หลังความตายฉันกลายเป็นภรรยาอดีตมาเฟีย

หลังความตายฉันกลายเป็นภรรยาอดีตมาเฟีย

last updateLast Updated : 2026-02-06
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
69Chapters
586views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อความตายพรากทุกอย่างไปจากนารัน ทั้งความรัก ความเชื่อใจ และชีวิตในเครื่องแบบ เธอถูกคนรักยิงทิ้งเพื่อผลประโยชน์และผู้หญิงอีกคน แต่โชคชะตากลับพาเธอลืมตาขึ้นอีกครั้งในร่างของ มุกพิชชา ภรรยาผู้อ่อนแอของภีมวัจน์ อดีตมาเฟียผู้เย็นชา วิญญาณผู้กองสาวจึงซ่อนตัวในร่างใหม่ เดินเกมแก้แค้นอย่างเงียบงัน ไล่เช็กบิลคนทรยศทีละราย ภีมวัจน์ที่แต่งงานเพราะผู้ใหญ่เริ่มสงสัยความเปลี่ยนไปของภรรยา แต่ยิ่งใกล้ เขายิ่งหลงรักความแกร่งกร้าวนั้น จากผู้ช่วยโดยไม่รู้เหตุผล เขากลายเป็นดาบและโล่ให้เธอโดยสมัครใจ และครั้งนี้ นารันจะล้างแค้นโดยไม่ต้องยืนอยู่เพียงลำพังอีกต่อไป

View More

Chapter 1

บทนำ

깊은 밤, 신시아가 갓 태어난 아기 사진과 함께 글을 올렸다.

[드디어 엄마 되었어요. 우리 첫째랍니다!]

피드를 올린 지 한 시간도 되지 않아 반년 전에 이혼한 전남편 정우진이 집 문을 두드렸다.

문을 열자 정우진의 침울한 얼굴이 비좁은 방 안의 공기를 싸늘하게 식혔다.

신시아는 문고리를 더 세게 잡았다.

“무슨 일이에요?”

남자는 여전히 차가운 표정으로 아무 말 없이 안으로 들어섰다. 번쩍이는 새 구두가 낡은 복도식 아파트의 빛바랜 꽃무늬 장판 위를 밟자 그 위화감이 공기를 가르고 들어오는 듯했다.

그가 이곳을 찾은 것이 처음은 아닌지라 망설임 없이 신시아의 침실로 직행했고 뒤따르던 그의 비서 임정현이 계약서 한 부를 그녀에게 건넸다.

“오랜만입니다, 신 비서님. 이건 대표님 전담 변호사가 밤새 준비한 친권 합의서입니다.”

신시아는 계약서를 받아서 펼쳐 보았다.

[정씨 가문의 장손은 반드시 정씨 가문에서 양육해야 한다.]

길고 긴 설명 속에서 이 문장만 비수처럼 박혀 들었다.

예상대로 정우진은 친권을 다투려 하고 있었다.

그도 그리 무정하지만은 않았다. 신시아가 아이를 만 세 살까지는 키울 수 있다고 적어놨으니까.

물론 그녀가 원한다는 전제하에 성립되고 만약 원치 않으면 정우진은 지금 당장이라도 아이를 데려갈 기세였다.

신시아는 가슴 한구석이 저릿해지고 그 통증이 온몸으로 퍼져나갔다.

멍하니 넋 놓고 있을 때 정우진이 안방에서 나왔다.

“아이는?”

2년 전 그와 결혼했을 때부터 신시아는 이 남자가 과묵하고 냉랭한 사람이란 걸 알고 있었다.

하지만 정우진은 나름 남자다운 면도 있었다. 단 한 번의 실수로 신시아와 관계를 맺은 후 책임을 지겠다며 결혼을 제안해왔다.

신시아가 결혼을 승낙했던 이유는 6년이라는 짝사랑의 서사 때문이었다.

다만 지금 이 순간까지 말을 아끼는 남자의 모습에 그녀는 가슴이 시렸다.

‘정말 더 할 말이 없는 걸까?’

임정현이 안쓰러운 눈길로 그녀를 바라보다가 분위기가 점점 싸늘해지자 눈치껏 문밖을 나섰다.

비좁은 공간, 그리고 고요한 밤...

신시아가 대뜸 피식 웃으며 적막을 깨트렸다.

“무슨 아이요?”

정우진은 흐트러짐 없는 자세로 거실 한가운데 서 있었다.

