หนี้วิวาห์ปรารถนา

บทนำ

“หน้าตารูปร่างแบบนั้น ฉันกระเดือกไม่ลงหรอก ลิลลี่ไม่ต้องเป็นห่วง ธุรกิจที่บ้านกลับมาดีได้เมื่อไหร่ก็เอาเงินมาใช้หนี้พวกเขา ทุกอย่างมันก็จบแล้ว”

เท้าที่กำลังจะก้าวไปหาชะงัก หลังได้ยินประโยคของชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนหันหลังให้ อีกฝ่ายกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคนที่สำคัญในชีวิตของเขา ถึงขั้นเหยียดให้ปลายสายฟัง

นิสราถึงกับเผลอกำมือจนเล็บจิกบนเนื้อ ปากเม้มอย่างข่มอารมณ์ จ้องมองแผ่นหลังกว้างนั้นอย่างแค้นเคือง

ผู้ชายที่นอกจากหน้าตาดีราวเทพบุตร แต่มีเรือนร่างสูงสง่าและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้ออย่างคนที่ดูแลตัวเองอย่างดี

เขาอยู่ในชุดเชิ้ตขาวสะอาดพอๆ กับผิวกาย และใส่กางเกงสแลกซ์สีเทา รองเท้าคัทชูสีดำเงาวับ

แน่นอนทุกอย่างบนเรือนกายเขานั้นล้วนเป็นแบรนด์เนมด์ นับรวมกับนาฬิกาบนข้อมือซ้ายก็หลายล้าน

ตามประสาคนสถานะสังคมที่เรียกตัวเองว่าไฮโซฯ มีธุรกิจครอบครัวที่มูลค่านับหมื่นล้าน แต่ความร่ำรวยนั้นก็เป็นเพียงตัวเลข ที่บางครั้งก็ขึ้นๆ ลงๆ ตามสภาพคล่องทางธุรกิจ

และตอนนี้สภาพการเงินของครอบครัวอีกฝ่าย ไม่สู้ดีนัก จนเกิดการยืมเงินหลักร้อยล้านจากครอบครัวเธอ ซึ่งเป็นเพียงชาวไร่ชาวสวน ที่มีที่ดินจากมรดกครอบครัวหลายพันไร่

การกู้ยืมครั้งนี้ ไม่มีดอกเบี้ย แต่มีเงื่อนไขเพียงข้อเดียวคือกรรณ อภิรัชไพศาล ไฮโซฯ หนุ่มหล่อจากครอบครัวผู้ดีเก่า และทายาทเจ้าของอสังหาริมทรัพย์อันดับต้นของเมืองไทย ซึ่งเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัว ต้องแต่งงานกับนิสรา ใกล้พระจันทร์ ลูกสาวคนเดียวของบ้านไร่ใกล้พระจันทร์

ลูกสาวบ้านอื่น แต่งงานได้สินสอด แต่บ้านนี้นอกจากไม่ได้สินสอดแล้วยังให้เงินครอบครัวสามียืมหลักร้อยล้าน แบบไม่มีดอกเบี้ย เพราะความหน้ามืดตามัวอยากครอบครองกรรณของนิสรานั่นเอง เงื่อนไขการแต่งงานจึงเกิดขึ้น

พิธีแต่งงานจึงเป็นไม่ได้เปิดเผยกับคนภายนอก มีแค่การจดทะเบียนสมรสกันเงียบๆ แล้วร่วมรับประทานอาหารกลางวันด้วยกันของสองครอบครัว

หลังจดทะเบียนเรียบร้อย กรรณเอ่ยขอตัวมาคุยโทรศัพท์ในสวนหลังบ้าน และเธอถูกมารดาของเขาให้มาเรียกอีกฝ่ายไปกินมื้อเที่ยง

จึงได้บังเอิญได้ยินอีกฝ่ายคุยโทรศัพท์กับคนสำคัญ

ยอมรับคำพูดของเขาทำให้โกรธ จนนิสราอยากฉีกทะเบียนสมรสที่เพิ่งจดไปไม่กี่ชั่วโมงทิ้ง แต่มันก็ทำได้แค่คิด

เพราะสุดท้ายแต่งงานที่เกิดขึ้นก็เกิดจากการความคิดของเธอเอง ที่หวังจะครอบครองกายและใจของเขา

