Novels by มอร์ฟีน กลิ่นคาราเมล MorphineCaramel

“อืม คลื่นมันแน่นจัง ขยับหน่อยได้ไหม ห หายใจไม่ออก ” เสียงหวานหูดังออกมา ชวนให้คลื่นสมุทรได้ทำตามใจเธอ แต่เหมือนชายหนุ่มจะยังอยากแกล้งคนตัวเล็ก ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เขาปวดหนึบไปทั้งลำรักคลื่นสมุทรจับให้ใบหน้างามหันกลับมาหาตัวเอง ก่อนเขาจะจูบลงบนริมฝีปากของขนมผิง และทันทีที่เขาสัมผัสลง หญิงสาวก็ตอบสนองกลับในทันที การจูบแลกลิ้นที่เกิดได้เพียงไม่ถึงนาที เรียกให้สะโพกหนาได้สอบสะโพกเข้าออกโพรงรักของหญิงสาวในทันทีแม้ว่าภายในจะคับแน่นแค่ไหน แต่คนตัวโตกลับยังคงสอบสะโพกของตัวเองอย่างหนักหน่วง เน้นกระแทกสะโพกเข้าหาร่องสวาทของหญิงสาวเหมือนเดิมมือหนาของคลื่นสมุทรได้ส่งไปบีบเคล้นที่อกของหญิงสาวอย่างเมามัน แต่กลับทำให้ขนมผิงขมวดคิ้วเข้าหากันเพราะความเจ็บ เธอเชื่อว่าถ้าเป็นซิลิโคนคงได้แหลกคามือของคลื่นสมุทร“ชอบไหมครับ” คลื่นสมุทรเอ่ยถามหลังปล่อยให้ริมฝีปากของหญิงสาวได้เป็นอิสระ แต่เขากลับขบเม้มที่ใบหูของเธอแทน การกระทำของคลื่นสมุทรที่เล่นสัมผัสไปทุกซอกมุมของขนมผิง มันทำให้คนตัวเล็กแทบคลั่งเพราะรสสัมผัสของเขาอีกทั้งการสอบสะโพกแต่ละครั้งของเขา นั้นเน้นการกระแทกสะโพกเข้า จนทำให้เกิดเสียงเนื้อที่ดังกระท

เพี้ยะ“นี่คุณ” ขนมผิงจิปากใส่อีกฝ่ายอย่างไม่พอใจเมื่ออยู่ ๆ คลื่นสมุทรก็ตีลงบนแก้มก้นของเธอ และมันแรงจนขึ้นเป็นรอยห้านิ้วซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ได้สนใจว่าเธอจะพอใจในสิ่งที่เขาทำหรือไหม เพราะคลื่นสมุทรได้จับแท่นร้อนที่พร้อมใช้งานของตัวเอง ถูไปมาร่องสวาทของหญิงสาวอีกครั้ง ราวกับต้องการเรียกน้ำหวานของเธอ และเมื่อเห็นว่าเริ่มมีน้ำรักไหลออกมาให้เห็นคลื่นสมุทรจับตัวตนที่มีขนาดใหญ่พอตัวดันเข้าไปด้านใน แม้ว่าก่อนหน้านี้ชายหนุ่มจะเคยเข้าไปสัมผัสภายในแล้วครั้งหนึ่ง พร้อมทั้งยังฝากน้ำรักเอาไว้ในตัวเธอด้วยก็ตามแต่ภายในตัวของขนมผิงยังคงคับแน่นเหมือนเดิมไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย และในจังหวะที่คลื่นสมุทรส่งปลายหยักหัวบานของตัวเองเข้าไปด้านในแล้ว เขาได้สอบสะโพกดันแท่งร้อนของตัวเองเข้าไปในรูรักของอีกฝ่าย อย่างที่ไม่ได้คิดจะให้หญิงสาวได้ตั้งตัวแท่งรักที่มีขนาดใหญ่และแข็งขึงของชายหนุ่มได้ถูกดันเข้าไปภายในโพรงสวาทของขนมผิงในครั้งเดียวจนสุดทาง ทำให้คนที่ได้รับการกระทำของเขาทั้งเสียวทั้งจุกในเวลาเดียวกัน ใบหน้าสวยแนบลงไปกับเตียงน้อยอย่างต้องการระบายความทรมานที่เกิดขึ้น“ตอดแน่นไปนะครับ เสียวเหรอ หื้ม” คลื

