หลังความตายฉันกลายเป็นภรรยาอดีตมาเฟีย

หลังความตายฉันกลายเป็นภรรยาอดีตมาเฟีย

last update최신 업데이트 : 2026-02-06
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
69챕터
585조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เมื่อความตายพรากทุกอย่างไปจากนารัน ทั้งความรัก ความเชื่อใจ และชีวิตในเครื่องแบบ เธอถูกคนรักยิงทิ้งเพื่อผลประโยชน์และผู้หญิงอีกคน แต่โชคชะตากลับพาเธอลืมตาขึ้นอีกครั้งในร่างของ มุกพิชชา ภรรยาผู้อ่อนแอของภีมวัจน์ อดีตมาเฟียผู้เย็นชา วิญญาณผู้กองสาวจึงซ่อนตัวในร่างใหม่ เดินเกมแก้แค้นอย่างเงียบงัน ไล่เช็กบิลคนทรยศทีละราย ภีมวัจน์ที่แต่งงานเพราะผู้ใหญ่เริ่มสงสัยความเปลี่ยนไปของภรรยา แต่ยิ่งใกล้ เขายิ่งหลงรักความแกร่งกร้าวนั้น จากผู้ช่วยโดยไม่รู้เหตุผล เขากลายเป็นดาบและโล่ให้เธอโดยสมัครใจ และครั้งนี้ นารันจะล้างแค้นโดยไม่ต้องยืนอยู่เพียงลำพังอีกต่อไป

더 보기

1화

บทนำ

كان صوت الماء المتساقط يتردّد من داخل الحمّام.

كان رائد وهاب يستحمّ.

الساعة الثالثة فجرًا.

لقد عاد للتوّ.

وقفت ليان جابر أمام باب الحمّام، ترغب في التحدّث إليه بشأن أمرٍ ما.

كانت متوتّرة، لا تدري إن كان سيوافق على ما ستخبره به أم لا.

وبينما كانت تفكّر في الطريقة المناسبة لبدء الحديث، سمعت فجأة أصواتًا غريبة من الداخل.

أنصتت جيّدًا، لتفهم أخيرًا أنّه كان يحاول أن يُريح نفسه وحده.

تتابعت أنفاسه المكتومة، كضرباتٍ ثقيلة متلاحقة تهوي على صدرها، فأحسّت بألم ينتشر في كيانها كالموج، يغمرها حتّى كادت تختنق.

كان اليوم ذكرى زواجهما، مرور خمس سنوات على زفافهما، ومع ذلك لم يجمع بينهما شيء كزوجين.

أ فحقًا يفضّل أن يُريح نفسه...على أن يلمسها؟

ومع ازدياد أنفاسه اضطرابًا، دوّى صوته المكبوت فجأة: "رانيا..."

كانت تلك الكلمة آخر ما تبقّى من صبرها، كسرت ما في داخلها من تماسك.

وضعت يدها على فمها كي لا تبكي بصوتٍ مسموع، ثمّ استدارت مسرعة، لكنّها تعثّرت في خطوتها الأولى واصطدمت بحوض الغسيل، فسقطت أرضًا.

"ليان؟" جاء صوته من الداخل، لم يزل لاهثًا، يحاول أن يبدو متماسكًا.

قالت وهي تتلعثم: "كنتُ أريد دخول الحمّام، لم أعلم أنّك تستحمّ..." كانت تكذب كذبة ركيكة، فيما تتشبّث بحافة المغسلة محاولةً الوقوف.

لكنّ الأرض كانت مبلّلة، وكلّما استعجلت ازدادت ارتباكًا. وحين وقفت أخيرًا، خرج رائد من الحمّام مرتديًا روبا أبيض غير مرتّب، لكنّ حزامه كان مشدودًا بإحكام.

"هل سقطتِ؟ دعيني أساعدك." قال وهو يمدّ يده نحوها.

ألمعت الدموع في عينيها، لكنها دفعت يده برفقٍ وحزم: "لا حاجة، أستطيع وحدي."

ثمّ كادت أن تنزلق مرّة أخرى، فعرجت تتعثّر وهي تفرّ هاربة إلى غرفة النوم.

نعم...تهرب، فهذه الكلمة ليست مبالغة أبدًا.

طوال السنوات الخمس التي قضتها زوجة لرائد، كانت دائمًا تهرب.

