Mag-log in“ไม่รู้จักจ้ะพี่… ผู้ชายทั้งนั้นเลยพี่ ตัวใหญ่ๆ ทั้งนั้น มากันสามคน แต่ดูจากท่าทางน่าจะเป็นเพื่อนๆ ของพี่”
แม่ลูกอ่อนเดา…
หันมาตอบสามีแล้วรีบเดินออกไปยังหน้าบ้าน เข้าไปสอบถามชายแปลกหน้ากลุ่มนั้นจนได้ความว่าที่แท้แขกผู้มาเยือนก็คือเพื่อนเก่าของชาติที่เคยทำงานก่อสร้างมาด้วยกัน
ก่อนที่ชาติจะโชคร้ายได้รับอุบัติเหตุพลัดตกจากนั่งร้านจนหลังหัก กลายเป็นคนพิการมาถึงวันนี้อุบัติเหตุในครั้งนั้นทำให้ชาติต้องใช้ชีวิตอยู่บนรถเข็นมานานเป็นปี
“เฮ้ย… ไอ้ดำ ไอ้หมี ไอ้คมน์… ”
ชาติตะโกนทักทายเพื่อนเก่า เสียงดังราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง ว่าวันนี้พวกมันจะมาเยือนถึงบ้านที่เชียงราย
“นี่กูตาฝาดไปหรือเปล่าวะ… ”
ชาติแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เพราะว่าตลอดปีกว่าที่มันพาครอบครัวกลับมาอยู่บนบ้านนอก ก็ไม่เคยมีเพื่อนฝูงแวะมาหาสักครั้ง ซึ่งอาจเป็นด้วยระยะทางที่ไกลและกันดารมาก เพราะว่าบ้านของชาติอยู่ในหุบเขาของหมู่บ้านแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงราย
“เป็นไงบ้างวะเพื่อน… ”
ดำตบไหล่ทักทายเพื่อน
“ก็อย่างที่มึงเห็นนี่แหละว่ะ… กูตกนั่งร้านหลังหักต้องดามเหล็กไว้… ยังดีที่พอเดินได้บ้างใกล้ๆ… แต่ทำงานหนักไม่ได้แล้ว”
ชาติกล่าวอย่างยอมรับสภาพตัวเอง…
“อย่าท้อนะโว้ย… ”
เพื่อนๆ เข้ามาตบไหล่ให้กำลังใจกันยกใหญ่
“กูมีของฝากมาด้วย… ”
เพื่อนที่ชื่อ ‘ดำ’ เดินออกไปยกของฝากที่หลังรถกระบะเอามาให้เพื่อน
“เสียดายจัง… มาถึงช้าไปหน่อย นี่ใกล้ค่ำแล้วพวกกูคงอยู่ได้ไม่นาน”
อีกคนที่ชื่อ ‘หมี’ กล่าว
“ตอนนี้เย็นมากแล้ว… ฝนครึ้มเหมือนจะตกแล้วว่ะ พวกมึงนอนค้างคืนที่นี่ก็ได้นะ”
ชาติชักชวนเพื่อนๆ ห่วงว่าการขับรถกลับตอนค่ำนั้นอันตรายนัก สำหรับคนที่ไม่คุ้นเคยกับเส้นทางระหว่างหุบเขาอันคดเคี้ยว
“จะรบกวนหรือเปล่า… ”
เพื่อนชื่อ ‘คมน์’ กล่าวด้วยท่าทางเกรงใจ
“ในบ้านมีห้องว่าง… นานๆ พวกมึงจะมาโว้ย… โอกาสดีแบบนี้ใช่ว่าจะมีบ่อยๆ คืนนี้กูนึกอยากชนแก้วกันให้หายอยาก”
ชาติกล่าวอย่างนึกครึ้มอกครึ้มใจ เหมือนคนเหงาที่ได้เจอเพื่อนเก่า อาจเป็นเพราะว่ายังไม่เคยมีเพื่อนๆ คนไหนแวะมาหาเลยสักครั้ง นับตั้งแต่ชาติได้รับอุบัติเหตุจนต้องพาเมียกลับมาอยู่บ้านนอก ตอนนั้นสายบัวกำลังตั้งท้องได้สองเดือน