머리 위에서 쏟아지는 희미한 황색 불빛이 그의 얼굴 윤곽을 흐릿하게 만들었다.

신시아가 고개를 돌리자 환한 조명 아래 하얗고 깨끗한 얼굴이 선명하게 드러났고 맑고 검은 눈동자가 투명하게 빛났다.

그녀는 정말 정우진의 말뜻을 이해하지 못한 듯싶었다.

“계산해보니 이혼할 때 임신한 거네? 근데 왜 이혼하자고 했어?”

정우진의 질문에는 일말의 감정도 실려 있지 않았다.

순전히 호기심에 의한 질문이었다.

이 남자와 결혼한 후에야 깨달았다. 그가 오직 책임감 때문에 결혼을 택했다는 것을 말이다.

그밖에 다른 이유를 굳이 꼽자면 합법적인 ‘생리적 욕구 해소 도구’를 원했을지도 모른다.

2년이란 시간 동안 신시아는 자신이 그의 마음속에 차지하는 비중을 정확하게 인지했다.

어릴 때부터 보육원에서 자란 그녀는 사랑이 결핍했고 안정감도 결핍했다.

이 결혼은 그녀에게 어떠한 따스함도 안겨주지 못했다.

정우진이 밤마다 품에 꼭 끌어안고 오직 자신만을 담은 그 눈빛을 보이던 찰나의 순간을 제외하곤 어떠한 온기도 없었다.

결국 신시아가 먼저 이혼을 제기했고 정우진은 단 한 마디만 내뱉었다.

“너만 후회 안 하면 돼.”

이혼 절차를 마친 그날 오후, 신시아는 즉시 그에게 전근을 요청했고 경원의 다른 구역 지사로 발령받아 이사 자리에 올랐다.

그런데 반년 만에 그녀가 아이를 낳았다니.

정우진은 이루 형언할 수 없는 감정에 휩싸였다.

“저 지금 은유라 씨한테 자리 내주는 거잖아요.”

신시아가 옅은 미소를 지었다.

“우진 씨가 아이 데려가면 유라 씨는 동의한대요? 두 사람 곧 좋은 소식 있을 텐데 유라 씨가 홧김에 헤어지자고 하면 어쩌시려고요?”

소문에 의하면 은유라는 정우진이 평생 사랑했던 유일한 여자라고 한다.

두 사람은 어린 시절부터 함께 자랐지만 무슨 이유에서인지 헤어졌고 은유라는 해외로 나갔다.

그 후로 몇 년간 정우진은 홀로 지냈고 스캔들 하나 없었다. 언론에서는 그의 이 오랜 싱글 생활을 은유라를 기다리는 모습으로 몇 차례 보도하기도 했다.

반년 전, 은유라가 귀국하면서 신시아는 떠나고 싶으면서도 차마 떠나지 못했던 마음을 깔끔하게 접었다.

은유라가 돌아왔다는 것을 알게 된 당일 밤, 신시아는 망설임 없이 이혼을 통보했다.

“그건 너랑 상관없는 일이고 네가 신경 쓸 문제도 아니야.”

정우진은 여전히 조금도 흔들림이 없었다.

“너도 똑똑한 사람이니 잘 알 거야. 아이는 너랑 같이 이런 환경에서 자라면 안 돼. 정씨 가문으로 돌아오는 것이 가장 옳은 선택이야.”

그녀가 아무리 똑똑한들 사랑 앞에서 이성을 다잡을 수 있을까?

“이런 환경이요? 내 아이가 근본도 잊고 엄마인 나를 싫어할까 봐요? 우진 씨 설마 아이 앞세우면서 날 무시하는 거예요?”

신시아는 늘 그렇듯 쉽게 굽히지 않았다.

정우진은 그런 그녀를 너무 잘 안다. 스스로의 신념이 확고해서 한번 마음먹은 일은 끝까지 밀고 나가는 그녀.

전에 업무 때문에 정우진에게 맞섰던 적이 있는데 한 프로젝트 평가를 두고 해고될 위험을 무릅쓰면서까지 태도를 굽히지 않았다.

오직 침대 위에서만 기꺼이 정우진에게 굴복했다.

하지만 이번은 달랐다. 신시아가 아무리 버텨도 이 남자는 물러설 기미가 없었다.

“나한테 맞설 수 있다고 생각해?”

그는 비겁하리만치 노골적으로 그녀를 몰아붙였다. 마치 보이지 않는 거대한 손이 그녀의 목을 꽉 조르는 듯했다.

