ตอนที่4 รับงานครั้งแรก

ตอนที่4

หลายวันต่อมา

จากวันนั้นทิชาก็พยายามหลบเลี่ยงการประจันหน้าตรงๆ กับคนที่ได้ชื่อว่ารุ่นพี่มาตลอดทั้งอาทิตย์อีกฝ่ายเองก็ไม่ได้มากวนเธอมีเพียงสายตาจับผิด ในตอนที่บังเอิญเจอกันเท่านั้นแต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้จิตใจของเธอว้าวุ่นได้แล้วราวกับกลัวความลับที่ปกปิดไว้จะถูกเปิดโปงออกมา ช่างเรื่องนั้นมันไว้ก่อนเถอะ!

 วันนี้เธอต้องรีบไปให้ทันเวลาไม่อย่างนั้นจะเสียค่าจ้างก้อนใหญ่ได้ดวงตาคู่สวยเหลือบมองนาฬิกาพร้อมกับเร่งฝีเท้าของตัวเองให้ก้าวเร็วขึ้นวันนี้งานใหญ่งานแรกเสียด้วย 

แต่เธอกลับมาสายเสียได้เห็นคนรับงานให้บอกว่าลูกค้ากระเป๋าหนักพร้อมจ่ายไม่อั้นถ้าถูกใจ ทิชาเดินเข้ามาในร้านอาหารพร้อมกับชะเง้อมองหาลูกค้าตามที่เจ๊เจ้าของโมเดลลิ่งบอกไว้เมื่อเห็นและแน่ใจว่าไม่ผิดคนเธอจึงเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ทันที

“สวัสดีค่ะ ใช่คุณคริสใช่มั้ยคะ” 

หญิงสาวหุ่นงามในเดรสสีแดงเกาะอกสั้นที่มีส่วนอกอวบนูนเด่นสะดุดตาผู้คน เดินมาทักชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งหันหลังบนโซฟาตัวสบายและถือแก้วไวน์ในมือเธอมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยเพราะมาช้ากว่าเวลานัดสิบห้านาที

งานแรกก็ได้เรื่องเลยเพื่อให้มีรายได้เสริมสำหรับชีวิตนักศึกษามหาวิทยาลัยทิชาจึงรับงาน “เพื่อนกินข้าว” เป็นครั้งแรกแล้วร้านกึ่งผับกึ่งบาร์ร้านนี้ก็ไม่ได้ตั้งเด่นเป็นสง่าริมถนนอย่างร้านทั่วไปเสียด้วยกว่าจะเดินตามกูเกิ้ลแมพเลี้ยวเข้าซอยลึกลับซับซ้อน มาถึงได้ก็สายพอดี ชายหนุ่มบ่ากว้างละสายตาจากโทรศัพท์ในมือและหันมามองตามเสียง ทิชาส่งยิ้มงามให้ หวังจะบรรเทาความไม่พอใจที่ปล่อยให้เขารอได้บ้างแต่เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของอีกฝ่ายดวงตากลมโตของเธอก็เหลือกโตยิ่งขึ้น!

“นาย…”

รุ่นพี่คนที่เธอพยายามหลบหน้ากลายมาเป็นลูกค้าคนแรก! ใบหน้าหล่อเชิดขึ้นอย่างผู้เหนือกว่าเขาวางแก้วไวน์ลงกับโต๊ะเก็บโทรศัพท์ไว้ข้างลำตัวแล้วเงยหน้าขึ้นเพื่อมองหน้าอีกฝ่ายชัดๆ ปากกระจับแสยะยิ้มขึ้นแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

“หึ ก็คิดว่าใคร”

“แบล็ค!”

     

       “ไง งานมันหายากมากเลยหรือไงถึงมาทำงานแบบนี้”

 

ร่างบางรู้สึกตัวชาและเย็นเฉียบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็ง ไม่คาดคิดว่าประชากรไทย70ล้านคนคนที่เป็นลูกค้าคนแรกของเธอดันกลายมาเป็นปู่รหัสของตัวเองเป็นรุ่นพี่ที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ และเป็นประธานรุ่นที่มีโอกาสเอาเรื่องของเธอไปโพนทะนาที่ไหนก็ได้ หนำซ้ำระหว่างพวกเขายังมีความลับที่ถูกปกปิดไว้มาหลายปีอีก!

