Partager

บทที่ 6

last update Date de publication: 2025-01-28 07:03:47

"ทำไมคนขายถึงมองหน้าเราจังเลยล่ะครับพี่" มนตรีกระซิบถามธามม์ เพราะตอนที่พนักงานขายเห็นลิสต์ของที่ทั้งสองจะมาซื้อก็มองหน้าแบบยิ้มๆ

"กูจะไปรู้เหรอ อยากรู้มึงก็ถามสิ" จังหวะที่พูดมือของธามม์ก็เอื้อมไปหยิบถุงยางอนามัยที่วางอยู่หน้าเคาน์เตอร์ส่งให้กับพนักงาน

"ต้องใช้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอพี่" เพราะธามม์ไม่ได้หยิบแค่กล่องเดียว แทบจะเหมาทั้งแผงเลยมั้ง

"เผื่อติดลมบนไง" หุ่นเซ็กซี่ขนาดนั้นถ้าตกลงมาถึงท้องเขาบ้าง รับรองได้ว่าสามวันสามคืนไม่ได้หลับไม่ได้นอนแน่

"ของที่ต้องการได้ครบแล้วค่ะ" พนักงานเตรียมของตามที่ลูกค้าต้องการและก็คิดเงิน ตอนคิดเงินยังแอบมองดูหน้าลูกค้าอีก เพราะของที่พวกเขามาซื้อส่วนมากจะเป็นของใช้ของผู้หญิง หนึ่งในนั้นก็มีน้ำยาล้างจุดซ่อนเร้นด้วย

หลังจากที่ได้ของทุกอย่างครบทั้งสองก็กลับมาที่รถ

"คืนนี้นายจะไปค้างที่นั่นใช่ไหมครับ"

"อืม"

ได้ยินคำตอบของผู้เป็นนายธามม์ก็เอาโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก เพราะต้องสั่งงานลูกน้องคืนนี้คงไม่ได้ไปที่คลับแล้ว

"แล้วเรื่องเคลียร์ทางล่ะ"

"ผมว่าจะคุยกับนายอยู่พอดีเลย ทางนั้นขอเพิ่มครับ"

"จัดให้มันตามที่ต้องการ แค่อย่าให้เรื่องมันวุ่นวายก็พอ" แน่นอนว่าแค่เปิดสถานบันเทิงบังหน้าคงไม่ทำให้ร่ำรวยได้ขนาดนี้ พวกเขายังมีกิจการสีเทาแอบซ่อนอยู่ในนั้น และแบบนี้แหละเสือถึงอยู่ร่วมถ้ำเดียวกันไม่ได้

ใช้เวลาอยู่พอสมควรกว่าจะมาถึงบ้านหลังนี้

ที่เขาต้องเอาตัวเธอมาไว้ในป่าลึกเพราะอยากจะซ่อนตัวเธอจากพวกมัน กว่าพวกมันจะตามหาเจอเขาคงเบื่อผู้หญิงของมันไปแล้ว

"สวัสดีครับเจ้านาย ผมนึกว่าเจ้านายจะไม่เข้ามา" คนที่เฝ้าอยู่ที่นี่คิดว่าแค่มนตรีขับรถเข้ามาส่งของ แต่พอประตูเปิดออกถึงรู้ว่ามาเฟียผู้เป็นเจ้านายก็ติดรถมาด้วย

"แผลงฤทธิ์อีกไหม"

"ก็มีบ้างครับ"

"เอามาเดี๋ยวกูเอาเข้าไปเอง" มนตรีส่งของให้คนที่เฝ้าอยู่ที่นี่แต่สิงขรจะเอาเข้าไปให้เธอเอง

ชายหนุ่มหิ้วของที่ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อตรงไปที่ห้องนอน

กึก.. มาถึงเขาก็แค่เอากุญแจที่คล้องอยู่ออกก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

"ได้ของมาแล้วใช่ไหม" เธอพูดโดยไม่ได้หันไปมองด้วยซ้ำว่าเป็นใครที่เปิดประตูเข้ามา "เอาวางไว้ตรงนั้นแหละฉันยังไม่ว่าง"

"ทำอะไร" เขาก็มองอยู่ว่าเธอกำลังทำอะไรกับเสื้อผ้าพวกนั้น

"คุณ?"

