Romans de มอร์ฟีน กลิ่นคาราเมล MorphineCaramel

“แล้วสิงห์เป็นไงบ้าง มาอยู่กับแพรไหมหลายวัน ปรับตัวได้หรือยัง?”“แพรไหมดูแลผมดีมากครับ”“ดีแล้ว แม่ก็ดีใจที่คู่หมั้นได้เจอหน้ากันสักที ว่าแต่ยัยแพรจำสิงห์ได้เหรอลูก?” หญิงวัยกลางคนลูบหลังชายหนุ่มแล้วถามเสียงนุ่ม พวกเขาคุยกันไม่ดังมากนักเพราะกลัวจะรบกวนคนหลับ “คู่หมั้น…เหรอคะ?”แต่เหมือนจะยังดังเกินไปอยู่ดี เพราะตอนนี้แพรไหมลืมตามองทุกคนอยู่บนเตียงแล้ว คิ้วเรียวขมวดมุ่นให้กับสิ่งที่ได้ยิน ร่างเล็กยันตัวขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก สิงห์จึงถือวิสาสะช่วยประคอง นั่นทำเอาแพรไหมมองตาขวาง“แพรไหม เป็นไงบ้างคะลูก?”“แม่ เมื่อกี้แม่พูดอะไรนะคะ แม่ว่าใครเป็นคู่หมั้นใครนะ?”“สิงห์ยังไม่ได้บอกแพรเหรอลูก ว่าสิงห์เป็นคู่หมั้น”“ตั้งใจจะบอกเร็ว ๆ นี้ครับ” สิงห์เหนือกลับมานั่งบนเก้าอี้ตัวเดิมเมื่อเห็นว่าคนป่วยมีแรงเหลือพอจะลุกขึ้นนั่งทำหน้างอแล้ว“เห็นบอกแม่กับพ่อว่าให้ปิดไว้ก่อนกลัวแพรตกใจ แล้วจะมาบอกเอง แม่ก็นึกว่าได้คุยกันแล้ว”“ทำไม…นี่แก!” คราแรกแพรไหมไม่เข้าใจ แต่พอปะติดปะต่อเรื่องราวได้ก็หันไปพูดเสียงเข้มใส่สิงห์เหนือที่นั่งทำหน้าทองไม่รู้ร้อนอยู่ทันที ถ้าเป็นแบบนี้คือสิงห์เหนือไม่ใช่คนสวน แต่เป็นคู

คนที่เพิ่งนั่งลงได้ไม่ถึงสิบนาทีดีดักลุกพรวดขึ้นทันที ก่อนจะก้าวยาว ๆ ตรงไปยังไทเกอร์ที่ตั้งท่าจะอุ้มแพรไหม ทว่ากลับมีมือหนาคว้าเอวเธอแล้วดึงให้เข้าประชิดตัว ก่อนจะช้อนอุ้มขึ้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน“เดี๋ยวสิน้อง!” ไทเกอร์ยืนขวางหน้าเครียด เขากำลังทำเรื่องเสี่ยงตายอย่างการกำลังจะมีปัญหากับลูกหลานผู้มีอิทธิพล แต่จะให้มองดูเพื่อนร่วมปีโดนอุ้มไปต่อหน้าต่อตาก็ทำไม่ได้เช่นกัน “แพรไหมเป็นเพื่อนพี่ พี่จะพาเธอไปพักเอง น้องเป็นใครถึงมาอุ้มเพื่อนพี่ แบบนี้?”ดวงตาคมกริบมองรุ่นพี่ทั้งหลายที่ยืนล้อมตัวเองไว้ก่อนจะพรูลมหายใจเบา ๆ ดวงตาคมกรอกไปด้านบนเล็กน้อยราวกับกำลังครุ่นคิด แต่เมื่อขี้เกียจจะหาข้ออ้าง ท้ายที่สุดก็เอ่ยบอกไปแบบดื้อ ๆ“เป็นผัว”“ห๊ะ อะไรนะ ไม่ตลกนะโว้ย?”