สัมพันธ์ลับ วิศวะร้าย

อรัมภบท

3 ปีที่แล้ว

ธนบัตรสีแดงสองใบถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าสตางค์สีหวาน “ทิชา” สาวน้อยวัยมัธยมหยิบค่าขนมที่เหลือของอาทิตย์นี้ วางลงบนโต๊ะข้างเตียง

มือเรียวพลางขยับกรอบแว่นบนหน้าให้กระชับกับจมูกรั้นสวยได้รูป ซึ่งรับกับใบหน้ารูปไข่อย่างพอดี หากไม่ติดว่าถูกแว่นหนาเตอะบดบังใบหน้าเล็ก และฟันซึ่งยังดัดไม่เข้าที่ ก็นับว่าเด็กสาวเป็นคนสวยอย่างหาตัวจับได้ยากคนหนึ่ง

“นี่เงิน ราคาก็ตามคุณภาพของงาน หวังว่านายคงพอใจ”

เธอบอกเด็กหนุ่มบนเตียงเสียงเรียบไม่ยินดียินร้าย กับคนที่บังเอิญคว้ามาจากงานจบการศึกษาของโรงเรียนเมื่อคืน

“สองร้อย! คืออะไรวะ?”

“ก็ตามคุณภาพงานไง นายจะเอาแค่ไหนกันล่ะ? ไม่ให้ห้าบาทก็ดีแค่ไหนแล้ว”

ไหล่มนไหวขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังต่อรองราคาปลาตามตลาดสด

บนเตียง…เด็กหนุ่มรูปร่างผอมสูงแทบจะลุกขึ้นมาเต้นเร่า ถ้าไม่ติดว่าภายใต้ผ้านวมหนานั้นมันล่อนจ้อนอยู่ในตอนนี้

ใครกันที่เป็นคนดึงเขาเข้าม่านรูดเวรนี่ ไม่ใช่ยัยแว่นคนนี้รึไง แล้วยังมาจะทำเหมือนเขาเป็นผู้ชายขายตัวอีก บ้านเขารวยจะตายจะมาขายตัวให้เปลืองน้ำทำไมวะ เหนื่อยก็เหนื่อย เมื่อยก็เมื่อย มีดีแค่อย่างเดียวคือ เสียว! ฉิบหาย!

แค่ทำตัวเป็นพลเมืองดี เข้าไปช่วยคนถูกมอมยา ไม่คิดว่าจะโดนลากขึ้นเตียงในโรงแรมม่านรูด จิ้งหรีด ราคาถูกแบบนี้สักหน่อย

แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นแบงค์ร้อยสองแบงค์นั้น ก็อดจะควันออกหูอีกรอบไม่ได้

สองร้อยเหรอ สองร้อยเนี่ยนะ!

“เอวฉันแทบเคล็ด เธอบอกว่าลีลาฉันมีค่าแค่สองร้อยเหรอ ห๊ะ!” เด็กหนุ่มกอดอกถามอีกฝ่ายด้วยท่าทางเอาเรื่อง

ทิชาสะบัดผมที่หลุดจากยางรัด เด็กสาวขยับแว่นให้เข้าที่ แล้วถอนหายใจเบา ๆ คล้ายกำลังรำคาญอะไรสักอย่าง

“ฉันว่าฉันแฟร์พอแล้วนะ ถ้านายคิดว่าลีลาดีกว่าราคาที่ฉันให้ก็ไปขึ้นราคาเอาจากลูกค้าคนอื่นก็แล้วกัน”

แต่สำหรับเธอแค่สองร้อยก็มากแล้ว ไหนจะต้องจ่ายค่าโรงแรมม่านรูดอีก ไม่รู้จะมีเงินพอหรือเปล่า ถ้าไม่พอคงต้องโทรขอพ่อสินะ

เธอเองก็ไม่คิดว่าจะเสียครั้งแรกให้ผู้ชายคนนี้เหมือนกัน ถ้าไม่ติดว่าไอ้เวรสามคนนั่นมันวางยาปลุกเซ็กส์ขนานแรง นาทีนั้นคว้าอะไรได้ก็ต้องเอาไว้ก่อนไม่ใช่หรือไง

อีกอย่างไอ้ไม้เสียบผีนี่เป็นคนเสนอตัวมาช่วยเธอเองนะ เจ็บก็เจ็บเลือดก็ออก ไม่เห็นจะรู้สึกดีเหมือนที่เคยได้ยินมาเลย รับงานอะไรทำให้ลูกค้าเจ็บแบบนี้

แล้วดูสิ…ปกติคนที่รับงานพวกนี้ต้องมีหุ่นล่ำ กล้ามเป็นมัด ๆ ไม่ใช่เหรอ จากสภาพของนายนี่สำหรับเธอสองร้อยยังมากไปด้วยซ้ำ!

ราวกับถูกไม้หน้าสามฟาดหน้า เด็กหนุ่มบนเตียงเบิกตากว้าง หน้าขึ้นสีแดงเข้มจากทั้งความโกรธและความอับอาย อกผอมแห้งกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด

“เธอแม่ง…มันจะเกินไปแล้วนะ!”

