี้ ไม่แพ้ดาราหนุ่มเหล่านั้นเลยจริงๆหลินเยว่เยว่รู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอรู้ว่าซูหรานจะต้องสงสัยเธอเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนอย่างแน่นอนในขณะที่เธอกำลังจะอธิบาย ซูหรานกลับมองไปที่ซูอินเสียนี่ซูอินเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา อ่อนโยนและไร้พิษภัยราวกับดอกไม้สีขาวเล็กๆตลอดเวลา แต่ในใจกลับมีแต่ความเกลียดชังอย่างเต็มเปี่ยมเธอคิดไม่ถึงเลยว่า ขนาดจับได้ว่าซูหรานได้ไปยั่วยวนและพัวพันกับผู้ชายแบบนั้นแล้ว แต่ลู่ซิวหนิงกับไม่ยอมถอนการหมั้นหมายแต่อย่างใดเธอไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้ และกำลังคิดที่จะอาศัยโอกาสนี้ให้พ่อไล่ซูหรานออกจากวิลล่าไป แต่ซูหรานกลับกระตุกรอยยิ้มที่มุมปากขึ้นมา และพูดคำที่เสียดแทงหัวใจของซูอินอย่างจังขึ้นมาว่า"คืนพรุ่งนี้จะเป็นงาน
続きを読む
บทที่ 5 ต่อรองราคา
รอยยิ้มที่เยาะเย้ยของฟู่จิ้นหานแข็งค้างอยู่บนใบหน้า และแทบไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเองหลังจากเวลาผ่านไปนานราวกับหนึ่งศตวรรษ ฟู่จิ้นหานก็ค่อยๆ เอ่ยขึ้นมาว่า "คุณ...พูดว่าอะไรนะ พูดอีกครั้งซิ!"ซูหรานกะพริบตาปริบๆ และพูดด้วยความจริงใจว่า "เราแต่งงานกันเถอะ!"เธอสามารถจ่ายได้!เธอคิดทบทวนดีแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น วิธีการที่ดีที่สุดก็คือการแลกเปลี่ยนกัน ไม่ต้องมีใจ ไม่ต้องเกี่ยวข้องอะไรกันทั้งนั้น เธอจ่ายเงิน เขารับเงิน และผู้ชายคนที่อยู่ตรงหน้านี้ อาชีพของเขาพิเศษ และเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด!หลังจากที่ฟู่จิ้นหานสามารถย่อยเรื่องราวได้ ดวงตาของเขาก็มีความรังเกียจและไม่แยแสเพิ่มเข้ามาเขาเข้าใจเจตนาของเธอแล้ว!เหอะ……แม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะไม่รู้จักตัวตนของเขา แต่เธอก็คงเห็นเขาที่มีเงินมากมายอย่างนั้นน่ะสิดังนั้นเธอจึงกลับไปคิดทบทวน และก็มาหาเขาอีกครั้ง เพื่อต้องการที่จะปีนป่ายสามีที่ร่ำรวย? หรือแค่ต้องการเงินสักก้อน?เมื่อคิดถึงรอยแดงบนผ้าปูที่นอนในตอนเช้า ร่องรอยความรู้สึกผิดที่ซ่อนอยู่ในใจของฟู่จิ้นหานก็หายไปทันทีเพราะท้ายที่สุดแล้ว เมื่อคืนวานเขาได้ตัวของเธอ และเขาก
続きを読む
บทที่ 6 สามีตัวพ่อ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ด้านนอกที่ว่าการอำเภอฟู่จิ้นหานถือทะเบียนสมรสที่เพิ่งจะออกมาใหม่สดๆร้อนๆ ด้วยแววตาที่หนักอึ้งส่วนซูหรานกลับจูบทะเบียนสมรสอย่างตื่นเต้น และเริ่มที่จะตั้งหน้าตั้งตารองานแซยิดของตระกูลลู่ในวันพรุ่งนี้ โดยตั้งใจจะทำลายแผนการที่ลู่ซิวหนิงได้คิดเอาไว้จู่ๆ สายตาของเธอก็ทอดไปยังตัวของ "สามีตัวพ่อ" ที่อยู่ข้างๆด้วยรูปร่างและหน้าตาแบบนี้ของ "สามีตัวพ่อ" มันเพียงพอแล้วที่จะปัดลู่ซิวหนิงให้กระเด็นออกไป พรุ่งนี้เมื่อเขาไปปรากฏตัวในงานแซยิดของตระกูลลู่ มันคงเป็นการตอกหน้าลู่ซิวหนิงจนเจ็บอย่างแน่นอน!