“ว่าแต่มึงดื่มไหวนะโว้ย”
คมน์ถามเพื่อน
“ไหวสิวะไอ้เหี้ย… กูพิการขา… แต่ไม่ได้พิการใจนะโว้ย”
สรรพนามเก่าๆ ที่คุ้นเคยใช้เรียกขาน คำพูดจาสนิทสนมไปจนถึงหยาบโลนของหมู่เพื่อนถูกขุดขึ้นมาใช้อีกครั้ง ชาติตอบเพื่อนอย่างมีอารมณ์ขัน
นี่แหละนิสัยของชาติที่เพื่อนๆ รู้จักดี ชาติชอบสนุกสนานเฮฮา พูดจาเสียงดัง คำพูดที่ได้ยินเรียกเสียงหัวเราะดังลั่นไปทั้งบ้าน ก่อนที่วงเหล้าเล็กๆ จะถูกเนรมิตขึ้นที่ม้าหินอ่อนภายใต้ต้นมะม่วงหลังครัว
“มึงมีลูกกี่คนแล้ววะชาติ… ”
คมน์ถามด้วยความสงสัย…
อย่าว่าสัปดน แต่มันอดไม่ได้จริงๆ ที่จะเหลือบมองไปทรวงอกของแม่ลูกอ่อน
คมน์นึกอิจฉาชาติที่ได้เมียสวยหยาดบาดใจเช่นนี้ ทรวดทรงสุดอะร้าอร่าม… จะมองตรงไหนก็งดงามไม่มีที่ติ ทำเอาใจเต้นระทึก มันนึกเปรียบผู้หญิงคนนี้เหมือนดอกไม้งามที่โดนเก็บซ่อนเอาไว้ในป่าลึก
‘โอ้ว… ’
คมน์เผลออุทานอยู่ในใจ ตายังไม่ละจากทรวงอกของเมียเพื่อน
ด้วยหล่อนสวมเสื้อคอกระเช้าที่สายเล็กๆ เกี่ยวไหล่อย่างสาวชาวบ้านทั่วไป แต่ยิ่งสะดุดตาเพราะคอเสื้อลึกและกว้าง
ทำให้มองเห็นทรวงอกขาวเนียนตอนที่หล่อนก้มๆ เงยๆ ยกกับแกล้มมาวางกลางวงเหล้า
เต้านมของแม่ลูกอ่อนคนนี้ใหญ่มากและอวบขาวจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวกระจายเป็นสายรางๆ อยู่ภายใต้นวลเนื้อผุดผาด ดูเต่งตึงไปด้วยเลือดเนื้อของวัยสาวสะพรั่ง
“งือออ… อย่านะ… อย่าดูด… ไม่นะ… ”แม่ลูกอ่อนดิ้นไม่หลุด สู้แรงไม่ไหว สุดท้ายก็ได้แต่หลุบตาลงมองเต้าของตัวเอง ขยับยกขึ้นด้วยความดื่มด่ำ ตามแรงดูดดึงของอุ้งปากเพื่อนผัวสองคนที่ดูดเลียสลับบีบนม ดูดกินอย่างตะกละตะกลาม“อ๊า… งืออออ… ยะ… อย่า… ”แม่ลูกอ่อนคราง“แหม… น้องบัวร้องห้าม… แต่หัวนมชูชันขนาดนี้… อย่าฝืนตัวเองนะจ๊ะ… .