Novels by พีโอนี่สีปะการัง

ตอนพิเศษ 3@เพ้นเฮาส์รามภายในห้องกว้างใหญ่แสงไฟทุกดวงดับลงเหลือเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา สาดทาบเงารางเลือนของสิ่งของภายในห้อง บนเตียงคิงไซซ์มีร่างของชายหญิงคู่หนึ่งนอนกอดก่ายกันอย่างอบอุ่นทั้งสองหลับตาพริ้มในอ้อมแขนของกันและกัน ทว่าแม้จะพยายามข่มตาหลับลงเท่าไหร่ ร่างบางภายใต้วงแขนแกร่งกลับไม่ยอมหลับสักที เพราะในหัวมีแต่เรื่องที่เธอเพิ่งได้ยินและรับรู้มาเมื่อครู่...แดนติดคุกงั้นหรอ?“เฮ้ออ~~”ไอริเผลอถอนหายใจออกเบา ๆ ก่อนจะขยับกายเข้าซุกอ้อมอกอุ่นราวกับตั้งใจสลัดความคิดเพ้อเจ้อนี้ออกจากหัว“เป็นอะไร?”และคงไม่ได้มีแค่เธอที่นอนไม่หลับเพราะรามเองก็ยังไม่หลับเช่นเดียวกัน เขาเอ่ยถามเสียงทุ้มพร้อมลืมตาขึ้นมองใบหน้าแฟนสาวด้วยความสงสัย“ยังไม่หลับหรอ?”“ก็เธอยังไม่หลับ”เพราะเขาเป็นคนหลับยากหากมีอะไรมาสะกิดเพียงน้อยนิดก็ทำให้สะดุ้งได้ ยิ่งต้องนอนร่วมเตียงเดียวกันกับไอร

ตอนพิเศษ 2“ขอถอดหมดนะ”เสียงทุ้มแหบพร่า กระซิบชิดข้างหูหญิงสาวที่นอนบิดเร้าด้วยความปรารถนาบนโซฟาหนังสีแดงเข้ม ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดกะทัดรัดที่แต่เดิมถูกใช้เป็นเพียงห้องรับรองของนักแข่งแต่บัดนี้กลับกลายเป็นรังรักที่ถูกแปลงโฉมด้วยไออุ่นแห่งไฟปรารถนามือหนาละจากเต้าสวยมาดึงกางเกงตัวจิ๋วของแฟนสาวออกก่อนจะใช้เรียวนิ้วกรีดตามร่องเนื้ออวบอูมอย่างจงใจ ทำเอาไอริกระตุกสะดุ้งเล็กน้อย“ราม”เสียงหวามเอ่ยห้ามปราบชายหนุ่มพร้อมกับผงกศีรษะขึ้นมอง คิ้วสวยขมวดชนกันอย่างไม่พอใจกับความหื่นกามเอาแต่ใจของแฟนหนุ่มก็เมื่อครู่ไอริบอกว่าจะกลับคอนโด ทว่าอยู่ ๆ เขาก็อุ้มเธอขึ้นมาแนบอกแล้วพาเข้าห้องรับรองก่อนจะปิดประตูใส่กลอนอย่างแน่นหนาโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทัดทานจากนั้นก็จู่โจมเธอด้วยแรงปรารถนาอันร้อนรุ่ม แม้ในตอนแรกจะถูกมือเล็กปัดป่ายปฏิเสธแต่เขาก็ไม่สนใจ จนสุดท้ายคนที่บอกจะกลับ กลับกลายเป็นฝ่ายยอมจำนนปล่อยให้หัวใจและร่างกายเคลิบเคลิ้มไปกับจังหวะสัมผัสของเขา ทุกอย่างเลยเถิดไปไกลป

