วุ่นรักนักชง

🌟 บทที่ 1: กระเป๋าสตางค์หล่น (และหัวใจเกือบหลุด)

เช้าวันจันทร์ที่แดดจัดและอากาศร้อนอบอ้าวตามแบบฉบับกรุงเทพฯ

**ส้ม** หญิงสาววัย 21 ปี นักศึกษาสาวปีสามร่างเล็กน่ารัก เจ้าของดวงตากลมโตสดใสและรอยยิ้มที่มักจะแต้มอยู่บนใบหน้าเสมอ กำลังวิ่งหน้าตั้งออกจากรั้วมหาวิทยาลัยด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ขาเล็ก ๆ สองข้างจะอำนวย

ถึงแม้เธอจะใส่ชุดนักศึกษา กระโปรงทรงเอผ่าหลังเล็กน้อยพร้อมรองเท้าส้นสูง แต่ก็ไม่ทำให้เธอเคลื่อนตัวช้าลงเลยสักนิด

หลังจากเพิ่งเผชิญหน้ากับศึกหนักในการสอบย่อยวิชาบัญชีต้นทุนที่อทบจะสูบพลังชีวิตไปจนหมดเกลี้ยง เธอก็ไม่มีเวลาแม้แต่จะพักหายใจ เพราะนาฬิกาในมือถือกำลังขึ้นสัญญานแจ้งเตือนเบาๆ ฟ้องว่าเธอกำลังจะไปสัมภาษณ์งานพิเศษที่ร้านกาแฟที่เธอส่งอีเมล์ไปสมัครไว้เมื่อสัปดาห์ที่แล้วสายเกินนัด

ร้านนี้ค่อนข้างมีชื่อเสียงในแถบนี้ แถมงานนี้ยังให้ค่าตอบแทนสูงลิ่วที่เด็กสู้ชีวิตอย่างเธอจะพลาดไม่ได้เด็ดขาด!

ด้วยความรีบจนลืมมองทาง ส้ม ที่สะพายกระเป๋าผ้าใบโตจึงซุ่มซ่ามเดินชนเข้ากับเสาไฟข้างทางเข้าอย่างจังจนเซถลาเล็กน้อย สายกระเป๋าไถลลงจากไหล่ของเธอ ปากกระเป๋าอ้ากว้าง แต่สัญชาตญาณความรีบทำให้เธอยังคงพุ่งตัวต่อไปทันที โดยไม่รู้เลยว่าแรงกระแทกเมื่อครู่ได้ทำให้กระเป๋าสตางค์ใบโปรดสีชมพูลายคิตตี้ร่วงหล่นลงพื้น และด้วยความลนลาน เธอยังเผลอใช้เท้าเตะมันกระเด็นไถลไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ตัว

...

ในขณะเดียวกัน ห่างออกไปไม่ไกลนัก **นนท์** ชายหนุ่มวัย 28 ปี เจ้าของร้านกาแฟหนุ่มหน้าตาดี ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองดูสะอาดสะอ้านและบุคลิกภาพที่นิ่งขรึมแต่สุภาพเรียบร้อย กำลังเดินออกจากลานจอดรถเพื่อมุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟของตัวเองที่อยู่ในซอยถัดไป

เขายกมือขึ้นจัดแว่นกันแดดที่เลื่อนลงมาเล็กน้อย ก่อนจะต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพชวนอมยิ้มตรงหน้า

เขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด นับตั้งแต่ เด็กสาวตัวเล็กผมยาวคนหนึ่งกำลังวิ่งสี่คูณร้อยผ่านหน้าเขาไปราวกับนักวิ่งโอลิมปิก จนเธอเซถลาเกือบหน้าคะมำ และที่พีคยิ่งกว่าคือ มีกระเป๋าสตางค์สีชมพู ลายคิตตี้ ที่เธอเผลอเตะอย่างแรงโดยไม่แม้แต่ก้มลงมามอง

ตอนนี้วัตถุสีชมพูนั้น... กำลังจะมาหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่แทบเท้าของเขาพอดี

นนท์ก้มลงเก็บกระเป๋าสตางค์คิตตี้ขึ้นมาพินิจด้วยความฉงน ในใจนึกเอ็นดูระคนขบขัน

"ยายหนูนี่ท่าทางจะรีบจนสติหลุดไปแล้วมั้งเนี่ย ของสำคัญตกยังไม่รู้ตัวเลยสักนิด"