สิงขรเห็นของที่อยู่ในมือก็เริ่มจะโมโหให้ลูกน้อง เพราะในมือเธอมีทั้งกรรไกร เข็มและด้าย เป็นอาวุธได้ทั้งนั้นเลย

"พี่ชายฉันติดต่อมาบ้างไหม"

"พี่ชาย?"

"ก็พี่ชายที่ให้ฉันมาดูแลคุณแทนไง"

ผู้หญิงคนนี้พูดอะไร? หรือว่าแค่จะหาเรื่องออกไปจากที่นี่ มันต้องเป็นแบบนั้นแน่

"ของที่เธออยากได้อยู่ในถุง"

หลังจากที่อีกฝ่ายไม่ตอบเรื่องพี่ชายเธอก็หันมาทำสิ่งที่กำลังทำค้างอยู่

"เสร็จแล้ว" หญิงสาวมองผลงานตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม เพราะชุดธรรมดาที่พวกเขาเอามาให้เธอใส่ตอนนี้เธอดัดแปลงให้เป็นชุดที่น่าใส่มากขึ้น

ชายหนุ่มเผลอแอบมองดูรอยยิ้มจนเธอหันมองมาที่เขาอีกครั้ง

"เอาที่ทำแผลมาด้วยไหม.. แต่ที่จริงคุณก็ไปทำแผลที่โรงพยาบาลเองได้อยู่นี่ ฉันว่าให้ฉันกลับบ้านเถอะ"

"ฉันจะอาบน้ำ"

"หูหนวกหรือไงวะถามอะไรก็ไม่ตอบ" ไอรินมองตามผู้ชายที่หยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำพร้อมกับถุงที่เขาถือมาด้วย "เวลาอาบน้ำอย่าให้น้ำถูกแผลนะ" เธอเลยส่งเสียงเข้าไปเตือน

หลังจากที่ปิดประตูห้องน้ำแล้วสิงขรก็หยิบของในถุงออกมาดูว่ามันมีอะไรบ้าง

"แปรงสีฟันยาสีฟัน ยาสระผม..หรือเปล่า?" เขาหยิบออกมาจากถุง 2-3 อย่าง แล้วก็เริ่มใช้มัน

จนมาถึงตอนสระผม ชายหนุ่มเปิดขวดที่เขาหยิบออกมาใส่อุ้งมือแล้วขยี้ดู พอเห็นว่ามันมีฟองก็เลยเอาใส่ผมแล้วก็เริ่มขยี้หนังศีรษะ

"ยาสระผมยี่ห้ออะไรหอมดีนะ" ไฟในห้องน้ำไม่ค่อยสว่างมากเขาเลยไม่ได้อ่านดู แต่ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอันหอมละมุน

ใช้เวลาอาบน้ำอยู่ไม่นานสิงขรก็ออกมาจากห้องน้ำ

"ทำไม?" ไอรินมองดูท่อนบนของเขาที่เปลือยเปล่า เพราะผ้าเช็ดตัวเขาใช้มันพันรอบท่อนล่างไว้

"อะไรทำไม" มาเฟียหนุ่มมองตามสายตาเธอที่มองร่างกายอันกำยำของเขาอยู่

"แผลของคุณอยู่ตรงไหน"

"แผล?" สิงขรนึกได้ก็รีบหันหลังให้ แล้วขยับผ้าเช็ดตัวขึ้นมาสูงหน่อยก่อนที่จะบอกเธอว่าผ้าเช็ดตัวปิดอยู่

ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เชื่อเขาเลยขู่โดยการเปิดผ้าเช็ดตัวออก แล้วค่อยๆ หันหน้าไปหาเธอ

"กรี๊ดดคุณจะบ้าเหรอ" หญิงสาวรีบเอามือขึ้นมาปิดดวงตาทั้งสองข้างไว้

"อยากดูแผลไม่ใช่เหรอก็ดูสิ"

"ไอ้ลามก!" ไอรินปิดหน้าตัวเองแล้วก็วิ่งเข้าไปในห้องน้ำ เพราะเธอหลบได้แค่ในห้องน้ำ "ไอ้โรคจิต!"

