บททั้งหมดของ สามีตัวน้อยของบอส (บอสของผม): บทที่ 1 - บทที่ 10

ปี 2022 วันที่ 1 เดือนมิถุนายน 2022 เวลา 18.30 น. รัน ประธานบริษัท LC คอร์ปอเรชั่น จำกัด หญิงสาวสวยสะดุดตา เธอสวมชุดเดรสกระโปรงยาวประมาณเข่า รัดรูปที่เห็นสัดส่วนที่สมบูรณ์แบบของเธอ สีดำลายลูกไม้ เดินเข้ามาในร้านอาหาร The Underground Bar and Restaurant เธอเป็นที่สะดุดตาของแขกในร้านเมื่อเธอเดินเข้ามาในร้าน เธอเลือกที่นั่งบริเวณหน้าเคาน์เตอร์บาร์ วางกระเป๋าลงข้างตัว ก่อนหยิบ MacBook ขึ้นมาเปิดราวกับตั้งใจมานั่งทำงาน พร้อมกับสั่ง Blue Hawaii หนึ่งแก้ว เพื่อทานกับขนมหวานอีกหนึ่งอย่าง โดยไม่รู้เลยว่า Blue Hawaii ที่เธอสั่งมันไม่ใช่เครื่องดื่มสีฟ้าหวานๆ แบบเดียวกับที่พบตามคาเฟ่ทั่วไป เวลา 18.40 น. นิ้วเรียวยังคงเลื่อนไปบนแทร็กแพดของ MacBook ทว่าอยู่ๆ เธอก็หยุดมือ พร้อมกับเหลือบมองนาฬิกา ก่อนชำเลืองสายตาไปยังประตูทางเข้าร้าน ราวกับกำลังรอคอยใครบางคน ริมฝีปากสวยขยับเบาๆ“ห้า...” เสียงที่เล็ดรอดออกมาเบาๆ พร้อมกับที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ประตู ตามมาด้วย “สี่... สาม... สอง...” และเมื่อถึงตัวเลขสุดท้าย “หนึ่ง” รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงมุมปากของหญิงสาวอีกครั้ง

ภพถูกลากไปตามทางอย่างงุนงง หากเป็นคนอื่น เขาคงสะบัดมือออกไปนานแล้ว แต่กับผู้หญิงคนนี้ ... เขากลับยอมเดินตามอย่างว่าง่ายเสียอย่างนั้น ทั้งคู่มาหยุดอยู่ข้างรถสปอร์ตสีบรอนซ์เงินคันหนึ่ง รันเปิดประตูฝั่งคนขับ ก่อนหันมาหาภพ “เข้าไป” “ผมเหรอ?” “ก็ใช่น่ะสิ” หญิงสาวผลักเขาเข้าไปนั่งตรงตำแหน่งคนขับ โดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ปฏิเสธ ก่อนที่เธอจะเดินอ้อมรถไปเปิดประตูอีกฝั่งและทิ้งตัวลงนั่ง ภพยังคงมองเธออย่างงุนงง ส่วนหญิงสาวเปิดกระเป๋า หยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้เขา “ไปตามที่อยู่นี้นะ” น้ำเสียงของเธอฟังดูจริงจังเสียจนเกือบเหมือนคนไม่เมา ... แต่ความจริงเมาจนไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป ภพมองนามบัตรในมือ ก่อนหันกลับมามองหญิงสาวข้างตัว ที่ตอนนี้เธอเอนตัวพิงเบาะ หลับตาลงราวกับหมดพลังไปเสียเฉย “นี่เมาขนาดไหนกันเนี่ย...” ภพพึมพำอย่างจนใจ เมื่อเห็นท่านั่งของเธอดูไม่สบายตัว ภพจึงขยับเข้าไปช่วยปรับเบาะให้เอนลงเล็กน้อย ก่อนเอื้อมมือไปดึงเข็มขัดนิรภัย “คุณครับ นั่งดี ๆ ก่อน” “อื้อ...” “ผมจะคาดเข็มขัดให้” แต่แทนที่จะอยู่นิ่งๆ รันกลับขยับตัวหนีไปอี

