สองเกี้ยว หนึ่งมงคล หนึ่งโศกา

ข้าเพิ่งเดินออกจากโถงรับรอง ชิงเหอก็รีบตามมาด้วยดวงตาแดงก่ำ

กระทั่งกลับถึงเรือนทิงอวี่ นางถึงกล้าปิดประตูแล้วร้องไห้ออกมา

“ท่านโหวจะแต่งกับคุณหนูใหญ่ แล้วยังยกท่านให้รองแม่ทัพของตัวเองอีก”

“เขาเห็นท่านเป็นอะไร คิดว่าตัวเองไม่ต้องการแล้ว ก็หาคนมารับช่วงต่ออย่างนั้นหรือ”

ข้ายื่นหนังสือหย่าให้นาง

“เก็บไว้ให้ดี”

ชิงเหอมองเทียบวันเดือนปีเกิดในมือข้า

“แล้วเทียบใบนี่เล่าเจ้าคะ”

“ไปเชิญเผยเสวียนกลับมา”

เผยเสวียนกลับมาอย่างรวดเร็ว

ข้าเลื่อนเทียบใบนั้นไปตรงหน้าเขา

“ข้ายอมรับการหย่า”

“แต่ข้าไม่แต่งกับเฮ่อหลานเจิง”

“ท่านเป็นคนกำหนดการแต่งงานครั้งนี้ ก็ช่วยถอนการหมั้นหมายให้ข้าด้วย”

เผยเสวียนจ้องเทียบใบนั้น สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง

“ลิ่งอี๋ ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะแต่งกับเยว่ซู”

“ถึงเจ้าไม่แต่งงานไปตลอด ก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้”

“ท่านโหวคิดว่าผู้หญิงคนหนึ่งแค่ไม่ยอมแต่งกับชายอื่น ก็แปลว่ากำลังรอท่านอยู่หรือเจ้าคะ”

หว่างคิ้วของเผยเสวียนขมวดแน่นขึ้น น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

“เฮ่อหลานเจิงเป็นคนที่ข้าเลื่อนตำแหน่งด้วยตัวเอง เขาไม่รับอนุภรรยา ในบ้านก็ไม่มีผู้ใหญ่ที่รับมือยาก”

“แต่งกับเขาแล้ว เจ้าจะไม่ต้องทนทุกข์”

“ข้าจะให้เวลาเจ้าคิดเจ็ดวัน”

ข้าถามว่า

“หากครบเจ็ดวันแล้ว ข้ายังไม่ยินยอมเล่า”

เผยเสวียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนเทียบใบนั้นกลับมาตรงหน้าข้า

“ตอนนี้ยังถอนการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้”

“เยว่ซูกำลังจะแต่งเข้าจวนโหว หากเจ้าถอนการหมั้นในเวลานี้ คนนอกจะเอาเรื่องนี้ไปพูดถึงนางอย่างไร”

แม้แต่การแต่งงานครั้งที่สองของข้า ก็ยังต้องหลีกทางให้ชื่อเสียงของพี่สาว

ข้าไม่โต้เถียงกับเขาอีก เพียงสั่งให้ชิงเหอไปนำบัญชีสินเดิมมา

พรุ่งนี้หลังกลับไปแจ้งเรื่องนี้กับบิดามารดาที่ตระกูลเจียงแล้ว ข้าจะให้คนขนสินเดิมออกไปอย่างเป็นทางการ

เผยเสวียนเดินไปถึงประตูแล้ว แต่เมื่อเห็นข้าคัดแยกเครื่องประดับที่เขาเคยมอบให้ทีละชิ้น เขาก็หยุดฝีเท้าลงอีกครั้ง

“ของพวกนี้เป็นของเจ้า”

“ไม่จำเป็นต้องแยกให้ชัดเจนถึงเพียงนี้”

ชิงเหอหยิบเครื่องรางหยกคุ้มภัยชิ้นหนึ่งออกมาจากก้นกล่อง

เมื่อหกปีก่อน ข้าเคยรับธนูแทนเผยเสวียน

เขานำเศษปลายธนูที่หักฝังลงในหยก แล้วมอบให้ข้าด้วยมือของตัวเอง

ข้าวางเครื่องรางหยกไว้ตรงหน้าเผยเสวียน

“ชิ้นนี้ก็เอาคืนไปด้วย”

แต่เผยเสวียนกลับยัดมันคืนลงในฝ่ามือข้า

“นี่เป็นของเจ้า”

ข้ากำหยกที่ยังหลงเหลือไออุ่นไว้ในมือ เงยหน้ามองเขา

“สถานะสามีภรรยาตัดขาดกันได้ แต่กลับต้องให้ข้าเก็บของเก่าไว้”

“เผยเสวียน ตกลงท่านอยากให้ข้าปล่อยวาง หรือไม่ยอมให้ข้าตัดใจจนหมดสิ้นกันแน่”

เผยเสวียนไม่ตอบ

“อีกเจ็ดวัน ข้าจะกลับมาถามคำตอบจากเจ้า”

ข้าเก็บเครื่องรางหยกไว้

“ได้”

“อีกเจ็ดวัน ข้าจะให้คำตอบท่านโหวอย่างแน่นอน”