“เป็นผัวแพรไหมครับ”ไทเกอร์ช็อค ฟรังค์ช็อค และทุกคนที่ได้ยินก็นิ่งอึ้งไปกับคำพูดนั้น แต่คนพูดก็ไม่แยแสอะไร เพราะเริ่มรู้สึกได้ว่าคนในอ้อมแขนตัวร้อนขึ้นเรื่อย ๆ เขาเลยแทรกตัวเดินผ่านทุกคนไปดื้อ ๆ แต่เพื่อนสาวคนสนิทก็ยังดื้อรั้นตามไปเพราะความเป็นห่วงแพรไหม เธอยืนขวางร่างสูงอีกครั้ง จนสิงห์เหนือชักจะอารมณ์เสีย“ปล่อ

“แพรไหม แกไหวไหมวะ?” ฟรังค์ลูบแขนเพื่อนสาวที่สภาพไม่ค่อยดีนักด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ใบหน้าหวานของแพรไหมตอนนี้ซีดเซียวชนิดที่ว่าเครื่องสำอางค์ก็ปิดไม่มิด ดวงตาคู่สวยฉายแววเหนื่อยล้า แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นแพรไหมก็ยังยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อน ที่ถามตัวเองอย่างเป็นห่วง“ไม่เป็นไรฟรังค์ เราแค่นอนไม่พอ”“ไปนั่งพักก่อนก็ได้นะ”“เราไหวน่า”เจ้าของร่างแบบบางยืนยันกับเพื่อนหนักแน่น ทั้งที่ความจริงก็รู้สึกแย่ไม่น้อย เพราะเมื่อวานเธอโดนผู้ชายคนนั้นเล่นงานจนแทบลุกมาเรียนไม่ไหว แต่เนื่องจากเป็นกิจกรรมรับน้องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ คนก็ดูเหมือนไม่ค่อยพออยู่แล้ว เพราะมีบางคนต้องไปเตรียมงานอื่น ถ้าเธอไปอีกคนก็คงทำกิจกรรมลำบากขึ้นอีก สู้มาช่วยเพื่อน ๆ คงจะดีกว่าเธอเป็นรุ่นพี่ปีสาม และกิจกรรมนั่นคือการรับน้องที่จัดขึ้นในคณะ รุ่นพี่หลายคนถูกแบ่งกลุ่มไปทำแต่ละหน้าที่แตกต่างกันไป แพรไหมกับกลุ่มเพื่อนได้รับหน้าที่เป็นพี่สันทนาการร่วมกับเพื่อนในคณะคนอื่นอีกนิดหน่อย พวกเขายืนเรียงกันในโซนหลัง ส่วนด้านหน้าคือกลุ่มรุ่นน้องที่นั่งเรียงรายและพี่ว๊ากที่ยืนคุมอยู่รอบ ๆ“ไหน มาครบกันรึยัง?” เฮดว๊ากของปีนี้คือประธานรุ่นปีสามอย่า

อาณาเขตบ้านมีรั้วรอบขอบชิด และตรงที่พวกเขาอยู่ก็อับสายตาเมื่อมองจากภายนอก แต่ยังไงมันก็เป็นกลางแจ้ง คุณหนูของบ้านเลยประท้วงสุดในยามโดนคนสวนดึงแพนตี้ชุ่มน้ำหวานให้ร่นลงไปอยู่บนเรียวขา“หยุดนะ เป็นบ้ารึไง? นี่มันข้างนอกนะสิงห์”“หุบปากแล้วจับไว้” ชายหนุ่มตลบชุดนอนกระโปรงของเธอให้ขึ้นไปกองบนเอวบางแล้วบังคับให้เธอจับไว้ ด้วยความตกใจเลยทำตามที่สิงห์บอก เธอยืนพิงหลังไปกับต้นไม้สูง