ตอนที่5 เป็นมืออาชีพหน่อยสิ

ตอนที่5

“รีบกินขนาดนั้น อยากหนีฉันเต็มที่แล้วดิ จะได้รีบไปรับงานเป็นอีตัวกับเจ้าอื่นต่อหรือไง”

ทิชาขบฟันจนกรามสั่น

“ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่กะหรี่! ฉันแค่มากินข้าว รีบๆ กินให้เสร็จสักที ฉันอยากกลับบ้านแล้ว!”

หญิงสาวกระแทกเสียงใส่ทว่าชายหนุ่มกลับมองตรงมาที่ใบหน้างาม จ้องราวกับจะสังเกตทุกรายละเอียดแม้แต่เส้นผมเส้นเล็กๆ ที่โปรยลงมาปรกหน้า หรือกระทั่งขนตางามงอนของเธอ 

ความน่าสะพรึงกลัวราวกับเสือของดวงตาคมทำให้ทิชาผวาเล็กน้อย หญิงสาวกำมือแน่นอย่างอดทนส่งสายตาท้าทายกลับไม่ให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอกำลังประหวั่น อย่าไปตัดพ้อโชคชะตาที่นำพาให้เธอได้ผู้ชายบ้าๆ คนนี้เป็นลูกค้าคนแรกแบล็คเอียงคอนิดหนึ่งและส่งสีหน้าเย้ยหยัน

“นี่กล้าตะคอกใส่ฉัน?”

ทิชาสะดุ้งและตัวเกร็ง พรางบอกตัวเองแม่จะแอบหวาดกลัวอยู่บ้าง ว่ายังไงหมอนี่ก็ลูกค้า

“ฉัน…ขอโทษแบล็ค ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

ทิชากลืนน้ำลายหลุบดวงตาลงต่ำเล็กน้อยน้ำเสียงสั่นเครือแต่พยายามรวบรวมแรงใจให้เข้มแข็งเข้าไว้จนเมื่อมือใหญ่เอื้อมมากุมมือของหญิงสาวที่วางบนหน้าขาขาว

ซึ่งโผล่พ้นกระโปรงเดรสสั้นร่างบางก็สะดุ้งเฮือก ความกลัวแล่นริ้วจนหญิงสาวเริ่มสั่นมือที่ถูกกำเริ่มชื้นเหงื่อ แล้วมือของเธอก็ถูกบีบแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่รู้ว่าแบล็คต้องการอะไรแต่ตอนนี้เธอเจ็บมือจนชาไปหมด

“อย่าทำแบบนี้อีกนะทิชา ถ้ายังอยากมีชีวิตจบสวยแบบคนอื่นเขา”

“ข…เข้าใจแล้ว ปล่อยเถอะ ฉันเจ็บนะ”

หญิงสาวเอ่ยด้วยเสียงสั่นจนอีกฝ่ายยอมปล่อยมือ ดวงตากลมงามปรายลงมองที่มือมันช้ำจากรอยบีบจนต้องใช้อีกมือมาลูบเพื่อปลอบประโลม ไม่ใช่เพียงปลอบให้คลายความเจ็บ

แต่เป็นการปลุกปลอบใจตัวเองไม่ให้ตื่นตระหนกไปมากกว่านี้ด้วยแล้วทิชาก็หันไปยิ้มอีกครั้งชงเหล้าให้และเสิร์ฟไม่หยุดหวังจะให้มันหมดขวดไปเสียทีและเป็นไปตามคาด แบล็คแสยะยิ้มเดาทางได้

“รินให้ฉันขนาดนี้เธอแดกด้วยสิคนสวย”

“ฉันไม่ดื่มอะ นายดื่มเลย”

สีหน้าของแบล็คเปลี่ยนไปทันทีรอยยิ้มเย้ยหุบสนิท มือใหญ่ที่ประดับนาฬิการาคาแพงวาดขึ้นบีบใบหน้าเรียวเล็กจนทิชาปวดร้าวไปหมดชาย

หนุ่มกรอกเหล้าเข้าปากหญิงสาวจนเหล้าเย็นๆ กระฉอกอาบลำคอ เสร็จแล้วก็ปิดปากแน่นบังคับให้กลืนเหล้าลงไปเมื่อแอลกอฮอล์ร้อนเผ่าผ่านลำคอก็บาดลึกขึ้นมาราวกับไฟเผาหญิงสาวสำลักจนตัวสั่น