"เราจะเปิดแผลให้ดูก็หาว่าโรคจิตซะงั้น หึหึ"

พอเข้ามาในห้องน้ำเธอเลยดูว่าเขาซื้ออะไรมาให้บ้าง

"เขาเอาออกมาทำอะไร" ไอรินหยิบขวดน้ำยาล้างจุดซ่อนเร้นมาดูว่าเขาเอามาใช้ทำอะไร เพราะตอนนี้มันถูกเปิดใช้ไปแล้ว

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • สิงขร [มาเฟียร้ายรัก]   บทที่ 81 ตอนจบ

    พิมพ์ไม่รู้ว่าจะหันไปทางไหนได้แล้ว ร้านก๋วยเตี๋ยว​ก็เป็นร้านที่เช่ามา เธอต้องรับผิดชอบสองต่อทั้งร้านก๋วยเตี๋ยว​และก็บ้านหลังนั้น"เราค่อยๆ แก้ปัญหากันไปทีละจุด คุณพิมพ์อย่าเครียดมากนะคะ" ถ้ายี่หวายังใช้เงินฟุ่มเฟือยได้อยู่เหมือนเดิมเธอคงเอาเงินส่วนนั้นมาช่วยพิมพ์แล้ว แต่ตอนนี้ชีวิตเธอยังจะเอาไม่รอดพิมพ์มองดูซากของร้าน เธอแทบไม่มีแรงจะยืน คิดอะไรก็ไม่ออก"คุณพิมพ์ไปค้างที่เพนท์เฮ้าส์กับยี่หวานะคะ""ไม่หรอกค่ะ"ยี่หวาหันมองไปดูธามม์ขอความช่วยเหลือให้เขาพูดอะไรบ้าง ที่ธามม์เอาแต่เงียบถ้าเขาออกความคิดเห็นกลัวว่ายี่หวาจะคิดเล็กคิดน้อย เหมือนตอนที่คิดว่าพิมพ์เป็นผู้หญิงที่เขาเคยสนใจ"ไปพักที่เพนท์เฮ้าส์กับคุณยี่หวาก่อนนะ""พิมพ์ไม่อยากไปรบกวนคุณทั้งสองค่ะ""ไม่ได้รบกวนเลยค่ะ ถ้ามีลู่ทางแล้วคุณพิมพ์ค่อยแยกตัวออกมาก็ได้""คืนนี้พิมพ์จะกลับไปที่โรงพยาบาลค่ะ""ลืมเลยว่าแฟนคุณพิมพ์ยังอยู่โรงพยาบาล""อย่าลืมนะว่าเธอต้องรับผิดชอบเรื่องบ้านของฉัน" ป้าคนนั้นยังหันมาพูดตะคอกใส่พิมพ์ "ประเภทที่สร้างความเสียหายให้คนอื่นแล้วบอกให้ตำรวจจับตัวเองติดคุกเพื่อทดแทนค่าเสียหายกูไม่เอานะ" คนส่วนมากถ้าไม่มีเงิน

  • สิงขร [มาเฟียร้ายรัก]   บทที่ 80

    เพจของทางจังหวัดที่ธามม์กดติดตามไว้ตอนนี้ออกข่าวเรื่องไฟไหม้ร้านก๋วยเตี๋ยว ที่มีชื่อร้านว่าก๋วยเตี๋ยวอยุธยา และตอนที่เกิดเหตุเจ้าของร้านก็ไม่อยู่ร้านและก็ไม่มีใครติดต่อได้ ทางเพจเลยแจ้งข่าวกับคนที่รู้จักเจ้าของร้านนี้ให้ติดต่อกลับมาที่ร้านด่วนธามม์รีบบึ่งรถมาที่ร้านก๋วยเตี๋ยวอยุธยา ก็เป็นแบบที่คิดไว้จริง ร้านนี้มีทั้งห้องพักของพิมพ์อยู่ในร้านด้วย เพราะตอนต่อเติมเธอทำเป็นห้องพักของตัวเองด้วยเลยจะได้สะดวกในการค้าขาย"ทำไงดีคะเรารีบแจ้งคุณพิมพ์ดีไหมคะ""เดี๋ยวผมขอลงไปคุยกับเจ้าหน้าที่ก่อนคุณรออยู่บนรถนะ""ฉันไปด้วยค่ะ""ไม่ต้องมันอันตราย" ถึงแม้ตอนนี้ไฟจะถูกดับหมดแล้ว แต่เจ้าหน้าที่ก็ยังคงอยู่ในพื้นที่เพราะเหตุเพิ่งเกิดเมื่อไม่นานมานี้เอง"สวัสดีครับ ผมเป็นญาติเจ้าของร้านครับ""คุณพอติดต่อเจ้าของร้านได้ไหมครับ""ติดต่อได้ครับ แต่ผมอยากรู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง""เราคาดว่าไฟฟ้าลัดวงจรครับ""ไฟฟ้าลัดวงจรเหรอครับ?""ตอนนี้บ้านหลังข้างๆ ก็ได้รับความเสียหายร่วมด้วย ทางเจ้าของบ้านอยากจะคุยกับต้นเพลิงครับ""คุยกับผมมาได้เลยครับ" ธามม์อดคิดไม่ได้ว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะตัวเอง ถ้าไม่เพรา

