تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 6
تاريخ النشر:
2026-05-08 16:17:29บทที่ 6
“อืม สมควรโดน...เค้าไม่เขียนด่ามึงก็บุญหัวเท่าไหร่แล้ว!”
ขุนเขาว่าพร้อมกับวางถุงคุกกี้ลงโต๊ะกลมโซฟาแล้วเอนกายพิงพนักพลางส่ายศีรษะเบา ๆ อย่างเอือมระอากับนิสัยของเพื่อน คิดดูเถอะเวลาตีสองแต่แม่งมานั่งทุบน้ำแข็ง เป็นบ้าอะไรของมัน
“คนในคอนโดมึงแม่งมีมารยาทจังหวะ” เทวาเอ่ยพลางเลิกคิ้วเล็กน้อย ก็ขนาดไม่พอใจยังอุตส่าห์มีน้ำใจซื้อคุกกี้มาวางไว้ให้ด้วย น่ารักฉิบหายเลยว่ะ
“ใครจะเหมือนมึง” มังกรเหลือบมองเพื่อนอย่างไม่สบอารมณ์
“แหมมม มึงมีมารยาทมากมั้ง...” ภูผาที่เงียบอยู่ครู่ใหญ่ว่าเหน็บแนมทันที “เสียงดังจนรบกวนชาวบ้านเนี่ย”
ว่าพร้อมกับเลื่อนมือหนามาหยิบถุงคุกกี้ขึ้นมา ทำท่าจะฉีกซองอย่างถือวิสาสะแต่ยังไม่ทันได้สัมผัสเนื้อขนมดี มือใหญ่ของเจ้าของห้องก็ปัดออกอย่างรวดเร็ว จนทำให้มือของภูผาชะงักค้างกลางอากาศ
“หยุดเลยไอ้สัส กูจะเอาไปคืนเจ้าของ” เสียงเรียบเย็นเอ่ยขึ้น พร้อมกับสายตาคมที่มองเพื่อนอย่างตำหนิ
“เจ้าของก็คือมึงไง” ภูผาชี้ไปยังมังกรแล้วเลิกคิ้วขึ้น “คุกกี้ถุงนี้สาวข้างล่างให้มึงมาไง”
“กูไม่เอา...กูจะเอาไปคืน”
“??”
“แค่ไปรบกวนเค้ากูก็เกรงใจแล้ว นี่ยังจะต้องมานั่งแดกขนมของเค้าอีก กูอาย”
มังกรว่าพร้อมกับลุกขึ้นเก็บคุกกี้ไว้ในห้องครัวทันที โดยไม่หันมาสนใจสายตาของคนกำลังหิวที่มองตามเขาไม่วางตา
ปึก!
ในจังหวะที่มังกรกำลังเดินกลับมาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา อยู่ ๆ ก็มีกระดาษที่ถูกขยำเป็นก้อนกลม ๆ ลอยมาปะทะเข้ากับศีรษะเขาอย่างจังจนเจ้าตัวชะงัก
คิ้วเข้มกระตุกขึ้นน้อย ๆ ก่อนที่สายตาคมจะเหลือบไปยังต้นเหตุและไม่ต้องเดาให้เสียเวลา เมื่อเห็นภูผานั่งเอนหลังสบาย ๆ แถมยังควงปากกาในมือเล่นหมุนไปมาอย่างกวนประสาท
“หาเรื่องใส่หัว?” มังกรเอ่ยเสียงเรียบ
“ก็กูหิว”
“หิวก็ไปหาข้าวแดกไอ้เวร”
มังกรบ่นเสียงเรียบในลำคอ ก่อนจะค่อย ๆ คลี่ก้อนกระดาษในมือออกด้วยท่าทีไม่รีบร้อน สายตาคมกวาดอ่านตัวอักษรที่ขีดเขียนอย่างลวก ๆ บนกระดาษเพียงคำสั้น ๆ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้มุมปากกระตุกขึ้นน้อย ๆ อย่างข่มอารมณ์
เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับภูผาที่นั่งเอนหลังอย่างไม่ทุกข์ร้อน สีหน้าอีกฝ่ายเต็มไปด้วยแววกวนประสาทราวกับตั้งใจหาเรื่องเสียมากกว่า
‘K...ว...ยยยย!!!’
เป็นเพียงข้อความสั้น ๆ แสนหยาบคาย ที่ทำเอามังกรหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“มึง อยากมีปัญหากับกูใช่ไหม?”