반박할 능력도, 반격할 힘도 없었다.

신시아는 입꼬리를 끌어당겼다.

“대표님, 오해하셨어요. 그 아이 지원이 애예요. 저 실은 퇴근하고 병원 들러서 지원이 잠깐 만나고 이제 막 집에 들어온 참이거든요.”

정우진은 미간을 찌푸리며 그녀를 응시했다.

의심이 잔뜩 담긴 눈길로 살펴보다가 오늘 그녀의 의상이 한눈에 들어왔다. 타이트한 힙업 스커트를 입어서 매혹적인 힙 라인을 자랑하고 잘록한 허리까지 어우러지니 임신에 갓 출산까지 한 사람처럼 보이지 않았다.

“지원이 아시죠? 전에도 자주 얘기했던 김지원...”

그녀가 해명하려 했지만, 정우진은 아예 듣지도 않았다.

그는 주머니에서 담배 한 대를 꺼내 입에 물고 불을 붙인 뒤 창가로 다가가서 한 모금씩 연기를 내뿜었다.

얼떨결에 아빠가 되었다가 다시 그 신분을 내려놓기까지 고작 한 시간이 걸렸다. 지금 정우진에게 필요한 것은 마음을 가라앉히는 일이었다.

반년 만에 만난 신시아는 어딘가 달라졌지만, 딱히 뭐라고 설명할 수가 없었다.

그의 기억 속 모습과는 확연히 달랐다. 창문에 비친 그녀의 모습을 자세히 살펴보았다.

결혼 생활 2년 동안 약간 변덕스럽긴 해도 둘만 있을 때면 영락없는 애완 고양이 같았다.

언제나 온순하고 말 잘 듣는 고양이었는데 지금은 마치 길들지 않은 야생 고양이를 방불케 했다.

감히 이런 터무니없는 장난을 칠 줄이야?

신시아가 다가와 그의 앞에 있는 창문을 열었다. 뼛속까지 시린 한겨울의 찬 바람이 불어 들어와 담배 연기를 흩뜨렸다.

“오해한 건 그렇다 치고 궁금한 거 있어요. 만에 하나 진짜 아이가 있다면 은유라 씨랑 아이 중에 대표님은 누굴 선택하시겠어요?”

그녀는 사리 분별을 잘하는 편이다. 스스로도 정우진의 선택지에 오를 수 없다는 것을 알고 있으니까.

“그런 만약은 없어.”

정우진은 담배를 비벼 껐다. 집안을 둘러봐도 재떨이가 보이지 않아 담배꽁초를 쥔 채 문밖을 나섰다.

그는 전 부인과 한밤중에 옛이야기를 나눌 만큼 한가한 사람이 아니었다.

신시아는 문득 이런 생각이 들었다.

‘만약 그 피드를 못 봤다면 우진 씨는 평생 나 보러 오지 않았겠지?’

물론 한 달 전 우연히 호텔에서 마주친 것 말고는...

그때 정우진은 술에 취했고 둘은 또 한 번 관계를 맺었다.

신시아는 서로 민망해질까 봐 옷을 챙겨입고 그가 깨어나기 전에 도망쳤다.

이 일을 무덤까지 갖고 가려 했으나 그녀의 뱃속에서 뿌리를 내리고 싹을 틔울 줄이야.

신시아는 정말로 임신했다. 임신 6주 차에 태아는 건강하게 자라고 있었다.

창밖에 흩날리는 커다란 눈발이 올 블랙 차림의 남자를 더욱 돋보이게 했다.

그녀는 창문을 닫고 차가운 유리창에 이마를 기댄 채 계속 정우진만 내려다보았다. 담배꽁초를 쓰레기통에 버리고 길가에 세워둔 부가티에 올라 도로를 질주하는 저 남자...

그 차는 이 판자촌과 어울리지 않는 이질적인 존재처럼 갑작스럽게 나타났다.