  • สิงขร [มาเฟียร้ายรัก]   บทที่ 79

    "คุณหมอบอกว่าเป็นยังไงบ้าง" นรสิงห์เข้ามาก็ถามอาการของน้องสาว"คุณหมอบอกว่าห้ามฉันขยับตัว""ห้ามขยับตัวเลยเหรอ?""ก็ขยับได้บ้างค่ะ แต่ห้ามกระทบกระเทือน""ตอนนี้เจ้านายมึงอยู่ไหน" นรสิงห์หายใจเข้าลึกๆ แล้วก็ถามหาผู้เป็นเจ้านายของธามม์"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนายครับ""กูถามว่าเจ้านายมึงอยู่ไหน" เขาเน้นหนักประโยคเดิม"พี่จะถามหาพี่สิงขรทำไมคะ""มันรู้เรื่องนี้ไหม""รู้หรือไม่รู้มันก็ไม่ใช่เรื่องของเขา พี่อย่าก่อเรื่องได้ไหม""เราหาว่าพี่เป็นคนก่อเรื่องงั้นเหรอ""โอ๊ย" ตอนที่นรสิงห์ขึ้นเสียงใส่ยี่หวาก็ขยับมือมากุมท้องเหมือนว่าเจ็บปวดมากจนคนเป็นพี่หายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง "พี่จะพาเราไปรักษาตัวที่กรุงเทพฯ""พี่ไม่ได้ยินหรือไงฉันบอกว่าคุณหมอห้ามฉันขยับตัว""พี่จะให้คุณหมอมาย้ายตัวเราเอง""ฉันไม่ไป""ดูสภาพเราสิ รู้ว่าตัวเองท้องยังไปทำงานอยู่อีก""มันไม่ได้เกี่ยวกับที่ฉันทำงานเลย มันเกี่ยวกับพี่นั่นแหละ""พี่ปล่อยให้เราอยู่ที่นี่ไม่ได้หรอกนะ ถ้าจะให้มันไปด้วยพี่ก็ไม่ว่า" คนที่นรสิงห์เอ่ยถึงก็คือธามม์ แต่สายตาผู้เป็นพี่ไม่ได้มองไปดูทางนั้นเลย"ฉันไม่อยากกลับไป ฉันอยากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ฉันสัญญาว

  • สิงขร [มาเฟียร้ายรัก]   บทที่ 78

    "ถ้าพี่ไม่ปล่อยให้ฉันลง ฉันจะฆ่าตัวตาย" พูดจบยี่หวาก็มองไปรอบๆ ข้างว่ามีอาวุธหรือสิ่งของไหนที่ทำให้เธอปลิดชีวิตตัวเองได้ไหม"ยี่หวา!""ฉันบอกพี่ก็ได้ ฉันไม่ได้รักพี่สิงขร คนที่ฉันรักก็คือคุณธามม์""พี่ไม่เชื่อ""พี่จะเชื่อหรือไม่เชื่อมันก็เรื่องของพี่ ตอนนี้ฉันกำลังท้องกับเขา""อะไรนะ?""ถ้าพี่รักใครสักคนเป็น พี่จะรู้ว่าความรักมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับฐานะ มันขึ้นอยู่กับหัวใจของคนสองคน" เธอคิดว่าพี่ชายคงไม่รู้จักกับความรักหรอก ถ้างั้นก็คงไม่ยอมให้ผู้ใหญ่หาคู่ครองให้"พูดบ้าอะไรของเธอ""พี่สิงห์ปล่อยฉันไปเถอะนะ พี่กำลังจะทำให้หลานไม่มีพ่อ"เอี๊ยดดด จังหวะนั้นคนขับรถก็เหยียบเบรกจนยี่หวากระเด็นเกือบจะชนกับเบาะข้างหน้า แต่นรสิงห์ที่กระเด็นไปตามแรงเหมือนกันรีบยื่นมือมาดึงตัวน้องสาวไว้ไม่ให้ชนกับเบาะเพราะได้ยินว่าเธอกำลังท้อง"เจ้านายเป็นอะไรไหมครับ" คนขับรถหันมาถามคนด้านหลังดู"มึงเบรกทำไมวะ""มีรถมาขวางหน้าครับ"ได้ยินแบบนั้นยี่หวาก็มองไปด้านหน้าและจังหวะเดียวกันประตูรถตู้ก็มีคนมาพยายามจะเปิดมันออก"คุณธามม์ฉันอยู่ในนี้ค่ะ" ยี่หวาขยับไปจะไปปลดล็อกประตูรถแต่ถูกพี่ชายดึงตัวเข้ามาก่อน "ปล่อยนะพี่