 

ไหนยัยเอวาบอกว่าคุณคริสเป็นตาแก่พุงย้วยไง ถ้าเกิดแบล็คเอาเรื่องที่เธอรับงานเพื่อนกินข้าวไปบอกคนที่คณะ เธอมีหวัง…ไม่สิ หมอนี่ก็คงไม่กล้าบอกใครหรอกว่าตัวเองก็จ้างเด็กเอน เอ๊ย! เพื่อนกินข้าวเหมือนกันนี่

 

“ฉันแค่มารับงานกินข้าว”

“หึ แต่ฉันดีลอีตัวมาขึ้นเตียง แม่เล้าไม่ได้บอกเธอหรือไง”

หัวคิ้วของหญิงสาวกระตุกยิก ๆ ยัยเอวาไม่ได้บอกเรื่องนี้สักคำ!

“งั้นฉันกลับเลยก็ได้” ในเมื่อเธอไม่ได้ตกลงปลงใจกับข้อตกลงนี้ก็คงไม่มีประโยชน์จะอยู่ต่อร่างบางหันหลังจะเดินออกไปถึงแม้ในใจลึกๆ จะเสียดายค่าจ้างก้อนโตก้อนนี้ก็ตาม

“นั่งลง กินข้าวเสร็จค่อยกลับ”

เสียงทุ้มเอ่ยหยุดไว้ก่อน ทิชาหันกลับมาเธอทำท่าลังเลเล็กน้อยจริงอยู่ว่าไอ้ประโยคชวนกินข้าวมันดูไม่ได้อันตราย

แล้วก็ตรงกับบรีฟงานว่าแค่มากินข้าวและเป็นเพื่อนคุยเฉยๆ แต่เชื่อใจได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ ไม่เสี่ยงดีกว่า

“ไม่”

หญิงสาวปฏิเสธจริงอยู่ว่านายหล่อแล้วก็บอดี้แซ่บสุดๆ แต่ใครจะอยากเซอร์วิสปู่รหัสตัวเองเล่า!

ถึงจะเห็นแก่เงิน แต่ก็ไม่ได้สิ้นคิดขนาดนั้นสักหน่อย

แต่อีกฝ่ายยังไม่ลดละเขายิ้มพรายและเชิดคออย่างหยิ่งผยองพร้อมกับตบลงไปยังที่ว่างข้างๆ บนโซฟา

“อย่าดื้อ เธอก็รู้ว่าฉันไม่ได้ใจดี”

ดวงตาคมกริบจ้องมาแบบไม่ลดราวาศอก ทิชารู้ดีว่าหมอนี่ไม่ใช่แค่พูดเลื่อนลอยสมญานามประธานรุ่นพญามารก็มาจากความมั่นใจเต็มร้อยกับความหัวดื้อและปากเสียแบบไม่เห็นหน้าอินทร์หน้าพรหม

หมอนี่อาจจะไม่แคร์เลยก็ได้ที่จะเอาเธอไปประจานลงว่อนทั่วโซเชียลไม่น่าคิดผิดมารับงานที่เสี่ยงขนาดนี้เลยแต่จะทำอย่างไรได้นาทีนี้ต้องการเงินจริงๆ ค่าเทอมของคณะนี้ใช่เล่นเสียที่ไหน

“ฉันก็ไม่นึกนะว่าเด็กที่รักเรียนอย่างเธอ จะมารับงานอ้าขาแบบนี้ ร้อนเงินทำไมไม่บอก”

 “แบล็คฉันแค่มากินข้าวเขาบอกฉันมาแค่นี้ทำไมต้องดูถูกกันขนาดนี้ด้วย”