ให้พวกพี่ช่วยนะ”ไอ้คมน์กระซิบเสียงกระเส่าข้างหู… นาทีนี้สายบัวรู้สึกเกลียดร่างกายของตัวเอง เพราะว่าแม้ใจจะขัดขืนไม่ยินยอม แต่ร่างกายกลับแพ้พ่ายต่อความเสียวกระสันร่างกายกำลังทรยศหล่อนด้วยการขยับทรวงอกขึ้นด้วยความเสียวซ่าน ปลายหัวนมบีบรัดตัวเองด้วยความสยิว ชูชันสู้แรงดูดดึงของอุ้งปากที่ประกบดูดอยู่สองข้าง“โอ้ววว… หัวนมแข็งโด่เป็นช่อเชียว น่าดูดมาก… เสียวมากใช่ไหมจ๊ะน้องบัวจ๋า”ไอ้ดำได้ใจ มองตาไอ้หมีแล้วช่วยกันรุมดูดสลับไซ้เลีย กระตุ้นจนหัวนมของแม่ลูกอ่อนปูดพองเป็นช่อ ปลายหัวนมยืดติดริมฝีปากออกมาตามแรงดึงดูดจ๊วบๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ“อ๊ะ… อ๊ายยย… หยุดนะ… ”สติที่คืนกลับมาในช่วงสั้นๆ…ทำให้สายบัวพยายามดิ้นขัดขืน ปลายเท้าที่ถีบถูไปมากับพื้นทำให้ผ้าถุงเลิก เห็นกลีบหอยลอยแพลมออก
ทำท่าว่าจะขยับก้นหนี แต่ก็โดนคนข้างหลังรวบสะโพก ล็อกเอวเอาไว้ไม่ให้ดิ้นแล้วจับกระเด้าเมามันจนน้ำหล่อลื่นทะลักตามลำเอ็นออกมา “อูยยยยย… ”สายบัวเผลอครางออกมาด้วยความลืมตัว ภาพคนเอากันสุดมัน ทำให้แม่ลูกอ่อนที่กำลังเหว่ว้าอย่างหล่อนรู้สึกใจเต้นระทึก หนีบหน้าขาแน่นด้วยความลืมตัว ยาปลุกเซ็กส์ที่แอบใส่ลงในเหล้า ทำให้สายบัวเกิดความรู้สึกเสียวซ่านพลุ่งพล่านเข้ามายังพื้นที่สามเหลี่ยมน้อยๆ หล่อนดูคลิปต่อมาอีกครู่ใหญ่ๆ ก็รู้สึกว่ามีน้ำลื่นๆ กะปริบไหลออกมาจากกลีบสวาทอย่างไม่อาจข่มกลั้นเอาไว้ได้“โอ้ว… มันสุดๆ เลยใช่ไหม… หน้าแดงเชียว… น้องบัวไม่เคยดูคลิปแบบนี้ใช่ไหมจ๊ะ”ดำถามด้วยน้ำเสียงกระเส่า“ไม่เคยค่ะ… ”แม่ลูกอ่อนตอบอายๆ ภาพสุดวาบหวามที่เห็นทำเอาสายบัวเกิดอาการหน้าแดง ด้วยทุกวันนี้หล่อนกับสามีปลีกตัวมาใช้ชีวิตสงบวิเวกอยู่ในหุบเขาห่างไกลแสงสีความเจริญและสัญญาณโทรศัพท์ ทำให้โลกโซเชี่ยล เฟสฯ ไลน์ ล้วนกลายเป็นสิ่งที่ห่างไกลจากการรับรู้ของหล่อน ซึ่งมันเป็นไปตามความประสงค์ของชาติ ที่อยากตัดขาดจากโลกภายนอก หลังจากสภาพร่างกายของตัวเองต้องพิกลพิการ“เห็นแล้วเป็นไง… ดูสิ… ตื่นเต้นมากใช่ไหม”หมีมอง
สายบัวช่วยประคองชาติลงจากรถเข็นเหมือนอย่างที่เคยทำอยู่เป็นประจำตลอดปีกว่าๆ ที่ผ่านมา“พี่ชาติจ๋า… เดี๋ยวบัวออกไปเก็บกวาดโต๊ะก่อนนะจ๊ะ… ”แม่ลูกอ่อนกล่าว เพราะคิดว่าเพื่อนๆ ของสามีก็น่าจะอยากเข้านอนกันแล้วเช่นกันทว่าเมื่อมาถึงวงเหล้า… เหตุการณ์กลับไม่เป็นไปอย่างที่คิดเอาไว้ เมื่อทุกคนยังดื่มเหล้ากันอย่างสนุกสนาน ไม่มีท่าว่าจะเลิกดื่มแต่อย่างใด