ตอนที่ 2

“ไม่รู้จักจ้ะพี่… ผู้ชายทั้งนั้นเลยพี่ ตัวใหญ่ๆ ทั้งนั้น มากันสามคน แต่ดูจากท่าทางน่าจะเป็นเพื่อนๆ ของพี่”

แม่ลูกอ่อนเดา…

หันมาตอบสามีแล้วรีบเดินออกไปยังหน้าบ้าน เข้าไปสอบถามชายแปลกหน้ากลุ่มนั้นจนได้ความว่าที่แท้แขกผู้มาเยือนก็คือเพื่อนเก่าของชาติที่เคยทำงานก่อสร้างมาด้วยกัน

ก่อนที่ชาติจะโชคร้ายได้รับอุบัติเหตุพลัดตกจากนั่งร้านจนหลังหัก กลายเป็นคนพิการมาถึงวันนี้อุบัติเหตุในครั้งนั้นทำให้ชาติต้องใช้ชีวิตอยู่บนรถเข็นมานานเป็นปี

“เฮ้ย… ไอ้ดำ ไอ้หมี ไอ้คมน์… ”

ชาติตะโกนทักทายเพื่อนเก่า เสียงดังราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง ว่าวันนี้พวกมันจะมาเยือนถึงบ้านที่เชียงราย

“นี่กูตาฝาดไปหรือเปล่าวะ… ”

ชาติแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เพราะว่าตลอดปีกว่าที่มันพาครอบครัวกลับมาอยู่บนบ้านนอก ก็ไม่เคยมีเพื่อนฝูงแวะมาหาสักครั้ง ซึ่งอาจเป็นด้วยระยะทางที่ไกลและกันดารมาก เพราะว่าบ้านของชาติอยู่ในหุบเขาของหมู่บ้านแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงราย

“เป็นไงบ้างวะเพื่อน… ”

ดำตบไหล่ทักทายเพื่อน

“ก็อย่างที่มึงเห็นนี่แหละว่ะ… กูตกนั่งร้านหลังหักต้องดามเหล็กไว้… ยังดีที่พอเดินได้บ้างใกล้ๆ… แต่ทำงานหนักไม่ได้แล้ว”

ชาติกล่าวอย่างยอมรับสภาพตัวเอง…

“อย่าท้อนะโว้ย… ”

เพื่อนๆ เข้ามาตบไหล่ให้กำลังใจกันยกใหญ่

“กูมีของฝากมาด้วย… ”

เพื่อนที่ชื่อ ‘ดำ’ เดินออกไปยกของฝากที่หลังรถกระบะเอามาให้เพื่อน

“เสียดายจัง… มาถึงช้าไปหน่อย นี่ใกล้ค่ำแล้วพวกกูคงอยู่ได้ไม่นาน”

อีกคนที่ชื่อ ‘หมี’ กล่าว

         “ตอนนี้เย็นมากแล้ว… ฝนครึ้มเหมือนจะตกแล้วว่ะ พวกมึงนอนค้างคืนที่นี่ก็ได้นะ”

         ชาติชักชวนเพื่อนๆ ห่วงว่าการขับรถกลับตอนค่ำนั้นอันตรายนัก สำหรับคนที่ไม่คุ้นเคยกับเส้นทางระหว่างหุบเขาอันคดเคี้ยว

         “จะรบกวนหรือเปล่า… ”

         เพื่อนชื่อ ‘คมน์’ กล่าวด้วยท่าทางเกรงใจ

         “ในบ้านมีห้องว่าง… นานๆ พวกมึงจะมาโว้ย… โอกาสดีแบบนี้ใช่ว่าจะมีบ่อยๆ คืนนี้กูนึกอยากชนแก้วกันให้หายอยาก”

         ชาติกล่าวอย่างนึกครึ้มอกครึ้มใจ เหมือนคนเหงาที่ได้เจอเพื่อนเก่า อาจเป็นเพราะว่ายังไม่เคยมีเพื่อนๆ คนไหนแวะมาหาเลยสักครั้ง นับตั้งแต่ชาติได้รับอุบัติเหตุจนต้องพาเมียกลับมาอยู่บ้านนอก ตอนนั้นสายบัวกำลังตั้งท้องได้สองเดือน

         “ว่าแต่มึงดื่มไหวนะโว้ย”

         คมน์ถามเพื่อน

         “ไหวสิวะไอ้เหี้ย… กูพิการขา… แต่ไม่ได้พิการใจนะโว้ย”

         สรรพนามเก่าๆ ที่คุ้นเคยใช้เรียกขาน คำพูดจาสนิทสนมไปจนถึงหยาบโลนของหมู่เพื่อนถูกขุดขึ้นมาใช้อีกครั้ง ชาติตอบเพื่อนอย่างมีอารมณ์ขัน

นี่แหละนิสัยของชาติที่เพื่อนๆ รู้จักดี ชาติชอบสนุกสนานเฮฮา พูดจาเสียงดัง คำพูดที่ได้ยินเรียกเสียงหัวเราะดังลั่นไปทั้งบ้าน ก่อนที่วงเหล้าเล็กๆ จะถูกเนรมิตขึ้นที่ม้าหินอ่อนภายใต้ต้นมะม่วงหลังครัว

         “มึงมีลูกกี่คนแล้ววะชาติ… ”

         คมน์ถามด้วยความสงสัย…

อย่าว่าสัปดน แต่มันอดไม่ได้จริงๆ ที่จะเหลือบมองไปทรวงอกของแม่ลูกอ่อน

คมน์นึกอิจฉาชาติที่ได้เมียสวยหยาดบาดใจเช่นนี้ ทรวดทรงสุดอะร้าอร่าม… จะมองตรงไหนก็งดงามไม่มีที่ติ ทำเอาใจเต้นระทึก มันนึกเปรียบผู้หญิงคนนี้เหมือนดอกไม้งามที่โดนเก็บซ่อนเอาไว้ในป่าลึก

         ‘โอ้ว… ’

คมน์เผลออุทานอยู่ในใจ ตายังไม่ละจากทรวงอกของเมียเพื่อน

ด้วยหล่อนสวมเสื้อคอกระเช้าที่สายเล็กๆ เกี่ยวไหล่อย่างสาวชาวบ้านทั่วไป แต่ยิ่งสะดุดตาเพราะคอเสื้อลึกและกว้าง

ทำให้มองเห็นทรวงอกขาวเนียนตอนที่หล่อนก้มๆ เงยๆ ยกกับแกล้มมาวางกลางวงเหล้า

เต้านมของแม่ลูกอ่อนคนนี้ใหญ่มากและอวบขาวจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวกระจายเป็นสายรางๆ อยู่ภายใต้นวลเนื้อผุดผาด ดูเต่งตึงไปด้วยเลือดเนื้อของวัยสาวสะพรั่ง