마치 신시아의 삶에 어울리지 않는 정우진처럼 말이다.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
69 Chapters
บทนำ
บทนำ “เฮ้ย นั่นมันผู้กำกับอรรถนพนี่” ปัณณวิชญ์ นายร้อยตำรวจโท ร้องลั่นอย่างตกตะลึงในขณะพวกตนกำลังดูลาดเลาแก๊งค้ายาที่กำลังตามสืบเพื่อหาหลักฐาน “ผู้กอง ดูนั่นสิ” เสียงจ่าวิชิตกระซิบลอดไรฟัน สายตาจับจ้องไปยังตึกร้างฝั่งตรงข้าม นารันยกกล้องส่องทางไกลขึ้นตาม ทันทีที่สายตาโฟกัสภาพชัด หัวใจเธอเหมือนถูกบีบ ผู้กำกับอรรถนพยืนเคียงหัวหน้าแก๊งพยัคฆ์ทมิฬ ร่างสูงใหญ่ของเขาดูผ่อนคลายราวกับอยู่ท่ามกลางคนสนิท กล้ามเนื้อบนใบหน้าของนารันเกร็งตึง ลมหายใจสะดุด ความมุ่งมั่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหนักอึ้ง เธอแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น เกลือเป็นหนอน... ความคิดแวบเข้ามาเหมือนคมมีด เธอไม่ต้องการหลักฐานเพิ่มเพื่อยืนยัน สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเพียงพอจะอธิบายว่าทำไมทุกภารกิจที่ผ่านมา ถึงล้มเหลวอย่างน่าเจ็บใจ ความเงียบเข้าปกคลุมเหลือเพียงแต่เสียงสายลมดังหวีดหวิว บรรยากาศตึงเครียดเพิ่มเป็นทวีคูณ ทุกคนต่างเงียบตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง หลังบุคคลที่ไม่คาดคิดปรากฏตรงหน้า พร้อมกับเป้าหมายในท่าทีเป็นกันเอง ไม่มีวี่แววของการเป็นปรปักษ์เลยด้วยซ้ำ “นี่มันหมายความว่าไงครับผู้กอง” จ่าวิชิตกระซิบถามผู้กองสาว ที่น
Read more
บทที่ 1 โดนหลอก
บทที่ 1“ทุกคนจำไว้ คืนนี้เราต้องไม่มีข้อผิดพลาด เพราะมันหมายถึงชีวิต เข้าใจไหม” เสียงห้าวหาญของผู้กองนารันย้ำเตือนก้องไปทั่วชุดปฏิบัติการพิเศษ“รับทราบ!” เสียงวิทยุดังจากบลูทูธที่เธอสวมอยู่“ผู้กอง หน่วยหนึ่งเข้าประจำจุดแล้ว”“รับทราบ หน่วยสองเตรียมพร้อม เราจะเริ่มภายในห้านาที ตรวจเช็กอาวุธและอุปกรณ์ให้เรียบร้อย” นารันตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนกวาดตามองแผนที่โกดังอีกครั้ง หันไปสั่งการกับลูกทีม“จ่าวัฒน์ นายกับหน่วยสองไปจัดการทางเข้าทิศเหนือ ถ้าเจออาวุธหนักหรือมีสิ่งผิดปกติ ให้ส่งรหัส นกอินทรีเข้าสู่รัง ทันที ฉันจะเปลี่ยนแผนการ”“รับทราบครับผู้กอง” จ่าวัฒน์หนุ่มไฟแรงตอบกลับอย่างกระตือรือร้น นารันหันไปสั่งหมวดปัณณวิชญ์“ถ้าเกิดการปะทะ ส่งรหัส อินทรีเหินฟ้า เรียกกำลังเสริม ห้ามเผชิญหน้าโดยตรงเด็ดขาด เข้าใจไหม”“รับทราบครับ”จากนั้นนารันกดวิทยุอีกครั้ง สื่อสารไปยังทีมทั้งหมด“ทุกคนฟังให้ดี ความปลอดภัยต้องมาก่อน ถ้าหากเกิดเหตุฉุกเฉินจริงทุกคนต้องถอนกำลังด่วน ห้ามใครออกจากตำแหน่งโดยพลการเด็ดขาด”“รับทราบ”เจ้าหน้าที่ทุกนายแต่งตัวด้วยชุดปฏิบัติการรัดกุมเข้าประจำจุดรอฟังคำสั่ง สายตาจดจ้องไป