ซ้ำยังชวนหล่อนให้ดื่มเป็นเพื่อนเหมือนอยากรั้งตัวไว้“เดี๋ยวบัวคงต้องขอตัวนะจ๊ะ… บัวเริ่มมึนแล้ว”สายบัวไม่ลืมคำนึงถึงความเหมาะสม เพราะว่าตอนนี้ในวงเหล้าเหลือเพียงแค่หล่อนกับพวกผู้ชายที่เริ่มเมามายกันแล้ว “จะรีบไปไหนจ๊ะน้องบัวจ๋า… ดื่มกับพี่อีกแก้วนะจ๊ะคนสวย… ” คมน์ยื่นแก้วเหล้ามาตรงหน้า…แม่ลูกอ่อนจำต้องดื่มเข้าไปอีกแก้วด้วยไม่อยากเสียมารยาท“อ๊า… ซี้ดดด… ”สายบัวซี้ดปากกับความขมปร่าของรสสุรา ทำเอาเพื่อนๆ ผัวจ้องมองริมฝีปากเซ็กซี่และแก้มที่แดงเรื่อของหล่อนด้วยความรู้สึกใจเต้นแรง สุดท้ายสายบัวก็จำต้องนั่งดื่มกับเพื่อนๆ ของสามีต่อมาอีกครู่ใหญ่ๆสุราที่หล่อนกรอกเข้าปากไปอีกหลายแก้วเมื่อครู่ก่อนหน้า ทำให้สายบัวรู้สึกอารมณ์ครึกครื
เมื่อแม่ลูกอ่อนถึงกับยืนเก้ๆ กังๆ เพราะความเป็นชายชาตรีของเพื่อนสามีที่ได้เห็น ถึงกับทำให้สายบัวตะลึง ไปไม่เป็นกันเลยทีเดียว“เอ่อ… ”หล่อนยืนตื่นเต้นและตกใจจนเหงื่อซึมออกมาชื้นอยู่ในอุ้งมือ ขาสองข้างขยับไม่ออก ทั้งที่บอกตัวเองให้รีบหนีมาจากภาพที่ทำเอาหนาวๆ ร้อนๆ“ขะ… ขอโทษค่ะ… เห็นประตูแง้มอยู่บัวนึกว่าไม่มีคนอยู่ข้างใน”เสียงของแม่ลูกอ่อนติดๆ ขัดๆ หล่อนเงยหน้าขึ้นมองเพดาน หลับตาสูดหายใจแรงลึกเรียกสติ มือบ้างหนึ่งยังทาบอยู่ที่ทรวงอก“ไม่เป็นไร… พี่ต่างหากที่ควรขอโทษน้องบัวที่ลืมปิดประตู”คมน์ตอบอย่างได้ใจ…ครั้นพอตั้งสติได้ แม่ลูกอ่อนก็เดินลิ่วๆ ออกมาด้วยอาการใจเต้นระทึก ไม่คิดว่าจะได้มาเห็นอะไรสุดพิสดารแบบนี้สายบัวเดินกลับมาที่วงเหล้า “ไอ้ดำ… ชนแก้วกันโว้ย”สิ้นเสียงของชาติ ดำยื่นแก้วออกมาชน เสียงปากแก้วกระทบกัน ทั้งสองกรอกน้ำสีอำพันลงคอไปอย่างง่ายดาย เสียงพูดคุยสนุกสนานดังอยู่พักใหญ่ๆ“อ่า… ”ชาติพริ้มตา…กำซาบความขมปร่าของสุราที่ยังติดอยู่ตามซอกลิ้น ทำให้ต้องซี้ดปากเบาๆ“เหล้าที่พวกมึงซื้อมาฝากแม่งเมาดีจริงๆ ว่ะเพื่อน… ”ชาติกล่าวเสียงอ้อแอ้ รู้สึกร้อนผ่าวในช่องท้อง เหล้