تهرب من العالم الخارجي، وتهرب من نظرات الناس الغريبة، وتهرب أيضًا من شفقة رائد وتعاطفه—زوجة رائد... عرجاء.

كيف لامرأةٍ عرجاء أن تليق برجل ناجح متألّق مثله؟

لكنّها كانت تملك يومًا ساقين جميلتين...

خرج رائد خلفها بصوتٍ لطيفٍ قلق: "هل تألمتِ؟ دعيني أرى."

"لا، لا بأس." قالت وهي تغطّي نفسها بالبطّانية، تخفي خجلها وارتباكها.

"حقًّا لا بأس؟" سألها بصدقٍ واهتمام.

"نعم." أجابت وهي تدير ظهرها له.

"ألن تذهبي إلى الحمّام؟"

"لم أعد أرغب، دعنا ننام." همست بصوتٍ خافت.

"حسنًا، بالمناسبة، اليوم ذكرى زواجنا. اشتريت لكِ هدية، افتحيها غدًا لترَي إن كانت تعجبك."

"حسنًا." أجابت بهدوء. كانت الهدية موضوعة عند رأس السرير، وقد رأتها بالفعل، لكنّها لم تكن بحاجةٍ إلى فتحها لتعرف ما بداخلها.

كان الصندوق كلَّ عام بالحجم نفسه، وفي داخله الساعة نفسها تمامًا.

وفي درجها، مع هدايا أعياد ميلادها، ترقد تسع ساعات متطابقة، وهذه هي العاشرة.

انتهى الحديث عند هذا الحدّ، أطفأ الضوء واستلقى، فيما امتلأت الغرفة برائحة رطبة من صابون الاستحمام. ومع ذلك، بالكاد شعرت هي بانخفاض الفراش، فسريرهما ذو المترين، تنام هي عند هذا الطرف، ويستلقي هو عند أقصى الطرف الآخر، والمسافة بينهما تتّسع لثلاثة أشخاصٍ آخرين.

لم يتحدّث أيّ منهما عن رانيا، ولا عمّا حدث في الحمّام، كأنّ شيئًا لم يكن.

تمدّدت جامدة، وحرارة الدموع تلسع عينيها.

رانيا...رانيا قاسم، زميلته في الجامعة، حبيبته الأولى، ومعبودته.

حين تخرّجا، سافرت رانيا إلى الخارج، وافترقا. انهار بعدها رائد، وغرق في الشراب.

كانت ليان زميلته منذ المدرسة الإعدادية.

تعترف بأنّها أحبّته منذ ذلك الحين، بصمتٍ وخجل.

في ذلك الوقت، كان هو فتى المدرسة الوسيم، الطالبَ المتفوّق الباردَ الطباع.

أمّا هي، فكانت طالبةَ فنون، جميلة، لكنّ الفتيات الجميلات كثيرات، وفي عالم مدرسيّ تُقاس فيه القيمة بالدرجات وحدها، لم تكن طالبةُ الفنون لافتة إلى ذلك الحدّ، بل إنّ البعض كان يحمل تجاهها شيئا من التحامل.

فبقي حبّها سرًّا لا يُقال، يخصّها وحدها، لم يخطر ببالها يومًا أنّها ستقف أمامه يومًا ما.

إلى أن عادت، بعد تخرّجها من معهد الرقص لقضاء العطلة الصيفية في بيتها، فالتقت به، منهارًا لا يقوى على النهوض.

في تلك الليلة، كان سكرانًا، يمشي مترنّحًا في الشارع، وعندما همَّ بعبور الطريق دون النظر إلى الإشارة، انطلقت سيارة مسرعة. وكانت هي، التي تتبعه بقلق، مَن دفعته بعيدًا، لتصطدم هي بالسيارة بدلاً عنه.

كانت راقصة موهوبة، حصلت على قبول لمتابعة الدراسات العليا.

لكنّ تلك الحادثة تركت ساقها مصابةً بعرج دائم.

ولم تَعد قادرة على الرقص أبدًا.

بعدها أقلع هو عن الشرب، وتزوّجها.

كان يشعر تجاهها بالذنب إلى الأبد، ويظلّ ممتنّا لها إلى الأبد، ويتحدّث معها دائمًا بصوت خافت لطيف، ببرودٍ ثابت. وكان يغمرها بالهدايا والمال.