Read more
ลุย
ในหัวหล่อนครุ่นคิดไม่ได้ฟังแม้แต่เสียงที่เอะอะโวยวาย หล่อนกำลังหาจุดผิดปกติของแผนนี้ นึกแผนที่ที่จำจนขึ้นใจและสถานที่ที่พอจะเป็นไปได้โกดังร้างแห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากแม่น้ำมากนักราวห้าถึงหกกิโลเมตร ดวงตาหล่อนเป็นประกายทันทีใช่แล้ว ท่าเรือ“ทุกคนถอนกำลังด่วน” นางเอกสั่งเสียงเข้ม“เดี๋ยวก่อนสิครับคุณตำรวจ พวกคุณจะหนีไปดื้อๆ แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน”“เรื่องเมื่อกี้อาจเป็นการเข้าใจผิดกัน ฉันขอเป็นตัวแทนตำรวจทุกนายขอโทษพวกคุณด้วย” นารันหันมาขอโทษแม้ในใจไม่ได้รู้สึกผิดอะไรเพราะรู้อยู่แล้วว่าคนพวกนี้เป็นแค่นักแสดงและมีเป้าหมายเพื่อมาถ่วงเวลาพวกเธอเล่นเท่านั้น“ง่ายไปหน่อยมั้ง จู่ๆ ก็ถือปืนโต้งๆ เข้ามากล่าวหาพวกกู” ชายวัยกลางคนที่แต่งตัวภูมิฐานไม่คล้อยตามกับคำขอโทษผู้กองสาวง่ายๆ“นั่นสิคุณตำรวจ”“พวกเราอย่าไปยอม ขวางพวกตำรวจไว้” หนึ่งในนั้นตะโกนปลุกระดมเพื่อน“ตอนนี้พวกคุณเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ถ้าหากพูดออกมาอีกหนึ่งประโยคฉันจะแจ้งข้อหาพวกคุณฐานขัดขวางการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ ว่าไง” นารันทำท่าล้วงกุญแจมือออกมาควงเล่นด้วยท่าทางคุกคามเพราะเธอไม่อยากเสียเวลาที่นี่นานนักชายฉกรรจ์เลิ่กลั่กเมื่อได้
Read more
บทที่ 2 ปะทะ
บทที่ 2ท่าเรือ เวลา 02:20ยามค่ำคืนที่ผู้คนหลับใหลมีเพียงความเงียบสงัดจนได้ยินเสียงสายลมดังหวีดหวิวหอบไอชื้นจากแม่น้ำและเสียงคลื่นซัดสาดกระทบโป๊ะเรือเบาๆแสงไฟสว่างจ้าจากเสาไฟสูงสาดส่องบนลานพื้นกว้างใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยตู้คอนเทนเนอร์ ตั้งเรียงรายซ้อนกันราวกำแพงขนาดยักษ์ เงาดำมืดของตู้ทับซ้อนช่วยอำพรางร่างเจ้าหน้าที่ซึ่งกำลังแอบสังเกตการณ์พวกมันจากมุมอับ“พวกมันนัดที่นี่จริงๆ ด้วยผู้กอง” จ่าวิชิตกระซิบกระซาบบอกเมื่อเห็นแก๊งพยัคฆ์ทมิฬเดินมายังจุดนัดหมายคนเหล่านั้นแต่งตัวโทนดำสีเดียวกับแม่น้ำยามค่ำคืน ใบหน้าเหี้ยมเกรียม ดุดัน บางคนมีรอยแผลเป็นตามตัวบ่งบอกถึงประวัติอันโชกโชนด้านอาชญากร มีปืนสั้นเหน็บด้านหลังเพิ่มความโหด“จ่า อย่าลืมเก็บหลักฐาน” โชคดีที่พวกหล่อนมาทันเวลา“เราควรจะโทรบอกเรื่องนี้กับสารวัตรดีไหมครับผู้กอง พวกเรามากันแค่สามคนคงสู้ไม่ไหวแน่” หมวดปัญณวิชญ์หันมามองหน้าหล่อนด้วยความกังวลฉายชัด“ดีเหมือนกัน งั้นนายโทร.ขอกำลังเสริมจากทีมหมวดวัฒน์ทีนะ อย่าลืมเรียกทีมพยาบาลฉุกเฉินมาด้วยบอกเลยว่าด่วนมาก” มันมีกันตั้งเกือบยี่สิบคน พวกเธอมีแค่นี้คงยากที่จัดการกับพวกมันทั้งหมด“ได้ครับ
