LOGINลานจอดรถ
รันเปิดประตูรถ ก่อนหันไปเรียกคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง “ขึ้นรถสิ เดี๋ยวฉันไปส่ง” ภพขึ้นรถแต่โดยดี หลังจากทั้งคู่คาดเข็มขัดเรียบร้อย รันก็หันมาถาม “จะให้ฉันไปส่งที่ไหน?”
“ส่งผมที่ประตูหลังของโรงเรียนสาธิตข้างมหาวิทยาลัยก็ได้ครับ”
มือที่กำลังจะสตาร์ตรถของรันหยุดกึก “...” เธอค่อยๆ หันหน้ามามองเขา “เมื่อกี้ ... นายว่าอะไรนะ?”
“ประตูหลังโรงเรียนสาธิตครับ”
ดวงตาของรันเบิกกว้าง “เดี๋ยวนะ!!” ภพสะดุ้งจากคำอุทานของรัน “นายอย่าบอกนะว่า ... นายยังเรียนมัธยมอยู่?!” รันแทบฟุบหน้าลงกับพวงมาลัย “ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย...”
“คุณ?” ภพมองภาพหญิงสาวที่แสดงทาทีดูตกใจจนโอเวอร์
“ฉันพาเด็กผู้ชายกลับบ้าน ... แล้วเมื่อคืนฉันก็ ... ก็ ...” เธอยกมือขึ้นปิดหน้า “โอ๊ยยย! กาญณรรรณ! แกทำอะไรลงไป!” ภพมองหญิงสาวที่กำลังสติแตกอยู่ตรงหน้า ก่อนมุมปากจะค่อยๆ ยกขึ้น ครั้งนี้ถึงตาเขาแกล้งเธอบ้างแล้ว “เดี๋ยวก่อนครับ” รันยังไม่ยอมเงยหน้า
“ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะครับ”
“ก็ยังเรียนโรงเรียนมัธยมอยู่ไม่ใช่หรือไง!”
“ใครบอกว่าผมเรียนโรงเรียนมัธยมครับ?”
“ก็เมื่อกี้นายบอกให้ไปส่งโรงเรียนสาธิต!”
“ผมบอกให้ส่ง แถวประตูหลังโรงเรียนสาธิต ครับ แต่ไม่ได้บอกว่าเรียนที่โรงเรียนสาธิต” รันค่อยๆ เงยหน้าขึ้น “แล้ว...?” ภพพยายามกลั้นยิ้ม “ผมเรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้ายแล้วครับ”
“...”
“หอพักผมอยู่แถวนั้น ผมต้องกลับไปเปลี่ยนชุดก่อน แล้วช่วงบ่ายถึงจะเข้าเรียน” รันนิ่ง หนึ่งวินาที... สองวินาที... ก่อนจะปล่อยลมหายใจออกมาราวกับเพิ่งรอดชีวิต “เฮ้อออ...” มือยกขึ้นทาบหน้าอก “ดีนะ ... ที่นายไม่ใช่เด็กมัธยม” ภพหลุดหัวเราะ แต่แล้ว ... รันชะงักอีกครั้ง “เดี๋ยวนะ”
“อะไรอีกครับ?”
“นายบอกว่า ... เรียนปีสุดท้าย?”
“ครับ”
“แสดงว่ายังเรียนไม่จบ?”
“ก็ใช่ครับ”
“แสดงว่า ... ยังเป็นนักศึกษา?”
“ครับ”
“แสดงว่า ...” รันหันมามองเขาเต็มตา
“นายก็ยังเด็กอยู่ดี!” ภพถึงกับหลับตา “คุณครับ...”
“โอ๊ยยย!” หญิงสาวฟุบลงกับพวงมาลัยอีกครั้ง
“ฉันพานักศึกษากลับคอนโด!”
“ผมบรรลุนิติภาวะแล้วครับ”
“แต่นายยังเรียนอยู่!”
“มันเกี่ยวกันตรงไหนครับ?”
“ฉันไม่รู้!”