มองตามร่างหนาที่ทรุดกายลงนั่งบนส้นของตัวเองตรงหน้ด้วยสายตาไม่เข้าใจดวงตาคมกริบมองสภาพดอกไม้งามที่ทั้งแดงจากการเสียดสีเมื่อครู่ ทั้งฉ่ำด้วยน้ำหวานมากมายด้วยความกระหาย เขาไม่รอให้คนสวยเอ่ยอะไรให้ระคายหู รีบตรงเข้าไปใช้จมูกหอมลงบนเนินเนื้ออวบอูมขาวผ่องทันที ก่อนจะแลบปลายลิ้นแยงเลียร่องกลีบจนคนที่ยืนอยู่ขาอ่อนขาเปลี้ย“อื้ออ อ๊าา สิงห์ อย่านะ ไป ไปในบ้านได้ไหม?”“ไม่เอา ควxกูปวดตั้งแต่เห็นคุณหนูใส่ชุดร่าน ๆ นี่แล้ว”สิงห์ไม่ฟังคนที่ระแวดระวังรอบด้านอีกต่อไป เขาฝังใบหน้าลงหาความอุ่นชื้นอย่างหิวโหย ดุนปลายลิ้นแหย่เข้าไปทักทายปากรูก่อนจะยกขาข้างหนึ่งของเธอพาดบ่า เงยหน้าซดน้ำหวานลงคอ ดูดกัดขบขยี้ทั้งกลีบบางและเม็ดเสียวจน

แสงแดดอ่อนจางสอดทะลุผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาในห้อง มันอาบไล้ไปทั่วร่างแบบบางที่นอนนิ่ง ไม่นานนักแพรไหมก็ตื่นขึ้นเพราะแสงที่ส่องมาบนหน้า เธอขยับขึ้นนั่ง อาการขัด ๆ และเจ็บเสียดหายไปจนเกือบหมดแล้ว เพราะได้นอนพักผ่อนมาสองวันเต็มโดยไม่มีใครบางคนมากวนน่าเจ็บใจที่ต้องบอกว่ายาที่สิงห์ซื้อมาให้มันได้ผลดีชะงักเรียวขาขาวในชุดนอนกระโปรงสั้นประมาณเข่าเดินไปล้างหน้าแปรงฟันอย่างงัวเงีย พอเสร็จก็ชะโงกหน้าลงไปมองสวนหน้าบ้าน หรี่ตามองต้นพันธุ์ที่น่าจะเพิ่งมาถึงเมื่อเช้า ก่อนจะรีบเดินลงไปเพื่อเช็คว่าได้ครบตามที่สั่งหรือเปล่า“คุณหนู ต้นกุหลาบมาส่งแล้วนะคะ”“แพรเห็นแล้วค่ะป้าใจ ว่าจะไปดูอยู่”“รีบจนลืมเปลี่ยนชุดเลยเหรอคะเนี่ย?”เธอก้มมองชุดนอนของตัวเองอย่างอาย ๆ แต่แม่บ้านก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่เอ็นดูเท่านั้น เธอตักข้าวต้มให้คุณหนูของบ้านก่อนจะวางลงบนโต๊ะ แพรไหมเลยตัดสินใจมานั่งทานก่อน จะได้มีแรงทำแปลงปลูกกุหลาบเพิ่ม“เดี๋ยวป้าต้องออกไปซื้อกับข้าวนะคะคุณหนู อาจจะกลับมาอีกทีช่วงเย็นเลย มื้อเที่ยงป้าเตรียมไว้ให้แล้วค่ะ”“ขอบคุณนะคะ”หญิงสาวจัดการข้าวต้มกุ้งตรงหน้าจนหมด จังหวะเดียวกับที่ป้าใจเตรียมตัวออกไปด้านนอ