“พร้อมนะครับ” คลื่นสมุทรเอ่ยถามอย่างไม่ต้องการคำตอบ เพราะเขาจับแท่งร้อนของตัวเองดันเข้าไปภายในโพรงรัก การขยับสะโพกสอบเกิดขึ้นในทันที แม้ว่าตอนนี้การขยับสะโพกจะเป็นไปอย่างลำบากไม่น้อย เพราะความคับแน่นและแรงตอดรัดที่ต่อเนื่องรุนแรงริมฝีปากเรียวบางเม้มเข้าหากันแน่น ราวกับต้องการเก็บอารมณ์ความต้องการ ทั้ง ๆ ที่ความเสียวซ่านกำลังวิ่งเข้าเล่นงานเข้าอย่างต่อเนื่อง“คลื่นอย่าแรงมาก จะ จุก” เสียงครางกระเส่าไม่เป็นศัพท์ดังออกมา เมื่อสะโพกหนาของคลื่นสมุทรสอบเข้าและออกเป็นจังหวะที่เร็วและแรงมากพอตัว“จุกยังไงคะ คนดี”ปึก!“อ๊าส์!”แต่เหมือนคำพูดของขนมผิงจะไม่ได้ทำให้คลื่นสมุทรคิดจะเบาการกระทำของตัวเอง เพราะเขาสอบสะโพกของตัวเองเร็วและแรงมากขึ้น อีกครั้งยังส่งมือทั้งสองข้างไปจับลงที่อกของหญิงสาวราวกับกำลังระบายอารมณ์ความต้องการภายในตัว“อ๊ะ! เบา หน่อย เสียว” ขนมผิงส่งเสียงครางหวานแข่งกับเสียงเนื้อที่ดังกระทบกันออกมาอย่างไม่ขาดสายลมหายใจที่ถี่หอบของคลื่นสมุทรได้เป่ารดลงที่ซอกคอของหญิงสาวยิ่งทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านมากกว่าเดิม มือหนาออกแรงในการบีบเคล้นอกเต่งตูมทั้งสองครางราวกับต้องการเรียกอารมณ์ให้ก

หลังจากงานแต่งงานได้จบลง คู่บ่าวสาวได้ถูกส่งตัวเข้ามาภายในบ้านพักตากอากาศที่คลื่นสมุทรลงทุนซื้อเพื่อให้เป็นของขวัญวันแต่งงานให้กับภรรยาและลูกสาว ซึ่งตอนนี้วาวาก็ยังคงอยู่กับปัทมา ด้วยเหตุผลที่ว่าอยากให้พ่อและแม่ของเธอได้อยู่ด้วยกัน“วาวาล่ะคะ” ขนมผิงเอ่ยถามสามีอย่างเป็นทางการของตนเอง เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาภายในบ้าน แต่กลับไม่เหตุลูกสาว“แม่พาไปเที่ยว แล้วผิงกำลังทำอะไรอยู่ครับ” คลื่นสมุทรเดินเข้าไปสวมกอดภรรยาจากทางด้านหลัง ใบหน้าคมเกยที่ไหล่ของขนมผิง ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ผลักไสให้อีกฝ่ายออกห่างจากตัวเองแต่อย่างไร“ทำอาหาร”“วันนี้แต่งงานเป็นวันแรก ทำไมต้องทำอาหารเองด้วยครับ” คลื่นสมุทรเอ่ยถามทั้ง ๆ ที่เขากำลังสูดดมความหอมจากเจ้าของร่างบาง“ที่นี่มีแต่อาหารทะเลทั้งนั้นคุณทานมากไปมันจะไม่ดี”“เป็นห่วงผมเหรอ” คลื่นสมุทรเอ่ยถามออกมา มือของเขาลูบไล้สัมผัสไปตามเนื้อตัวของขนมผิงอย่างหลงใหล“หยุดเลยนะคะ ผิงทำอาหารอยู่ไม่เห็นเหรอ” ขนมผิงเอ่ยอย่างไม่พอใจที่อยู่ ๆ ก็ถูกคลื่นสมุทรลวนลาม“ก็เห็น แต่อยากกินอย่างอื่นมากกว่า” คลื่นสมุทรเอื้อมมือไปปิดเตาแก๊สก่อนจับให้หญิงสาวหันกลับมามองตนเอง คลื่นสมุท