“...” ภพส่ายหน้าอย่างจนใจ ดูจากสภาพแล้ว เขาคิดว่าหากปล่อยให้เธอขับรถตอนนี้ อาจไม่ได้ไปถึงมหาวิทยาลัยง่ายๆ เขาจึงปลดเข็มขัดนิรภัย “ผมว่าคุณคงไปส่งผมไม่ไหวแล้วล่ะ”
“อะไรนะ?” รันยังเรียกสติกลับเข้าร่างไม่ได้
ภพเปิดประตูลงจากรถ ก่อนก้มตัวกลับเข้ามาหาเธอ “เดี๋ยวผมนั่งวินกลับเองครับ” เขายิ้มบางๆ “ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ แล้วก็ ... ยินดีที่ได้รู้จัก” รันมองเขาตาปริบๆ “ลาก่อนครับ”
ปึก! ประตูรถปิดลง รันได้แต่นั่งมองชายหนุ่มที่สะพายกีตาร์เดินห่างออกไปเรื่อยๆ “...” เธอกะพริบตาอีกสองสามครั้ง ก่อนถอนหายใจ “เฮ้อ ...” แล้วฟุบหน้าลงกับพวงมาลัย “ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย ...” เธอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง “ชื่อเสียงฉัน ...” ฟุบ! “ภาพลักษณ์ฉัน ...” แล้วก็ … “โอ๊ยยยย!”
หลังจากเหตุการณ์ลอบทำร้ายรณภพผ่านไป 5 วัน หมายจับพร้อมหมายศาลของอเนกและวิภาก็ได้รับการอนุมัติเรียบร้อย เจ้าหน้าที่ชุดจับกุมจึงเข้าดำเนินการทันที โดยครั้งนี้ข้อหาที่ทั้งสองได้รับนั้นหนักกว่าคดีที่ผ่านมาอย่างมาก นั่นคือ ข้อหาพยายามฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน เสียงกริ่งหน้าห้องพักของอเนกดังขึ้น วิภาซึ่งเป็นคู่ขาของเขาเดินไปเปิดประตูด้วยความเคยชิน โดยไม่ได้ตรวจสอบก่อนว่าใครเป็นผู้มาเยือน ทันทีที่ประตูเปิดออก เธอก็ต้องชะงัก เมื่อพบเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบเต็มยศยืนอยู่หน้าห้อง “ตำรวจครับ” เจ้าหน้าที่แสดงตัวพร้อมเข้าควบคุมสถานการณ์ทันที “นี่มันอะไรกัน! พวกคุณจะมาจับผมด้วยข้อหาอะไรอีก? คดีฉ้อโกงก็จบไปแล้วไม่ใช่เหรอ!” อเนกตะโกนขึ้นด้วยความไม่พอใจ เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาภายในห้อง ร้อยตำรวจโทเจษฎา หัวหน้าชุดจับกุม เดินเข้ามาพร้อมยื่นหมายจับและหมายศาลให้อเนกตรวจสอบ “ผมร้อยตำรวจโทเจษฎา สารวัตรฝ่ายสืบสวน เป็นหัวหน้าชุดจับกุมในครั้งนี้ครับ ... คุณถูกออกหมายจับในข้อหาพยายามฆ่าคุณรณภพ เจริญพาณิชย์ และพยายามฆ่าคุณพจน์ เจริญพาณิชย์ โดยไตร่ตรองไว้ก่อน” อเนกนิ่งไปทันที
“เป็นไงบ้างลูกชาย?” ชายสูงวัยเดินเข้ามาภายในห้องพักผู้ป่วย พร้อมเอ่ยถามอาการของชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง “ไม่เป็นไรมากครับคุณพ่อ มีเพียงบาดแผลภายนอกเท่านั้นครับ พักรักษาตัวอีกประมาณ 4–5 วันก็น่าจะออกจากโรงพยาบาลได้แล้วครับ” รณภพตอบด้วยรอยยิ้ม “อือ... ดีแล้วล่ะ ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว” เดชอนันต์พยักหน้าด้วยความโล่งใจ ก่อนหันไปมองลูกสาวของตัวเองที่นั่งอยู่ข้างๆ “ไม่อย่างนั้นภรรยาของเธอคนนี้คงอยู่ไม่สุขแน่ๆ” “ตอนนี้คุณพ่อมีลูกชายแล้ว หนูก็ไม่มีความหมายแล้วสินะคะ ถึงได้ปิดบังเรื่องสำคัญกับหนูแบบนี้...” เธอพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจเล็กน้อย ก่อนจะเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “เดี๋ยวนะคะ ... เมื่อกี้คุณพ่อพูดว่า ... ภรรยา?” หญิงสาวค่อยๆ หันกลับไปมองชายสูงวัยตรงหน้าอย่างสงสัย “ใครภรรยาใครคะ?” เดชอนันต์มองหน้าลูกสาว ก่อนถอนหายใจออกมาเบาๆ “ยัยรัน ... แกคิดว่าฉันเป็นใครกัน?” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเอ็นดูปนตำหนิ “แกคิดว่าจะปิดบังฉันเรื่องที่แอบไปจดทะเบียนสมรสกับลูกเขยของฉันได้อย่างนั้นเหรอ? คิดว่าฉันจะไม่รู้หรือไง ฉันเป็นพ่อแกนะ!” กาญณรรรณนิ่งไปทันที เธอมองหน้าบิดาของตัวเอง
เวลาผ่านไปประมาณ 1 ชั่วโมงได้ ประตูห้องไอซียูเปิดออก พร้อมกับแพทย์ผู้ดูแลที่เดินออกมา “ไม่ทราบว่าใครเป็นญาติของคนไข้ครับ?” กาญณรรรณรีบลุกขึ้นทันที “ฉันค่ะ... ฉันกาญณรรรณ ภรรยาของเขาค่ะ สามีดิฉันเป็นอย่างไรบ้างคะ?” แต่ก่อนที่แพทย์จะได้ตอบ เสียงของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง “คุณหมอครับ ขอเชิญพูดคุยทางนี้ก่อนครับ” แพทย์หันไปมองเจ้าของเสียง ก่อนสังเกตเห็นเครื่องแบบตำรวจและดาวสามดวงบนบ่าพร้อมเครื่องหมายมงกุฎ “ครับ ... คุณคือ?” ชายคนนั้นแนะนำตัวอย่างสุภาพ “ผมพันตำรวจโทอินทัชครับ รองผู้กำกับการและพนักงานสอบสวนชำนาญการพิเศษ เรียกรองผู้กำกับก็ได้ครับ ... ผมขอรบกวนคุณหมอช่วยย้ายคนเจ็บไปพักรักษาตัวที่ห้องพิเศษด้วยครับ ส่วนรายละเอียดอื่นๆ ทางเราจะประสานกับทางโรงพยาบาลและญาติผู้ป่วยอีกครั้ง” แพทย์ยังคงมีสีหน้าสงสัย “เอ่อ ... ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?” พันตำรวจโทอินทัชจึงอธิบายสถานการณ์ที่แท้จริง “เหตุการณ์ครั้งนี้อาจไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดาครับ แต่มีแนวโน้มว่าเป็นการพยายามฆ่า ทางเราจึงขอความร่วมมือจากโรงพยาบาลในการปกปิดข้อมูลอาการของผู้ป่วย รวมถึงจำกัดการเข้าถึงข้อม
ย้อนกลับไป เวลา 02.30 น. ผับแห่งหนึ่งที่พจน์มักมาใช้บริการเป็นประจำ หลังจากดื่มจนเมาได้ที่ พจน์เดินออกมาจากผับพร้อมกับหญิงสาวคู่ขาที่เขาควงมาด้วย สีหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยความอารมณ์ดีจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินไปยังรถของเขา จู่ๆ ก็มีชายฉกรรจ์จำนวน 4 คนเดินเข้ามาขวางทาง “จะรีบไปไหนวะ?” หนึ่งในชายกลุ่มนั้นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พจน์ที่อยู่ในอาการมึนเมา เมื่อถูกขวางทางก็เริ่มไม่พอใจ เขามองชายทั้งสี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนพูดสวนกลับทันที “พวกแกมีปัญหาอะไรกับกู! ไม่รู้หรือไงว่ากูเป็นใคร?” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งหัวเราะเยาะ “ถ้ามึงยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ... เดี๋ยวกูช่วยเตือนความจำให้เอง” ทันทีที่พูดจบ ชายทั้งสี่ก็พุ่งเข้าใส่พจน์ทันที ทั้งหมัด และเท้ากระหน่ำเข้าใส่ร่างของเขาอย่างไม่ยั้ง “โอ๊ย! หยุดนะ!” เสียงร้องของพจน์ดังขึ้นด้วยความเจ็บปวด ร่างของเขาล้มลงกับพื้น ขณะที่ชายทั้งสี่ยังคงรุมทำร้ายอย่างต่อเนื่อง หญิงสาวที่เดินมาด้วยกันตกใจจนหน้าซีด เธอรีบร้องขอความช่วยเหลือจากคนที่อยู่บริเวณนั้น “ช่วยด้วย! มีคนถูกทำร้าย! ช่วยด้วยค่ะ!” แต่ท
