สายลมไม่อาจพัดพาความค้างคาไปได้

หลังสั่งการเสร็จ ลู่หว่านหนิงมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนผุดขึ้นมาในห้วงความคิดทีละฉาก

นางกับกู้หยุนเซินเป็นสหายวัยเยาว์ที่เติบโตมาด้วยกัน แต่กลับถูกฮ่องเต้จับคู่ให้มั่วซั่ว พระราชทานการแต่งงานให้แต่ละคนกับผู้อื่น

นางถึงขั้นใช้ความตายบีบบังคับ ทั้งสองนัดหมายกันว่าจะต่อสู้กับตระกูล ต่อสู้กับอำนาจราชวงศ์ เพียงเพื่อจะได้ครองคู่กันไปตลอดชีวิต

ในที่สุด พวกเขาก็สมปรารถนา

แต่ในวันแต่งงาน กู้หยุนเซินกลับพาซูชิงเหอกลับมาด้วย

เขากุมมือนางไว้ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ก่อนอธิบายว่า

“อาหนิง ซูชิงเหอต้องพลอยได้รับเคราะห์เพราะพวกเรา บัดนี้การหมั้นหมายถูกยกเลิก นางเป็นสตรีที่เสียชื่อเสียงแล้ว ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าแต่งกับนางอีก”

“ข้าเพียงให้นางอยู่ในจวนในฐานะเมียน้อย ให้ที่พักพิงแก่นางเท่านั้น”

“ข้ารับรองกับเจ้า ข้าจะไม่มีวันแตะต้องนาง ในใจของข้า ตั้งแต่ต้นจนจบ มีเพียงเจ้าผู้เดียว”

ลู่หว่านหนิงมองซูชิงเหอที่ยืนอย่างหวาดกลัวอยู่ด้านหลังเขา จึงใจอ่อนและตอบตกลง

แต่หลังแต่งงานได้เพียงหนึ่งปี เหตุไม่คาดฝันครั้งหนึ่งก็ทำให้นางสูญเสียโอกาสที่จะเป็นมารดาไปตลอดกาล

ทายาทของจวนกั๋วกงมีน้อย ผู้อาวุโสในตระกูลต่างกดดันกู้หยุนเซินทุกวัน บีบบังคับให้เขารับเมียน้อยเข้ามา

เพราะแรงกดดัน ลู่หว่านหนิงจึงทำได้เพียงยอมถอย อนุญาตให้ซูชิงเหอสืบทอดทายาทให้ตระกูลกู้

ซูชิงเหอคลอดบุตรคนแรกเป็นเด็กหญิง กู้หยุนเซินกล่าวว่า

“อาหนิง ผู้อาวุโสในตระกูลบอกว่า มีเพียงเด็กผู้ชายเท่านั้นจึงจะค้ำจุนจวนกั๋วกงได้”

ซูชิงเหอตั้งครรภ์ครั้งที่สองและคลอดบุตรชาย กู้หยุนเซินก็กล่าวอีกว่า

“มีบุตรชายเพียงคนเดียวยังไม่มั่นคง หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น จวนกั๋วกงก็ยังไร้ที่พึ่ง มีอีกสักคนเถิด หลังจากนี้จะไม่มีอีกแล้ว”

กระทั่งครรภ์ที่สามของซูชิงเหอก็คลอดบุตรชายอีกคน

ในที่สุด ลู่หว่านหนิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

นางคิดไว้แล้วว่าจะหาซื้อเรือนหลังเล็กในเมืองหลวงให้ซูชิงเหอ อีกทั้งมอบเงินให้นางติดตัวมากหน่อย แล้วส่งนางออกจากจวน

แต่ขณะที่นางรีบร้อนไปหากู้หยุนเซินเพื่อหารือเรื่องนี้ กลับได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับสหายที่หน้าประตูเสียก่อน

“หยุนเซิน เมียน้อยของเจ้าคลอดลูกถึงสามคนแล้ว คราวนี้คงหาเหตุผลไปหานางที่เรือนไม่ได้อีกแล้วกระมัง”