และการที่หล่อนโนบรา… จึงเห็นตำแหน่งของจุกหัวนมแทงตุงอยู่ใต้เสื้อ เต้านมที่แลดูอวบคัด ทำให้คมน์ต้องเอ่ยถามว่าชาติมีลูกกี่คน “กูมีลูกคนเดียวว่ะ… ตอนนี้อายุได้ขวบนิดๆ ลูกชายน่ะ… ตอนนี้หลับอยู่ในห้องโน่น” ชาติตอบคำถาม…โดยหารู้ไม่ว่าไอ้คมน์กำลังคิดหื่นกับเมียของตัวเองประโยคที่ได้ยินทำให้ไอ้คมน์หายสงสัย นึกอยู่แล้วเชียว… ว่าสายบัวน่าจะมีลูกน้อย “นี่มึงต้องพึ่งรถเข็นมานานเป็นปีแล้วหรือวะ” คมน์รีบถาม… เหมือนต้องการแอบเก็บข้อมูลสำคัญบางอย่าง “เออ… ซวยฉิบหาย” ชาติสบถออกมาพร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม “อย่างคิดอย่างนั้นสิวะ… มึงยังดีกว่าหลายๆ คน แม้จะพิการแต่อย่างน้อยมึงก็ยังเตะปี๊บดัง… ไม่งั้นคงทำลูกไม่ได้” คมน์หลอกถามด้วยความสงสัย “ไม่ใช่โว้ย… ตอนสายบัวท้องกูยังไม่เป็นไร กูตกนั่งร้านหลังหักตอนที่สายบัวท้องได้สองเดือนแล้ว… แต่ตอนนี้สภาพกูไม่ไหวแล้ว เซ็กส์เสื่อมมาเป็นปีแล้วโว้ย… ” ด้วยความเมาเหล้าที่ดื่มเข้าไปหลายแก้ว ทำให้ชาติตอบออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบังความลับ แม้บางเรื่องควรจะเก็บเป็นความลับของคนสองคนเท่า
“ไม่รู้จักจ้ะพี่… ผู้ชายทั้งนั้นเลยพี่ ตัวใหญ่ๆ ทั้งนั้น มากันสามคน แต่ดูจากท่าทางน่าจะเป็นเพื่อนๆ ของพี่”แม่ลูกอ่อนเดา…หันมาตอบสามีแล้วรีบเดินออกไปยังหน้าบ้าน เข้าไปสอบถามชายแปลกหน้ากลุ่มนั้นจนได้ความว่าที่แท้แขกผู้มาเยือนก็คือเพื่อนเก่าของชาติที่เคยทำงานก่อสร้างมาด้วยกันก่อนที่ชาติจะโชคร้ายได้รับอุบัติเหตุพลัดตกจากนั่งร้านจนหลังหัก กลายเป็นคนพิการมาถึงวันนี้อุบัติเหตุในครั้งนั้นทำให้ชาติต้องใช้ชีวิตอยู่บนรถเข็นมานานเป็นปี“เฮ้ย… ไอ้ดำ ไอ้หมี ไอ้คมน์… ”ชาติตะโกนทักทายเพื่อนเก่า เสียงดังราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง ว่าวันนี้พวกมันจะมาเยือนถึงบ้านที่เชียงราย“นี่กูตาฝาดไปหรือเปล่าวะ… ”ชาติแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เพราะว่าตลอดปีกว่าที่มันพาครอบครัวกลับมาอยู่บนบ้านนอก ก็ไม่เคยมีเพื่อนฝูงแวะมาหาสักครั้ง ซึ่งอาจเป็นด้วยระยะทางที่ไกลและกันดารมาก เพราะว่าบ้านของชาติอยู่ในหุบเขาของหมู่บ้านแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงราย“เป็นไงบ้างวะเพื่อน… ”ดำตบไหล่ทักทายเพื่อน“ก็อย่างที่มึงเห็นนี่แหละว่ะ… กูตกนั่งร้านหลังหักต้องดามเหล็กไว้… ยังดีที่พอเดินได้บ้างใกล้ๆ… แต่ทำงานหนักไม่ได้แล้ว”ชาติกล่าวอย่างยอมร







