เขาก็รวยมากไง!

“แล้วทั้งคู่เรียนที่ไหนกันหรอครับ” ธีร์เอ่ยถามเด็กสาวทั้งสองแน่นอนว่าทั้งคู่ยังคงมีความเกร็งกับเขาเนื่องจากเขานั้นเป็นผู้ใหญ่กว่าแถมทำงานแล้วด้วย

“เอ่อมหาลัยxxค่ะ เรียนบริหารด้วยกันแต่คนละสาขาแพรจะเรียนสาขาในไทยแต่แสนดีจะเรียนสาขาต่างประเทศ” แพรเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มเขินหลังจากที่ตกลงว่าแสนดีจะยกตัวตนของเธอให้เธอก็ดีใจไม่น้อยแถมตอนนี้ผู้ชายตรงหน้ายังพามาทานอาหารร้านหรูๆ อีกนั่นยิ่งทำให้เธอประทับใจเหลือเกิน

“แล้วพี่ธีร์ละคะทำงานด้านไหน” แพรเอ่ยถามกลับ

“ก็แค่พนักงานทั่วไปครับ” ธีร์เอ่ยบอกแม้ความจริงแล้วตำแหน่งของเขาจะใหญ่กว่านั้นก็ตามแสนดีเพียงนั่งทานและนั่งฟังเงียบๆ แต่ก็แอบมองอีกฝ่ายอยู่ตลอดและหลังจากทานอาหารเสร็จร่างสูงก็พาทั้งคู่มาต่อที่ร้านของหวานเพราะรู้ว่าคนที่เขาคุยด้วยนั้นชอบของหวานมากแค่ไหนโดนเฉพาะชีสพายที่ร่างบางมักจะถ่ายส่งมาให้เขาดูเสมอว่าตัวเองชอบกินมากและวันนี้เขาจะเป็นคนสั่งให้เธอเอง

“ขอชีสพาย1น้องคนนี้อยากกินอะไรครับ” ร่างสูงเอ่ยถามแสนดีเพราะไม่รู้ว่าเธอชอกินอะไร

“เอ่อ..ขอชีสพายเหมือนกันค่ะ” แสนดีเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มเขินเมื่อรู้ว่าเขาตั้งใจสั่งสิ่งของที่เธอชอบมาให้รอไม่นานชีสพายทั้งสองชิ้นก็มาเสริฟ์พร้อมกับน้ำและกาแฟของร่างสูงแพรทำหน้ายี๋เล็กน้อยเพราะตัวเองนั้นไม่ชอบกลิ่นชีสและเกลียดชีสเข้าไส้เลยตัดสินใจลากจานเค้กของตัวเองให้แสนดีแทนโดยที่ร่างสูงมองมันอย่างงงๆ

“ทำไมล่ะครับ?” ธีร์เอ่ยถามด้วยความงงงวยเพราะรู้ว่าเธอชอบชีสพายมากแค่ไหนแต่ทำไมครั้งนี้ถึงผลักมันให้คนอื่นแพรทำหน้าเลิกลั่กเพราะไม่รู้จะตอบว่าอะไรแสนดีเลยพูดให้แทน

“อ๋าาลืมไปเลยพอดีว่าแพรจะมีประกวดดาวคณะเร็วๆ นี้คงจะกินเค้กไม่ได้เพราะต้องรักษาหุ่น” แสนดีเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มแพรเมื่อได้ยินอย่างนั้นเลยเออออตามไปด้วย

“ใช่ค่ะขอโทษทีนะคะที่ไม่ได้บอก” แพรทำหน้ารู้สึกเสียใจซึ่งธีร์ก็เข้าใจได้และไม่ได้ถามอะไรต่อก่อนจะพูดคุยและทำความรู้จักกันไปมาจนเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงที่ต้องแยกจากกัน

“กลับดีๆ นะครับ” ร่างสูงเอยบอกแพรก่อนจะโบกมือลาทั้งที่จริงเขาอาสาไปส่งแล้วแต่ทั้งคู่อยากอยู่ด้วยกันต่อจึงเป็นเขาที่ต้องกลับก่อนและเมื่อธีร์เดินจากไปแล้วแพรจึงเริ่มแสดงอาการทั้งหมดที่มีออกมา

“แกฉันชอบเขาอ่ะคนอะไรหล่อแถมยังสุภาพอีกกี๊ดดด” แพรเอ่ยบอกเขินๆ ผิดกับแสนดีที่ยังเงียบอยู่

“แกเป็นอะไรป่าวถ้าแกไม่โอเคก็บอกความจะ..”