لكنّه، وحده الشيء الذي لم يمنحه إيّاه: لم يحبّها يومًا.

ظنّت أنّ الزمن سيذيب الجليد بينهما، لكنّها كانت ساذجة.

لكنّها لم تتخيّل قط أنّه، بعد مرور خمس سنوات، ما زال اسم "رانيا" محفورًا في قلبه بهذا العمق، حتّى في لحظاته الخاصّة، لا يزال ينادي بهذا الاسم ذاته.

وفي النهاية...كانت هي الساذجة، كانت هي الطيّبة أكثر ممّا ينبغي.

لم تنم تلك الليلة.

ظلّت تحدّق في بريدها الإلكتروني، في تلك الرسالة التي قرأتها مائة مرّة.

عرض قبولٍ من جامعةٍ في الخارج لدراسة الماجستير. وكانت تنوي أن تسأله الليلة إن كان يوافق على سفرها.

لكن يبدو أنّها لم تعد تحتاج إلى سؤاله.

خمس سنواتٍ من زواج بارد، وليال لا تنتهي من الوحدة، صارت الآن تُعدّ أنفاسها الأخيرة.

حين استيقظ، كانت تتظاهر بالنوم. سمعته في الخارج يقول للخالة سعاد: "لديّ اجتماع الليلة، قولي لسيّدتي ألا تنتظرني، فلتنَم باكرًا."

ثمّ عاد يتفقدها قبل أن يغادر، وهي ما زالت تحت الغطاء، ودموعها قد بلّلت الوسادة.

كان في العادة، حين يذهب إلى الشركة، يجد ثيابه التي اختارتها له مسبقًا موضوعة بجانبه.

لكنّها اليوم لم تفعل ذلك.

فذهب إلى غرفة الملابس، واختار ثيابه بنفسه ثم غادر إلى عمله.

حين خرج، فتحت عينيها، تشعر بثقل في جفنيها.

رنّ منبّه الهاتف، الوقت المخصّص لدراسة اللغة الإنجليزية.

ومنذ زواجها، وبسبب إصابة ساقها، أمضت تسعين في المائة من وقتها حبيسة المنزل. لم تَعُد تخرج، وصارت تقطّع يومها إلى فترات صغيرة، تبحث في كل منها عمّا يشغلها وحدها.

أغلقت المنبّه، وبدأت تتصفّح التطبيقات بلا هدف.

ذهنها مشوّش، لا تركّز في شيء.

إلى أن ظهر أمامها فجأة مقطع فيديو على إنستغرام.

الوجه مألوف للغاية...

نظرت إلى اسم الحساب: رانو سي سي.

هذا زمن الخوارزميات فعلاً...

تاريخ النشر: البارحة.

ضغطت على الفيديو، فتعالت موسيقى صاخبة، وصوت يقول: واحد، اثنان، ثلاثة، مرحبًا بعودة رانيا! نخبكم!

