คำสัญญาในวันลวง

“เช่นนั้นในใจท่าน ระหว่างข้ากับนาง ผู้ใดเป็นภรรยาของท่านกันแน่?”

เซียวเฉิงเหิงคลี่ยิ้มพลางกุมมือนาง

“นางคือฮองเฮาแห่งต้าหยง คอยดูแลราชสำนักและรักษาแผ่นดินแทนข้า”

“ส่วนเจ้าคือสตรีที่ข้าอยากตบแต่ง ตั้งแต่ยังไม่ได้นั่งบนบัลลังก์มังกรด้วยซ้ำ”

สายลมพัดกลีบไห่ถังร่วงหล่นทีละกลีบทีละกลีบ ปกคลุมทางเดินหินสีเทาอมเขียวที่ข้าก้าวผ่านมา

พลันข้าก็นึกถึงเมื่อแปดปีก่อน เขาจูงมือข้าก้าวขึ้นบันไดแดงหน้าพระที่นั่ง ให้คำมั่นว่าจะปล่อยตำหนักทั้งหกให้ว่างเปล่า และไม่ทอดทิ้งข้าแม้ยามแก่เฒ่า

แต่สิ่งที่ข้าปกป้องไว้ให้เขาคือแผ่นดินหมื่นลี้ของตระกูลเซียว ส่วนสิ่งที่นางรักษาไว้ได้ คือดวงใจของเซียวเฉิงเหิงผู้ครอบครองบัลลังก์ต่างหาก

...

กำไลหยกที่ข้อมือกระทบเสาระเบียง ส่งเสียงกังวานใสขึ้นครั้งหนึ่ง

เซียวเฉิงเหิงหันขวับกลับมา

เมื่อเห็นข้า รอยยิ้มบนใบหน้าเขาก็ยังไม่เลือนหาย

“เจาหนิง?”

เขาลุกขึ้นเดินมาหาข้า กางแขนออกโดยไม่รู้ตัว หมายโอบกอดข้าเช่นทุกครั้งที่กลับถึงเมืองหลวงหลังออกไปตรวจราชการทางใต้

ทว่าเด็กคนนั้นกลับคว้าชายแขนเสื้อเขาไว้ก่อน

“ท่านพ่อ นางเป็นใครหรือ?”

เซียวเฉิงเหิงชะงักฝีเท้า

ชามหมี่มงคลในมือลู่หมิงยวนสั่นไหวจนน้ำแกงกระฉอก ใบหน้านางซีดเผือดในพริบตา

ข้ามองเด็กน้อย แล้วถามเพียงประโยคเดียว

“ตอนนี้เจ้าอายุเท่าใดแล้ว?”

เด็กน้อยไม่เข้าใจเล่ห์เหลี่ยมซับซ้อนของผู้ใหญ่ จึงเงยหน้าตอบด้วยน้ำเสียงสดใส

“ปีนี้ข้าอายุเจ็ดขวบแล้ว”

เจ็ดขวบ

เมื่อเจ็ดปีก่อน ข้าตั้งครรภ์ได้หกเดือน และรับลูกธนูอาบยาพิษที่มือสังหารยิงมาแทนเซียวเฉิงเหิง

บาดแผลจากลูกธนูไม่ลึกนัก แต่พิษกลับซึมเข้าสู่กระแสเลือด

ยามทารกหลุดออกจากครรภ์ เขาก็มีมือมีเท้าแล้ว

หมอหลวงบอกว่าเป็นทารกเพศชาย

คืนนั้นเซียวเฉิงเหิงเฝ้าอยู่ข้างเตียง ดวงตาแดงก่ำดั่งโลหิต เอาแต่พร่ำบอกว่าวันหน้าเรายังมีลูกด้วยกันได้อีก

ข้ากลัวเขาจะโทษตนเอง จึงเป็นฝ่ายกุมมือเขาไว้

“ขอเพียงท่านปลอดภัยก็พอแล้ว”

มาคิดดูยามนี้ ตอนนั้นลูกในครรภ์ของลู่หมิงยวน ก็คงใกล้คลอดแล้วเช่นกัน

ข้าถามเด็กน้อยอีกครั้งด้วยเสียงแผ่วเบา

“เจ้ามีนามว่าอันใด?”