ยกสองมือขึ้นปิดปากอย่างอดทนด้วยใบหน้าแดงจัดและน้ำตาเอ่อ ความมึนงงแล่นริ้วไปทั่วศีรษะราวกับถูกหย่อนลงบนเรือที่โคลงกลางทะเลสัมปชัญญะเหมือนเริ่มมีหมอกคลุมทิชาตื่นกลัวเธอรู้ว่าถ้าเมาจะดูแลตัวเองไม่ได้จึงรีบคว้าแก้วน้ำมาดื่มจนสำลัก

“แค่ก! ทำไมนายทำแบบนี้ ฉันบอกว่าไม่ดื่ม”

“เสือกมารับงานแบบนี้ อย่ามาปัญญาทำตัวอ่อน”

หญิงสาวขบริมฝีปากและกำมือแน่นทั้งโกรธทั้งหงุดหงิด หัวใจเต้นตูมตามขึ้นมาไม่รู้ว่าเพราะความโกรธหรือเพราะสุราดีกรีแรงที่โดนกรอกไปเมื่อครู่ ร่างบางสั่นริ้วและพยายามเก็บความโกรธเอาไว้อย่างแนบเนียน ไม่เคยเจอใครที่ชั่วขนาดหมอนี่เลย

ทิชาพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่แบล็คยังคงไม่หยุด หมอนั่นเริ่มเทเหล้าเพียวๆ ใส่แก้วและยัดใส่มือพร้อมกับบอกให้ดื่ม หญิงสาวรู้ดีว่าถ้าไม่ดื่มก็โดนกรอก เธอคิดว่าเอาก็เอาวะ!

ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงกระดกแก้วเหล้าและดื่มเอื้อกเข้าไป! ดีแค่ไหนที่ขวดนั้นไม่ใหญ่และเหลือไม่เต็มขวด ในที่สุดมันก็หมด แล้วไฟความโกรธของเธอก็โหมขึ้นอีกด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์

“ฉันไม่เคยเจอผู้ชายเหี้ยแบบนายเลย สารเลว!”

“พูดว่าอะไรนะ”

มือใหญ่บีบแก้มทิชาอย่างรุนแรงหญิงสาวพยายามสะบัดหน้าหนีแต่สู้แรงไม่ได้สักนิด เมื่ออีกฝ่ายจิกเล็บลงที่ใบหน้าก็ยิ่งเจ็บปวดขึ้น

 เหมือนเลือดจะไหลซิบทิชาคิดว่าหมอนี่เอาจริงทำจริงเจ็บจริงร่างบางสั่นริ้วด้วยความกลัวและโกรธเธอภาวนาขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายที่จะเจอหมอนี่เกลียดที่สุด!

เกลียดมากจนอยากสาปแช่งมันให้ตกนรกไปเสีย!

“...”

เมื่อทิชายอมสงบปากแบล็คจึงค่อยคลายมือและพรายยิ้มอย่างพึงใจ

“แดกเสร็จไปห้องกับฉันด้วย”

“ไม่ไป! ฉันแค่มากินข้าว”

“แต่ถ้าเธอไม่ไป เธอรู้ใช่ไหมว่าไลน์กลุ่มคณะจะมีรูปแชทเธอที่ขายตัวมาให้ฉันว่อน มหาลัย”

และแล้วคำที่เธอกลัวที่สุดก็หลุดออกมาจากปากหมาๆ ของเหี้ยตัวนี้ทิชาตัวชาแบล็คหันหน้าจอโทรศัพท์กลุ่มไลน์คณะมาให้ดูเหมือนขู่ยังไม่พอหมอนี่ยังถ่ายรูปเธอตอนที่เหล้าเปื้อนอาบลำคอผมเผ้ายุ่งเหยิงและมีแบคกราวด์เป็นขวดเหล้าอยู่ข้างตัวปฏิเสธว่าเป็นรูป AI ใครจะเชื่อ

“ฉันขอโทษ อย่าทำนะ!”

หญิงสาวรู้สึกเหมือนจะร้องไห้อีกรอบทำไมต้องมาเจออะไรทำแบบนี้หรือเป็นบทลงโทษที่คิดมักง่ายหารายได้พิเศษด้วยวิธีทางลัดแบล็คยอมเก็บโทรศัพท์และแค่นหัวเราะจนทิชาต้องเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยดวงตาสับสน

“ต้องใจร้ายขนาดนี้กับฉันเลยเหรอ”

แบล็คหรี่ตาและหุบยิ้มเขากัดฟันกรอดจนกรามลั่น ก็ถ้าฉันไม่ใจร้ายขนาดนี้เธอจะรู้ไหมว่ารับงานมาเป็นเด็กเอนจะต้องเจออะไรบ้าง!ให้มันจบอยู่แค่ชายชั่วอย่างฉันนั่นล่ะ เอาให้เจ็บจนเลิกคิดมาทำงานแบบนี้อีกเลย