“อ่าาส์ อย่าเกร็งสิวะ ขยับลำบากฉิบ”“อืออ ๆ ไม่เอา เจ็บ”ความเสียวแทบเลือนหายเมื่อความเจ็บมีมากกว่า สิงห์ที่ขยับตัวไม่ได้เลยยอมก้มลงจูบปลอบเธออย่าเอาใจ มือข้างหนึ่งกอบกุมเต้านิ่มของคนที่นอนราบ ส่วนอีกข้างก็บดขยี้เม็ดเสียวให้ด้วยความชำนาญสิงห์เองก็เจ็บไปทั่วท่อนลำเพราะรูร้อนมันนวดเอ็นเขาไม่หยุด ยิ่งมีแตงกวายัดเบียดอยู่อีกยิ่งทำให้โคตรจะแน่นและเสียวตรงปลายไม่หยุด เมื่อรู้สึกได้ว่าเธอเริ่มปรับตัวได้ก็ค่อย ๆ ขยับช้า ๆ“อึ่กก อื้มม”ริมฝีปากร้อนยังคงจูบเธออย่างหนักหน่วง ลิ้นเล็กถูกคาบดึงออกมานอกปากแล้วดูดอย่างแรง ไม่นานนักแพรไหมเริ่มจูบตอบกลับมา มือบางคว้าไหล่เขาไว้แล้วจิกเล็บลงไป เอวสอบเลยค่อย ๆ เร่งจังหวะกระแทกให้เร็วขึ้นทีละระดับไม่นานนักสิงห์ก็เด้าเอวได้ไวขึ้นเพราะรูนุ่มเริ่มขยาย ทุกครั้งที่ตอกอัดลำเอ็นเข้าไปก็จะได้ยินเสียงครางออกมาเสมอ แพรไหมคับแน่นไปหมดทั้งรูหน้ารูหลัง เธอเชิดใบหน้าขึ้นเมื่อชายหนุ่มก้มลงบดขยี้ยอดอกสวยรุนแรง เกี่ยวขารัดเอวสอบไว้ให้ขยับเข้าลึกอีก“แรงอีก อ๊าาา ลึก ลึกมาก อ๊ะ”“ไม่เจ็บแล้วเหรอคุณหนู อ่าา เสียวรูมากกว่าใช่ไหม?”“อึ่กก สะ เสียวมาก อ๊าา ตรงนั้น”สะดุ้งโห

สองขาเด็กสาวแยกกว้างรับปลายนิ้วที่ร่อนรูดอย่างนุ่มนวล สะโพกบางร่อนไหวไปตามปลายนิ้ว แล้วจูบก็ร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทิชาเกาะท่อนแขนของเด็กหนุ่มเบื้องหน้าไว้ ก่อนจะลากลงไปและกุมท่อนลำร้อนของแบล็คจนอีกฝ่ายเสียวสูดปากความรู้สึกลื่นจากอารมณ์ของทิชาที่หลั่งไหลทำให้แบล็ครู้สึกได้ เขาจ่อมนิ้วลงไปนิดหนึ่งและทิชาสะดุ้ง“เจ็บไหม”“ม…ไม่”“ถอดนะ”แบล็คขอและคุกเข่าลงไปรอแล้ว เมื่อทิชาพยักหน้า เขาก็ช่วยถอดชั้นในตัวน้อยออกไป แบล็คจูบหน้าท้อง เลียลงมาถึงต้นขา ยกขาบางข้างหนึ่งขึ้นให้พาดบนบ่าของเขาก่อนเลียย้อนขึ้นไปตามต้นขาด้านใน ร่อนลิ้นที่กลีบเนื้ออวบและดูดให้เลือดลงมาคั่งน้องสาว มันเสียวมากจนทิชาหอบ เธอตื่นเต้นมาก ประสบการณ์ครั้งแรกกับเพื่อนร่วมห้องที่เจิดจ้าเหมือนแสงตะวัน มันเหมือนกำลังฝันอยู่จริง ๆ“ฉันจะยืนไม่ไหว”แบล็คยอมหยุดและรีบลุกขึ้นประคอง เขามองหน้าทิชาอย่างเป็นห่วง“ขอโทษ ฉันลืมว่าเธอเพิ่งโดนยา ค่อย ๆ เดินนะ”เด็กหนุ่มประคองร่างบางให้ค่อย ๆ เดินออกจากห้องอาบน้ำ เขาช่วยเช็ดตัวให้จนแห้งและประคองเดินต่อไปจนถึงเตียง ทิชาขยับไปนอนกลางเตียง สองขาบางถูกจับแยกและแบล็คยันกายอยู่เหนือร่างเธอ เด็กหนุ่