Read more
ปะทะ 2
“แต่หมวดจะไปคนเดียวจริงๆ เหรอครับ” ปัณณวิชญ์มีสีหน้าลำบากใจกับคำสั่งของผู้กองสาว เพราะพวกตนกำลังไม่พอที่จะต่อกรแก๊งพยัคฆ์ทมิฬ แถมกลุ่มมาเฟียแก๊งนี้ยังพกอาวุธปืนทุกคน แม้ผู้กองนารันจะเก่งกาจ มากความสามารถแค่ไหนคงไม่อาจเอาชนะชายฉกรรจ์นับสิบพร้อมจับกุมแก๊งพยัคฆ์ทมิฬทั้งหมดได้แน่ จะรอกำลังเสริมก็คงไม่ทันการณ์“เราไม่มีเวลาแล้ว เอาตามนี้แล้วกัน” ปัง จบประโยคนารันเล็งวิถีกระสุนไปด้านหลังของหมวดปัณณวิชญ์ที่มีปลายกระบอกปืนเล็งมาด้านนี้พอดี หมวดหนุ่มใจหล่นวูบ ถ้าหากผู้กองนารันไม่ช่วยตนไว้ เขาคงได้เอาชีวิตมาทิ้งที่นี่แล้วจริงๆ เขาติดหนี้บุญคุณผู้กองสาวไม่รู้กี่ครั้งแล้ว“รับทราบ” หมวดรับคำทันทีเสียงปืนก้องสะท้อนผนังเหล็กปัณณวิชญ์ยิงสกัดฝ่าดงกระสุนออกไป นารันก็ออกตัววิ่งไปทันทีเสียงดังของปืนยังคงไล่ตามหลังมาไม่ลดละแต่นารันยังคงโชคดีวิ่งหลบหลีกซ่อนตัวไปกับความมืดมิดและมุมลับตาของตู้คอนเทนเนอร์ใหญ่“หยุด วางของกลางและยกมือขึ้น” ก่อนที่กลุ่มมาเฟียจะขึ้นรถตู้หนีไปนารันก็ตะโกนสั่งเสียงเข้ม“แม่งเอ๊ย” ฉัตรตฤนสบถหัวเสีย อุตส่าห์วิ่งออกมากำลังจะขึ้นรถหนีแล้วแท้ๆ ตำรวจยังเสือกวิ่งตามเขาทันอีก“กูไม่อย
Read more
ความตาย
บทที่3ปัง ปัง ปังพอหล่อนลั่นไกใส่ฉัตรตฤน ลูกตะกั่วจากลูกน้องของเขาที่ยืนล้อมหน้าหลังหล่อนไว้ก็พุ่งเข้าร่างเธอทันทีร่างในเครื่องแบบทรุดฮวบลงกับพื้น ความร้อนผะผ่าวจากลูกตะกั่วแผ่ซ่าน กลิ่นไหม้และคาวเลือดคละคลุ้งเข้าจมูก เลือดสีแดงเข้มทะลักราวท่อน้ำรั่ว แต่ที่น่าเจ็บใจคือ อีกฝ่ายแทบไม่เป็นอะไร โดนเพียงกระสุนถาก เพราะลูกน้องกระชากตัวออกทันเข่าข้างหนึ่งกระแทกพื้นอย่างรุนแรง ส่วนอีกข้างชันขึ้นพยุงตัวเองไว้มั่น ปลายกระบอกปืนคำยันพื้นประคองร่างไม่ให้ล้มลงไปกับพื้นดิน ร่างกายเธอสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดแต่ยังคงแสดงออกด้วยจิตใจที่เข้มแข็งหล่อนถูกยิงที่ต้นแขนและน่องข้างซ้าย ยังดีที่พอหล่อนได้รับบาดเจ็บ กลุ่มคนร้ายก็หยุดยิงทว่ายังคงหันปลายมัจจุราชมายังเธอไม่ละเว้นนารันสูดลมหายใจเข้าออกลึก ใบหน้าแสดงความเจ็บปวดออกมาอย่างห้ามไม่ได้ แต่กระนั้นเธอก็ยังคงไม่ร้องขอชีวิตและไม่ยอมแพ้ มือที่จับปืนยังคงกระชับมั่นแม้ร่างกายจะสั่นน้อยๆ เพราะเลือดที่ยังคงหลั่งทะลักไม่มีท่าทีจะหยุด“นั่นเธอจะตายไหมคะ” เสียงหวานหูของสตรีที่หล่อนไม่คาดคิดว่าจะได้ยิน ณ ที่แห่งนี้ดังขึ้นเรียกสติ นารันเงยหน้าขึ้นมามองที่มาของ
Read more
น่าเสียดาย
