บทที่ 7

บทที่ 7

--เวลา 23.30 น.--

ผับกึ่งบาร์แห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่นิยมของผู้คนในย่านนี้ ถูกออกแบบให้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ภายในร้านมีการจัดสรรพื้นที่อย่างเป็นระเบียบและชัดเจน

บริเวณชั้นล่างถูกแบ่งออกเป็นสองโซน ได้แก่ โซนดนตรี EDM ที่เต็มไปด้วยแสงไฟหลากสีสาดกระทบไปทั่ว เสียงบีทหนัก ๆ เร่งเร้าอารมณ์ให้ผู้คนโยกตัวตามจังหวะอย่างสนุกสนาน และอีกโซนคือมุมดนตรีสด ซึ่งถูกตกแต่งให้ผ่อนคลาย เหมาะสำหรับคนที่อยากนั่งชิล จิบเครื่องดื่มเคล้าเสียงร้องสดอันอบอุ่นจากนักดนตรี

ส่วนชั้นสองถูกจัดไว้สำหรับแขก VVIP เท่านั้น บรรยากาศเป็นส่วนตัว มีโต๊ะนั่งหรูหราพร้อมการบริการใกล้ชิด เป็นพื้นที่ที่เปิดโอกาสให้ลูกค้ากลุ่มพิเศษได้พักผ่อนหรือสังสรรค์อย่างเป็นส่วนตัว

ซึ่งปกติแล้วกลุ่มชายหนุ่มนักศึกษาทั้งสี่คนมักจะเลือกเปิดห้อง VVIP ทุกครั้งที่มาที่นี่ เหตุผลไม่ใช่เพียงเพราะต้องการความเป็นส่วนตัว แต่เพราะนิสัยพูดจาหยาบคายตามประสาเพื่อนสนิทนั่นแหละ พวกเขากลัวว่าหากนั่งปะปนกับคนอื่นแล้วเผลอหลุดถ้อยคำแรง ๆ ออกมา โต๊ะข้าง ๆ อาจจะเข้าใจผิดคิดว่าพวกเขาจงใจหาเรื่อง จึงตัดปัญหาด้วยการหลีกไปอยู่บนชั้นสอง ปลอดภัยหายห่วงแน่นอน

ทว่าคืนนี้กลับผิดแปลกไปเมื่อพวกเขาทั้งสี่คนเลือกนั่งรวมตัวอยู่ในโซนนั่งชิลชั้นล่างแทน ร่างสูงใหญ่แต่ละคนเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสบาย ยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นกระดกเรียงกันทีละรอบ

“อะหมดแก้วละ บอกพวกกูได้รึยังว่าน้องคนนั้นชื่ออะไร?”

ขุนเขาเอ่ยขึ้นราวกับรอจังหวะนี้มานานแล้ว มือก็รีบแย่งแก้วจากมังกรไปเติมน้ำแข็งอย่างถือวิสาสะ

แม้เมื่อวานพวกเขาจะไม่ได้เห็นกับตาว่ามังกรพาสาวขึ้นรถกลับไปด้วยแต่ก็มีมือดีอย่างเทวาคอยส่งรูปมาให้ดูตลอด ทว่ามังกรเอาแต่อ้างนู่นอ้างนี่ไม่ยอมเล่าสักที จนขุนเขาเริ่มทนไม่ไหว ความอยากรู้มันแทบจะทะลักออกมาจากอกอยู่แล้ว

“น้องคนไหน?” มังกรไหวไหล่ทำเป็นไขสือ

“ถีบตกเก้าอี้สักทีไหมวะไอ้นี่” เทวาว่าอย่างมีน้ำโห อุตส่าห์รอลุ้นตั้งนานแต่ไอ้เวรนี่กลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ฉิบหาย!

“ที่ไม่ยอมเล่าเพราะหวง?” คราวนี้เป็นภูผาพูดขึ้นพลางหรี่ตามองอย่างจ้องจับผิด

ที่พวกเขาเอาแต่คะยั้นคะยอถามอยู่นี่ ไม่ได้มีเหตุผลอะไรซับซ้อนหรอก...ก็แค่อยากรู้ว่าสาวคนไหนมันสามารถทำให้มังกรยอมสละเวลาไปรับไปส่งได้ เพราะนอกจากเรื่องเรียนกับเกมแล้ว มังกรไม่เคยยอมเสียเวลาให้สิ่งใดเลย

“หวงทำไม เป็นผัวเค้าเหรอ?” ขุนเขาถามย้ำแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้มังกรทันที

“อะไรของพวกมึงเนี่ยย!” มังกรสบทอย่างรำคาญพร้อมดันใบหน้าของขุนเขาให้ออกห่าง “อยากรู้อะไรขนาดนั้นวะ?”