ยิ่งซูหรานคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไร เธอก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น "คือว่า... พรุ่งนี้คุณว่างไปงานเลี้ยงกับฉันหรือเปล่า..."ฟู่จิ้นหานกำลังแยกแยะความจริงที่ว่าเขา "แต่งงาน" แล้ว จึงปฏิเสธโดยไม่ได้คิดว่า "ไม่ว่าง!""..."ซูหรานรู้สึกผิดหวังในใจขึ้นมาเล็กน้อยแต่ไม่นานเธอก็สามารถเข้าใจได้งานเลี้ยงแซยิดของตระกูลลู่ในวันพรุ่งนี้ ลุงสามฟู่ก็จะเข้ามาร่วมด้วย ซึ่งมันจะเป็นงานใหญ่อย่างแน่นอนและงานที่ใหญ่ขนาดนี้ เขาจะต้องหวาดกลัวเป็นแน่!ก่อนที่พวกเขาจะแยกทางกัน ซูหรานก็ได้กำช
続きを読む
บทที่ 7 เธอเป็นถึงสปอนเซอร์เชียวนะ
ทันทีที่ซูหรานกลับมาถึงวิลล่าจิ่งหยวน เธอก็ถูกล็อกไว้ที่นอกประตูใหญ่"มันยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ ซุนฉิน คุณรีบไล่ตะเพิดมันออกไปเดี๋ยวนี้!" เสียงตะคอกของซูจี้ไห่ดังออกมาจากด้านในของประตู"จี้ไห่ คุณอย่าโกรธไปเลยนะ เดี๋ยวจะเป็นผลเสียต่อสุขภาพเอาได้…""คุณพ่อคะ ให้พี่สาวเข้ามาเถอะค่ะ การที่พี่สาวได้ทำเรื่องทรยศต่อคุณชายลู่นั้น อาจจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบก็ได้นะคะ ผู้ชายที่อยู่ในสถานที่แบบเย่หลินบาร์นั้นต่างก็ทำ...อาชีพแบบนั้นอยู่แล้วนะคะ เรื่องแบบนี้ พี่สาวให้เงินไป คนคนนั้นก็คงไม่ไปป่าวประกาศเรื่องไปทั่วหรอกนะคะ…"ในห้องนั่งเล่น ดูเผินๆแล้ว ซุนฉินและซูอินเหมือนจะออกหน้ามาพูดแทนซูหราน แต่ทุกคำกลับเหมือนราดน้ำมันลงบนเปลวไฟอย่างไงอย่างงั้นทันใดนั้น คำด่าทอของซูจี้ไห่ก็ยิ่งรุนแรงมากยิ่งขึ้น"มันไม่รักดี! คนอย่างซูจี้ไห่ไม่มีที่สำหรับลูกสาวที่ไร้ยางอายแบบมันอยู่หรอกนะ! ต่อไปอย่าให้มันก้าวเข้ามาเหยียบบ้านหลังนี้ได้อีก จะได้ไม่ต้องเอากาลกิณีมาแปดเปื้อนบ้าน อินอิน ลูกจิตใจดีและไร้เดียงสา อย่างได้เอามันเป็นเยี่ยงอย่างเด็ดขาด"ซูหรานอดไม่ได้ที่จะจุกในหัวใจ เธออดกลั้นเอาไว้จนรู้สึกเจ็บเธอรู้
続きを読む
บทที่ 8 ตื่นตาตื่นใจ
ซูหรานที่เดิมทีตะโกน "เอาเงินคืนมา" อยู่ในใจ เมื่อได้รับโลเคชั่นที่ "สามีตัวพ่อ" ส่งมาให้แล้วนั้น จู่ๆ ความโกรธเกรี้ยวนั้นก็หายไปทันที"ถือว่าเขายังพอมีมโนธรรมในใจอยู่บ้าง!"ซูหรานไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียวและรีบไปที่โรงแรมทันทีเมื่อมาถึงด้านนอกของโรงแรม รอยยิ้มบนใบหน้าของซูหรานก็แข็งค้างทันทีสามีตัวพ่อได้พักอยู่ในโรงแรมห้าดาวอันดับสองในเมืองไห่เฉิง ห้องพักราคาหลายหมื่นต่อคืน เงินจำนวน 33,000 บาท เขาจะพักอยู่ที่ได้นานแค่ไหน?ซูหรานกุมหน้าอกของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว : ช่างเสียดายเสียจริงๆ!เมื่อเธอเดินตามหมายเลขของห้องที่เขาให้เอาไว้ ในที่สุดเธอก็มาถึงห้องสวีทสุดหรูของโรงแรม หัวใจของซูหรานแทบจะกระอักเลือด เธอสงสัยเหลือเกินว่า ด้วยเงินจำนวนน้อยนิดนี้เธอจะจ่ายเงินค่าห้องเพียงแค่คืนหนึ่งได้หรือไม่แล้ว! ! !ซูหรานหายใจเข้าลึกๆ และรู้สึกว่าจำเป็นต้องพูดอะไรกับ "สามี" คนนี้ดีๆสักหน่อยแล้ว!ประตูห้องถูกเปิดแง้มเอาไว้ ซูหรานผลักเปิดประตูและเดินเข้าไป แต่กลับไม่เห็นคนที่อยู่ด้านใน มีเพียงเสียงน้ำไหลที่ดังแว่วมาจากห้องน้ำเท่านั้นเขากำลังอาบน้ำอยู่!ซูหรานมองหาโซฟาแล้วนั่งลง โดยที่มือ