ทั้งคู่ตอบรับจุมพิตของกันและกันอย่างเร่าร้อนและโหยหา เสียงลมหายใจของทั้งคู่ดังถี่ แต่เป็นจังหวะ ภพค่อย ๆ พยุงตัวขึ้น ดวงตาจับจ้องหญิงสาวที่อยู่เบื้องล่าง ขณะที่เธอก็มองสบตาเขากลับโดยไม่หลบหนี ก่อนจะพยุงตัวขึ้นมาใกล้ มือเรียวค่อยๆ ปลดเสื้อของชายหนุ่มออก หัวใจของภพเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อระยะห่างระหว่างทั้งคู่หายไปอีกครั้ง หญิงสาวดึงเขากลับเข้ามาหาเธออีกครั้ง ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะสัมผัสกันอีกครา คราวนี้จุมพิตยาวนานกว่าเดิม เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ต่างฝ่ายต่างไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูด กระทั่งหญิงสาวเริ่มหายใจหอบ ภพจึงค่อยๆ ถอนจุมพิตออก เขาสบตาเธออยู่ครู่หนึ่ง ราวกับต้องการจดจำใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าเอาไว้ให้ชัดเจนที่สุด จากนั้นจึงประทับจุมพิตแผ่วเบาลงบนหน้าผาก ไล่มายังหว่างคิ้ว ... ปลายจมูก ... และแก้มขาวที่ขึ้นสีระเรื่อ ก่อนจะหยุดอยู่ข้างใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นของเขาทำให้หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย เสียงแผ่วเบาหลุดออกมาจากลำคออย่างไม่ทันตั้งใจ “อืม...” ภพชะงักไปชั่วขณะ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ถึงภายนอกจะพยายามทำเหมือนตัวเองยังควบคุมสถานการณ

หลังจากมองวีรภาพเลขาหนุ่มของหญิงสาวที่เขาเพิ่งใช้เวลาร่วมกันเมื่อคืน ความรู้สึกขุ่นมัวบางอย่างก็ผุดขึ้นในใจภพอย่างไม่มีเหตุผล เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังไม่พอใจอะไร ภพขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนตัดสินใจเลิกสนใจความรู้สึกแปลก ๆ ของตัวเอง แล้วหันกลับมาหาหญิงสาว “ผมต้องการเสื้อผ้าของผมครับ” รันทำหน้างง ก่อนหันไปมองเสื้อผ้าชุดใหม่หลายชุดที่แขวนเรียงรายอยู่บนราว “เธอไม่ชอบเสื้อผ้าที่ฉันเตรียมไว้ให้เหรอ?” ภพส่ายหน้า “ผมต้องการเสื้อผ้าของผม กรุณาคืนให้ผมด้วย” น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้น “...” รันกะพริบตาปริบๆ เธอหันไปมองวีรภาพราวกับส่งคำถามผ่านสายตาว่า ฉันควรทำยังไง? วีรภาพมองเจ้านายของตัวเอง ก่อนส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วพยักพเยิดไปยังเสื้อผ้าชุดเดิมของภพที่แขวนอยู่ท้ายราว เป็นเชิงตอบกลับว่า คืนให้เขาเถอะครับบอส รันถอนหายใจ “ก็ได้ วี เอาชุดของเขามาให้หน่อย” “ครับบอส” วีรภาพหยิบเสื้อผ้าของภพซึ่งผ่านการซักและจัดการเรียบร้อยแล้วออกจากราว ก่อนนำไปส่งให้ชายหนุ่ม “ขอบคุณครับ” ภพรับเสื้อผ้ามา และกำลังจะสวมมันตามปกติ แต่แล้วมือของเขาก็ชะงัก “...” เขาเงยหน้าขึ้นมองวีร

ภายในคอนโด ไม่นานนัก ประธานสาวก็เดินกลับเข้าห้องด้วยสภาพราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างไปครึ่งหนึ่ง “ฉันทำอะไรลงไป...” วีรภาพที่กำลังจัดเอกสารอยู่เงยหน้าขึ้น “บอสครับ?” “ฉัน ... ฉัน ...” “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ แล้วทำไมกลับมาเร็วจัง?” เขาชะเง้อมองด้านหลัง “ไม่ได้ไปส่งหนุ่มน้อยของบอสเหรอครับ?” “อย่าเพิ่งเรียกเขาว่าหนุ่มน้อย!” วีรภาพชะงัก รันหันขวับมาหาเขา “เขา ... เขา ... เขายังเรียนไม่จบ!” “ครับ?” วีรภาพทำหน้างุนงงกับสิ่งที่เจ้ากำลังเพ้อ “เขายังเป็นนักศึกษา!” วีรภาพกะพริบตา “แล้ว...?” “แล้วอะไรล่ะ!” รันเดินวนไปมา “ฉันควรทำยังไงดี?” “เรื่องอะไรครับ?” “ถ้าเขาเอาเรื่องเมื่อคืนไปแบล็กเมลฉันล่ะ?” “...” วีรภาพมองเจ้านายอย่างใช้ความคิด ก่อนตอบอย่างใจเย็น “ผมว่าเขาไม่ทำแบบนั้นหรอกครับ” รันหยุดเดินทันที “จริงนะ?” “ครับ” “แน่ใจ?” “ค่อนข้างแน่ใจครับ” วีรภาพยิ้มเล็กน้อย “ดูจากท่าทางแล้ว ผมว่าพ่อหนุ่มคนนั้นเองก็ชอบบอสอยู่เหมือนกัน” “ชอบฉัน?” “ครับ” รันถอนหายใจ “เฮ้อ ... แต่เขายังเด็กอย