“ก็มึงทำตัวมีพิรุธ เมื่อวานบอกไอ้ผาว่าจะรีบไปเล่นเกม...แต่กูเห็นมึงไปรับสาวหน้าโรงอาหาร หมายความว่าไงวะ?” เทวาว่าในขณะที่หยิบของแกล้มเข้าปาก

จะว่าพวกเขาน้อยใจ...ก็คงจะใช่ เพราะถ้ามังกรเห็นสาวสำคัญกว่าเพื่อนล่ะก็ คงต้องสอบสวนกันยาวเลยแหละ

“ก็...” มังกรเหลือบสบตากับเพื่อนทีละคนก่อนจะถอนหายใจออกเฮือกใหญ่ “แค่บังเอิญ”

“ถุ้ยย! ควงแขนกันขึ้นรถขนาดนั้น” เทวาสบทพร้อมหัวเราะเย้ยกับคำตอบของมังกร

“กูพูดจริง ไม่ได้รู้จักกันด้วยซ้ำ...อันที่จริงกูแค่เดินผ่านแล้วน้องเค้ามีเรื่องเลยขอให้กูช่วยเท่านั้นเอง”

มังกรอธิบายตามความจริง เพราะหากย้อนคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อวานตอนเย็น เขาและเธอไม่เคยรู้จักกันมาก่อนด้วยซ้ำ เขาเองก็ยังงง ๆ อยู่เลย ที่อยู่ ๆ ก็ได้สถานะแฟนกำมะลอของเธอสะงั้น

“เหอะ! เป็นคนดีขึ้นมาเชียว?” ขุนเขาเอ่ยแซวพลางเสมองมังกรอย่างไม่เชื่อก่อนจะกระดกเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ขึ้นจิบ

“เอ้า พูดความจริงก็ไม่เชื่อ”

“จะให้พวกกูเชื่อได้ไง ปกติมึงไม่คุยกับคนไม่รู้จัก”

“ก็กูเห็นน้องเค้าเป็นเด็กภาคเครื่องกล ก็เลยช่วย...ถือสะว่าช่วยรุ่นน้องไง”

“ช่วยเพราะแค่นั้นจริงอะ?” เทวาหันไปมองแล้วถามย้ำอีกที ทำเอามังกรเม้มปากแน่นอย่างชั่งใจ

“ก็น้องเค้า นะ...น่ารักดี”

ว่าพร้อมพยักหน้าเบา ๆ อย่างยอมรับความจริงที่ดังอยู่ข้างในใจ ปฏิเสธไม่ได้เลยจริง ๆ ว่า ยัยเด็กปีหนึ่งคนนั้นแม่งโคตร!! น่ารักฉิบหาย!!

“นั้นไง!! กูว่าแล้ววว อย่างไอ้กรเนี่ยนะจะมีน้ำใจกับคนอื่นไปพร่ำเพรื่อ”

ภูผาว่าเสียงดังพร้อมตบหน้าขาตัวเองฉาดใหญ่ก่อนใบหน้าหล่อจะยิ้มร่าเมื่อสิ่งที่ตนเดามาตั้งแต่ต้นนั้นเป็นจริงไม่ผิดเลยสักนิด

“แล้วน้องเค้าชื่ออะไร?” ขุนเขากระตุกยิ้มมุมปากแล้วถามเสียงเรียบ

“จำไม่ได้...”

มังกรว่าเสียงอ๋อยอย่างน่าเสียดาย เขาไม่ได้หวงแต่มันจำไม่ได้จริง ๆ อยากจะด่าตัวเองเหมือนกันที่ความจำสั้นเหลือเกิน

“กูถามจริง หึ!” เทวาหลุดขำออกมาเมื่อเห็นสีหน้าของมังกร

“เออ!! ตัวแม่งหอมฉิบหาย”

“นั่น!! ได้ดมเค้าแล้วแต่จำชื่อไม่ได้สะงั้น” ภูผาแซวแล้วหัวเราะก๊ากชอบใจ

มังกรเห็นแบบนั้นก็รีบชักสีหน้าใส่อย่างไม่พอใจ นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนกูถีบหน้าหงายไปละไอ้นี่ จำชื่อสาวที่ชอบไม่ได้ ไม่ใช่เรื่องตลก!

“หัวเราะไปเถอะไอ้ผา วันศุกร์หน้ามึงมาเข้ากิจกรรมรับน้องกับกูเลยนะ” มังกรชี้หน้าภูผาด้วยความหมั่นไส้

“เข้าทำไม? ทำไมต้องเป็นกู?” จากที่หัวเราะชอบใจพลันต้องหุบยิ้มในทันที

“ก็ไปส่งกูส่องสาว...น้องเค้าอยู่ปีหนึ่ง”

“แล้ว?”

“ไปนั่งส่องเป็นเพื่อนกู”

“แล้วทำไมต้องเป็นกูครับเพื่อน?”

“กูหมั่นไส้มึง จบนะ”

มังกรว่าแค่นั้นก็ไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระพร้อมยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด สายตาคมหันไปมองรอบ ๆ เป็นการบอกเป็นนัยว่า...เขาต้องการจบบทสนทนานี้ แล้วเปลี่ยนเรื่องคุยกันเถอะ

*******************

ภูผาตัวโดนนน555555+

(ติดตามเรื่องของภูผาได้ที่ เรื่อง วิศวะครองใจ (จบแล้ว) )

**********************

ฝากกดหัวใจ + คอมเม้นต์ + กดแชร์ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

อย่าลืมกดติดตามไรท์ไว้ด้วยน้า เพื่อจะได้ไม่พลาดเรื่องต่อ ๆ ไปค่ะ