มังกรเหยียดยิ้มบาง ๆ มุมปาก แล้วหยัดกายขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินหายไปในห้องนอนทำเอาภูผาต้องชะโงกหน้ามองด้วยสายตาหวาดหวั่น เพราะท่าทีเอาจริงของมังกรเมื่อครู่เหมือนเป็นสัญญาณบอกให้เขาเตรียมตัววิ่ง
และก็เป็นอย่างที่คิด เมื่อมังกรเดินกลับมาพร้อมกับไม้เบสบอลอันโปรด เห็นแบบนั้นภูผารีบวิ่งไปหน้าประตูทันที
“กูเพื่อนมึงนะไอ้กร!!” พอมังกรเอาจริงก็กลัวจนหัวหด
“มึงมานี่เลยไอ้สัส กวนประสาทแต่เช้าเลยแม่ง” มังกรกัดฟันกร่อนข่มอารมณ์หงุดหงิดแล้วเดินเข้าหาเพื่อนรัก
ขุนเขาและเทวาที่อยู่ในเหตุการณ์ก็หาได้สนใจไม่...ทั้งสองเพียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะภาพแบบนี้พวกเขาเห็นจนชินตาไปแล้ว
คนหนึ่งกวนประสาท คนหนึ่งก็หงุดหงิดง่าย คนหนึ่งเป็นเอ็กโทรเวิร์ด ส่วนอีกคนก็เป็นอินโทรเวิร์ค ทั้งมังกรและภูผานั้นต่างกันสุดขั้วแต่ก็เป็นเพื่อนรักกันมาหลายปี
--ด้านเรเน่--
ยามพระอาทิตย์ใกล้ลับฟ้า หญิงสาวในเสื้อยืดโอเวอร์ไซซ์กับกางเกงขาสั้นเพิ่งลืมตาตื่นจากการหลับใหล ก็เมื่อคืนเธอไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยชดเชยเวลาพักผ่อนเอาเสียทั้งวัน
ทันทีที่ตื่น ความหิวก็จู่โจมจนต้องหยิบโทรศัพท์มากดสั่งอาหารผ่านแอปพลิเคชัน ไม่นานนักเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นบอกว่าอาหารมาส่งแล้ว เรเน่จึงเตรียมตัวจะออกไปหยิบ
ทว่าก่อนจะก้าวพ้นขอบประตู สายตากลมโตก็พลันสะดุดกับถุงกระดาษที่วางอยู่ตรงหน้า มันคล้ายกับถุงคุกกี้ที่เธอเพิ่งซื้อให้ห้องข้างบนไปเมื่อเช้านี้
“หืม…?”
เรเน่ก้มลงหยิบแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องเพื่อที่จะดูว่าข้างในคืออะไรกันแน่
“คุกกี้เมื่อเช้านี่น่า...” เสียงหวานพึมพำพลางขมวดคิ้วเป็นปม เธออุตส่าห์ซื้อไปให้ยังจะเอามาคืนกันอีก “โอ๊ะ!...มีโน้ตเขียนติดมาด้วย”
เมื่อเปิดถุงออกดูให้ชัดก็พบว่ามีกระดาษโน้ตใบเล็กซ่อนอยู่ในนั้น มุมปากของเธอคลี่ยิ้มบางเบาโดยไม่รู้ตัว พลันคิดในใจว่า เขาก็ดูเป็นคนดีเหมือนกันนี่น่า อุตส่าห์เขียนโน็ตตอบกลับมาด้วย…
ทว่ารอยยิ้มแสนสวยที่เพิ่งปรากฏอยู่บนใบหน้าได้ไม่นานกลับเลือนหายไปในทันใด เมื่อสายตากลมโตค่อย ๆ ไล่อ่านข้อความบนแผ่นกระดาษใบนั้นทีละตัวอักษร
‘K...ว...ยยยย!!!’
“ห้ะ?!!...คะ...Kวย!! งั้นหรอ? กรี้ดดดด!!”
เสียงหวีดแหลมหลุดลั่นออกมาในทันที มือที่ถือกระดาษถึงกับสั่นเล็กน้อย แก้มร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด นี่มันข้อความบ้าอะไรเนี่ย!? ไร้มารยาทที่สุด!!