“ฉันโอเคขอมือถือคืนหน่อยสิ” แสนดีเอ่ยบอกก่อนจะขอมือถือของตัวเองคืน

“แสนดีแกเชื่อป่ะว่าเขาเป็นแค่พนักงานธรรมดาๆ ดูจากที่เลี้ยงข้าวเรามื้อละหลายพันแบบนี้ฉันว่าน่าจะไม่ใช่แค่พนักงานแน่นอนเขาต้องมีอะไรปกปิดพวกเราไว้แน่ๆ อย่างเช่นจริงๆ แล้วเขาเป็นประธานบริษัทอะไรอย่างนี้” แพรพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“แกดูละครคุณธรรมมากไปแล้ว” แสนดีเอ่ยบอกแต่ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริงแล้วมันจะทำไมกัน

“แกก็นะถ้าเป็นอย่างที่ฉันคิดเขาก็รวยมากไง!” แพรยังคงตื่นเต้นกับจินตนาการของตัวเองส่วนแสนดีก็รีบทักไปหาธีร์ทันทีพร้อมบอกลาและเมื่อเห็นเขาตอบกลับมาด้วยสติ้กเกอร์น่ารักๆ ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้

“งั้นเราแยกย้ายกันเถอะ”

“อืมเจอกันพรุ่งนี้นะ” แสนดีโบกมือลาเพื่อนคนสนิทก่อนจะเดินทางกลับบ้านที่ช่วงนี้จะไม่ค่อยใช่บ้านเท่าไหร่เนื่องจากพ่อกับแม่ของเธอชอบทะเลาะกันเรื่องเงินอยู่ตลอดเวลาและมันเป็นแบบนี้มาหลายเดือนแล้ว

“กลับมาแล้วค่ะ” แสนดีเอ่ยบอกเบาๆ ก่อนจะเตรียมขึ้นห้อง

เพล้ง!

“เอาเงินมากูบอกให้เอาเงินมา!”

“พ่อหยุดนะ!” แสนดีที่ได้ยินเสียงของแตกก็รีบวิ่งมาที่ห้องพ่อกับแม่ทันทีก่อนจะตะโกนห้ามพ่อของตัวเองที่กำลังจะทำร้ายแม่

“มึงก็บอกให้มันเอาเงินมาสิ” พ่อของแสนดีเอ่ยบอกด้วยอาการมึนเมาแสนดีทำหน้าไม่พอใจก่อนจะรีบเข้าไปช่วยแม่ของเธอ

“พ่อเป็นอะไรคะทำไมถึงกลายเป็นคนแบบนี้!” แสนดีตะโกนถามเพราะเมื่อก่อนพ่อของเธอเป็นคนดีมากรักครอบครัวสุดๆ แต่หลังจากที่ธุรกิจเริ่มไปไม่สวยก็เริ่มกินเหล้าและทำร้ายแม่ของเธอ

“แสนดีลูกขึ้นไปบนห้องเถอะ” แม่ของแสนดีเอ่ยบอกแสนดีด้ยความเป็นห่วงเพราะกลัวว่าพ่อจะทำร้ายแสนดีอีกคน

“ไม่ค่ะแม่แม่เลือดออกนะคะเดี๋ยวแสนดีทำแผล..”

เพล้ง!

“กูบอกให้เอาเงินมาไม่งั้นกูจะฆ่าแม่งให้หมด” พ่อของแสนดีอาระวาดหนักขึ้นเขาปาโคมไฟที่เคยหวงแหนลงพื้นจนแตกเป็นเสี่ยงๆ แม่ของแสนดีเห็นท่าไม่ดีเลยรีบไปหยิบเงินและโยนให้พ่อของแสนดีไปพอเขาได้เงินก็รีบออกจากบ้านไปทันที

“แม่!แม่ให้ไปทำไมคะแม่ก็รู้ว่าพ่อต้องเอาไปซื้อเหล้าไม่ก็เข้าบ่อน” แสนดีเอ่ยบอกอย่างไม่พอใจซึ่งเงินนั่นก็เป็นเงินที่แม่ของเธอต้องทำขนมขายกว่าจะได้มาแต่ละบาทก็ยากลำบากเหลือเกิน

“แม่กลัวลูกจะเป็นอันตรายดูสิขาลูกมีเลือดออกน่ะเห็นไหม” แม่ของเธอชี้ไปที่ขาซ้ายที่ตอนนี้มีเลือดออกจากการบาดของเศษแก้ว

“แม่ดูตัวเองก่อนสิคะบนหัวแม่ก็เลือดออกเหมือนกัน” แสนดีเอ่ยบอกก่อนจะรีบลุกขึ้นหาอุปกรณ์มาทำแผลให้กับแม่ของเธอ

“แม่คะแม่หย่ากับพ่อได้ไหมเราย้ายไปอยู่กันสองคนเถอะนะ” ร่างบางพูดขึ้นเธอคิดเรื่องนี้มาสักพักแล้วและเธอก็จะไม่ทนให้พ่อต้องมาทำร้ายแม่อีกแล้ว

“แสนดีแม่น่ะรักพ่อเหลือเกินแม่ไม่สามารถไปจากเขาได้” แม่ของแสนดีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาพร้อมกับลูบผมของแสนดีอย่างอ่อนโยน

“ทำไมคะในเมื่อพ่อทำร้ายแม่ขนาดนี้” แสนดีเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดถึงต้องทนอยู่กับคนที่ทำร้ายตัวเองด้วย

“เพราะว่ารักไงลูกแม้ใครจะพูดว่ายังไงแม่ไม่เคยสนใจเลยเพราะแม่รักพ่อแม่รักพ่อของลูกเหลือเกิน” แสนดีมองใบหน้าสวยของแม่ตัวเองด้วยความเศร้าน้ำเสียงของแม่เธอเต็มไปด้วยความรักที่มีต่อพ่อของเธอจนเธอไม่สามารถที่จะเอื้อนเอ่ยอะไรได้อีกทำได้แค่กอดปลอบแม่และช่วยทำแผลให้แม่ก็เท่านั้น

แงงสงสารแสนดีขั้นสุดด