ตอนพิเศษ 1--ผ่านไป 2 ปี—@อู่ซ่อมรถประจำสนามอีลิทเคร้ง!เสียงโลหะกระทบกับพื้นซีเมนต์ดังขึ้น เมื่อประแจในมือหนาถูกวางลงหลังจากเปลี่ยนอะไหล่รถเสร็จเรียบร้อย เหงื่อเม็ดเล็กไหลซึมตามไรผมข้างขมับ ขณะที่รามยืดตัวขึ้นเต็มความสูงแล้วยกมือเช็ดหน้าผากลวก ๆ ดวงตาคมทอดมองเครื่องยนต์ตรงหน้าอย่างพอใจก่อนจะหันไปมองแฟนสาวที่นั่งรออยู่บนโซฟา“ไอ อยากลองขับไหม?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกคนตัวเล็กพร้อมสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้“หมายถึงขับรถคันใหญ่กว่าตัวฉันอะนะ?” ไอริชี้ไปที่รถบิ๊กไบค์สีดำขลับก่อนจะชี้เข้าหาตัวเองเชิงตั้งคำถาม“อยากลองไหมล่ะ จะได้สอน” ไม่ว่าเปล่ายังคว้าข้อมือเล็กแล้วดึงให้เธอลุกขึ้นยืน ก่อนจะพามาหยุดที่รถคันโปรดของตัวเอง“จะดีหรอ?”ไอริว่าอย่างชั่งใจ เพราะเธอไม่เคยคิดเลยสักครั้งว่าจะต้องมาขับรถมอเตอร์ไซค์ด้วยตัวเองแค่ได้นั่งซ้อนท้ายก็รู้สึกว่าเพียงพอแล้วสำหรับชีวิตนี้“ก็จะได้รู้ว่าตอนที่ลมมันซัดเข้าหน้าพร้อมกับข้อมือของเราที่บิดคันเร่งมั

“เสียวฉิบหาย อ๋า!!...ถ้าวันนี้จิ๋มไม่แดงอย่ามาขอให้หยุดนะ อ้า!”สิ้นเสียงทุ้มต่ำสะโพกสอบก็ตอกเข้ามาอย่างแรงจนคนตัวเล็กสะดุ้ง เรียวขาขาวเนียนเกี่ยวเอวหนาไว้แน่นพร้อมกับโอบลำคอแกร่งราวกับกลัวว่าจะตกเรียวปากหนายกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะดันให้แผ่นหลังบางแนบชิดกับกระจกเย็บเฉียบแล้วปล่อยมือจากก้นมนมาบีบเคล้นอกอวบที่ล่อตาล่อใจสะเหลือเกินหยอกล้ออยู่ไม่นานก็เลื่อนใบหน้าเข้าใกล้พร้อมอ้าปากครอบงำเม็ดประทุมที่แข็งเป็นไตแล้วดูดดึงราวกับสัตว์ป่าที่หิวกระหาย แก่นกายลำใหญ่ยังขยับเข้าออกในกายหญิงสาวอย่างเนิบนาบ ไอริเลื่อนมือมาขยุ้มเส้นผมดกของรามเพื่อระบายความเสียวซ่าน เธอเงยใบหน้าเชิ่ดขึ้นด้วยความรู้สึกที่ปริ่มไปด้วยความสุขที่ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้“อือ อ้า เสียวจั..ง อะ” เสียงครางพร้อมกับเหลือบสายตามองริมฝีปากหนาที่ยังดูดดึงยอดเต้าของเธออย่างมูมมาม “อ๊า รามม อย่าดูดแรง”เพราะเสียงครางแผ่วเบาที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มเหมือนจุดชนวนบางอย่างในตัวเขาให้ลุกวาบ รามแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ความรู้สึกที่อัดแน่นทั้งโหย

พั่บ! พั่บ! พั่บ!เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังคลอเคล้าพร้อมกับเสียงครางกระเส่าของชายหญิงที่บดเอวเข้าหากันอยู่บนเตียง ร่างบางที่นั่งคร่อมความเป็นชายอยู่โน้มใบหน้าซบกับไหล่กว้าง มือสวยทั้งสองข้างจับกล้ามแขนของชายหนุ่มไว้แน่นพร้อมกับตอกร่องสวาทลงมาตามอารมณ์กระหายในกาม“อ่า อะ อื้ออ”“อ๊า ซี้ดด เร็วอึก!...อ้า อีก”เสียงทุ้มขาดห้วงดังลอดออกมาราวกับพยายามกลั้นความรู้สึกที่กำลังปะทุอยู่เต็มอก เขาลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ใบหน้าคมเงยเชิ่ดขึ้นมองเพดานรับความเสียวซ่านที่หญิงสาวมอบให้ก่อนจะเลื่อนมือหนามาจับเอวบางคอดไว้แน่นแล้วกระแทกแก่นกายขึ้นสวนในจังหวะที่เธอกำลังตอกกายลงมา“อะ อ๊า เสียวว อ่า”เสียงครางหวานหลุดลอดจากริมฝีปากของไอริอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อร่างกายเธอถูกปลุกรุกเร้าด้วยแรงสัมผัสที่แสนเร่าร้อนอย่างไม่ทันตั้งตัวร่างบางที่สั่นสะท้านไปทั้งตัวเผลอกัดเบา ๆ ที่ซอกคอของเขาราวกับต้องการระบายความเสียวซ่านที่ก่อตัวขึ้นจนล้นทะลัก“อึก…ตอดกูฉิบหาย อ่า~~”รามสะดุ้งเล็กน้