ตอนนี้เรเน่ได้รู้แล้วว่า...คนชั้นบนไม่ควรเข้าใกล้ที่สุด!! คนอะไรไร้มารยาท ไม่รู้ว่าที่บ้านไม่ได้สั่งสอนหรือว่าสันดานเสียแบบนี้มาตั้งแต่เกิด ตัวเองทำผิดมารบกวนคนอื่นแล้วยังจะมาเขียนด่ากันแบบนี้อีก ต่ำช้าจริง ๆ หึ่ย!!
أحدث فصل
สายรหัสว้ากวิศวะรัก บทที่ 40 NC+++ (END)
บทที่ 40ตุ๊บ!ตุ๊กตาหมีตัวโปรดของหญิงสาวถูกทิ้งลงพื้นอย่างจงใจ จนเจ้าของต้องหันไปมองตามอย่างอาวรณ์ก่อนจะเอ็ดคนมือไวด้วยสายตาทันที“พี่ทิ้งตุ๊กตาหนูทำไม!”เสียงหวานแข็งขึ้นกว่าปกติ ริมฝีปากอวบอิ่มขยับบ่นพร้อมโน้มตัวลงตั้งใจจะหยิบขึ้นมาวางบนเตียงดังเดิม ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะสัมผัสกับของรัก ร่างบางเปลือยเปล่าก็ถูกกระชากกลับด้วยฝ่ามือหนาอย่างรวดเร็ว มังกรดึงเธอขึ้นมานั่งอย่างง่ายดายก่อนจะจับคนตัวเล็กหมุนปรับท่าให้นั่งโก้งโค้งหันหลังชนอกเขาอย่างไม่ทันตั้งตัวมังกรโน้มกายขยับเข้ามาใกล้ชิดใบหูพลางกระซิบเสียงแผ่วเบา พร้อมเลื่อนฝ่ามือหนาสัมผัสลูบไล้ไปตามเอวคอดจนเรเน่เผลอสะท้าน“เอากับพี่อยู่ ทำไมต้องกอดตุ๊กตาด้วย”จะว่ามังกรขี้อิจฉาก็ได้ เพราะเรเน่ทำให้เขารู้สึกแบบนั้นจริง ๆ ก็มีอย่างที่ไหนมีอะไรกับแฟนแต่ก็ยังซุกหน้าอยู่ที่ตุ๊กตา ปฏิเสธไม่ได้เลยจริง ๆ ว่ามังกรก็อยากจะให้เธอซุกเขาบ้าง“เอ้า!”เรเน่หันไปสบดวงตาคมแล้วอุทานออกมาอย่างไม่เข้าใจ คนบ้าอะไรอิจฉาแม้แต่ตุ๊กตามังกรไม่ได้เอ่ยคำใดทั้งสิ้น เขาเลื่อนมือมาดันแผ่นหลังขาวเนียนทำให้เรเน่ต้องยอมโค้งกายไปข้างหน้าอย่างช่วยไม่ได้“พี่มังกรพอแล
สายรหัสว้ากวิศวะรัก บทที่ 39
บทที่ 39--เวลา 02.00 น.—ภายในห้องนอนขนาดใหญ่อันเงียบสนิท บนเตียงหนานุ่มมีร่างบางนอนซุกผ้าห่มกอดตุ๊กตาตัวโปรดที่มังกรซื้อให้ไว้แน่นอย่างหวงแหน เธอค่อย ๆ คลายอ้อมแขนหมายจะพลิกกายหันมากอดร่างสูงทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่าคิ้วเล็กขมวดมุ่นทันทีก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความงัวเงีย เรเน่หันไปมองรอบ ๆ ห้องด้วยความหงุดหงิด ก็อยู่ ๆ มังกรก็หายไปทั้ง ๆ ที่ตอนสี่ทุ่มเขายังนอนกอดเธอไว้แน่นอยู่เลย แล้วตอนนี้หายไปไหนไม่บอกไม่กล่าว ไม่ใช่ว่าแอบหนีเที่ยวหรอกนะ...ทว่าในขณะที่สอดส่องไปรอบห้อง สายตาพลันเห็นแสงไฟลอดมาจากประตูห้องนั่งเล่น เรเน่รีบขยับกายลงจากเตียงแล้วเดินเท้าเปล่าออกไปตามแสงทันทีแกร่ก!“พี่มังกร!”เสียงเล็กที่แฝงความน้อยใจดังขึ้นจากหน้าประตูห้องนอน ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังคลิกเมาส์รัว ๆ อยู่ตรงหน้าจอคอมพิวเตอร์หันตามเสียงเรียกทันที“ตื่นมาทำไมครับ?”มังกรเอ่ยถาม น้ำเสียงปนเอ็นดูหญิงสาวที่ยืนกอดอกทำแก้มป่อง ใบหน้าบึ้งตึงราวกับไม่ชอบใจที่ถูกทิ้งให้นอนคนเดียว“ก็พี่ทิ้งหนูนอนคนเดียว นึกว่าหนีไปเที่ยวไหนสะอีก” เรเน่ตอบเสียงแผ่วเบางัวเงียพร้อมส่งสายตาออดอ้อนแฟนหนุ่มมังกรเห็นท่าทีข