เขาส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนจะชูกระเป๋าใบนั้นขึ้น

"คุณครับ! กระเป๋าสตางค์คุณหล่นครับ!" นนท์ส่งเสียงตะโกนเรียกด้วยความหวังดี

ทว่า เสียงนุ่มทุ้มของเขากลับถูกกลืนหายไปกับเสียงรถราและความเร่งรีบของส้ม ที่ตอนนี้กำลังวิ่งฝุ่นตลบเลี้ยวหายเข้าซอยไปไกลลิบแล้ว

ด้วยความที่เป็นสุภาพบุรุษเต็มตัวและกลัวว่าอีกฝ่ายจะเดือดร้อนหนักหากไม่มีเงินติดตัว แถมในนั้นอาจจะมีบัตรนักศึกษาและเอกสารสำคัญ นนท์จึงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตัดสินใจสลัดมาดเจ้าของร้านผู้สุขุม แล้วออกวิ่งตามหลังเธอไปทันที!

ส้มยังคงวิ่งหน้าตั้งต่อไป โดยไม่รู้เลยว่า เบื้องหลังของตนนั้น ปรากฏภาพของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหน้าตาดี สวมเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์ กำลังวิ่งหน้าตั้งฝ่าฝูงชนในตลาดสดเล็ก ๆ ที่กำลังคึกคัก ในมือถือกระเป๋าสตางค์เด็กผู้หญิงลายคิตตี้สีชมพูหวานแหวว... ทำให้พ่อค้าแม่ขายและชาวบ้านแถวนั้นต่างหันมามองเป็นตาเดียว ด้วยสภาพนั้นต่อให้ชายหนุ่มหน้าตาดี แต่งตัวสุภาพแค่ไหน แต่มันก็ชวนให้เข้าใจผิดคิดว่าเป็นโจรที่เพิ่งไปฉกกระเป๋าเด็กนักเรียนมา หรือไม่ก็พวกโรคจิตที่วิ่งตามหลังหญิงสาวไม่มีผิด!

ทางด้านส้ม ที่วิ่งกระหืดกระหอบมาจนถึงหน้าปากซอยเป้าหมาย

เธอหยุดพัก ก้มตัวเอามือกุมท้องหอบหายใจอย่างหนักหน่วงอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนจะยืดตัวขึ้นเพื่อจัดชุดนักศึกษาให้เข้าที่ แล้วจะหวีผมให้เรียบร้อยก่อน เธอควานหาหวีที่เธอพกเป็นประจำที่ใส่มาในกระเป๋าทุกวัน

จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ากระเป๋าสะพายข้างตัวมันเบาโหวงเหวกแปลก ๆ เหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง เธอชะงักสีหน้าซีดทันที พร้อมเอามือเล็ก ๆ ควานหาในกระเป๋าอีกครั้ง

"ไม่...ไม่มี!!"

ส้มครางเบาๆ " ไม่จริงน่า!!!"

เธออ้ากระเป๋าสะพายออกพลางกวาดสายตาพิจารณาอีกที

แล้วต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด

"ว้าย! กระเป๋าสตางค์ฉันหายไปไหนเนี่ย!"

ส้มยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนก สมองประมวลผลวุ่นวาย เงินค่าขนมเดือนนี้ บัตรประชาชน บัตรนักศึกษา และบัตรเอทีเอ็มอยู่ในนั้นหมดเลยนะ

เธอคิดภาพที่เธอวิ่งเบียดผู้คนมาเมื่อสักครู่

"หรือจะโดนล้วงกระเป๋า??? แย่แล้วต้องรีบแจ้งตำรวจ"

คิดได้ดังนั้นเธอก็กำลังจะหันหลังวิ่งกลับไปป้อมตำรวจที่เธอเห็นอยู่ตอนวิ่งผ่านมา โดยไม่เอะใจเลยว่า วัตถุสีชมพูที่เธอหาอยู่นั้น เป็นเธอเองต่างหากที่ส่งมันไปให้คนที่จะทำให้ชีวิตเธอเปลี่ยนไปหลังจากนี้

ส้มหันขวับกลับไปมองทางเดิมที่วิ่งมาด้วยใบหน้าซีดเผือด และภาพที่ปรากฏสะท้อนเข้าสู่สายตาของเธอก็คือ...