ตอนที่43 ในวันสุดท้ายของการเรียนมอหก เสื้อยืดโปโลเครื่องแบบของโรงเรียนของแบล็คลายพร้อยด้วยคำอวยพร วันนี้ฟ้าครึ้มมากเหมือนฝนจะตก แบล็คตัดสินใจแล้ว เขาจะสารภาพรักกับทิชา! ซ้อมกับพี่ชานนท์มาแล้วว่าจะพูดยังไง พอเรียนคณะเดียวกันก็จะได้เป็นแฟนกันเลย เขาเดินตามหาทิชาไปทั่วและนึกถึงห้องกิจกรรมที่ยัยแว่นนั่นมักจะไประบายสีป้ายที่ห้องกิจกรรม ทิชามองดูเพื่อนผู้ชายห้องเดียวกับเธอสามคนด้วยความรู้สึกหัวหมุน ๆ เธอตั้งใจจะมาลาห้องกิจกรรมที่ใช้หมกตัวมาตลอดเป็นครั้งสุดท้าย ไม่รู้สามคนนี้เดินตามเธอมาหรือเปล่าแต่ก็ไม่ได้สนใจ พอมาถึงห้องที่เปลี่ยวไร้ผู้คน พวกนั้นก็เข้ามาแสดงความยินดีที่เรียนจบกับเธอ มอบน้ำส้มขวดเล็กให้เป็นของขวัญและคะยั้นคะยอให้ดื่มเลย ทิชาพบว่าขวดถูกเปิดออกอยู่แล้วแต่ก็ไม่ได้คิดอะไร ดื่มไปอึกหนึ่ง สักพักก็รู้สึกหัวหมุนไปหมด“อะไร ในนี้ใส่อะไรไว้”เด็กสาวล้มลงกับพื้น สองขาของเธอไม่มีแรงและสั่นริ้ว สามคนคุกเข่าลงนั่งล้อม คนหนึ่งกดบ่าเธอลงกับพื้น อีกสองคนกำลังถอดกางเกงของเธอ!“จะทำอะไร! หยุดนะ!”เด็กสาวตะโกนลั่นแต่เธอไม่รู้เลยว่าเสียงแทบจะไม่ออก เธอพยายามสลัดขาถีบแต่ทำอะไรไม่ได้เลย มันไม่

เมื่อถึงประตูทางออกที่มีทิชาและริซ่ารออยู่ ปรากฏร่างแบล็คอุ้มลูกชายทั้งสองคนไว้ข้างละข้างในท่าหิ้วเอวออกมา สภาพของเขาดูสะบักสะบอมไม่ต่างจากกันเท่าไร ฟาโรกับฟาเอลเองก็ดูมอมแมมไปทั้งตัว ใบหน้ามีแต่รอยเปื้อนทิชากับริซ่าที่ยืนรออยู่ถึงกับตกใจทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ริซ่ารีบวิ่งเข้าไปหาฟาโรกับฟาเอลทันทีด้วยความเป็นห่วงน้อง“เกิดอะไรขึ้นกับน้องคะพ่อ ฟาโรกับฟาเอลเป็นอะไรหรือเปล่า” ริซ่าถามด้วยน้ำเสียงที่ตกใจด้วยความเป็นห่วงแบล็คได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ให้ลูกสาวกับภรรยา “เจ้าแฝด... เข้าไปสร้างตำนานต่อยผีในบ้านผีสิงมาน่ะ”ทิชากับริซ่ามองหน้ากันอย่างไม่เชื่อสายตา พวกเธอไม่คิดเลยว่าลูกชายของเธอจะร้ายกาจขนาดนี้“แล้วนี่อะไรคะ แบล็ค” ทิชาชี้ไปที่รอยแดงบนใบหน้าของสามี