บทที่ 2

ยามนี้ล่วงเข้าสู่เที่ยงวัน แสงตะวันยิ่งส่องสูง

กู้หยุนเซินยังมิได้ผลัดเปลี่ยนชุดขุนนางสีแดงเข้ม ก็ตรงมายังเรือนหลักทันที

เขานั่งลงข้างโต๊ะ ก่อนเอ่ยถามว่า “เหตุใดจึงส่งเด็ก ๆ กลับไปหมดแล้ว”

ลู่หว่านหนิงหลุบตา น้ำเสียงสงบนิ่ง “อย่างไรนางก็เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดของเด็ก คิดถึงลูกจนทนไม่ไหว ให้เด็กอยู่ข้างกายนางก็สมควรแล้ว”

นิ้วมือของกู้หยุนเซินที่กุมถ้วยชาพลันกระชับขึ้นเล็กน้อย

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าคิดได้เช่นนี้ก็ดี”

“ยังมีอีกเรื่อง”

“อันอันเป็นคุณชายใหญ่ของจวน บัดนี้ถึงวัยเริ่มเล่าเรียนแล้ว เจ้าจัดการเสียหน่อย”

“เข้าใจแล้ว” ลู่หว่านหนิงพยักหน้าเล็กน้อย “จะจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน”

น้ำเสียงของนางอ่อนโยนและวางตัวเหมาะสม ไม่อาจจับผิดได้แม้แต่น้อย

กู้หยุนเซินมองนางครู่หนึ่ง คล้ายมีบางอย่างอยากจะพูด แต่สุดท้ายก็วางถ้วยชา ลุกขึ้นแล้วจากไป

ผ่านไปหลายวัน

ลู่หว่านหนิงกำลังฝึกคัดอักษรอยู่ใต้หน้าต่าง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้โวยวายดังอึกทึกมาจากนอกเรือน

ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยถาม ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

ซูชิงเหอลากอันอันพุ่งเข้ามาตรง ๆ

ทันทีที่เข้ามาถึง นางก็ดึงเด็กให้คุกเข่าลงกับพื้น น้ำตาไหลพรั่งพรู

“ฮูหยิน โปรดเมตตาด้วย อันอันยังเด็กนัก จะทนรับการโบยตีเช่นนี้ได้อย่างไร”

นางร้องไห้จนใบหน้างดงามชุ่มน้ำตา พลางพูดพลางดึงแขนเสื้อของเด็กออก

สายตาของลู่หว่านหนิงทอดลงไป สีหน้าพลันเปลี่ยนไป

บนแขนเล็ก ๆ ดุจรากบัวนั้น มีรอยไม้สีเขียวม่วงพาดซ้อนกันอยู่หลายรอย เนื้อหนังบวมช้ำจนแทบปริออกมา ชวนให้ใจสั่นยิ่งนัก

นางลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว บาดแผลนี้เมื่อหลายวันก่อนนางเคยเห็นมาแล้ว

อาจารย์เพียงตบตีเบา ๆ ไม่กี่ครั้งเพื่อเป็นการลงโทษ เหลือเพียงรอยแดงจาง ๆ ไม่กี่แห่ง

แต่รอยเขียวม่วงเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าเพิ่งถูกตีเพิ่มภายหลัง

ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยปาก เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังมาจากนอกประตู

กู้หยุนเซินก้าวเข้ามา สายตากวาดมองเหตุการณ์ภายในห้อง คิ้วขมวดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เขาหันมองลู่หว่านหนิง กำลังจะเอ่ยถาม ซูชิงเหอกลับชิงพูดขึ้นก่อนด้วยเสียงสะอื้น

“ฮูหยินให้อันอันเริ่มเล่าเรียน ข้าซาบซึ้งในความเมตตาของท่านยิ่งนัก แต่เขาเป็นเพียงเด็กสามขวบ วันแรกที่ไปเรียนก็ต้องท่อง "คัมภีร์สามอักษร" หากท่องไม่ได้ก็ถูกตีด้วยไม้ นี่ไม่ใช่การบังคับเด็กเกินไปหรือ”