ทิชาตัดสินใจลงไปนั่งบนโซฟาเคียงข้างชายหนุ่ม มันน่าหงุดหงิดอยู่นะกับไอ้คำพูดเหยียดหยามของหมอนี่ เพราะมันเล่นงานเธอเสียเจ็บจนจุก ที่จริงเราสองคนเคยเรียนห้องเดียวกันมาก่อนตอนม.ปลายแต่นั่นก็หลายปีแล้ว คุยกันนับคำได้ด้วยซ้ำจนจำไม่ได้สักนิดว่าไปทำอะไรให้โดนจงเกลียดจงชังขนาดนี้ อาจจะ เป็นเรื่องครั้งนั้น…พอดีกว่า ไม่อยากนึกถึง แค่คิดก็เหมือนน้ำตาจะซึมแล้วเกิดมา21ปีไม่นึกว่าจะต้องมาโดนคนดูถูกเหยียดหยาม เหยียบย่ำจมดินเหมือนเป็นกิ้งกือไส้เดือนขนาดนี้ ยิ่งเจ็บใจก็เหมือนดวงตาจะร้อนผ่าวขึ้นมาสองตาราวกับมีน้ำผุดจนเอ่อชุมแพขนตาที่เคลือบมาสคาร่ายาวงอน

และเหมือนแบล็คมีเรดาร์สำหรับจับผิดโดยเฉพาะ เขาเห็นน้ำตาคลอเบ้าของทิชาแต่กลับรู้สึกหงุดหงิดจนคันยิบเหมือนมีอะไรมาข่วนในอก แค่เห็นเธอในแค็ตตาล็อกเด็กเอนที่บังเอิญพวกเพื่อนไฮโซมันส่งต่อๆ กันมาฉันก็โมโหพออยู่แล้วพอได้เจอหน้าจริงก็ยิ่งโมโหขึ้นไปอีก! ต้องจ่ายเงินเธอถึงจะยอมพูดกับฉันอย่างนั้นเหรอ! ตอนม.ปลายฉันคงโง่ดักดานไม่รู้สินะว่าจะทำให้คนอย่างเธอสนใจได้มันต้องฟาดด้วยเงิน!

“พูดแค่นี้แม่งก็จะร้องไห้ อ่อนแอจัด” 

ทิชาไม่อยากเถียงยังไงก็ลูกค้าเธอกลั้นน้ำตาเอาไว้และสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างเข้มแข็งไม่ยอมให้ผู้ชายพรรค์นี้เห็นน้ำตาหรอกอยากย่ำยีก็เอาสิ นายเป็นแค่ปู่รหัสไม่ใช่เจ้าชีวิตฉัน

พูดเย้ยเอาให้ฉันอายแทบแทรกแผ่นดินหนีไปเลยก็ได้ แต่เอาจริงๆ คือแต่ละคำโคตรเจ็บเจ็บจนแทบบ้าท่าทางนิ่งเงียบไม่ตอบโต้ของทิชายิ่งทำให้แบล็คหงุดหงิด

 

“กลั้นน้ำตาตัวเองซะ อย่าร้อง อย่าท้าทายฉัน”

พูดเสร็จหยดน้ำตาก็ร่วงลงพวงแก้มที่ปัดบลัชสีชมพูบ่มแดดทิชายกนิ้วมือที่เรียวสวยและนุ่มดั่งต้นหอมขึ้นมาปาดน้ำตาแล้วกลั้นเอาไว้กลับมายิ้มเหมือนเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วอาหารก็ค่อยทยอยลงโต๊ะทิชาใช้ช้อนกลางตักใส่จานให้ชายหนุ่มชื่นชมอาหารและกินอย่างมีความสุขแต่ที่จริงไม่รู้รสชาติสักนิดสัมผัสได้รสเดียวคือรสของน้ำตา

อดีตที่คิดว่าฝังกลบไปแล้วกลับโผล่ขึ้นมาเสียดื้อ ๆ แล้วเธอเองก็ยังไม่มีแผนรับมือกับเรื่องนี้

“นึกว่าหายหัวไปสามปี ไปมั่วเรี่ยราดจนท้องกลับมา”

‘คำพูดดูถูกเธอในวันนั้นที่หน้าห้องน้ำหลังคณะเธอยังจำมันได้ดี ไม่ใช่ไอ้หมาตัวนี้หรือไงที่มันไข่เรี่ยราด จนชีวิตเธอต้องเดินผิดเส้นทางแบบนี้ รู้ว่าผิดพลาดทั้งคู่แต่ใครจะยอมรับความผิดกัน! ไม่ใช่เธอแล้วคนหนึ่ง’