  • สิงขร [มาเฟียร้ายรัก]   บทที่ 77

    "มองอะไรวะกินสิ" ธามม์เห็นว่ากายเอาแต่มองก๋วยเตี๋ยวต้มยำ"คุณกลัวฉันทำไม่อร่อยเหรอคะ""ทานสิคะคุณกาย อร่อยมากเลยนะ" ทั้งสามจ้องมาที่กายอยู่คนเดียวจนกายต้องเอื้อมมือไปหยิบช้อนแล้วก็ตักน้ำซุปขึ้นมาซด"อร่อยไหมคะ" ยี่หวารอฟังอยู่ว่าอีกฝ่ายจะว่ายังไงเพราะเธอชิมแล้วมันก็อร่อยดี"อร่อยครับ" ถ้าไม่กินอาหารทะเลคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง กายเลยคีบเส้นขึ้นมาใส่ปากแล้วเคี้ยวเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้อาหารทะเลเข้าปาก คนอื่นเห็นว่าเขาทานได้ก็เลยเริ่มทานกันธามม์กำลังจะคีบกุ้งปลาหมึกและก็หมูให้กับยี่หวา แต่เธอบอกว่าไม่เอา เท่าที่คุณพิมพ์ให้มาไม่รู้จะกินหมดหรือเปล่า เพราะวันนี้พิมพ์ให้เยอะมาก เห็นว่าธามม์ตักให้กับแฟนวันก่อน วันนี้เลยจัดเต็มมาให้เลยจนทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี..มั้ง.. และตอนนี้ธามม์ก็พายี่หวาขับรถกลับไปแล้ว"คุณยังไม่ไปเหรอคะ" พิมพ์เห็นว่าเพื่อนของธามม์ยังยืนอยู่ข้างๆ รถ เลยออกมาถามดู"อึกอึกอึก""คุณเป็นอะไรคะ" จังหวะนั้นพิมพ์ตกใจทำอะไรไม่ถูกเพราะอีกฝ่ายเหมือนจะอาเจียน "มาทางนี้ดีกว่าค่ะ" พิมพ์รีบเดินนำหน้ากายมาทางห้องน้ำ"อ้วกกก"[เพนท์เฮ้าส์] หลังจากที่ออกจากร้านก๋วยเตี๋ยวแล้วธามม์ก็พายี่หวา