وكان الصوت... صوت رائد.‬

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
69 챕터
บทนำ
บทนำ “เฮ้ย นั่นมันผู้กำกับอรรถนพนี่” ปัณณวิชญ์ นายร้อยตำรวจโท ร้องลั่นอย่างตกตะลึงในขณะพวกตนกำลังดูลาดเลาแก๊งค้ายาที่กำลังตามสืบเพื่อหาหลักฐาน “ผู้กอง ดูนั่นสิ” เสียงจ่าวิชิตกระซิบลอดไรฟัน สายตาจับจ้องไปยังตึกร้างฝั่งตรงข้าม นารันยกกล้องส่องทางไกลขึ้นตาม ทันทีที่สายตาโฟกัสภาพชัด หัวใจเธอเหมือนถูกบีบ ผู้กำกับอรรถนพยืนเคียงหัวหน้าแก๊งพยัคฆ์ทมิฬ ร่างสูงใหญ่ของเขาดูผ่อนคลายราวกับอยู่ท่ามกลางคนสนิท กล้ามเนื้อบนใบหน้าของนารันเกร็งตึง ลมหายใจสะดุด ความมุ่งมั่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหนักอึ้ง เธอแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น เกลือเป็นหนอน... ความคิดแวบเข้ามาเหมือนคมมีด เธอไม่ต้องการหลักฐานเพิ่มเพื่อยืนยัน สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเพียงพอจะอธิบายว่าทำไมทุกภารกิจที่ผ่านมา ถึงล้มเหลวอย่างน่าเจ็บใจ ความเงียบเข้าปกคลุมเหลือเพียงแต่เสียงสายลมดังหวีดหวิว บรรยากาศตึงเครียดเพิ่มเป็นทวีคูณ ทุกคนต่างเงียบตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง หลังบุคคลที่ไม่คาดคิดปรากฏตรงหน้า พร้อมกับเป้าหมายในท่าทีเป็นกันเอง ไม่มีวี่แววของการเป็นปรปักษ์เลยด้วยซ้ำ “นี่มันหมายความว่าไงครับผู้กอง” จ่าวิชิตกระซิบถามผู้กองสาว ที่น
더 보기
บทที่ 1 โดนหลอก
บทที่ 1“ทุกคนจำไว้ คืนนี้เราต้องไม่มีข้อผิดพลาด เพราะมันหมายถึงชีวิต เข้าใจไหม” เสียงห้าวหาญของผู้กองนารันย้ำเตือนก้องไปทั่วชุดปฏิบัติการพิเศษ“รับทราบ!” เสียงวิทยุดังจากบลูทูธที่เธอสวมอยู่“ผู้กอง หน่วยหนึ่งเข้าประจำจุดแล้ว”“รับทราบ หน่วยสองเตรียมพร้อม เราจะเริ่มภายในห้านาที ตรวจเช็กอาวุธและอุปกรณ์ให้เรียบร้อย” นารันตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนกวาดตามองแผนที่โกดังอีกครั้ง หันไปสั่งการกับลูกทีม“จ่าวัฒน์ นายกับหน่วยสองไปจัดการทางเข้าทิศเหนือ ถ้าเจออาวุธหนักหรือมีสิ่งผิดปกติ ให้ส่งรหัส นกอินทรีเข้าสู่รัง ทันที ฉันจะเปลี่ยนแผนการ”“รับทราบครับผู้กอง” จ่าวัฒน์หนุ่มไฟแรงตอบกลับอย่างกระตือรือร้น นารันหันไปสั่งหมวดปัณณวิชญ์“ถ้าเกิดการปะทะ ส่งรหัส อินทรีเหินฟ้า เรียกกำลังเสริม ห้ามเผชิญหน้าโดยตรงเด็ดขาด เข้าใจไหม”“รับทราบครับ”จากนั้นนารันกดวิทยุอีกครั้ง สื่อสารไปยังทีมทั้งหมด“ทุกคนฟังให้ดี ความปลอดภัยต้องมาก่อน ถ้าหากเกิดเหตุฉุกเฉินจริงทุกคนต้องถอนกำลังด่วน ห้ามใครออกจากตำแหน่งโดยพลการเด็ดขาด”“รับทราบ”เจ้าหน้าที่ทุกนายแต่งตัวด้วยชุดปฏิบัติการรัดกุมเข้าประจำจุดรอฟังคำสั่ง สายตาจดจ้องไป