“งั้นก็อย่าทน”สิ้นเสียงหวานริมฝีปากอวบอิ่มก็ถูกกลืนกินพร้อมกับดันร่างบางให้นอนราบบนเตียง พร้อมสอดมือหนาเข้าใต้ร่มผ้าใช้นิ้วลากตั้งแต่หน้าท้องแบนราบจนถึงร่องอกอวบอย่างเย้ายวน“จะเอากันแต่เช้าเลยหรอ หื้ม?”ทันทีที่ผละริมฝีปากออกสุ้มเสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยถามคนตาหวานเยิ้มเบา ๆ รามกระตุกยิ้มอย่างชอบใจก่อนจะกดปลายจมูกโด่งถูกับแก้มเนียนใสด้วยความเอ็นดู“แล้วไม่ชอบหรอ?” เสียงแหบพร่าปนความเซ็กซี่อย่างเย้ายวนยิ่งปลุกไฟในกามของรามมากยิ่งขึ้น“ฮึ! แน่ใจนะ?”รามเอียงใบหน้าเล็กน้อยพลางเลิกคิ้วสูงอย่างตั้งคำถามเพื่อย้ำกับเธออีกที เพราะหากจะมาขอให้หยุดทีหลังบอกเลยว่าเขาจะไม่หยุด“อืม วันนี้ว่าง”ไอริตอบอย่างมั่นใจ ดวงตากลมสวยสบเข้ากับแววตาวาววับเต็มไปด้วยแรงปรารถนา เรียวปากหนากระตุกยิ้มด้วยความพอใจก่อนจะผละขึ้นนั่งชันเข่าบนเตียงแล้วถอดเสื้อผ้าตัวเองออกด้วยความรวดเร็วหญิงสาวที่เห็นแบบนั้นรีบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ดวงตากลมเบิกกว้างเล็กน้อยก่อนจะเผลอจ้องไปยังกล้ามหน้าท้

ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรออกไป ภูผาก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เอวาได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ใจหนึ่งก็อยากจะตะโกนเรียกเขาไว้ เพื่อบอกความจริงไปให้รู้เรื่องแต่อีกใจก็เหมือนมีบางอย่างมาฉุดรั้งความคิดนั้นไว้‘เราเลิกกันแล้วนี่…เขาจะเข้าใจผิดหรือเข้าใจถูก ก็เรื่องของเขาสิ’แม้จะคิดได้แบบนั้นแต่เธอกลับรู้สึกไม่สบายใจเอาสะเลย เอวาตัดสินใจปิดประตูกลับเข้าห้องด้วยความสับสน เบลที่นั่งหวีผมอยู่บนโซฟาหันมามองเพื่อนไม่ละสายตา“ใครมา?”“พี่ภูผา” เอวาบอกเสียงเรียบก่อนจะหันไปมองแอนดริวที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน “เห็นไอ้ดริวอยู่ในห้องกับฉันสภาพแบบนี้คงเข้าใจผิดไปแล้วมั้งว่าฉันมีกิ๊ก”“เอ้า แล้วทำไมไม่บอกว่ามีฉันอยู่ตรงนี้ด้วย”“เออจริง เธอโทรไปอธิบายดิ แบบนี้ฉันเสียหายนะเว้ย” แอนดริวรีบเดินเข้ามาสะกิดไหล่เพื่อนสาวด้วยความร้อนรน“บอกทำไมอะ เลิกกันไปแล้ว” เอวาว่าน้ำเสียงแหบพร่าระคนความเจ็บปวด“รอบนี้&helli