หลังจากที่ขนมผิงตอบรับการแต่งงานของคลื่นสมุทร เขาก็ได้เริ่มจัดเตรียมงานทันที ทำให้ขนมผิงค่อนข้างที่จะตกใจ เธอไม่คิดว่าชายหนุ่มจะรีบร้อนแต่งงานขนาดนี้ ซึ่งจากเดิมที่คลื่นสมุทรได้คุยเอาไว้คือสองอาทิตย์ แต่ขนมผิงกลับขอเป็นอีกหนึ่งเดือน ซึ่งกว่าจะตกลงกันได้ทั้งสองก็ใช้เวลาพูดคุยอยู่นานพอสมควรวันนี้เป็นงานแต่งของขนมผิงและคลื่นสมุทร ซึ่งถูกจัดที่ริมทะเล แม้ว่าจะเป็นการจัดนอกสถานที่แต่งานแต่งของทั้งสองกลับไม่ได้เล็กเลยสักนิด มีแขกมากหน้าหลายตาที่เป็นทั้งคู่ค้าทางธุรกิจ และบรรดาเพื่อนสนิท คนในครอบครัวของทั้งสองเดินทางมาแสงความยินดีกับทั้งสองด้วยบรรยากาศภายในงานยังคงถูกจัดตกแต่งด้วยดอกไม้สีขาวทั้งหมด ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นดอกกุหลาบ แม้ว่างานจะมีการจัดสถานที่แบบเรียบง่าย แต่ยังคงเต็มไปด้วยความโรแมนติกเหมือนที่สาว ๆ หลาย ๆ คนต่างต้องการวันนี้เฟื่องฟ้ามาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้กับขนมผิง และมีลูกสาวตัวแสบของเธออย่าวาวาเป็นเด็กถือตะกร้าแหวนให้กับเธอคลื่นสมุทรยืนอยู่บนเวทีกับนายพิธี โดยที่ตอนนี้เจ้าสาวยังไม่ได้เข้ามาภายในงาน แต่พอถึงฤกษ์ตามที่กำหนดเอาไว้ เสียงดนตรีวงออร์เคสตราก็ดังขึ้นมา พร้อมกับการปราก

สองพ่อลูกใช้เวลาร่วมกันในการดูภาพถ่ายและวิดีโอของขนมผิงวนอยู่หลายรอบ จนตอนนี้ก็เริ่มค่ำแล้วแต่ขนมผิงยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับบ้าน ทำให้ทั้งวาวาและคลื่นสมุทรรู้สึกเป็นห่วงเธอ“คุณแม่จะกลับมาตอนไหนคะเนี่ย”“นั่นสิ พ่อโทรไปก็ไม่รับ”“งั้นเดี๋ยวหนูลองโทรหาดูนะคะ” คลื่นสมุทรพยักหน้ารับคำลูกสาว เพราะเขาคิดว่าอย่างไรเสียขนมผิงอาจจะไม่ยอมรับสายเขา แต่เธอไม่มีทางปฏิเสธลูกสาวของเธอ“ไม่รับค่ะ เอายังไงดีคะ”“คุณแม่ไปกับน้าเพียงฟ้า ลองโทรไปหาน้าเพียงฟ้าดูก่อน” คลื่นสมุทรไม่เพียงแต่พูด ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเบอร์ของเพียงฟ้า ก่อนจะโทรออกทันทีหลังจากเจอเบอร์ของอีกฝ่าย เขาถือสายรอเพียงไม่นาน ปลายสายก็กดกลับ“คุณเพียงฟ้า ขนมผิงอยู่กับคุณไหม”(“อ่อ…อยู่ค่ะ”)“แล้วทำไมเธอไม่รับโทรศัพท์”(“ขนมผิงไม่ได้ตั้งเสียงค่ะ”) เพียงฟ้าโกหกด้วยความจำใจ เพราะเพื่อนสนิทของเธอได้สั่งให้เธอตอบไปแบบนั้น“น้าเพียงฟ้าถามคุณแม่ให้หน่อยสิคะ ว่าคุณแม่จะกลับตอนไหน” วาวาแย่งโทรศัพท์จากผู้เป็นพ่อมากดเปิดลำโพง ก่อนจะเอ่ยถามเพียงฟ้าออกมา(“คุณแม่บอกว่า ให้คุณพ่อมารับหน่อยได้ไหมคะ”)“ได้ครับ เดี๋ยวผมจะออกไปรับเดี๋ยวนี้”...…