เด็กชายเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกเซียวเฉิงเหิง

“ข้ามีนามว่าเซียวจิ่งเหอ ท่านพ่อเป็นคนตั้งชื่อให้ข้า”

สายลมพัดผ่านต้นไห่ถัง กลีบดอกที่ร่วงหล่นติดอยู่บนชายกระโปรงของข้า

จิ่งเหอ

ตอนที่ข้าตั้งครรภ์ เซียวเฉิงเหิงเคยแนบชิดอยู่ข้างท้องน้อยข้า ขณะพลิกค้นตำราโบราณอยู่นานครึ่งเดือน

เขาบอกว่าหากเป็นเด็กชาย ก็จะให้ชื่อจิ่งเหอ

ขอให้ท้องทะเลสงบ สายน้ำใสกระจ่าง ทิวทัศน์งดงาม ผู้คนปรองดอง

ข้าหัวเราะเย้าว่าเขานำเอาความปรารถนาอันหนักอึ้งมาวางไว้บนบ่าของเด็กที่ยังไม่ทันลืมตาดูโลกเกินไปแล้ว

แต่เขากลับกุมมือข้าก่อนตอบ

“ลูกของข้ากับเจาหนิง ย่อมแบกรับไหวอยู่แล้ว”

หลังลูกคนนั้นตายไป ก็ไม่มีผู้ใดเอ่ยถึงชื่อ “จิ่งเหอ” อีก

เห็นได้ชัดว่าเซียวเฉิงเหิงก็นึกขึ้นได้เช่นกัน

ความร้อนรนวูบผ่านดวงตาเขาเพียงชั่วขณะ

“ปีนั้นข้าบาดเจ็บสาหัสมีไข้สูง หมิงยวนเป็นคนช่วยข้าไว้ นางได้ยินข้าเรียกชื่อนี้ตอนหมดสติ”

“หมิงยวนไม่รู้ที่มาที่ไป จึงได้...”

ลู่หมิงยวนแทรกขึ้นทันที

“หากฮองเฮาทรงติดพระทัย หม่อมฉันเปลี่ยนชื่อให้ลูกได้นะเพคะ”

เซียวเฉิงเหิงหันกลับไปประคองนางก่อน

“แผลเก่าของเจ้าไม่ถูกกับความหนาว อย่ายืนขวางทางลมเลย”

รอจนนางยืนได้มั่นคง เขาจึงหันกลับมามองข้าอีกครั้ง

“จิ่งเหอใช้ชื่อนี้มาเจ็ดปีแล้ว หากจู่ ๆ เปลี่ยนชื่อ เด็กจะคิดมากเอาได้”

“เจาหนิง เขาไม่รู้เรื่องอันใดด้วย”

ข้ามองเซียวเฉิงเหิง

“เด็กน้อยไร้ความผิด หม่อมฉันมิได้โทษเขาหรอก”

“หม่อมฉันเพียงอยากรู้ว่า ยามหม่อมฉันสูญเสียลูก ฝ่าบาทประทับอยู่ที่ใด?”

มือของเขาค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงตอบ

“หมิงยวนเคยช่วยชีวิตข้าไว้”

“ปีนั้นข้าถูกทหารกบฏไล่ฆ่า นางเป็นคนซ่อนข้าไว้ในกระท่อมปรุงยา ทั้งยังทดสอบพิษแทนข้าถึงสามครั้ง”

“แล้วอย่างไรเพคะ?”

เขามีสีหน้าสงบนิ่ง

“ต่อมาก็มีจิ่งเหอ”

ข้าพยักหน้า

“ในเมื่อมีบุญคุณช่วยชีวิต ทั้งยามนี้ก็มีพระโอรสด้วยกันแล้ว ฝ่าบาทยังจะทรงอธิบายกับหม่อมฉันไปไย”

“เมื่อกลับถึงเมืองหลวง หม่อมฉันจะส่งมอบตราหงส์”

“ภายหน้าไม่ว่าจะทรงรับผู้ใดเข้าวัง หรือจะทรงอยู่พร้อมหน้าเป็นครอบครัวกับผู้ใด ฝ่าบาทก็ไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงหม่อมฉันอีก”

สีหน้าของเซียวเฉิงเหิงพลันหมองคล้ำลง

“เสิ่นเจาหนิง เจ้าต้องพูดจาตัดรอนกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

“เพื่อไม่ให้เจ้าคิดมาก หมิงยวนกับลูกต้องยอมทนอยู่ที่เจียงหนานอย่างไร้ฐานะถึงเจ็ดปี ทั้งไทเฮา อัครเสนาบดีเสิ่น แม้แต่พี่ชายเจ้าก็รู้เรื่องนี้”