--สองสัปดาห์ผ่านไป—เวลาสองสัปดาห์อาจเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ สำหรับใครหลายคน แต่สำหรับคนที่พึ่งเลิกรากันอย่างภูผาและเอวานั้นชั่งเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานอย่างไร้ที่สิ้นสุดเพราะตั้งแต่วันนั้น ภูผาก็ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเอวาอีกเลย เขาเลือกที่จะตีตัวออกห่าง ปล่อยให้เวลาพัดพาใจตัวเองไปเรื่อย ๆ ในแต่ละวัน โชคดีที่เป็นช่วงสอบไฟนอลพอดี ทำให้ต่างฝ่ายต่างยุ่งกับการสอบไม่ได้คิดฟุ้งซ่านมากมายซึ่งทันทีที่ภูผาสอบวิชาสุดท้ายจบลง เขาก็ตัดสินใจเดินทางขึ้นเหนือไปพักใจที่เชียงใหม่ บ้านของตาและยายที่เขาเคยพาเอวาไปด้วยเมื่อไม่นานมานี้เอง เพราะหวังจะให้ธรรมชาติบำบัดหัวใจที่เจ็บช้ำทว่ากลับไม่เป็นผลอย่างที่คิดส่วนเอวา…เธอก็เลือกเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้อง ปล่อยให้ความคิดฟุ้งซ่านเล่นงานเธออยู่แบบนั้นซ้ำไปซ้ำมา อยู่ ๆ ก็รู้สึกเหงา จนบางครั้งเธอเองก็ไม่แน่ใจว่า…คิดถึงภูผา หรือแค่ไม่ชินกับการไม่มีเขาในชีวิตกันแน่แต่ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลไหน…เอวาก็มักจะย้ำเตือนกับตัวเองเสมอว่า จะไม่กลับไปเป็นของไร้

ภายในรถหรูที่ปกคลุมไปด้วยความเงียบและความอึดอัด มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองที่ผลัดกันถอนหายใจออกเป็นครั้งคราว มือเล็กกำชายเสื้อตัวเองไว้แน่นก่อนจะตัดสินใจเงยขึ้นหันไปสบดวงตาคมที่มองเธอไม่ละสายตา“วาไปแล้วนะ”เธอพูดเบา ๆ แต่กลับหนักแน่นพอที่จะทำให้หัวใจของคนฟังเต้นสะดุดภูผาละสายตาเสมองไปทางอื่นก่อนจะพ่นลมหายใจออกเฮือกใหญ่แล้วยกมือขึ้นลูบใบหน้าอย่างอดสู ทั้ง ๆ ที่เตรียมใจมาทั้งคืนว่าจะปล่อยเอวาไป จะไม่ยื้อ ไม่รั้ง ทว่าพอเอาเข้าจริง ๆ ใจเขากลับไม่เด็ดขาดพอที่จะเห็นเธอเดินจากไปสะงั้น“กระเป๋าวา” เอวาว่าพร้อมหันไปมองข้างหลัง ที่มีกระเป๋าใบใหญ่วางอยู่“เดี๋ยวฝากไว้ที่ไอ้เท” ภูผาว่าเสียงเรียบแล้วเอื้อมมือไปปลดล็อกประตูทันที“อ...อ้อ”กลายเป็นความอึดอัดที่ทวีคูณมากยิ่งขึ้น ก่อนหน้านี้เธออาจจะชินกับความขี้เล่นของภูผา ทว่าพอเขาเงียบใส่แบบนี้กลับทำตัวไม่ถูกขึ้นมาสะงั้น“พี่ไม่ไปส่งนะ”หากจะให้ขึ้นไปส่งเธอถึงห้องเหมือนที่เคยทำทุกครั้ง เขาคงทำไม่ได้หรอก เพราะเพียงแค่นึกภาพตอนที่เอวาปิดประตูใส่หน้า หัวใจที่ว่าแกร่งก็ปวดร้าวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“ไม่เป็นไร ส่งวาแค่นี้ก็พอ”ส่งแค่นี้...แล้วปล่อยให้

ริมฝีปากร้อนประกบลงอย่างแนบแน่นแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน ชายหนุ่มไล้ริมฝีปากลากผ่านมุมปากเล็กราวกับต้องการจารึกความรู้สึกไว้ในความทรงจำ ลิ้นสากแตะชิมเบา ๆ อย่างหยั่งเชิง ก่อนจะสอดเข้าไปควานหาความหวานอย่างลึกซึ้ง“อื้มม”เอวาเผลอครางในลำคอเบา ๆ พลางยกมือขึ้นโอบกอดลูบไล้แผ่นหลังกว้างอย่างเย้ายวน ลมหายใจของทั้งคู่กระทบกันอย่างร้อนแรงและวาบหวามทั้งสองไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปาก มีเพียงเสียงจูบ เสียงครางแผ่วเบา และเสียงฝนที่ยังคงตกไม่หยุด ราวกับเป็นฉากบรรเลงให้กับความปรารถนาที่ไม่อาจหักห้ามได้ไม่นานภูผาก็ผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ราวกับไม่อยากห่างจากรสสัมผัสนั้นแม้แต่วินาทีเดียว ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมา พรมจูบไปทั่วแก้มนวล ไล่เรื่อยลงมาถึงปลายคาง และหยุดนิ่งอยู่ที่ซอกคอที่เปล่งกลิ่นหอมเฉพาะตัวมือหนาที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนอ่อนไหวของร่างบางค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาบีบคลึงหน้าอกอวบอิ่มอย่างแผ่วเบา และในขณะเดียวกันริมฝีปากร้อนจัดก็ครอบครองยอดอกสีอ่อนที่ตั้งชันด้วยแรงปรารถนา เขาดูดดึง ละเมียดละไมสลับกับจังหวะดูดกลืนที่เร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ“อะ อื้ออ…” เอวาครางเสียงแหบพร่า สะท้านไหวกับสั