สองขาเด็กสาวแยกกว้างรับปลายนิ้วที่ร่อนรูดอย่างนุ่มนวล สะโพกบางร่อนไหวไปตามปลายนิ้ว แล้วจูบก็ร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทิชาเกาะท่อนแขนของเด็กหนุ่มเบื้องหน้าไว้ ก่อนจะลากลงไปและกุมท่อนลำร้อนของแบล็คจนอีกฝ่ายเสียวสูดปากความรู้สึกลื่นจากอารมณ์ของทิชาที่หลั่งไหลทำให้แบล็ครู้สึกได้ เขาจ่อมนิ้วลงไปนิดหนึ่งและทิชาสะดุ้ง“เจ็บไหม”“ม…ไม่”“ถอดนะ”แบล็คขอและคุกเข่าลงไปรอแล้ว เมื่อทิชาพยักหน้า เขาก็ช่วยถอดชั้นในตัวน้อยออกไป แบล็คจูบหน้าท้อง เลียลงมาถึงต้นขา ยกขาบางข้างหนึ่งขึ้นให้พาดบนบ่าของเขาก่อนเลียย้อนขึ้นไปตามต้นขาด้านใน ร่อนลิ้นที่กลีบเนื้ออวบและดูดให้เลือดลงมาคั่งน้องสาว มันเสียวมากจนทิชาหอบ เธอตื่นเต้นมาก ประสบการณ์ครั้งแรกกับเพื่อนร่วมห้องที่เจิดจ้าเหมือนแสงตะวัน มันเหมือนกำลังฝันอยู่จริง ๆ“ฉันจะยืนไม่ไหว”แบล็คยอมหยุดและรีบลุกขึ้นประคอง เขามองหน้าทิชาอย่างเป็นห่วง“ขอโทษ ฉันลืมว่าเธอเพิ่งโดนยา ค่อย ๆ เดินนะ”เด็กหนุ่มประคองร่างบางให้ค่อย ๆ เดินออกจากห้องอาบน้ำ เขาช่วยเช็ดตัวให้จนแห้งและประคองเดินต่อไปจนถึงเตียง ทิชาขยับไปนอนกลางเตียง สองขาบางถูกจับแยกและแบล็คยันกายอยู่เหนือร่างเธอ เด็กหนุ่

ตอนที่43 ในวันสุดท้ายของการเรียนมอหก เสื้อยืดโปโลเครื่องแบบของโรงเรียนของแบล็คลายพร้อยด้วยคำอวยพร วันนี้ฟ้าครึ้มมากเหมือนฝนจะตก แบล็คตัดสินใจแล้ว เขาจะสารภาพรักกับทิชา! ซ้อมกับพี่ชานนท์มาแล้วว่าจะพูดยังไง พอเรียนคณะเดียวกันก็จะได้เป็นแฟนกันเลย เขาเดินตามหาทิชาไปทั่วและนึกถึงห้องกิจกรรมที่ยัยแว่นนั่นมักจะไประบายสีป้ายที่ห้องกิจกรรม ทิชามองดูเพื่อนผู้ชายห้องเดียวกับเธอสามคนด้วยความรู้สึกหัวหมุน ๆ เธอตั้งใจจะมาลาห้องกิจกรรมที่ใช้หมกตัวมาตลอดเป็นครั้งสุดท้าย ไม่รู้สามคนนี้เดินตามเธอมาหรือเปล่าแต่ก็ไม่ได้สนใจ พอมาถึงห้องที่เปลี่ยวไร้ผู้คน พวกนั้นก็เข้ามาแสดงความยินดีที่เรียนจบกับเธอ มอบน้ำส้มขวดเล็กให้เป็นของขวัญและคะยั้นคะยอให้ดื่มเลย ทิชาพบว่าขวดถูกเปิดออกอยู่แล้วแต่ก็ไม่ได้คิดอะไร ดื่มไปอึกหนึ่ง สักพักก็รู้สึกหัวหมุนไปหมด“อะไร ในนี้ใส่อะไรไว้”เด็กสาวล้มลงกับพื้น สองขาของเธอไม่มีแรงและสั่นริ้ว สามคนคุกเข่าลงนั่งล้อม คนหนึ่งกดบ่าเธอลงกับพื้น อีกสองคนกำลังถอดกางเกงของเธอ!“จะทำอะไร! หยุดนะ!”เด็กสาวตะโกนลั่นแต่เธอไม่รู้เลยว่าเสียงแทบจะไม่ออก เธอพยายามสลัดขาถีบแต่ทำอะไรไม่ได้เลย มันไม่