ห้องสอบสวน สถานีตำรวจประจำจังหวัด “นี่มันหมายความว่ายังไงครับ!” เสียงชายทั้งสองดังขึ้นพร้อมกัน หลังจากที่พวกเขาอ่านบันทึกข้อความและข้อกล่าวหาที่เจ้าหน้าที่ตำรวจจัดเตรียมไว้ให้ “มันเป็นแค่อุบัติเหตุเท่านั้นนะครับ! จะกลายเป็นคดีพยายามฆ่าได้อย่างไร!” ชายคนหนึ่งรีบโต้แย้งด้วยสีหน้าตกใจ “ใช่ครับ ... พวกคุณกำลังเข้าใจอะไรผิด พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใคร” อีกคนพูดเสริมทันที แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ ประตูห้องสอบสวนก็ถูกเปิดออก ชายในชุดสูทเดินเข้ามาภายในห้อง พร้อมแฟ้มเอกสารในมือ “ผมเดชณรงค์ ทนายความตัวแทนของบริษัท JP แอนด์ คอนสตรัคชั่น จำกัด” เขากล่าวแนะนำตัว ก่อนเดินตรงเข้าไปหาชายทั้งสอง “พวกคุณลองดูเอกสารเหล่านี้ก่อนนะครับ แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะให้การอย่างไรต่อไป” ทนายเดชณรงค์วางซองเอกสารลงตรงหน้าพวกเขา ชายทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนหยิบซองขึ้นมาเปิดด้วยความสงสัย ทันทีที่เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน ... สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที “นี่มันอะไร!” ภาพถ่ายจำนวนหนึ่งถูกนำออกมา เป็นภาพของพวกเขาขณะติดต่อกับวิภา รวมถึงภาพที่เกี่ยวข้องกับอเนก ชายทั้งสองนิ่งเงียบ มือที่ถือเอกสารเริ่มส
ส่วนรถอีกสองคันที่ขับตามรถกระบะทั้งสองคันมา ต่างก็เกือบชนซ้ำ แต่สามารถเบรกได้ทัน ไม่นาน คนขับรถทั้งสองคันก็ลงจากรถ และรีบวิ่งไปยังรถคู่กรณี แต่ก่อนที่พวกเขาจะเข้าใกล้รถคู่กรณี ... ชายสองคนที่เดินเข้ามากลับหยิบบัตรแสดงตัวออกมา “ตำรวจครับ” พร้อมเข้าควบคุมตัวคนขับรถทั้งสองคันในทันที “คุณทั้งสองคนขอให้รออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ เหตุการณ์นี้ต้องมีการตรวจสอบเพิ่มเติม” ตำรวจทั้งสองนายที่แสดงตัวเอ่ยขึ้น ทำเอาคนขับรถชนและก่อให้เกิดอุบัติเหตุมีท่าทีตกใจทันที “ผมไม่ได้ตั้งใจครับคุณตำรวจ!!!” ชายที่ขับรถชนท้ายรีบพูดขึ้น “ผมก็ไม่ได้ตั้งใจครับ ผมไม่ได้คิดว่าจะเกิดเหตุแบบนี้” ชายอีกคนที่ขับรถชนด้านข้างรีบพูดเสริม แม้ทั้งสองคนจะอยู่คนละฝั่งของสี่แยก แต่กลับพูดประโยคเดียวกันด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้พวกคุณเพียงแค่ให้ข้อมูลตามความจริงกับเจ้าหน้าที่” ตำรวจนายหนึ่งกล่าวขึ้น “จากสถานการณ์เบื้องต้น เหตุการณ์นี้อาจเกิดจากความประมาทจนทำให้เกิดอุบัติเหตุ แต่ต้องรอการตรวจสอบจากหลักฐานอีกครั้ง” ตำรวจอีกคนกล่าวเวริม “รถของคุณมีประกันหรือเปล่าครับ?” “ไม่มีครับ... ผมต้องทำอย่