ปัง ปังจ่าวิชิตลั่นไกไปตามกลุ่มคนร้ายขณะวิ่งเข้ามาหาผู้กองนารันเมื่อปิดงานเสร็จชยพลก็หันหลังเดินขึ้นรถ กลุ่มคนร้ายก็แตกซ่านหาที่หลบซ่อนเพราะตำรวจกำลังมาทางนี้ทิ้งไว้แต่ร่างตำรวจสาวในชุดเครื่องแบบสีดำสนิทเปียกชุ่มไปด้วยเลือดนอนคว่ำหน้าอย่างน่าอนาถากับดินแข็งๆก่อนลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะสิ้นสุด เธอรวบรวมพลังสาบานกับตัวเองในใจอย่างแน่วแน่ราวกับเสียงกระซิบจากนรก“ถ้าพระเจ้ามีจริง ขอให้ฉันได้กลับมา แก้แค้นพวกแกอย่างสาสม ลิ้มรสการถูกหักหลังแบบที่ฉันเจอ นารันคนนี้ขอสาบาน”ดวงตาเธอปิดลงอย่างช้าๆ ความดำมืดเข้าปกคลุม หลงเหลือไว้แต่กลิ่นอายแห่งความอาฆาตแค้นที่คุกรุ่น รอวันฟื้นคืนเพื่อล้างแค้นพวกมันอย่างที่สาบานไว้ด้วยชีวิตและวิญญาณ“ผู้กอง ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลมาที่นี่ที” ร่างที่ไร้วิญญาณถูกประคองขึ้นด้วยจ่าวิชิต หมวดปัณณวิชญ์ที่บาดเจ็บที่ต้นขาเดินกระเผกๆ ตามมาทีหลังเห็นภาพเบื้องหน้าก็เข่าทรุดลงกับพื้น จ่าวิชิตใช้นิ้วอังจมูกหญิงสาวราวกับมีความหวังลึกๆ ว่าเธอยังคงมีลมหายใจอยู่มีเพียงสายลมเย็นเยือกพัดผ่านจนสองตำรวจหนาวเย็นยะเยือกเข้ากระดูก วิชิตเชื่อเรื่องปาฏิหาริย์มาโดยตลอดแต่มันน่าเศร้าที่มันไ
Read more
ร่างใหม่
บทที่ 4มุกพิชชาพาร่างอ่อนระโหย ระหงเดินสะเปะสะปะไปยังห้องน้ำ ใบหน้าเธอซีดเซียว ริมฝีปากแห้งแตกเหมือนกระดาษ ดวงตาพยายามปรือมองทางข้างหน้า หล่อนมีไข้สูง กินยานอนพัก แต่กลางดึกรู้สึกปวดปัสสาวะ จึงจำใจลุกจากเตียงไปยังห้องน้ำซึ่งไม่ไกลนักขณะที่ทำธุระและล้างมือ เธอก็พลัดลื่น ร่างที่ยืนไม่มั่นคงเป็นทุนเดิมล้มไปทางด้านหลังอย่างจัง หัวกระแทกขอบอ่างล้างหน้า สติครั้งสุดท้ายที่หล่อนรับรู้คือเพดานห้องน้ำ แล้วภาพค่อยๆ มืดลง ก่อนที่วิญญาณจะถูกกระชากออกไปผ่านไปกี่นาทีกี่ชั่วโมงไม่อาจรู้ จนกระทั่งมีคนมาพบร่างเธอนอนกองบนพื้นห้องน้ำ“ว้าย คุณพราว มาทำอะไรตรงนี้คะ” กิ่ง พี่เลี้ยงวัยใกล้สี่สิบร้องตกใจ ขณะเดินค้นหาเจ้านายจนพบมุกพิชชานอนเป็นลมในห้องน้ำกิ่งพยายามพยุงร่างอ่อนปวกเปียกของเจ้านายขึ้นเตียงอย่างยากลำบาก คืนนี้เธอมานอนเฝ้าเพราะผู้เป็นเจ้านายไข้ขึ้นสูง ทว่าเมื่อครู่ปวดเบาจึงลงไปเข้าห้องน้ำที่ชั้นล่างสำหรับแม่บ้านจึงไม่รู้ว่าเจ้านายสาวก็อยากเข้าห้องน้ำเหมือนกันพี่เลี้ยงวางเรือนร่างผอมแห้งลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม แล้วถอนหายใจด้วยความเหนื่อย เธอเกลี่ยปอยผมที่ปกคลุมใบหน้าออก แล้วไล่สายตาตรวจดูบาดแผลต
Read more
ไม่ขอเป็นศัตรูกับภีมวัจน์
