บทที่ 4

“ไปเอามา”

กู้หยุนเซินเอ่ยเสียงขรึม “บอกไปว่าข้าต้องการ ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใด ก็ต้องเอามาให้ได้”

หมอหลวงรับคำแล้วจากไป

ทันใดนั้น เสียงร้องไห้โวยวายก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

“ท่านแม่รอง ท่านอย่าทำเช่นนี้ อย่าคิดสั้นเด็ดขาด”

“ปล่อยให้ข้าตายเถิด เป็นข้าที่ทำร้ายฮูหยิน หากไม่ใช่เพราะข้ากับอันอันโง่เขลาจนล้มลง แล้วจะทำให้กั๋วกงต้องคอยปกป้องพวกเรา จนไม่มีเวลามาปกป้องฮูหยินได้อย่างไร”

เมื่อกู้หยุนเซินหันไปมอง ก็เห็นซูชิงเหอถือกรรไกรจ่ออยู่ที่ลำคอของตนเอง

เขารีบตวาดเสียงดังทันที

“ชิงเหอ วางกรรไกรลง”

ซูชิงเหอส่ายหน้าทั้งน้ำตา สะอื้นกล่าวว่า

“นายท่าน ข้าผิดต่อฮูหยิน ข้าคงทำได้เพียงใช้ความตายชดใช้ความผิด”

ขณะที่กล่าว นางออกแรงที่มือ กรรไกรเฉือนผ่านลำคอ เลือดสดพลันทะลักออกมา

กู้หยุนเซินรีบวางลู่หว่านหนิงลง แล้วพุ่งเข้าไปกอดซูชิงเหอ ใช้มือข้างหนึ่งกดบาดแผลของนางเอาไว้แน่น

“ใครก็ได้รีบมาเร็ว หมอหลวงอยู่ที่ใด”

หมอหลวงเพิ่งนำโสมหิมะพันปีกลับมา ก็ต้องหันไปตรวจบาดแผลให้ซูชิงเหออีกครั้ง เมื่อเห็นบาดแผลแล้ว เขาก็ขมวดคิ้วแน่น

“บาดแผลนี้แม้ไม่ถึงแก่ชีวิต แต่เสียเลือดมาก เช่นเดียวกับฮูหยินกู้ หากไม่รีบใช้ยา เกรงว่าจะช่วยชีวิตไม่ทัน”

“ต้องใช้ยาอะไร”

หมอหลวงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “โสมหิมะพันปี”

กู้หยุนเซินนิ่งงันไปชั่วขณะ

เขาก้มมองซูชิงเหอที่อยู่ในอ้อมแขนและกำลังรวยริน ก่อนหันไปมองลู่หว่านหนิงที่อยู่ไม่ไกล ซึ่งชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย

ซูชิงเหอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นในอ้อมแขนของเขา น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับควันสายหนึ่ง

“นายท่าน ช่วยฮูหยินเถิด ชีวิตของข้า ข้าไม่คู่ควรให้รักษา”

กล่าวจบ น้ำตาก็ไหลรินจากดวงตา ก่อนนางจะหมดสติไป

อันอันพุ่งเข้ามา ร้องไห้พลางตะโกนว่า

“ท่านแม่รอง ข้าต้องการท่านแม่รอง ท่านพ่อ ขอร้องท่าน ช่วยท่านแม่รองด้วย”

กู้หยุนเซินกำหมัดแน่น แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและความรู้สึกผิด น้ำเสียงยากจะเปล่งออกมาและสั่นเทา

“เอายา ให้ชิงเหอ”

จันทราลอยสูงกลางนภา

ลู่หว่านหนิงฟื้นขึ้นจากอาการหมดสติ เมื่อสติกลับคืนมา สิ่งแรกที่นางสัมผัสได้คือความเจ็บปวด

นางคิดจะขยับ แต่แม้แต่นิ้วมือก็ยังยกไม่ขึ้น

คนที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ใช่กู้หยุนเซิน แต่เป็นชุนเถา

“ฮูหยิน ท่านฟื้นแล้ว ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว บ่าวนึกว่าท่านจะผ่านคืนนี้ไปไม่ได้เสียแล้ว”

ชุนเถากอดนางร้องไห้สะอึกสะอื้น พูดไม่หยุด

“หลังจากท่านหมดสติ เมียรองซูคิดสั้นจนได้รับบาดเจ็บที่ลำคอ นางก็ต้องใช้ยาเช่นกัน แต่โสมหิมะนั้นมีเพียงต้นเดียว หมอหลวงบอกว่าหากท่านไม่ได้ใช้ยา เกรงว่าจะผ่านคืนนี้ไปไม่ได้”