“ผมเปียกไหม? มานี่ เดี๋ยวเช็ดให้”ทันทีที่มาในบ้านน็อคดาวน์ภูผารีบหันไปถามเอวาด้วยความเป็นห่วง เพราะเขายังจำได้ดีว่าครั้งก่อนที่เธอไม่สบายสาเหตุก็มาจากผมเปียกไม่ได้เช็ดให้แห้งดีนี่แหละ“ไม่เป็นไร วาเช็ดเองได้”เอวายื่นมือจะไปคว้าผ้าขนหนูจากมือหนา ทว่าภูผากลับหลบทันแล้วข่มเสียงเข้มอย่างจริงจัง“เดี๋ยวพี่เช็ดให้”ว่าแล้วเขาก็ดันให้เอวานั่งบนเก้าอี้ ทั้งสองหันหน้ามองสายฝนที่กำลังกระหน่ำลงมาไม่หยุด ราวกับฟ้าจะถล่มผ้าขนหนูในมือหนาค่อย ๆ เช็ดเส้นผมที่เปียกชื้นอย่างเบามือ ขณะเดียวกันเอวาได้แต่นั่งนิ่ง มองไปรอบ ๆ บ้านด้วยสายตาครุ่นคิด“บ้านหลังนี้มีคนอยู่ด้วยหรอ?”“อืม ตาพี่ชอบมานอนเฝ้าสวนที่นี่”“สวน? ดอกทานตะวันน่ะหรอ?” เอวาเอ่ยถามอย่างฉงนใจ“อืม แม่พี่ชอบดอกทานตะวันมาก เหมือนเธอนั่นแหละ”ภูผาเอ่ยเสียงเรียบราวกับคนไร้ความรู้สึก ทั้งที่ในหัวเต็มไปด้วยความว้าวุ่นใจ&ldq

หลังจากผ่านถนนลูกรังที่เต็มไปด้วยหลุมเล็กหลุมใหญ่จนรถซาเล้งพ่วงข้างสะเทือนโยกไปมาตลอดทาง ในที่สุดทั้งสองก็มายืนอยู่เนินสูงทุ่งทานตะวันอันกว้างใหญ่ ดอกไม้สีเหลืองสดเบ่งบานอวดโฉมแข่งกับแสงแดดยามเย็น ทำให้ความหงุดหงิดของเอวาพลันจางหายไป เหลือเพียงความสวยงามตรงหน้าให้ได้เก็บเกี่ยวไว้ในความทรงจำมือบางรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปอย่างห้ามไม่ได้ รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้าสวยบ่งบอกว่าเธอมีความสุขจนเก็บอาการไม่อยู่ ภูผาเห็นแบบนั้นก็อดดีใจไม่ได้“พี่บอกแล้วว่าเธอต้องชอบ”“พี่ผาถ่ายรูปให้วาหน่อยสิ”เอวาว่าแล้วก็รีบยื่นโทรศัพท์ให้คนตัวสูงทันที ก่อนจะรีบวิ่งไปยืนอยู่ข้างดอกทานตะวันแล้วโพสท่าทางจนทำให้ภูผาหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ“ฮึ! จะหยุดน่ารักกี่โมงวะ” เขาพึมพำเบา ๆ ในขณะที่นิ้วโป้งก็กดถ่ายให้เธอรัว ๆ“ไหนน~ ดูสิ สวยไหม?” เอวารีบเดินมายืนเคียงข้างแล้วเลื่อนดูรูปทีละรูป“สวยอยู่แล้ว…คนก็สวย ดอกก็สวย สวยไปหมดเลย”เสียงทุ้มเอ่ยอย่างนุ่มนวล พลางมองใบหน้าจิ้มลิ้มโ