“ทุกคนล้วนเข้าใจว่าเรื่องนี้จะไม่สั่นคลอนตำแหน่งฮองเฮาของเจ้า เหตุใดจึงมีแต่เจ้าที่…”

พูดได้เพียงครึ่งทาง เขาก็พลันหยุดชะงัก

ข้ามองเขา

“ที่แท้พวกเขาก็รู้กันหมดแล้ว”

ความรู้สึกผิดวูบผ่านดวงตาของเซียวเฉิงเหิง

“เจาหนิง ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

“ไทเฮาทรงทราบ ท่านพ่อรับรู้ แม้แต่พี่ชายก็เช่นกัน”

ข้าทวนซ้ำทีละคำ

“ทุกคนล้วนช่วยฝ่าบาทปกป้องภรรยาลับกับลูกที่เจียงหนาน มีเพียงหม่อมฉันผู้เป็นฮองเฮาที่ถูกปิดหูปิดตาอยู่ถึงเจ็ดปี”

เหตุที่ข้าไม่ได้ร่วมเดินทางไปด้วยทั้งสามครั้ง พลันได้รับคำตอบในชั่วขณะนี้

ทั้งอาการประชวร ภัยพิบัติ หรือการกล่าวโทษที่บังเอิญเกิดขึ้นอย่างถูกจังหวะเหล่านั้น ล้วนแต่ไม่เคยเป็นลิขิตสวรรค์

เซียวเฉิงเหิงกุมข้อมือข้า น้ำเสียงอ่อนลง

“เจาหนิง เดิมทีข้าตั้งใจจะบอกเจ้าด้วยตนเองเมื่อกลับถึงเมืองหลวง”

“หมิงยวนจะไม่แย่งตำแหน่งฮองเฮา เมื่อลงชื่อจิ่งเหอเป็นบุตรของเจ้า เขาก็จะเป็นองค์ชายใหญ่สายตรงอย่างถูกต้องชอบธรรม”

“เจ้าจะยังคงเป็นฮองเฮาเพียงผู้เดียวของต้าหยงต่อไป”

ลู่หมิงยวนคุกเข่าลงบนพื้นด้วยท่าทีอ่อนแรง ก้มหน้าวิงวอนเสียงแผ่ว

“หม่อมฉันขอเพียงได้อยู่เคียงข้างฝ่าบาทกับลูก ไม่กล้าแก่งแย่งกับฮองเฮาหรอกเพคะ”

สายตาที่เซียวเฉิงเหิงมองนางอ่อนโยนลง

“เจ้าช่วยชีวิตข้า ทั้งยังให้กำเนิดโอรสแก่ข้า ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าไร้ฐานะอันชอบธรรมเด็ดขาด”

จากนั้น เขาก็หันกลับมามองข้าอีกครั้ง

“เจ้ารักษาแผ่นดินแทนข้ามาแปดปี ข้าก็จะไม่มีวันปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไม่เป็นธรรมเช่นกัน”

ข้าถามว่า

“นางเป็นอะไรกับท่านหรือ?”

“เป็นคนที่ข้าติดค้าง”

“แล้วหม่อมฉันเล่า?”

สีหน้าของเซียวเฉิงเหิงผ่อนคลายลง ราวกับสุดท้ายก็ได้ยินคำถามที่ตอบง่ายที่สุดเสียที

“เจ้าคือคนที่ข้าไว้วางใจที่สุด”

ข้าชักมือออกจากฝ่ามือเขา

สุดท้ายความเป็นสามีภรรยาตลอดแปดปี ก็เหลือเพียงคำว่าไว้วางใจเท่านั้น

ข้าหันหลังเดินลงบันไดหิน

เซียวเฉิงเหิงขยับตามมาสองก้าว

“ฟ้ามืดแล้ว เจ้าพักอยู่ที่นี่ก่อนเถิด พรุ่งนี้ข้าจะกลับเมืองหลวงไปพร้อมเจ้า”

ด้านหลังข้า จิ่งเหอถามเสียงแผ่วว่า

“ท่านพ่อ นางเป็นฮองเฮาจริง ๆ หรือ?”

ผ่านไปเนิ่นนาน เซียวเฉิงเหิงจึงตอบ

“ใช่”

“นางยังเป็นคนที่ไม่มีวันจากพ่อไปยิ่งกว่าผู้ใดในโลกนี้ด้วย”

ข้าเหยียบผ่านกลีบไห่ถังที่ร่วงเต็มพื้นเดินจากไป โดยไม่หันกลับไปมองแม้แต่ปราดเดียว