แบล็คได้แต่ถอนหายใจแล้วหันไปมองหน้าลูกชายทั้งสอง “ลูกหลงจากหมัดของใครสักคน แต่ที่แน่ ๆ ไม่ใช่ของผี น่าจะของลูกเรานี่แหละ”ทิชากับริซ่าส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ พวกเธอรู้ดีว่าถึงแม้ แบล็คจะชอบทำอะไรแปลกแค่ไหน แต่เขาก็ยังคงเป็นพ่อที่รักลูกที่สุดเสมอ “สภาพแบบนี้จะไปเล่นอย่างอื่นต่อได้ไงล่ะคะ” ริซ่ามองสภาพของน้องชายทั้งสองด้วยความกังวล เพราะแพ

ตอนที่41เช้าวันหยุดที่สดใสที่สุดในรอบเดือนสำหรับครอบครัวของทิชาและแบล็ค เพราะในวันนี้พวกเขามีแผนจะพาลูก ๆ ไปเที่ยวสวนสนุกตามสัญญาตั้งแต่แสงอาทิตย์ยังไม่ทันส่องฟ้า เจ้าตัวเล็กฝาแฝด ฟาโรกับฟาเอล ก็ตื่นเต้นจนพากันเข้าไปปลุกแบล็ค ผู้เป็นพ่อให้ลุกจากเตียงแต่เช้ามืด“พ่อฮะ! ตื่นได้แล้ว!” เสียงของฟาเอล ดังเจื้อยแจ้วข้างหู ทำให้แบล็คต้องลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ก่อนจะเห็นลูกชายทั้งสองยืนมองเขาตาแป๋ว ในมือของทั้งคู่ถือชุดซูเปอร์ฮีโร่ตัวจิ๋วเข้ามาด้วย“นี่มันชุดอะไรเนี่ย” แบล็คลุกขึ้นนั่งทั้งสภาพหัวยุ่งเหยิงแล้วมองชุดที่ลูกชายถือมา ชุดของฟาโรเป็นชุดไอรอนแมน สีแดงสลับทองที่ดูเทอะทะ ส่วนของฟาเอลเป็นชุดเดอะฮัลค์สีเขียวที่ดูคับไปหมด“พ่อเคยสัญญาว่าจะใส่ชุดอเวนเจอร์ไปเที่ยวสวนสนุกไงฮะ พวกเราสามคนใส่ด้วยกัน”ฟาโรพูดอย่างตื่นเต้น แบล็คที่เคยพลั้งปากรับปากลูก ๆ เอาไว้ เมื่อถึงเวลาจริงก็ต้องยอมทำตาม “โอเคครับ แต่ตอนนี้พวกเราต้องไปอาบน้ำกันก่อน แล้วเดี๋ยวจะได้มาเป็นซูเปอร์ฮีโร่กัน”เจ้าสองแฝดดีใจร้องเย่ กระโดดโลดเต้นที่จะได้เป็นซูเปอร์ฮีโร่พร้อมกันทั้งสามคน จากนั้นก็พากันวิ่งเข้าห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำชำร

เขาเดินไปนั่งข้าง ๆ ทิชาบนโซฟา ซบหน้าลงกับไหล่ของเธอ“เธอครับ…” ทิชาลูบสามีเขาเบา ๆ “อะไรคะคุณพ่อขี้แพ้”“น้อยใจจัง มีลูก ลูกก็ไม่เคยยอมให้เลย มีภรรยา ภรรยาก็ไม่รัก” น้ำเสียงติดไปทางออดอ้อน เหมือนท่าทางตอนนี้ไม่มีผิดทิชาหัวเราะเบา ๆ “น้อยใจทำไมกันคะ โตแล้วนะคะไม่ใช่เด็ก ๆ”“ก็เธอไม่สนใจแบล็คเลย เมื่อเช้าก็ไม่มีไข่ดาวให้” ทิชาคิดในใจนี่ยังคงน้อยใจเรื่องไข่ดาวอยู่หรือนี่ แต่เธอรู้ดีว่าสามีของเธอนั้นไม่ได้โกรธจริงจังอะไรหรอก เพียงแค่อยากอ้อนตามนิสัยของเขานั่นแหละ “โถ ๆ ๆ พ่อคนเก่งของทิชา ไม่ต้องน้อยใจนะคะ เดี๋ยวเย็นนี้ทอดให้ห้าใบเลย โอเคไหมคะ”จมูกนิ้มกดลงแก้มของสามีเบา ๆ หนึ่งที ทำให้แบล็ครู้สึกดีขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็มีคนสนใจเขาแล้วตอนนี้“แต่เมื่อคืนแบล็คนอนนอกห้องนะ ดูสิเนี่ยปวดหลังจะแย่อยู่แล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอีกครั้งทิชาหยุดมือที่กำลังกดมือถือเล่น พลางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเหลือบตามองสามีตัวโต “ก็ใครใช้ให้สอนลูกแบบนั้นล่ะ”แบล็คเกาศีรษะ ยิ้มเจื่อน ๆ “ก็แค่… แกล้งลูกเล่นเฉย ๆ เอง ไม่คิดว่าจะทำจริงอะเธอ”“แล้วเห็นไหมลูกจำไปใช้ ผลลัพธ์มันเป็นยังไง” ทิชาพูดพลางส่ายหน้าเล็กน้อย น้ำ

ตอนที่39บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมื้อเช้า สมาชิกทุกคนมารวมตัวกันบนโต๊ะอาหาร บรรยากาศเหมือนเดิมทุกวันไม่ผิดเพี้ยน “ฟาโร กินไข่ดาวนะลูก” เสียงหวานของทิชาเอ่ยขึ้นพร้อมกับตักไข่ดาวฟองสวยวางลงบนจานข้าวของลูกชายคนโต ใบหน้าเปื้อนยิ้มของฟาโรจ้องมองไข่ดาวตาแป๋ว พยักหน้ารับอย่างรวดเร็วจนผมปลิวตามแรง“ของเอลด้วยครับแม่” ฟาเอล ลูกชายคนเล็กไม่น้อยหน้า รีบชี้ชวนให้แม่ตักให้ตนบ้าง ทิชายิ้มเอ็นดู จัดการตักไข่ดาวอีกฟองวางลงบนจานของฟาเอล“แน่นอนครับ นี่ของฟาเอล กินเยอะ ๆ นะคนเก่ง”“และนี่ของพี่ริซ่า คนสวยของแม่ค่ะ” ทิชาบอกลูกชายคนเล็กก่อนจะตัก ไข่ดาวฟองสุดท้ายให้ลูกสาว“ขอบคุณครับ ขอบคุณค่ะแม่” เสียงเล็ก ๆ สามเสียงเอ่ยพร้อมกัน ก่อนจะเริ่มลงมือทานอาหารเช้าอย่างเอร็ดอร่อยแบล็คมองภาพนั้นด้วยสีหน้าบึ้งตึง คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน เพราะเขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับความเป็นธรรม ทิชาจัดเตรียมอาหารเช้าอย่างพิถีพิถัน มีทั้งข้าวผัดอเมริกัน สเต๊กไก่ชิ้นพอดีคำ และไข่ดาวอีกสองฟองที่ตอนนี้ไปอยู่บนจานของลูกชายทั้งสองคนแล้ว ก่อนจะเทนมให้ลูกสาว ทว่าบนจานของคนพ่อมีเพียงข้าวผัดอเมริกันกับสเต๊กไก่ แต่ไม่มีไข่ดาวเขาพยายาม