ท่าเรือขนส่งสินค้าระหว่างประเทศแห่งหนึ่งในภาคตะวันออก ตู้คอนเทนเนอร์เรียงซ้อนเหมือนกำแพงบนลานกว้าง ทำให้พื้นที่ดูคับแคบลงภีมวัจน์ยืนนิ่ง มือหนึ่งถือมวนบุหรี่ที่เผาไปแล้วมากกว่าครึ่ง อีกมือหนึ่งล้วงกระเป๋า ส่วนมืออีกข้างล้วงกระเป๋า ใบหน้านิ่งสงบ หากมองจากไกลๆ กิริยาท่าทางของเขาเหมือนดูผ่อนคลายแต่ใครจะไปรู้เท่าชายคนที่นั่งคุกเข่าตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวตรงหน้านี้วันชัยก้มหน้ามองพื้น สองมือถูกมัดไพล่หลัง เขาปล่อยให้น้ำตาไหลลงเงียบๆ อย่างจนปัญญาและกลัวตาย ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองเจ้านายหนุ่มที่มีแววดุดันดุจฆ่าผู้คนได้เพียงแค่สบตาแม้เขาคนนั้นจะไม่ได้เอ่ยหรือพูดอะไรแต่บรรยากาศชวนอึดอัดและชวนขนหัวลุกราวกับคนตรงหน้าเป็นภูตผีปีศาจก็ไม่ปานแถมยังถูกบอดี้การ์ดฝีมือดีอีกห้าคนล้อมเขาไว้ประหนึ่งถูกขังคุกด้วยกำแพงมนุษย์“ทำไมไอซ์ เฮโรอีนถึงมาอยู่ในคลังสินค้าล็อตนี้ เตือนแล้วไม่ฟังสินะ” หากน้ำเสียงเย็นเยือกแช่แข็งคนฟังได้ ตอนนี้วันชัยคงแข็งค้างไปทั้งตัว ฟันหน้ากระทบกันดังกึกๆ วันชัยร้องไห้ปล่อยโฮอย่างไม่นึกอาย เขาไม่น่าฆ่าตัวตายด้วยการทำเรื่องแบบนี้เลย ไม่น่าเลย วันชัยได้แต่คร่ำครวญนึกเสียใจกับการ
Read more
หล่อนเป็นใคร
บทที่ 5ภายในห้องโถงของบ้านชั้นล่าง“หล่อนเป็นใคร มาที่นี่ทำไม” เสียงแหลมสูงตะโกนถามหญิงสาวแต่งตัวเซ็กซี่ เดรสสั้นเสียจนน่าหวาดเสียว ใบหน้าหล่อนแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะ วาวาได้แต่คิดคำนวณว่าหล่อนต้องใช้สำลีกี่แผ่นถึงจะเช็ดเครื่องสำอางออกหมด “แล้วหล่อนล่ะเป็นใคร” ฟางแก้วไม่ยอมแพ้ ถามอีกฝ่ายกลับ หล่อนใช้สายตาสำรวจผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่เกรงใจแล้วเบะปากมองบน ก็เป็นแค่เด็กเอ็นเหมือนกัน แต่เสือกมาถามเธอราวกับเป็นเมียเจ้าของบ้าน“ฉันเป็นใครแล้วทำไมจะต้องแจ้งให้หล่อนทราบ” วาวากอดอกเชิดใบหน้าขึ้น หัวเราะเสียงดังราวกับเป็นเรื่องตลกขบขัน“คนอะไรหัวเราะได้น่าเกลียดมาก เหมือนคนไม่เต็ม” ฟางแก้วเหมือนคนถูกหยามเลยตอบกลับเจ็บแสบไม่แพ้กันเสียงโหวกเหวกของแขกสาวทั้งสองในห้องรับแขก ดังลั่นจนเหล่าแม่บ้านต้องออกมามองด้วยความหวาดหวั่น ไม่กล้าเข้ามาห้ามศึกเพราะกลัวจะโดนลูกหลง แต่ละนางก็ดูแรงใช่ย่อยจะห้ามไม่ให้เข้าบ้านก็ไม่ได้เพราะพวกหล่อนอ้างว่ามาเรื่องงาน มีเอกสารครบทุกอย่างจึงได้แต่ปล่อยมาให้นั่งรอคุณภูสิงห์ยังห้องนี้ ไม่คิดว่าพวกเธอจะทะเลาะกันเอง“น่าเกลียดเหรอ แกสิน่าเกลียดมาเร่ขายให้ผู้ชายถึงบ้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status