เมื่อถึงประตูทางออกที่มีทิชาและริซ่ารออยู่ ปรากฏร่างแบล็คอุ้มลูกชายทั้งสองคนไว้ข้างละข้างในท่าหิ้วเอวออกมา สภาพของเขาดูสะบักสะบอมไม่ต่างจากกันเท่าไร ฟาโรกับฟาเอลเองก็ดูมอมแมมไปทั้งตัว ใบหน้ามีแต่รอยเปื้อนทิชากับริซ่าที่ยืนรออยู่ถึงกับตกใจทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ริซ่ารีบวิ่งเข้าไปหาฟาโรกับฟาเอลทันทีด้วยความเป็นห่วงน้อง“เกิดอะไรขึ้นกับน้องคะพ่อ ฟาโรกับฟาเอลเป็นอะไรหรือเปล่า” ริซ่าถามด้วยน้ำเสียงที่ตกใจด้วยความเป็นห่วงแบล็คได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ให้ลูกสาวกับภรรยา “เจ้าแฝด... เข้าไปสร้างตำนานต่อยผีในบ้านผีสิงมาน่ะ”ทิชากับริซ่ามองหน้ากันอย่างไม่เชื่อสายตา พวกเธอไม่คิดเลยว่าลูกชายของเธอจะร้ายกาจขนาดนี้“แล้วนี่อะไรคะ แบล็ค” ทิชาชี้ไปที่รอยแดงบนใบหน้าของสามี แบล็คได้แต่ถอนหายใจแล้วหันไปมองหน้าลูกชายทั้งสอง “ลูกหลงจากหมัดของใครสักคน แต่ที่แน่ ๆ ไม่ใช่ของผี น่าจะของลูกเรานี่แหละ”ทิชากับริซ่าส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ พวกเธอรู้ดีว่าถึงแม้ แบล็คจะชอบทำอะไรแปลกแค่ไหน แต่เขาก็ยังคงเป็นพ่อที่รักลูกที่สุดเสมอ “สภาพแบบนี้จะไปเล่นอย่างอื่นต่อได้ไงล่ะคะ” ริซ่ามองสภาพของน้องชายทั้งสองด้วยความกังวล เพราะแพ

ตอนที่41เช้าวันหยุดที่สดใสที่สุดในรอบเดือนสำหรับครอบครัวของทิชาและแบล็ค เพราะในวันนี้พวกเขามีแผนจะพาลูก ๆ ไปเที่ยวสวนสนุกตามสัญญาตั้งแต่แสงอาทิตย์ยังไม่ทันส่องฟ้า เจ้าตัวเล็กฝาแฝด ฟาโรกับฟาเอล ก็ตื่นเต้นจนพากันเข้าไปปลุกแบล็ค ผู้เป็นพ่อให้ลุกจากเตียงแต่เช้ามืด“พ่อฮะ! ตื่นได้แล้ว!” เสียงของฟาเอล ดังเจื้อยแจ้วข้างหู ทำให้แบล็คต้องลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ก่อนจะเห็นลูกชายทั้งสองยืนมองเขาตาแป๋ว ในมือของทั้งคู่ถือชุดซูเปอร์ฮีโร่ตัวจิ๋วเข้ามาด้วย“นี่มันชุดอะไรเนี่ย” แบล็คลุกขึ้นนั่งทั้งสภาพหัวยุ่งเหยิงแล้วมองชุดที่ลูกชายถือมา ชุดของฟาโรเป็นชุดไอรอนแมน สีแดงสลับทองที่ดูเทอะทะ ส่วนของฟาเอลเป็นชุดเดอะฮัลค์สีเขียวที่ดูคับไปหมด“พ่อเคยสัญญาว่าจะใส่ชุดอเวนเจอร์ไปเที่ยวสวนสนุกไงฮะ พวกเราสามคนใส่ด้วยกัน”ฟาโรพูดอย่างตื่นเต้น แบล็คที่เคยพลั้งปากรับปากลูก ๆ เอาไว้ เมื่อถึงเวลาจริงก็ต้องยอมทำตาม “โอเคครับ แต่ตอนนี้พวกเราต้องไปอาบน้ำกันก่อน แล้วเดี๋ยวจะได้มาเป็นซูเปอร์ฮีโร่กัน”เจ้าสองแฝดดีใจร้องเย่ กระโดดโลดเต้นที่จะได้เป็นซูเปอร์ฮีโร่พร้อมกันทั้งสามคน จากนั้นก็พากันวิ่งเข้าห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำชำร

เขาเดินไปนั่งข้าง ๆ ทิชาบนโซฟา ซบหน้าลงกับไหล่ของเธอ“เธอครับ…” ทิชาลูบสามีเขาเบา ๆ “อะไรคะคุณพ่อขี้แพ้”“น้อยใจจัง มีลูก ลูกก็ไม่เคยยอมให้เลย มีภรรยา ภรรยาก็ไม่รัก” น้ำเสียงติดไปทางออดอ้อน เหมือนท่าทางตอนนี้ไม่มีผิดทิชาหัวเราะเบา ๆ “น้อยใจทำไมกันคะ โตแล้วนะคะไม่ใช่เด็ก ๆ”“ก็เธอไม่สนใจแบล็คเลย เมื่อเช้าก็ไม่มีไข่ดาวให้” ทิชาคิดในใจนี่ยังคงน้อยใจเรื่องไข่ดาวอยู่หรือนี่ แต่เธอรู้ดีว่าสามีของเธอนั้นไม่ได้โกรธจริงจังอะไรหรอก เพียงแค่อยากอ้อนตามนิสัยของเขานั่นแหละ “โถ ๆ ๆ พ่อคนเก่งของทิชา ไม่ต้องน้อยใจนะคะ เดี๋ยวเย็นนี้ทอดให้ห้าใบเลย โอเคไหมคะ”จมูกนิ้มกดลงแก้มของสามีเบา ๆ หนึ่งที ทำให้แบล็ครู้สึกดีขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็มีคนสนใจเขาแล้วตอนนี้“แต่เมื่อคืนแบล็คนอนนอกห้องนะ ดูสิเนี่ยปวดหลังจะแย่อยู่แล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอีกครั้งทิชาหยุดมือที่กำลังกดมือถือเล่น พลางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเหลือบตามองสามีตัวโต “ก็ใครใช้ให้สอนลูกแบบนั้นล่ะ”แบล็คเกาศีรษะ ยิ้มเจื่อน ๆ “ก็แค่… แกล้งลูกเล่นเฉย ๆ เอง ไม่คิดว่าจะทำจริงอะเธอ”“แล้วเห็นไหมลูกจำไปใช้ ผลลัพธ์มันเป็นยังไง” ทิชาพูดพลางส่ายหน้าเล็กน้อย น้ำ

ตอนที่39บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมื้อเช้า สมาชิกทุกคนมารวมตัวกันบนโต๊ะอาหาร บรรยากาศเหมือนเดิมทุกวันไม่ผิดเพี้ยน “ฟาโร กินไข่ดาวนะลูก” เสียงหวานของทิชาเอ่ยขึ้นพร้อมกับตักไข่ดาวฟองสวยวางลงบนจานข้าวของลูกชายคนโต ใบหน้าเปื้อนยิ้มของฟาโรจ้องมองไข่ดาวตาแป๋ว พยักหน้ารับอย่างรวดเร็วจนผมปลิวตามแรง“ของเอลด้วยครับแม่” ฟาเอล ลูกชายคนเล็กไม่น้อยหน้า รีบชี้ชวนให้แม่ตักให้ตนบ้าง ทิชายิ้มเอ็นดู จัดการตักไข่ดาวอีกฟองวางลงบนจานของฟาเอล“แน่นอนครับ นี่ของฟาเอล กินเยอะ ๆ นะคนเก่ง”“และนี่ของพี่ริซ่า คนสวยของแม่ค่ะ” ทิชาบอกลูกชายคนเล็กก่อนจะตัก ไข่ดาวฟองสุดท้ายให้ลูกสาว“ขอบคุณครับ ขอบคุณค่ะแม่” เสียงเล็ก ๆ สามเสียงเอ่ยพร้อมกัน ก่อนจะเริ่มลงมือทานอาหารเช้าอย่างเอร็ดอร่อยแบล็คมองภาพนั้นด้วยสีหน้าบึ้งตึง คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน เพราะเขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับความเป็นธรรม ทิชาจัดเตรียมอาหารเช้าอย่างพิถีพิถัน มีทั้งข้าวผัดอเมริกัน สเต๊กไก่ชิ้นพอดีคำ และไข่ดาวอีกสองฟองที่ตอนนี้ไปอยู่บนจานของลูกชายทั้งสองคนแล้ว ก่อนจะเทนมให้ลูกสาว ทว่าบนจานของคนพ่อมีเพียงข้าวผัดอเมริกันกับสเต๊กไก่ แต่ไม่มีไข่ดาวเขาพยายาม