더 보기
ลุย
ในหัวหล่อนครุ่นคิดไม่ได้ฟังแม้แต่เสียงที่เอะอะโวยวาย หล่อนกำลังหาจุดผิดปกติของแผนนี้ นึกแผนที่ที่จำจนขึ้นใจและสถานที่ที่พอจะเป็นไปได้โกดังร้างแห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากแม่น้ำมากนักราวห้าถึงหกกิโลเมตร ดวงตาหล่อนเป็นประกายทันทีใช่แล้ว ท่าเรือ“ทุกคนถอนกำลังด่วน” นางเอกสั่งเสียงเข้ม“เดี๋ยวก่อนสิครับคุณตำรวจ พวกคุณจะหนีไปดื้อๆ แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน”“เรื่องเมื่อกี้อาจเป็นการเข้าใจผิดกัน ฉันขอเป็นตัวแทนตำรวจทุกนายขอโทษพวกคุณด้วย” นารันหันมาขอโทษแม้ในใจไม่ได้รู้สึกผิดอะไรเพราะรู้อยู่แล้วว่าคนพวกนี้เป็นแค่นักแสดงและมีเป้าหมายเพื่อมาถ่วงเวลาพวกเธอเล่นเท่านั้น“ง่ายไปหน่อยมั้ง จู่ๆ ก็ถือปืนโต้งๆ เข้ามากล่าวหาพวกกู” ชายวัยกลางคนที่แต่งตัวภูมิฐานไม่คล้อยตามกับคำขอโทษผู้กองสาวง่ายๆ“นั่นสิคุณตำรวจ”“พวกเราอย่าไปยอม ขวางพวกตำรวจไว้” หนึ่งในนั้นตะโกนปลุกระดมเพื่อน“ตอนนี้พวกคุณเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ถ้าหากพูดออกมาอีกหนึ่งประโยคฉันจะแจ้งข้อหาพวกคุณฐานขัดขวางการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ ว่าไง” นารันทำท่าล้วงกุญแจมือออกมาควงเล่นด้วยท่าทางคุกคามเพราะเธอไม่อยากเสียเวลาที่นี่นานนักชายฉกรรจ์เลิ่กลั่กเมื่อได้
더 보기
บทที่ 2 ปะทะ
บทที่ 2ท่าเรือ เวลา 02:20ยามค่ำคืนที่ผู้คนหลับใหลมีเพียงความเงียบสงัดจนได้ยินเสียงสายลมดังหวีดหวิวหอบไอชื้นจากแม่น้ำและเสียงคลื่นซัดสาดกระทบโป๊ะเรือเบาๆแสงไฟสว่างจ้าจากเสาไฟสูงสาดส่องบนลานพื้นกว้างใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยตู้คอนเทนเนอร์ ตั้งเรียงรายซ้อนกันราวกำแพงขนาดยักษ์ เงาดำมืดของตู้ทับซ้อนช่วยอำพรางร่างเจ้าหน้าที่ซึ่งกำลังแอบสังเกตการณ์พวกมันจากมุมอับ“พวกมันนัดที่นี่จริงๆ ด้วยผู้กอง” จ่าวิชิตกระซิบกระซาบบอกเมื่อเห็นแก๊งพยัคฆ์ทมิฬเดินมายังจุดนัดหมายคนเหล่านั้นแต่งตัวโทนดำสีเดียวกับแม่น้ำยามค่ำคืน ใบหน้าเหี้ยมเกรียม ดุดัน บางคนมีรอยแผลเป็นตามตัวบ่งบอกถึงประวัติอันโชกโชนด้านอาชญากร มีปืนสั้นเหน็บด้านหลังเพิ่มความโหด“จ่า อย่าลืมเก็บหลักฐาน” โชคดีที่พวกหล่อนมาทันเวลา“เราควรจะโทรบอกเรื่องนี้กับสารวัตรดีไหมครับผู้กอง พวกเรามากันแค่สามคนคงสู้ไม่ไหวแน่” หมวดปัญณวิชญ์หันมามองหน้าหล่อนด้วยความกังวลฉายชัด“ดีเหมือนกัน งั้นนายโทร.ขอกำลังเสริมจากทีมหมวดวัฒน์ทีนะ อย่าลืมเรียกทีมพยาบาลฉุกเฉินมาด้วยบอกเลยว่าด่วนมาก” มันมีกันตั้งเกือบยี่สิบคน พวกเธอมีแค่นี้คงยากที่จัดการกับพวกมันทั้งหมด“ได้ครับ
