สามีตัวน้อยของบอส (บอสของผม)

       ปี 2022 วันที่ 1 เดือนมิถุนายน 2022 เวลา 18.30 น.

      รัน ประธานบริษัท LC คอร์ปอเรชั่น จำกัด หญิงสาวสวยสะดุดตา เธอสวมชุดเดรสกระโปรงยาวประมาณเข่า รัดรูปที่เห็นสัดส่วนที่สมบูรณ์แบบของเธอ สีดำลายลูกไม้ เดินเข้ามาในร้านอาหาร The Underground Bar and Restaurant เธอเป็นที่สะดุดตาของแขกในร้านเมื่อเธอเดินเข้ามาในร้าน

      เธอเลือกที่นั่งบริเวณหน้าเคาน์เตอร์บาร์ วางกระเป๋าลงข้างตัว ก่อนหยิบ MacBook ขึ้นมาเปิดราวกับตั้งใจมานั่งทำงาน พร้อมกับสั่ง Blue Hawaii หนึ่งแก้ว เพื่อทานกับขนมหวานอีกหนึ่งอย่าง โดยไม่รู้เลยว่า Blue Hawaii ที่เธอสั่งมันไม่ใช่เครื่องดื่มสีฟ้าหวานๆ แบบเดียวกับที่พบตามคาเฟ่ทั่วไป

      เวลา 18.40 น.

      นิ้วเรียวยังคงเลื่อนไปบนแทร็กแพดของ MacBook ทว่าอยู่ๆ เธอก็หยุดมือ พร้อมกับเหลือบมองนาฬิกา ก่อนชำเลืองสายตาไปยังประตูทางเข้าร้าน ราวกับกำลังรอคอยใครบางคน ริมฝีปากสวยขยับเบาๆ

“ห้า...” เสียงที่เล็ดรอดออกมาเบาๆ พร้อมกับที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ประตู ตามมาด้วย “สี่... สาม... สอง...” และเมื่อถึงตัวเลขสุดท้าย “หนึ่ง” รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงมุมปากของหญิงสาวอีกครั้ง

      ไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังนับอะไร และไม่มีใครรู้เช่นกันว่าเหตุใดเธอจึงดูมั่นใจนัก

      เธอละสายตาจากประตู พร้อมกับหมุนตัวกลับไปทางเคาน์เตอร์บาร์ ก่อนก้มหน้าสนใจ MacBook ตรงหน้าต่อ ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

      เวลา 18.45 น.

      เด็กหนุ่มหน้าตาดี นักร้องนักดนตรีกีตาร์คลาสสิก เดินเข้ามาภายในร้านอาหาร The Underground Bar and Restaurant ภายใต้โรงแรมชื่อดัง ใกล้มหาวิทยาลัยที่เขาเรียนในจังหวัดชลบุรี ประเทศไทย

      วันนี้เขาแต่งตัวด้วยเสื้อฮูดสีดำ สวมหมวกแก๊ปสีเดียวกัน รองเท้าผ้าใบหุ้มข้อสีดำตัดกับเชือกผูกรองเท้าสีขาว การแต่งกายเรียบง่ายไม่ได้ทำให้เขาดูโดดเด่นจนเกินไป แต่ด้วยรูปร่างและใบหน้าที่สะดุดตา ก็ยังทำให้แขกบางคนหันมองอยู่ดี

      คนที่พูดถึง เป็นอื่นไปไม่ได้ นั้นคือ ภพ นักร้องนักดนตรีที่รับหน้าที่เล่นกีตาร์คลาสสิกประจำร้านแห่งนี้

      ภพถูกจ้างให้มาเล่นดนตรีที่นี่เป็นประจำทุกวัน ตั้งแต่เวลา 19.00–20.00 น.

      แม้ในช่วงเวลานั้นสถานการณ์การแพร่ระบาดของ COVID-19 จะส่งผลกระทบต่อร้านอาหารและสถานบันเทิงจำนวนมาก หลายแห่งต้องหยุดกิจการหรือปิดตัวลง แต่ร้านแห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของโรงแรมชื่อดังของจังหวัด จึงยังสามารถเปิดให้บริการได้ ภายใต้มาตรการควบคุมและป้องกันโรคตามข้อกำหนดของทางราชการ

      ภพเล่นดนตรีที่นี่มาเกือบหนึ่งปีแล้ว สิ่งที่ทำให้ลูกค้าประจำจดจำเขาได้ ไม่ใช่เพียงรูปลักษณ์หรือฝีมือการเล่นกีตาร์ แต่เป็น น้ำเสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ เสียงของเขาไม่ได้ทรงพลังจนต้องเรียกร้องให้ทุกคนหันมาฟัง หากกลับมีเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลาย และอยากนั่งฟังต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว

      ค่ำคืนนี้ก็เช่นกัน เสียงกีตาร์และเสียงร้องของภพค่อยๆ เติมเต็มบรรยากาศภายในร้านตั้งแต่หนึ่งทุ่ม โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า...

      ตรงเคาน์เตอร์บาร์ไม่ไกลจากเวที มีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้นมาตั้งแต่ก่อนที่เขาจะมาถึง และที่สำคัญ เธอรู้ว่าเขาจะมาถึงเมื่อไร

      20.10 น.

      หลังจบการแสดง ภพจัดเก็บอุปกรณ์ดนตรีของตัวเองตามปกติ ก่อนสะพายสัมภาระบางส่วนแล้วเดินลงจากเวที มุ่งหน้าไปยังบริเวณด้านหลัง

สำหรับเขา นี่ก็เป็นเพียงอีกหนึ่งคืนของการทำงานที่ร้านแห่งนี้

      แต่สำหรับหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ ... ค่ำคืนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น