  • สิงขร [มาเฟียร้ายรัก]   บทที่ 76

    "ซี๊ดด" ชายหนุ่มที่เพิ่งจะเสร็จ..ความเสียวยังคงค้างคาอยู่ แต่เขาก็ต้องกัดฟันสู้เพราะอีกฝ่ายกำลังเริ่มรุก ทีแรกคิดว่าเธอจะร้อนแรงแค่ตอนเมา แต่ตอนที่เธออารมณ์ค้างก็ร้อนแรงเหมือนกัน "อาาาเบาก่อนครับ" เธอคงไม่รู้ว่าเวลาผู้ชายเสร็จใหม่ๆ ความเสียวยังคงมีอยู่เยอะ ถ้าถูกกระแทกลงมากลัวว่าตัวเองจะทนไม่ไหวอีก"อือ.." ยี่หวาที่กำลังโยกหยุดเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายบอกให้เธอเบาก่อน แต่มันเหมือนจะใกล้มากแล้วจะให้เธอหยุดยังไงล่ะ สะโพกงามโยกอีกครั้ง"โอ๊ววซี๊ดดด" ธามม์กัดฟันแน่นตอนที่อีกฝ่ายเร่งการกระแทกส่วนเสียงครางของเธอไม่ต้องพูดถึงเพราะคงเสียวมาก ยิ่งเธอครางพร้อมกระแทกแบบนี้มันยิ่งทำให้ความเสียวของเขามันใกล้ถึงจุดมากขึ้น"อ่ะอ่ะอ่ะ" ยี่หวาขยับมือหนาที่จับสะโพกเธออยู่ขึ้นมาแนบกับหน้าอกไว้ ชายหนุ่มรู้ได้ในทันทีเลยว่าเธอต้องการอะไร มือที่วางแนบอยู่กับหน้าอกเริ่มทำงานโดยการขย้ำ ก่อนจะสะกิดยอดเม็ดสีชมพูที่ตอนนี้มันแข็งมาก จนรับรู้ได้เลยว่าเธอคงใกล้จะถึงฝั่งแล้ว"อาาา ให้ผมช่วยไหม" แรงของเธอเหมือนจะไม่ถึง เขาเลยอยากช่วย แต่เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงบางคนต้องทำเองถึงจะสำเร็จความใคร่ ไม่ว่าผู้ชายจะกระแทกหนักแค่ไหน"อ

  • สิงขร [มาเฟียร้ายรัก]   บทที่ 29

    "มึงจะพากูไปไหน หยุดรถเดี๋ยวนี้นะ""พี่ธามม์บอกว่าให้พากลับไปก่อนครับ""ไอ้ธามม์หรือกู​ที่เป็นเจ้านายมึง""เจ้านายครับฟังพวกผมก่อนสิครับ""มึงไม่เห็นเหรอว่าเธอยังกลับมาไม่ถึงบ้าน ถ้าเธอเป็นอันตรายจะทำยังไง กูบอกให้มึงจอดรถ!""พี่ธามม์กำลังให้คนมาสืบเรื่องนี้อยู่ครับ""จนกว่าจะเจอเธอกูจะยังไม่กลับ"

  • สิงขร [มาเฟียร้ายรัก]   บทที่ 3

    ก๊อก! ก๊อก!"เปิดประตูให้ฉันสิ!" เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นจังหวะเดียวกับที่คนอยู่ด้านนอกกำลังจะเปิดสิงขรชะงักมือเล็กน้อยก่อนที่จะหันกลับไปมองลูกน้อง คนที่ขำอยู่เมื่อสักครู่รีบหยุดขำอย่างเร็ว ที่ขำเพราะเห็นว่าผู้เป็นนายสะดุ้งก๊อก! ก๊อก!"ฉันบอกก่อนนะถ้าพวกแกไม่เปิดฉันจะไม่รักษาเจ้านายของพวกแกนะ!"

  • สิงขร [มาเฟียร้ายรัก]   บทที่ 2

    "ยังใช้โทรศัพท์ตอนนี้ไม่ได้""ทำไม? ก็นั่นมันโทรศัพท์ฉันเอาคืนมานะ""คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอว่านี่มันคือความลับ" จำได้ว่าเธอพูดมาประโยคหนึ่งเรื่องที่จะไม่แพร่งพราย พวกมันเลยหยิบยกคำพูดนี้ขึ้นมาแอบอ้าง"ฉันไม่บอกใครหรอกน่า""ถึงยังไงก็ไม่ได้""เรื่องมากจังเลย" มือเรียวยกขึ้นมากอดอกพร้อมด้วยเสียงพ่นลมหายใ

  • สิงขร [มาเฟียร้ายรัก]   บทที่ 1

    หน้าโรงพยาบาลคีตะทำไมต้องเป็นเราด้วยโอ๊ยจะบ้าตาย ต้องไปดูแลคนป่วยแทนพี่ชายเนี่ยนะ ฉันจะทำยังไงดีเนี่ยขณะที่หญิงสาวกำลังยืนคิดอยู่ว่าจะเอายังไงต่อก็ได้มีรถตู้คันหนึ่งมาจอดด้านหน้า พอประตูรถตู้เปิดออกไอรินก็ก้าวขึ้นไปโดยไม่ได้ถามไถ่ เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าจะมีรถตู้มารับตรงนี้ผู้ชายที่นั่งอยู่ในรถตู

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status