อรัมภบท3 ปีที่แล้วธนบัตรสีแดงสองใบถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าสตางค์สีหวาน “ทิชา” สาวน้อยวัยมัธยมหยิบค่าขนมที่เหลือของอาทิตย์นี้ วางลงบนโต๊ะข้างเตียงมือเรียวพลางขยับกรอบแว่นบนหน้าให้กระชับกับจมูกรั้นสวยได้รูป ซึ่งรับกับใบหน้ารูปไข่อย่างพอดี หากไม่ติดว่าถูกแว่นหนาเตอะบดบังใบหน้าเล็ก และฟันซึ่งยังดัดไม่เข้าที่ ก็นับว่าเด็กสาวเป็นคนสวยอย่างหาตัวจับได้ยากคนหนึ่ง“นี่เงิน ราคาก็ตามคุณภาพของงาน หวังว่านายคงพอใจ”เธอบอกเด็กหนุ่มบนเตียงเสียงเรียบไม่ยินดียินร้าย กับคนที่บังเอิญคว้ามาจากงานจบการศึกษาของโรงเรียนเมื่อคืน“สองร้อย! คืออะไรวะ?”“ก็ตามคุณภาพงานไง นายจะเอาแค่ไหนกันล่ะ? ไม่ให้ห้าบาทก็ดีแค่ไหนแล้ว”ไหล่มนไหวขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังต่อรองราคาปลาตามตลาดสดบนเตียง…เด็กหนุ่มรูปร่างผอมสูงแทบจะลุกขึ้นมาเต้นเร่า ถ้าไม่ติดว่าภายใต้ผ้านวมหนานั้นมันล่อนจ้อนอยู่ในตอนนี้ใครกันที่เป็นคนดึงเขาเข้าม่านรูดเวรนี่ ไม่ใช่ยัยแว่นคนนี้รึไง แล้วยังมาจะทำเหมือนเขาเป็นผู้ชายขายตัวอีก บ้านเขารวยจะตายจะมาขายตัวให้เปลืองน้ำทำไมวะ เหนื่อยก็เหนื่อย เมื่อยก็เมื่อย มีดีแค่อย่างเดียวคือ เสียว! ฉิบหาย!แค่ทำตัวเป็นพลเมื
Terakhir Diperbarui : 2026-01-10 Baca selengkapnya