สายรหัสว้ากวิศวะรัก บทที่ 38
บทที่ 38หลังจากที่พูดคุยกับเป้เสร็จมังกรก็รีบกลับคอนโด ข่มความครุ่นเคืองไว้ในใจ ที่เขาไม่โวยวายไม่ใช่ไม่โมโหแต่เพียงแค่อยากใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ และในเมื่อเป้กล้ารับปากต่อหน้าเขาว่าจะไม่ทักไปจีบเรเน่อีก มังกรจึงยอมปล่อยให้เรื่องนี้จบลงด้วยดี แต่ถ้าหมอนั่นคิดตุกติก กลับคำ หรือเล่นแง่กับเขาแม้แต่นิดเดียวละก็…สิ่งที่จะได้เจอไม่ใช่รุ่นพี่ที่คอยส่งแนวข้อสอบให้เหมือนทุกวันนี้แต่จะเป็น “มังกรร่างพี่ว้าก” ที่โหดเหี้ยมจนใครต่อใครต้องขยาดหากย้อนกลับไปเมื่อปีก่อน มังกรคือหนึ่งในพี่ว้ากสุดโหดของภาคเครื่องกล ซึ่งคือตำแหน่งเดียวกับที่เก่งกำลังรับตำแหน่งอยู่ในตอนนี้ และชื่อเสียงของเขาก็ไม่เคยเลือนหายจากความทรงจำของรุ่นน้องเลยสักคน เรื่องเล่าสุดโหดถูกพูดถึงจนเป็นตำนานว่า พี่ว้ากมังกรนั้นดุยิ่งกว่าหมาเฝ้าโรงงาน ทำผิดเพียงเล็กน้อยก็ถูกสั่งลงโทษให้ออกไปวิ่งรอบสนามอย่างไม่ปรานีเก่งเองก็ใช่ว่าจะไม่รู้จักความโหดนั้น เพราะในฐานะรุ่นน้องที่ซนไม่เคยอยู่นิ่ง เขาคือหนึ่งในคนที่โดนมังกรจับลงโทษบ่อยที่สุด…จนถึงทุกวันนี้ยังจำได้ไม่ลืม@คอนโดเรเน่แกร่ก!ทันทีที่บานประตูถูกผลักออก ก็ได้ยินเสียงเพลงจังหวะคุ้นหู
สายรหัสว้ากวิศวะรัก บทที่ 37
บทที่ 37“มึงจีบเรเน่เหรอ?”เสียงทุ้มห้าวอันเป็นเอกลักษณ์ของเก่งดังขึ้น เอ่ยถามเพื่อนสนิทที่กำลังถูกเสือเจ้าถิ่นมองด้วยแววตาวาวโรจน์ เก่งเลื่อนสายตามามองเป้เพื่อนรักที่นั่งอยู่ทางซ้ายเชิงตั้งคำถาม แต่เมื่อไม่ได้คำตอบใด ๆ เขาจึงละสายตากลับไปยังเสือเจ้าถิ่นอีกครั้ง...ผู้ชายที่ภายนอกดูนิ่งขรึม แต่ทว่าภายในใจกลับลุกโชนด้วยไฟโทสะ เพียงเพราะแค่เห็นใบหน้าของคนที่ทักไปจีบแฟนตัวเองเมื่อคืน นึกแล้วมังกรก็อยากจะพุ่งเข้าไปซัดให้รู้แล้วรู้รอดสะให้เข็ดและถ้าไม่ติดตรงที่ว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนสนิทของเก่ง ซึ่งเป็นน้องรหัสของมังกรแล้วละก็…อย่าได้หวังเลยว่าจะได้นั่งคุยกันอย่างใจเย็นแบบนี้“มันไม่รู้เหรอว่าเรเน่เป็นแฟนกู?”เสียงเรียบเย็นของมังกรดังขึ้นขณะดวงตาคมยังคงจ้องเขม็งไปที่เป้ไม่กะพริบ ทว่ากลับไม่ถามตรง ๆ หากแต่พยักพเยิดหน้าไปทางเก่งแทนใช่แล้ว…ฟังไม่ผิดหรอก มังกรกำลังใช้เก่งเป็นปากเป็นเสียงให้ ทั้ง ๆ ที่นั่งอยู่ด้วยกันแค่เอื้อมมือ แต่กลับเลือกจะกดดันผ่านคนกลางอย่างเก่งแทน“ถะ...ถามผม?”เก่งเลิกคิ้วเล็กน้อยพลางชี้เข้าหาตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ก็มันสับสนไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่ามังกรจะพูดกับใครกันแน่ ระหว่าง