더 보기
ปะทะ 2
“แต่หมวดจะไปคนเดียวจริงๆ เหรอครับ” ปัณณวิชญ์มีสีหน้าลำบากใจกับคำสั่งของผู้กองสาว เพราะพวกตนกำลังไม่พอที่จะต่อกรแก๊งพยัคฆ์ทมิฬ แถมกลุ่มมาเฟียแก๊งนี้ยังพกอาวุธปืนทุกคน แม้ผู้กองนารันจะเก่งกาจ มากความสามารถแค่ไหนคงไม่อาจเอาชนะชายฉกรรจ์นับสิบพร้อมจับกุมแก๊งพยัคฆ์ทมิฬทั้งหมดได้แน่ จะรอกำลังเสริมก็คงไม่ทันการณ์“เราไม่มีเวลาแล้ว เอาตามนี้แล้วกัน” ปัง จบประโยคนารันเล็งวิถีกระสุนไปด้านหลังของหมวดปัณณวิชญ์ที่มีปลายกระบอกปืนเล็งมาด้านนี้พอดี หมวดหนุ่มใจหล่นวูบ ถ้าหากผู้กองนารันไม่ช่วยตนไว้ เขาคงได้เอาชีวิตมาทิ้งที่นี่แล้วจริงๆ เขาติดหนี้บุญคุณผู้กองสาวไม่รู้กี่ครั้งแล้ว“รับทราบ” หมวดรับคำทันทีเสียงปืนก้องสะท้อนผนังเหล็กปัณณวิชญ์ยิงสกัดฝ่าดงกระสุนออกไป นารันก็ออกตัววิ่งไปทันทีเสียงดังของปืนยังคงไล่ตามหลังมาไม่ลดละแต่นารันยังคงโชคดีวิ่งหลบหลีกซ่อนตัวไปกับความมืดมิดและมุมลับตาของตู้คอนเทนเนอร์ใหญ่“หยุด วางของกลางและยกมือขึ้น” ก่อนที่กลุ่มมาเฟียจะขึ้นรถตู้หนีไปนารันก็ตะโกนสั่งเสียงเข้ม“แม่งเอ๊ย” ฉัตรตฤนสบถหัวเสีย อุตส่าห์วิ่งออกมากำลังจะขึ้นรถหนีแล้วแท้ๆ ตำรวจยังเสือกวิ่งตามเขาทันอีก“กูไม่อย
더 보기
ความตาย
บทที่3ปัง ปัง ปังพอหล่อนลั่นไกใส่ฉัตรตฤน ลูกตะกั่วจากลูกน้องของเขาที่ยืนล้อมหน้าหลังหล่อนไว้ก็พุ่งเข้าร่างเธอทันทีร่างในเครื่องแบบทรุดฮวบลงกับพื้น ความร้อนผะผ่าวจากลูกตะกั่วแผ่ซ่าน กลิ่นไหม้และคาวเลือดคละคลุ้งเข้าจมูก เลือดสีแดงเข้มทะลักราวท่อน้ำรั่ว แต่ที่น่าเจ็บใจคือ อีกฝ่ายแทบไม่เป็นอะไร โดนเพียงกระสุนถาก เพราะลูกน้องกระชากตัวออกทันเข่าข้างหนึ่งกระแทกพื้นอย่างรุนแรง ส่วนอีกข้างชันขึ้นพยุงตัวเองไว้มั่น ปลายกระบอกปืนคำยันพื้นประคองร่างไม่ให้ล้มลงไปกับพื้นดิน ร่างกายเธอสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดแต่ยังคงแสดงออกด้วยจิตใจที่เข้มแข็งหล่อนถูกยิงที่ต้นแขนและน่องข้างซ้าย ยังดีที่พอหล่อนได้รับบาดเจ็บ กลุ่มคนร้ายก็หยุดยิงทว่ายังคงหันปลายมัจจุราชมายังเธอไม่ละเว้นนารันสูดลมหายใจเข้าออกลึก ใบหน้าแสดงความเจ็บปวดออกมาอย่างห้ามไม่ได้ แต่กระนั้นเธอก็ยังคงไม่ร้องขอชีวิตและไม่ยอมแพ้ มือที่จับปืนยังคงกระชับมั่นแม้ร่างกายจะสั่นน้อยๆ เพราะเลือดที่ยังคงหลั่งทะลักไม่มีท่าทีจะหยุด“นั่นเธอจะตายไหมคะ” เสียงหวานหูของสตรีที่หล่อนไม่คาดคิดว่าจะได้ยิน ณ ที่แห่งนี้ดังขึ้นเรียกสติ นารันเงยหน้าขึ้นมามองที่มาของ
더 보기
น่าเสียดาย