ลู่หว่านหนิงอ้าปากคิดจะพูด แต่กลับเห็นอันอันซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของซูชิงเหอ ใบหน้าเล็กซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำ

“ท่านแม่ ข้าทำสิ่งใดไม่ดีหรือ ท่านถึงต้องทำกับข้าเช่นนี้”

“ลูกเจ็บมาก ต่อไปลูกจะเชื่อฟังเป็นเด็กดีแน่นอน ท่านแม่อย่าให้อาจารย์ตีลูกอีกเลย”

สิ้นเสียง ร่างเล็ก ๆ นั้นก็พลันอ่อนยวบ ล้มลงไปตรง ๆ

“อันอัน”

กู้หยุนเซินไหวตัวทัน เขาคว้าตัวเด็กเข้ามาในอ้อมแขนทันที ก่อนกอดร่างเล็กไว้แน่นแล้วหันหลังเดินออกไป

เมื่อเดินผ่านข้างกายลู่หว่านหนิง เขาหยุดฝีเท้า น้ำเสียงแข็งกระด้าง

“อาหนิง เจ้าเกินไปแล้ว ก็แค่เริ่มเรียนหนังสือ เหตุใดต้องเข้มงวดถึงเพียงนี้ ต่อให้จะอบรมสั่งสอน ก็ไม่ควรลงมือหนักถึงเพียงนี้”

เขาเบือนหน้าเล็กน้อย แววตาฉายความรู้สึกซับซ้อนวูบหนึ่ง

“ต่อไปเรื่องของเด็ก ๆ เจ้าไม่ต้องเข้ามายุ่งอีก”

“ไปที่ศาลบรรพชน แล้วทบทวนความผิดของตัวเองให้ดี”

กล่าวจบ เขาก็อุ้มเด็กเดินจากไปด้วยฝีเท้ารวดเร็ว

ซูชิงเหอลุกขึ้นจากพื้น ใช้ผ้าเช็ดหางตา

เมื่อสายตากวาดผ่านลู่หว่านหนิง ในดวงตานั้นมีรอยยิ้มปรากฏอยู่อย่างชัดเจน

นางรีบสาวเท้าตามหลังของกู้หยุนเซินไป

ภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบสงบ

ชุนเถาเอ่ยอย่างร้อนใจ “ฮูหยิน เหตุใดท่านไม่อธิบายเล่า”

ลู่หว่านหนิงมองแผ่นหลังของทั้งสามคนที่จากไป มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ทว่าแววตากลับเย็นเยียบ

กู้หยุนเซินไม่แม้แต่จะยอมฟังคำอธิบายสักครึ่งประโยค ก็ปักใจเชื่อแล้วว่านางเป็นสตรีไร้เมตตาไร้คุณธรรม

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วจะอธิบายไปเพื่ออะไร

นางเงยหน้าขึ้น มองลานเรือนว่างเปล่าด้านนอกประตู ปล่อยให้แม่นมสองคนเข้ามาประกบซ้ายขวา ก่อน “เชิญ” นางไปยังศาลบรรพชน

หนึ่งก้าว สองก้าว หนึ่งร้อยก้าว

ทางเดินปูด้วยแผ่นหินสีเขียวแข็งเย็นจนเสียดเท้า ลู่หว่านหนิงยังคงก้าวเดินอย่างสงบนิ่ง ขณะเดียวกันในใจก็ค่อย ๆ นับไปด้วย

เหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนก่อนที่นางจะได้ออกจากจวนกั๋วกงแห่งนี้

อีกหนึ่งเดือนให้หลัง จะเป็นวันที่เหล่าผู้อาวุโสตระกูลกู้มารวมตัวกันที่จวนกั๋วกง

ผู้อาวุโสเหล่านั้นไม่ชอบนางมาแต่ไหนแต่ไร ในเมื่อเป็นนางที่ขอจากไปด้วยตัวเอง หนังสือหย่าร้างฉบับนั้น พวกเขาย่อมยินดีมอบให้นางอย่างง่ายดาย

นับจากนั้น กู้หยุนเซิน จวนกั๋วกง และทุกสิ่งของตระกูลกู้ จะไม่เกี่ยวข้องอันใดกับลู่หว่านหนิงอีกแม้แต่น้อย