続きを読む
บทที่ 9 พี่อย่าตีฉันเลยจะได้ไหม
คฤหาสน์ตระกูลลู่ พื้นที่วิลล่าเขตเชิงเขาในเมืองไห่เฉิง เหล่าบรรดาแขกเหรื่อต่างทยอยกันมาถึงซูอินตั้งใจมาที่นี่ตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วในห้องของลู่ซิวหนิงบนชั้นสอง หลังจากที่ทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่เร่าร้อนกัน ซูอินก็นอนบนตัวของลู่ซิวหนิง และคิดที่จะเกลี้ยกล่อมเขาต่อไปลู่ซิวหนิงจับมือเธอเอาไว้ "ลุงสามฟู่น่าจะมาถึงแล้วนะ คุณย่าให้ผมไปต้อนรับด้วยตัวเอง โอกาสที่หายากขนาดนี้ ผมจะพลาดไม่ได้นะ"ซูอินหางตาตกอย่างสิ้นหวัง ท่าทางที่บอบบางและน้อยเนื้อต่ำใจแบบนั้นของเธอ มันทำให้ลู่ซิวหนิงลำบากใจเป็นอย่างมากแต่เมื่อนึกถึงงานสำคัญในวันนี้ ลู่ซิวหนิงก็ช่วยสวมชุดในซูอินด้วยตัวเองชุดราตรีสีขาวบนตัวของเธอ ราวกับเจ้าหญิงที่บอบบางและไร้เดียงสาอย่างไม่มีที่ติ และก็ด้วยความไร้เดียงสานี้เอง ที่ทำให้เมื่อครู่ที่ผ่านมาเขาไม่สามารถยับยั้งชั่งใจเอาไว้ได้"ผมไม่เคยเห็นคุณสวมชุดนี้มาก่อนเลยนะ มันสวยมาก และการออกแบบก็ไม่เลวเลย!"ลู่ซิวหนิงถามออกมาอย่างสบายๆ แต่ดวงตาของซูอินกลับมีความประหม่าแวบเข้ามา จากนั้นก็แสร้งทำเป็นไร้เดียงสา พร้อมกับพูดขึ้นมาว่า "คุณก็รู้ว่าฉันไม่ชอบของที่หรูหรา แต่วันนี้เป็นงานเลี้ยงแซย
続きを読む
บทที่ 10 คงไม่ได้ชอบเธอหรอกใช่ไหม
และในเวลานี้ สีหน้าของเหล่าบรรดาคุณหนูนั้นก็เปลี่ยนไปทันทีแต่ซูหรานกลับกระตุกรอยยิ้มที่เย็นชาออกมา เดินเข้าไปจัดชุดราตรีที่ดูจะใหญ่กว่าตัวให้กับซูอิน จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงที่สบายๆว่า"ชุดของ K&K ทั้งหมดทำตามไซซ์ของผู้ซื้อ อินอิน ขนาดไซซ์ของเราต่างกันนะ เธอชอบชุดนี้ทำไมไม่บอกฉันล่ะ ฉันจะได้ส่งคืนให้พวกเขาแก้ไขให้ ใส่แบบนี้มันไม่ค่อยจะพอดีตัวเท่าไหร่เลยนะ"จากนั้นเหล่าบรรดาคุณหนูถึงได้สังเกตเห็นว่า ชุดราตรีของซูอินไม่ค่อยเหมาะกับตัวสักเท่าไหร่พวกเธอลืมไปทันทีว่าซูอินดูน่าสงสารแค่ไหน และดวงตาที่มองมานั้นก็เต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างเห็นได้ชัด"ที่แท้ก็ไม่ใช่ชุดของเธอเหรอ? เธอคงไม่ได้ขโมยชุดของพี่สาวเธอมาหรอกนะ ดูเหมือนว่าจะไซซ์เดียวกับคุณหนูใหญ่ซูเลยนะ""คิดไม่ถึงเลยว่า คุณหนูรองซูจะความฟุ้งเฟ้อได้ขนาดนี้ ได้ยินมาว่าเธอเป็นลูกติดที่แม่เลี้ยงลากมาด้วยใช่ไหม คนแบบนี้จิตใจร้ายกาจกว่าลูกนอกสมรสเสียอีกนะ!"ลูกติด...ลูกนอกสมรส...ซูอินไม่สามารถปั้นหน้าได้อีกต่อไป โดยมือที่กำหมัดเอาไว้นั่นก็สั่นตามไปด้วยแต่เธอก็ต้องอดทนอดกลั้นเอาไว้ หลังจากที่เหล่าบรรดาพวกคุณหนูได้เดินออกไปแล้วนั้น
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status