ก็แหงสิ หน้าตารูปร่างเหมือนพระเจ้าลำเอียงแบบนั้น เจอเขาครั้งแรกตั้งแต่ยังเด็ก ก็ชอบแล้ว แต่ก็เป็นไปแบบเด็กผู้หญิงชอบเด็กผู้ชายหน้าตาดีและสุภาพ เพราะมารดาของเขาและเธอไปมาหาสู่กันประจำ มีช่วงห่างหายไปเพราะเขาไปเรียนต่อเมืองนอก และกลับมาเมืองไทยหลังจบปริญญาตรี

นิสราจึงมีโอกาสได้เจอเขาอีกหลายครั้ง ยามไปเยี่ยมมารดาอีกฝ่ายที่บ้าน และตกหลุมรักเขาอย่างจริงจัง

จนสุดท้ายยินยอมและยินดีอย่างยิ่งที่จะได้แต่งงาน จดทะเบียนสมรสเป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของเขา

แม้ว่าแต่งกันแล้ว ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน พราะกรรณกำลังจะไปเรียนต่อปริญญาโทที่อเมริกา ขณะที่เธอเองก็ยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย กำลังจะขึ้นปีที่สาม

แต่ตอนนี้ถึงแม้จะหลงรักรูปกายของเขาแค่ไหน แต่คำดูถูกในหน้าตารูปร่างของเธอ ก็ทำให้เธอตระหนักถึงความจริงว่า

เขามันก็ผู้ชายปากร้ายคนหนึ่งเท่านั้น!

สักวันเธอจะทำให้เขาเสียใจ!

สักวัน สักวันเถอะ!

แม้ไม่รู้วันไหนก็ตาม มีโอกาสเมื่อไหร่จะทำให้เขาเจ็บใจเหมือนที่เธอเป็นอยู่ในตอนนี้

เธอยืนจ้องแผ่นหลังตึงและไหล่กว้างนั้นอยู่ชั่วครู่ ในขณะที่เขาคุยโทรศัพท์กับคนสำคัญ ที่มารดาของเขาเคยบอกกับเธอ ตอนที่เจอหญิงสาวคนนั้นที่บ้านของเขาว่าลิลลี่เป็นแค่เพื่อนสนิทของกรรณเท่านั้น

เพื่อนแนบสนิทล่ะไม่ว่า!

คิดแค้นเคืองอยู่ชั่วครู่ จากนั้นนิสราก็ไม่หมุนตัวเดินไปจากตรงนั้นทันที

เดินเข้าบ้านที่ทุกคนกำลังรวมตัวกันกินมื้อเที่ยง ในห้องโถงของบ้าน ซึ่งนอกจากพ่อแม่กับพี่ชายเธอก็มีพ่อแม่ของฝ่ายเจ้าบ่าวเท่านั้น

“หนูนิส แล้วพี่เขาล่ะ” นุชจรี มารดาวัยห้าสิบต้นๆ แต่ใบหน้ารูปร่างอ่อนกว่าวัยเหมือนคนวัยสี่สิบต้นๆ ถามขึ้น เมื่อไหว้วานให้นิสราไปตามลูกชายที่ออกไปคุยโทรศัพท์ให้มากินข้าว

“หนูไม่เจอค่ะ ไม่รู้พี่เขาเดินไปไหน” เธอคิดว่านี่น่าจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุด

“อ๋อ ไม่เป็นไร หิวก็คงเดินมากินเอง เราไปกินกันก่อนเถอะ”

“คุณป้าตามสบายเถอะ หนูไม่หิว แต่ง่วง เพราะตื่นเช้า หนูขอตัวไปงีบก่อนนะคะ”

“อ๋อ งั้นตามสบายนะ”

“ค่ะ” กำลังจะเดินขึ้นชั้นบน แม่ก็ร้องเรียก

“นิส ไม่กินข้าวก่อนเหรอ”

“หนูไม่หิว แต่ง่วงมาก ขอไปงีบก่อน”

“ตามใจ แต่อย่าหลับล่ะ เพราะต้องรอส่งแขกกลับก่อน” แม่ของเธอสั่งน้ำเสียงจริงจัง

""""""""""""""