ログイン"ดิฉัน...ท้องค่ะ" “เรื่องนี้มีทางออกสองทาง คุณเลือกเอาเอง…” ในโลกของชายคนนั้น ขวัญข้าวเป็นเพียงเงาที่ไม่มีตัวตนมาโดยตลอด ในเมื่อเขามองลูกในท้องเป็น”ปัญหาที่ต้องกำจัด”… 'หนีไปให้สุดขอบโลกเลยขวัญข้าว...แต่เธอไม่มีวันหนีฉันพ้น'
もっと見るวันสำคัญมาถึง วันที่แตกต่างจากทุกวันที่ผ่านมาในคฤหาสน์เตโชบวรเดช ไม่มีการประชุมเคร่งเครียด ไม่มีการเคลื่อนไหวของหน่วยอารักขาที่น่าพรั่นพรึง มีเพียงความวุ่นวายเล็กๆ ของการเตรียมงานเฉลิมฉลองที่เป็นส่วนตัวที่สุดสวนสวยสไตล์ยุโรปของคฤหาสน์ ถูกอาบไล้ด้วยแสงแดดอบอุ่นยามบ่าย ท้องฟ้าสีครามสดใส ไร้เมฆบดบัง ล
ค่ำคืนนั้นหลังจากอคินและไอรินหลับใหลอยู่ในห้องเนอสเซอรี่ภายใต้การดูแลของพี่เลี้ยงที่ไว้วางใจได้ ลูเซียโน่เดินเข้ามาหาขวัญข้าวที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ ในห้องนั่งเล่นส่วนตัวที่ถูกจัดไว้สำหรับครอบครัว บรรยากาศผ่อนคลายและอบอุ่น แตกต่างจากความตึงเครียดในห้องทำงาน หรือความหรูหราแต่ไร้ชีวิตชีวาของ
หนึ่งปีผ่านไปราวกับพายุที่ค่อยๆ สงบลง หลังจากการปะทะกันอย่างรุนแรงทั้งภายนอกและภายใน โลกภายนอก คลื่นใต้น้ำที่เกิดจากการโจมตี LTA Group ถูกจัดการด้วยกลยุทธ์ใหม่ ลูเซียโน่ไม่ได้สั่งฆ่า ไม่ได้จุดไฟสงคราม แต่ใช้ 'สงครามเย็น' ที่ซับซ้อนกว่า ทั้งกฎหมาย การเงิน ข้อมูล และการเจรจาเบื้องหลังค่อยๆ บีบคั้นแล
สัมผัสแผ่วเบาของมือเล็กที่วางทาบบนมือตนเองยังคงอุ่นซ่าน คำขอร้องที่หนักแน่นแต่สั่นเครือของขวัญข้าว 'อย่ากลับไปเป็นคนเดิมเลยนะคะ เพื่อลูกของเรา เพื่อครอบครัวของเรา' ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท มันคือเสียงที่ทรงพลังยิ่งกว่าเสียงระเบิดใดๆ ที่ลูเซียโน่เคยได้ยิน คือเสียงที่สามารถหยุดยั้งมังกรที่กำลังจะพ่นไฟ
หลังจากวินาทีที่บริสุทธิ์และเปราะบางนั้น พยาบาลได้ขออนุญาตนำทารกแฝดทั้งสองกลับไปยังตู้ปรับอุณหภูมิเพื่อเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิดอ้อมแขนของลูเซียโน่ว่างเปล่าอีกครั้ง แต่ความอุ่นและน้ำหนักของชีวิตใหม่ยังคงติดตรึงอยู่ที่แขนทั้งสองข้าง กลิ่นหอมสะอาดของทารกยังคงอวลอยู่ที่ปลายจมูกประธานหนุ่มยืนนิ่งอยู่กลา
เสียงร้องไห้ของทารกแฝดที่ดังประสานกันจากหลังบานประตู คือเสียงที่กระชากลูเซียโน่ออกจากห้วงนรกแห่งความตื่นตระหนก ชายหนุ่มยังคงนั่งพิงผนัง ก้มหน้า ปล่อยให้น้ำตาแห่งการปลดปล่อยไหลรินอย่างเงียบงันเสียงกลไกล็อกดังขึ้นอีกครั้งคลิกบานประตูสีขาวบานเดิมเปิดออก คราวนี้ไม่ใช่การไล่ แต่คือการอนุญาต พยาบาลคนหน
บรรยากาศภายในห้องผ่าตัด ตรงข้ามกับโถงทางเดินที่เงียบสงัดด้วยความตึงเครียด ภายในห้องผ่าตัดชั่วคราวแห่งนี้คือสมรภูมิที่แท้จริงเสียงสัญญาณชีพอิเล็กทรอนิกส์ที่ลูเซียโน่ได้ยินจากด้านนอกนั้น ดังระงมอยู่ในห้องนี้เหมือนเสียงไซเรนเตือนภัย นายแพทย์อาวุโส ผู้ที่ตะคอกใส่ประธานหนุ่มไปก่อนหน้า กำลังบัญชาการทีมแพ
เสียงกลไกล็อก 'คลิก' ที่ดังขึ้นเมื่อครู่ ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท บานประตูสีขาวบานนั้นปิดสนิท ตัดขาดลูเซียโน่ออกจากโลกทั้งใบของตนเองร่างสูงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สันชาตญาณดิบสั่งให้พังประตูบานนั้นเข้าไป มือแกร่งยกขึ้น จิตใจส่วนที่ยังเป็นมาเฟียคำรามสั่งให้ทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า แต่เสียงสัญญาณชีพที่ดั
レビュー