“กั๋วกงกลับเอายาไปให้นางแพศยานั่นใช้”

“บ่าวจึงรีบกลับไปขอร้องที่ตระกูลลู่ โชคดีที่ในคลังส่วนตัวของนายท่านมีโสมหิมะอยู่ต้นหนึ่ง ไม่เช่นนั้น ไม่เช่นนั้นบ่าวคงไม่ได้เห็นท่านอีกแล้ว”

ลู่หว่านหนิงรับฟังอย่างเงียบงัน หัวใจกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

น้ำตาไหลผ่านแก้ม นางยกมือเช็ดออก แต่กลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะเอ่ยคำตัดพ้อใดออกมา

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากนอกประตู กู้หยุนเซินพุ่งเข้ามา

ใต้ดวงตาของเขามีรอยคล้ำเข้ม เขาเดินมาถึงข้างเตียงแล้วกุมมือนางไว้แน่น

“อาหนิง ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว เจ้าไม่รู้หรอกว่าข้ากลัวเพียงใด”

ลู่หว่านหนิงไม่รอให้เขาพูดจบก็ดึงมือกลับมา

กู้หยุนเซินเหลือบมองชุนเถาอย่างตำหนิเล็กน้อย ก่อนหันกลับมามองลู่หว่านหนิง แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“อาหนิง ฟังข้าอธิบายก่อน อย่างไรชิงเหอก็คลอดลูกมาถึงสามคน ร่างกายอ่อนแอพื้นฐานไม่แข็งแรง หากไม่รีบใช้ยา เกรงว่าจะช่วยชีวิตไม่ทันจริง ๆ”

“แต่เดิมเจ้าก็สุขภาพแข็งแรง หมอหลวงใช้ยาประคองอาการไว้ก่อน ด้วยเส้นสายของข้า ข้าต้องหาโสมหิมะมาให้เจ้าได้อีกต้นแน่”

ลู่หว่านหนิงฟังคำพูดของเขาแล้วกลับรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาในอก

นางเบือนหน้าหนี ไม่อยากแม้แต่จะมองเขา

เมื่อเห็นนางเย็นชาเช่นนี้ กู้หยุนเซินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนน้ำเสียงจะหนักขึ้นหลายส่วน

“อีกอย่าง ตอนนี้เจ้าก็ไม่เป็นอะไรแล้วไม่ใช่หรือ อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ได้หรือไม่”

นางทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่หรือ

ลู่หว่านหนิงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาตกลงบนร่างของเขาโดยไร้ซึ่งความรู้สึกแม้แต่น้อย

สาวใช้คนหนึ่งโผล่ศีรษะเข้ามาอย่างเร่งรีบจากนอกประตู

“กั๋วกง เมียรองซูฟื้นแล้ว ร้องไห้ขอพบท่านเจ้าค่ะ”

สีหน้าของกู้หยุนเซินเปลี่ยนไป เขารีบลุกขึ้นทันที

จากนั้นก็หันกลับมามองลู่หว่านหนิงอีกครั้ง ลูบมวยผมของนาง พลางปลอบโยน

“ครั้งนี้เป็นความผิดของข้า วันหน้าข้าจะชดเชยให้เจ้าแน่นอน”

“เรือนของชิงเหอมีสาวใช้และแม่นมน้อยกว่าที่นี่ ข้าจะไปดูแลนางก่อน อีกเดี๋ยวจะกลับมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”

ลู่หว่านหนิงไม่ตอบ

ประตูปิดลง เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป

นางหลับตาลง ทว่ากลับคล้ายมองเห็นภาพในคืนแต่งงานของนางกับกู้หยุนเซินอีกครั้ง

เขาเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวของนางขึ้น ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนโยนข้างหู

“อาหนิง วันนี้เจ้าเป็นภรรยาของข้าแล้ว ชั่วชีวิตนี้ข้าจะปกป้องเจ้า ทุกเรื่องล้วนให้เจ้าเป็นที่หนึ่ง ข้าจะรักและทะนุถนอมเพียงเจ้า”

คำสาบานยังคงก้องอยู่ข้างหู แต่คนกลับจากไปไกลแล้ว ที่แท้บางคำพูด ก็มีเพียงให้ฟังไว้เท่านั้น