เขาไม่ตอบอะไรเงียบเสียจนทิชาคิดว่าแบล็คคงตัดสินเธอไปเรียบร้อยแล้วหมอนี่ไม่ถามสักคำว่าทำไมเธอต้องมาทำงานแบบนี้ เธอมีความจำเป็นเพราะอะไร

รับรู้ได้แต่สายตาดูถูกเหยียดหยามอย่างที่ผู้ชายซึ่งจ่ายเงินซื้อผู้หญิงจะทำได้สายตาที่ทำให้เธอแทบไม่เหลือค่าความเป็นคนไม่เหลือคุณค่าใดๆ ในตัวนอกจากเรือนร่างแบล็คยังคงระคายเมื่อได้เห็นท่าทีนิ่งเงียบ

“ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะคิดอะไรแต่เธอมาทำงานนี้เท่ากับเธอต้องทำหน้าที่อีตัวให้ฉัน”

ยิ่งได้ยินเต็มสองหูก็ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของทิชา เธอไม่มีค่าอะไรสำหรับผู้ชายคนนี้อีกนอกจากใช้เรือนร่างแลกเงิน ยิ่งย้ำยิ่งขยี้ก็ยิ่งเจ็บปวดพูดออกมาได้เหมือนฉันไม่มีหัวจิตหัวใจ ก็บอกไปแล้วไงว่ารับงานเป็นเพื่อนกินข้าวย้ำอยู่ได้ว่าเป็นกะหรี่ ก็แล้วยังไงเล่า

มันได้เงินไหมล่ะนายจะมาสงเคราะห์ฉันด้วยการให้เงินฟรีๆ หรือไง ใครแบมือขอนายฟรีๆ ไม่ทราบแต่ถึงจะพยายามคิดเพื่อฉุดตัวเองขึ้นจากความรู้สึกแย่ๆ ที่ถูกตราหน้าว่าเป็นกะหรี่เธอก็เจ็บปวดอยู่ดี มันไม่ได้ลดทอนไปเลย

“ลุกขึ้นแล้วเดินตามฉันมา”

ชายหนุ่มสูงใหญ่ลุกขึ้นทิชาค่อยๆ ลุกและพบว่าการดื่มเหล้าปริมาณมากๆ ครั้งแรกของเธอทำให้เธอมึนจนประคองศีรษะให้ตั้งตรงแทบไม่ได้

 แบล็คคว้าเอวบางของหญิงสาวและกึ่งลากพาให้เดินตามไปถึงรถที่จอดอยู่หน้าประตูร้านทิชาคิดว่าเธอควรหนีแต่ไม่ได้…ยังไงรับงานมาแล้วก็ต้องทำแค่เหี้ยตัวเดียวไม่ทำให้ชีวิตเธอพังหรอกแค่เสียตัวแต่เธอต้องไม่เสียศักดิ์ศรีความเป็นคน

แบล็คเปิดประตูฝั่งข้างคนขับและผลักเธอขึ้นรถไป บานประตูเปิดเสียงดังแล้วอีกฝ่ายก็เดินไปขึ้นฝั่งคนขับ รถแล่นออกไปอย่างรวดเร็วด้วยเสียงในห้องโดยสารเงียบเฉียบ แอร์เย็นเฉียบถึงแกนกระดูก

ความเงียบในรถตรงกันข้ามกับเสียงหัวใจของทิชาที่กระแทกผนังอกจนดังลั่น มันเต้นแรงจนเจ็บราวกับหัวใจจะปลิดออกจากขั้ว แล้วมือใหญ่ที่ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนเกียร์เพราะรถไม่มีกระปุกเกียร์ก็เอื้อมมาวางบนหน้าขาเปลือยเปล่าของทิชา ชายหนุ่มสอดนิ้วเข้าใต้กระโปรงสั้น ใช้หลังนิ้วสะกิดเนินเนื้อใต้ชั้นในเบาๆ

“แยกขา”

เสียงทุ้มเอ่ยบัญชาเรียบๆ ทิชากัดฟันหลับตาแน่นทว่าก็ยอมทำตาม แล้วปลายนิ้วก็สอดเข้าไปใต้ชั้นใน ใช้หลังนิ้วรูดกลางกลีบเนื้ออูมราวกับทักทาย

“ไม่แฉะเลยนะ เป็นมืออาชีพหน่อยสิ”