ปัง ปังจ่าวิชิตลั่นไกไปตามกลุ่มคนร้ายขณะวิ่งเข้ามาหาผู้กองนารันเมื่อปิดงานเสร็จชยพลก็หันหลังเดินขึ้นรถ กลุ่มคนร้ายก็แตกซ่านหาที่หลบซ่อนเพราะตำรวจกำลังมาทางนี้ทิ้งไว้แต่ร่างตำรวจสาวในชุดเครื่องแบบสีดำสนิทเปียกชุ่มไปด้วยเลือดนอนคว่ำหน้าอย่างน่าอนาถากับดินแข็งๆก่อนลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะสิ้นสุด เธอรวบรวมพลังสาบานกับตัวเองในใจอย่างแน่วแน่ราวกับเสียงกระซิบจากนรก“ถ้าพระเจ้ามีจริง ขอให้ฉันได้กลับมา แก้แค้นพวกแกอย่างสาสม ลิ้มรสการถูกหักหลังแบบที่ฉันเจอ นารันคนนี้ขอสาบาน”ดวงตาเธอปิดลงอย่างช้าๆ ความดำมืดเข้าปกคลุม หลงเหลือไว้แต่กลิ่นอายแห่งความอาฆาตแค้นที่คุกรุ่น รอวันฟื้นคืนเพื่อล้างแค้นพวกมันอย่างที่สาบานไว้ด้วยชีวิตและวิญญาณ“ผู้กอง ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลมาที่นี่ที” ร่างที่ไร้วิญญาณถูกประคองขึ้นด้วยจ่าวิชิต หมวดปัณณวิชญ์ที่บาดเจ็บที่ต้นขาเดินกระเผกๆ ตามมาทีหลังเห็นภาพเบื้องหน้าก็เข่าทรุดลงกับพื้น จ่าวิชิตใช้นิ้วอังจมูกหญิงสาวราวกับมีความหวังลึกๆ ว่าเธอยังคงมีลมหายใจอยู่มีเพียงสายลมเย็นเยือกพัดผ่านจนสองตำรวจหนาวเย็นยะเยือกเข้ากระดูก วิชิตเชื่อเรื่องปาฏิหาริย์มาโดยตลอดแต่มันน่าเศร้าที่มันไ
더 보기
ร่างใหม่
บทที่ 4มุกพิชชาพาร่างอ่อนระโหย ระหงเดินสะเปะสะปะไปยังห้องน้ำ ใบหน้าเธอซีดเซียว ริมฝีปากแห้งแตกเหมือนกระดาษ ดวงตาพยายามปรือมองทางข้างหน้า หล่อนมีไข้สูง กินยานอนพัก แต่กลางดึกรู้สึกปวดปัสสาวะ จึงจำใจลุกจากเตียงไปยังห้องน้ำซึ่งไม่ไกลนักขณะที่ทำธุระและล้างมือ เธอก็พลัดลื่น ร่างที่ยืนไม่มั่นคงเป็นทุนเดิมล้มไปทางด้านหลังอย่างจัง หัวกระแทกขอบอ่างล้างหน้า สติครั้งสุดท้ายที่หล่อนรับรู้คือเพดานห้องน้ำ แล้วภาพค่อยๆ มืดลง ก่อนที่วิญญาณจะถูกกระชากออกไปผ่านไปกี่นาทีกี่ชั่วโมงไม่อาจรู้ จนกระทั่งมีคนมาพบร่างเธอนอนกองบนพื้นห้องน้ำ“ว้าย คุณพราว มาทำอะไรตรงนี้คะ” กิ่ง พี่เลี้ยงวัยใกล้สี่สิบร้องตกใจ ขณะเดินค้นหาเจ้านายจนพบมุกพิชชานอนเป็นลมในห้องน้ำกิ่งพยายามพยุงร่างอ่อนปวกเปียกของเจ้านายขึ้นเตียงอย่างยากลำบาก คืนนี้เธอมานอนเฝ้าเพราะผู้เป็นเจ้านายไข้ขึ้นสูง ทว่าเมื่อครู่ปวดเบาจึงลงไปเข้าห้องน้ำที่ชั้นล่างสำหรับแม่บ้านจึงไม่รู้ว่าเจ้านายสาวก็อยากเข้าห้องน้ำเหมือนกันพี่เลี้ยงวางเรือนร่างผอมแห้งลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม แล้วถอนหายใจด้วยความเหนื่อย เธอเกลี่ยปอยผมที่ปกคลุมใบหน้าออก แล้วไล่สายตาตรวจดูบาดแผลต
더 보기
ไม่ขอเป็นศัตรูกับภีมวัจน์