“ข้าช่างไม่เข้าใจเจ้าเสียจริง ตอนนั้นเรื่องที่เจ้าทำเพื่อฮูหยินของเจ้า ทั่วทั้งเมืองหลวงมีผู้ใดไม่รู้ถึงความรักของเจ้า เรื่องราวถึงขั้นนั้น แม้กระทั่งขัดราชโองการก็ยังไม่กลัว เหตุใดตอนนี้ถึงมีลูกกับเมียน้อยผู้นั้นทีละคน”

น้ำเสียงของกู้หยุนเซินเจือความเกียจคร้านอยู่หลายส่วน

“ท้ายที่สุดแล้ว เป็นข้าที่ทำให้ชิงเหอต้องพลอยเดือดร้อน ทำให้นางทำได้เพียงเข้าจวนมาเป็นเมียน้อย หลายปีมานี้นางอ่อนน้อมถ่อมตน ว่านอนสอนง่าย และไม่เคยแย่งชิงสิ่งใด ข้าทนเห็นนางต้องน้อยใจไม่ได้”

“แล้วเจ้าทนเห็นฮูหยินของเจ้าต้องน้อยใจได้หรือ เหตุไม่คาดฝันครั้งนั้นเมื่อก่อน ก็ไม่ใช่เจ้าวางแผนขึ้นมาหรือ”

ประโยคนี้ราวกับสายฟ้าฟาดลงบนร่างของลู่หว่านหนิงที่อยู่นอกประตูอย่างรุนแรง

เหตุการณ์ในวันนั้น ไม่ใช่อุบัติเหตุหรือ

สีหน้าของกู้หยุนเซินหม่นลงเล็กน้อย

“บัดนี้หว่านหนิงเป็นฮูหยินใหญ่ผู้ดูแลจวน เกียรติยศที่นางควรได้รับ ข้าไม่เคยให้นางขาดแม้แต่น้อย แต่ชิงเหอไม่เหมือนกัน นางไม่มีสิ่งใดเลย มีเพียงอาศัยลูกเท่านั้น จึงจะยืนหยัดอยู่ในจวนแห่งนี้ได้”

“ยิ่งไปกว่านั้น ข้ายังเข้าวังไปขอราชโองการแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ให้หว่านหนิงแล้ว ถือเสียว่าเป็นการชดเชยให้นาง”

เขาหยุดไปชั่วครู่ น้ำเสียงพลันเย็นเยียบ

“เรื่องนั้น ต่อไปห้ามพูดถึงอีก”

……

หลังจากนั้น ลู่หว่านหนิงก็ไม่ได้ยินอะไรอีก

เลือดทั่วร่างราวกับแข็งตัวในชั่วพริบตา จนไม่อาจขยับกายได้

ที่แท้ เหตุไม่คาดฝันที่ทำให้นางร้องไห้จนหมอนเปียกทุกคืน และยากจะปล่อยวางไปชั่วชีวิต กลับเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่กู้หยุนเซินจัดขึ้น เพื่อให้ซูชิงเหอสามารถยืนหยัดอยู่ในจวนได้

เสียงของชุนเถาดึงนางกลับมาจากห้วงความคิด

“ฮูหยิน ทางเมียรองส่งคุณชายสามมาเจ้าค่ะ บอกว่าตามธรรมเนียมแล้ว ควรอุ้มมาเลี้ยงที่เรือนหลัก”

ลู่หว่านหนิงเงยหน้าขึ้น เอ่ยเบา ๆ ว่า

“ให้นางพาเด็กกลับไป”

ชุนเถาชะงักไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันเข้าใจ ก็เห็นนางลุกขึ้นยืนและโบกมือ

“รวมถึงคุณหนูใหญ่กับคุณชายรองด้วย ให้พากลับไปเลี้ยงที่เรือนของนางทั้งหมด ต่อไปก็ไม่ต้องอุ้มมาที่นี่อีกแล้ว”