เด็กหนุ่มกัดฟันกรอด ชักจะดูถูกกันเกินไปแล้วนะยัยแว่น

ทิชาไม่สะทกสะท้าน เด็กสาวเดินไปที่กระจกหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มือเรียวหยิบลิปบาล์มขึ้นมาทาบาง ๆ แล้วมองเงาสะท้อนของตัวเองในกรอบกระจก ก่อนจะพูดโดยไม่หันกลับไปมองใครบางคนด้วยซ้ำ

“เกินไป? ก็ไม่ได้ให้ห้าสิบสักหน่อย นายควรจะขอบคุณด้วยซ้ำที่ฉันยังให้ค่าขนมหลังจบงาน บอกไว้อย่าง ถ้าเป็นฉัน คุณภาพงานแบบนี้ฉันไม่กล้ารับเงินหรอกนะ”

ดวงตากลมโตปรายตาเหลือบมองสภาพของอีกฝ่าย

“เธอคิดว่าฉันขายตัวหรือไงวะ?”

“ไม่ขายเหรอ?” หญิงสาวเอียงหน้าเล็กน้อย แว่นที่สะท้อนแสงไฟภายในห้องปกปิดสายตาของเธอไว้จนหมด

“งั้นฉันขอโทษด้วยละกัน ที่ทำให้นายรู้สึกว่าตัวเองไม่มีราคา”

ชายหนุ่มเม้มปากเน้นอย่างคนกำลังพยายามระงับความโกรธ ตอนนี้เขาทำได้เพียงเคี้ยวฟันของตัวเองแทนข้าวไปก่อน แม่สอนไว้ว่าผู้หญิงเป็นเพศที่อ่อนแอ ที่ต้องการปกป้อง แต่กับยัยนี่คงไม่น่าใช่

“เธอเคยคิดบ้างไหม ว่า…บางทีฉันอาจจะไม่ได้อยากได้เงิน”

ดวงตาสีเข้มจ้องมองเงาสะท้อนผ่านบานกระจก

เด็กสาวชะงักไปเสี้ยวนาที ก่อนจะยกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะจาง ๆ

“อย่าเพ้อฝันไปหน่อยเลย โลกนี้ไม่มีใครทำอะไรให้ฟรีๆ หรอก”

เธอหันกลับไปคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นพาดบ่า ก็ที่ช่วยเธอจากฤทธิ์ของยาปลุกเซ็กส์ ไม่ใช่เพราะอยากได้เงินหรือไง

“เก็บสองร้อยของเธอคืนไป แล้วให้ฉันทำเธอครางอีกรอบสิยัยแว่น!”

เด็กหนุ่มยังไม่ยอมแพ้ คำดูถูกของยัยแว่นทำให้เขาอยากพิสูจน์ความเป็นชายของตัวเอง

เขาสะบัดผ้านวมหนาออก แล้วลุกขึ้นยืนโชว์ร่างเปลือยเปล่า ก่อนเท้าสะเอวอวดอนาคอนด้าของตนต่อหน้าอีกฝ่าย

ดูให้เต็มตาสิยัยโง่! นี่เป็นมรดกอันภาคภูมิใจของพ่อเขาเลยนะ เด็กหนุ่มอดกระหยิ่มในใจไม่ได้ เพื่อน ๆ ก็บอกว่าเขาน่ะใหญ่สุดในกลุ่มแล้ว หึ ๆ

ผู้ชายเราดูถูกอะไรก็ดูได้ แต่มาดูถูกเรื่องลีลาบนเตียง ใครจะยอมได้กัน! ดูซะ…ดูให้เต็มตา!

“อันนี้คือใหญ่โตแล้ว?”

เด็กสาวปรายตามอง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะไปหยุดตรงส่วนกลางลำตัว ซึ่งมันกำลังห้อยต่องแต่งกลางหว่างขาของอีกฝ่าย เธอทำท่าคิดเล็กน้อยแล้วเบะปากตัวเองคว่ำลง

“ยัยแว่น!!”

“ถ้านายอยากพัฒนาฝีมือ ก็เก็บสองร้อยนั่นไว้ แล้วไปหัดฝึกเอาเอง ฉันไม่ว่างติวให้อีกรอบ”

พูดจบทิชาก็หมุนตัวเดินออกไปจากห้องทันที

แกร๊ก…

เสียงประตูปิดดังทิ้งท้าย ทิ้งไว้เพียงเด็กหนุ่มผู้ซึ่งสูญเสียความมั่นใจไปจนหมดสิ้น พร้อมธนบัตรสีแดงสองใบบนโต๊ะข้างเตียง

เขาเอื้อมมือไปคว้ามันขึ้นมาดูช้า ๆ มองเลขหนึ่งและเลขศูนย์สองตัวบนกระดาษ นี่เป็นค่าตัวของเขางั้นเหรอ

“โธ่โว๊ย!”

เขาสบถแล้วกระโดดฟุบหน้าลงกับเตียง ขายาวตีระบายอารมณ์ไปมาอย่างคับแค้นใจ

“กูแม่ง!! ตกหลุมผู้หญิงประสาทอะไรเข้าไปวะเนี่ย…ยัยปีศาจ!”