ท่าเรือขนส่งสินค้าระหว่างประเทศแห่งหนึ่งในภาคตะวันออก ตู้คอนเทนเนอร์เรียงซ้อนเหมือนกำแพงบนลานกว้าง ทำให้พื้นที่ดูคับแคบลงภีมวัจน์ยืนนิ่ง มือหนึ่งถือมวนบุหรี่ที่เผาไปแล้วมากกว่าครึ่ง อีกมือหนึ่งล้วงกระเป๋า ส่วนมืออีกข้างล้วงกระเป๋า ใบหน้านิ่งสงบ หากมองจากไกลๆ กิริยาท่าทางของเขาเหมือนดูผ่อนคลายแต่ใครจะไปรู้เท่าชายคนที่นั่งคุกเข่าตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวตรงหน้านี้วันชัยก้มหน้ามองพื้น สองมือถูกมัดไพล่หลัง เขาปล่อยให้น้ำตาไหลลงเงียบๆ อย่างจนปัญญาและกลัวตาย ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองเจ้านายหนุ่มที่มีแววดุดันดุจฆ่าผู้คนได้เพียงแค่สบตาแม้เขาคนนั้นจะไม่ได้เอ่ยหรือพูดอะไรแต่บรรยากาศชวนอึดอัดและชวนขนหัวลุกราวกับคนตรงหน้าเป็นภูตผีปีศาจก็ไม่ปานแถมยังถูกบอดี้การ์ดฝีมือดีอีกห้าคนล้อมเขาไว้ประหนึ่งถูกขังคุกด้วยกำแพงมนุษย์“ทำไมไอซ์ เฮโรอีนถึงมาอยู่ในคลังสินค้าล็อตนี้ เตือนแล้วไม่ฟังสินะ” หากน้ำเสียงเย็นเยือกแช่แข็งคนฟังได้ ตอนนี้วันชัยคงแข็งค้างไปทั้งตัว ฟันหน้ากระทบกันดังกึกๆ วันชัยร้องไห้ปล่อยโฮอย่างไม่นึกอาย เขาไม่น่าฆ่าตัวตายด้วยการทำเรื่องแบบนี้เลย ไม่น่าเลย วันชัยได้แต่คร่ำครวญนึกเสียใจกับการ
더 보기
หล่อนเป็นใคร
บทที่ 5ภายในห้องโถงของบ้านชั้นล่าง“หล่อนเป็นใคร มาที่นี่ทำไม” เสียงแหลมสูงตะโกนถามหญิงสาวแต่งตัวเซ็กซี่ เดรสสั้นเสียจนน่าหวาดเสียว ใบหน้าหล่อนแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะ วาวาได้แต่คิดคำนวณว่าหล่อนต้องใช้สำลีกี่แผ่นถึงจะเช็ดเครื่องสำอางออกหมด “แล้วหล่อนล่ะเป็นใคร” ฟางแก้วไม่ยอมแพ้ ถามอีกฝ่ายกลับ หล่อนใช้สายตาสำรวจผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่เกรงใจแล้วเบะปากมองบน ก็เป็นแค่เด็กเอ็นเหมือนกัน แต่เสือกมาถามเธอราวกับเป็นเมียเจ้าของบ้าน“ฉันเป็นใครแล้วทำไมจะต้องแจ้งให้หล่อนทราบ” วาวากอดอกเชิดใบหน้าขึ้น หัวเราะเสียงดังราวกับเป็นเรื่องตลกขบขัน“คนอะไรหัวเราะได้น่าเกลียดมาก เหมือนคนไม่เต็ม” ฟางแก้วเหมือนคนถูกหยามเลยตอบกลับเจ็บแสบไม่แพ้กันเสียงโหวกเหวกของแขกสาวทั้งสองในห้องรับแขก ดังลั่นจนเหล่าแม่บ้านต้องออกมามองด้วยความหวาดหวั่น ไม่กล้าเข้ามาห้ามศึกเพราะกลัวจะโดนลูกหลง แต่ละนางก็ดูแรงใช่ย่อยจะห้ามไม่ให้เข้าบ้านก็ไม่ได้เพราะพวกหล่อนอ้างว่ามาเรื่องงาน มีเอกสารครบทุกอย่างจึงได้แต่ปล่อยมาให้นั่งรอคุณภูสิงห์ยังห้องนี้ ไม่คิดว่าพวกเธอจะทะเลาะกันเอง“น่าเกลียดเหรอ แกสิน่าเกลียดมาเร่ขายให้ผู้ชายถึงบ้
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status