สายรหัสว้ากวิศวะรัก บทที่ 36
บทที่ 36--หลายเดือนผ่านไป—ช่วงเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก เผลอแค่ชั่วพริบตาก็ล่วงเลยมาเกือบห้าเดือน หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาทว่ายังมีสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยแปรผันเลยแม้แต่น้อย นั่นคือความสัมพันธ์อันหวานชื่นของมังกรกับเรเน่ ที่ยิ่งนับวันก็ยิ่งรักกันออกหน้าออกตาจนเพื่อน ๆ รอบข้างพากันหมั่นไส้ อิจฉาตาร้อนกันเป็นแถว“ตั้งแต่มีแฟน มึงก็ไม่ทำแนวข้อสอบมาให้พวกกูอ่านเลยนะ”เทวาเปรยขึ้นเสียงเรียบทว่าดวงตาคู่คมกลับแอบเหลือบมองหน้าจอไอแพดเครื่องหรูของเพื่อนรักอย่างเนียน ๆเพราะปกติแล้วมังกรจะตั้งใจเรียนในคลาสทุกครั้ง ทว่าครั้งนี้ในขณะที่อาจารย์กำลังสอน มังกรกลับเอาแต่หน้านิ่วคิ้วขมวด จ้องเขม็งใส่หน้าจอไอแพดตรงหน้าราวกับจะกลืนมันลงท้อง อย่างไงอย่างงั้น“พวกมึงก็ควรรู้ตัวบ้างแล้ว” มังกรละสายตาเหลือบมองเทวาทันที“รู้อะไร?”“รู้ตัวว่าควรตั้งใจเรียนไงไอ้ควาย จะให้กูมานั่งติวพวกมึงตลอดเลยรึไง...กูเพื่อนมึงนะไม่ใช่อาจารย์”“ทีเมื่อก่อนไม่เห็นจะบ่น” ขุนเขาที่นั่งอยู่อีกข้างเอ่ยพึมพำกลัวว่าอาจารย์หน้าห้องจะได้ยิน “พอมีแฟนแม่งบ่นเก่งฉิบหาย”“มีแฟนก็ต้องอยากอยู่กับแฟนไหมวะ...เรื่องมานั่งติวให้พวกมึ
สายรหัสว้ากวิศวะรัก บทที่ 35
บทที่ 35“นี่อย่าบอกนะว่าโกรธแตงแล้วพาลมาลงที่พี่อะ?”มังกรหน้าเหวอชี้นิ้วเข้าหาตัวเองพร้อมเลิกคิ้วเชิงตั้งคำถาม“ค่ะ!!” ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าเธอนั้นเป็นคนพาล ก็ถึงได้บอกไงว่าขอเวลาระงับอารมณ์ตัวเองก่อน“ละ...แล้วพี่ต้องทำไงอะ?”ชายหนุ่มไหวไหล่ทั้งสองข้างเมื่อมองหาทางออกไม่เจอ ก็จะให้ง้อยังไงอะ ในเมื่อเขาไม่มีความผิด“อยู่เฉย ๆ ไง หนูถึงได้บอกว่าอยากอยู่คนเดียว” เรเน่ว่าเสียงกระด้างไร้ความเสนาะหู“อย่าพูดแบบนั้น” มังกรรวบร่างบางมากอดไว้หลวม ๆ พลางซบใบหน้าหล่อที่ไหล่มนก่อนจะกดจูบที่แก้มนวลฟอดใหญ่ “เราจะอยู่คนเดียวได้ไง”“ก็...”“พี่มาง้อ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลจนทำให้คนฟังขวยเขิน “จะให้พี่ง้อยังไงดีคะ?”ว่าพร้อมกับจับใบหน้าสวยให้หันเข้าหาตัวเอง ก่อนจะประทับริมฝีปากอวบอย่างแผ่วเบา ทำเอาใบหน้าสวยเห่อแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดเธอเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเรียวปากหนาผละออก ก่อนจะหันหน้าหนีหลบซ่อนความเขินอายของตัวเองไม่ให้อีกคนรู้“ต่อไปนี้หนูต้องไปทำความสะอาดที่สนามบาสทุกวัน พี่ต้องไปเฝ้าหนู”“ถึงไม่บอกพี่ก็ไป” มังกรว่าอย่างมั่นใจแล้วคลายวงแขนให้หลวมขึ้น“แล้วก็ห้ามคุยกับอีแก่นั่น”“หมายถึงแตงไทย?”“
สายรหัสว้ากวิศวะรัก บทที่ 7
บทที่ 7--เวลา 23.30 น.--ผับกึ่งบาร์แห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่นิยมของผู้คนในย่านนี้ ถูกออกแบบให้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ภายในร้านมีการจัดสรรพื้นที่อย่างเป็นระเบียบและชัดเจนบริเวณชั้นล่างถูกแบ่งออกเป็นสองโซน ได้แก่ โซนดนตรี EDM ที่เต็มไปด้วยแสงไฟหลากสีสาดกระทบไปทั่ว เสียงบีทหนัก ๆ เร่งเร้าอารมณ์ให้ผู้คนโยกต
สายรหัสว้ากวิศวะรัก บทที่ 5
บทที่ 5--เวลา 02.30 น.--ตึ่ง!! ตึ่ง!!เวลาตีสองครึ่ง ภายในห้องอันเงียบสงัดไฟทุกดวงดับลงบ่งบอกว่าเจ้าของห้องพร้อมที่จะดำดิ่งสู่ห้วงนิทรา ทว่าอยู่ ๆ เสียงดังปริศนาก็แทรกเข้ามาจากชั้นบน ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งเฮือก หลุดจากอาการครึ่งหลับครึ่งตื่นทันที“เห้ยย! แผ่นดินไหวเหรอ?”เสียงงัวเงียดังลอดริมฝีปาก เร
สายรหัสว้ากวิศวะรัก บทที่ 4
บทที่ 4เวลา 22.00 น.ในยามดึกวันศุกร์ซึ่งเป็นเวลาพักผ่อนของใครหลาย ๆ คน ทว่าสำหรับหญิงสาวแล้วเวลานี้เป็นเวลาที่พึ่งจะได้มานั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ทำการบ้านงั้นเหรอ? ...เปล่าหรอก เธอมีอาชีพเสริมคือนักสตรีมเมอร์ทุกคืนวันศุกร์ เวลาสี่ทุ่มตรง เรเน่จะมีนัดกับคนดูเสมอ เธอเรียกกลุ่มผู้ชมเหล่านั้นอย่าง
สายรหัสว้ากวิศวะรัก บทที่ 3
บทที่ 3“ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนูไว้เมื่อกี้”เรเน่เอ่ยเสียงหวานพร้อมก้มขอบคุณคนตัวสูงที่ช่วยเธอไว้เมื่อครู่ ก็ต้องพูดกันตามตรงเลยว่าถ้าไม่ได้มังกรเข้ามาช่วย เธอก็ไม่รู้จะปลีกตัวออกมายังไงเหมือนกันครั้นจะออกมาดื้อ ๆ ก็กลัวโดนตบ ไม่ใช่ไม่สู้คนหรอก แต่อีกฝ่ายมีสองคนถ้ามีเรื่องขึ้นมาจริง ๆ เธอจะสู้ยังไงไห
قد تعجبك أيضًا
secret love ความรักที่ต้องซ่อนไว้
เรนเดียร์ B-5211.2K وجهات النظرล่ามรักพี่ว๊ากสุดโหด
Lucypan_11.4K وجهات النظرHOT FRIEND เพื่อนกันมันส์(ดีย์)เกิน
Ballamira109.2K وجهات النظرวิศวะหวงเด็ก
วารินทร์ทิพย์13.1K وجهات النظرFinn Reserve วิศวะจองรัก
Sweet_Moon273 وجهات النظرCODE GUY กับดักร้ายนายพี่รหัส
B.crazy’65 وجهات النظرSecret Love รักนี้ห้ามบอกใคร
รินธารา120 وجهات النظرFRIEND GUY กับดักร้ายนายเพื่อน(ไม่)สนิท
B.crazy’72 وجهات النظر
