ท่านโหวข้าไม่หย่า

หลินเสี่ยวเยว่เบิกตาโพลง มองเพดานไม้แกะสลักลวดลายโบราณเหนือศีรษะด้วยความมึนงง กลิ่นกำยานจางๆ ลอยแตะปลายจมูก พร้อมเสียงกระซิบแหลมเล็กข้างหูที่ฟังแล้วชวนให้หงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก"เสี่ยวเยว่ มัวเหม่ออะไรอยู่ รีบขนก้อนทองกับเครื่องประดับหยกพวกนี้ใส่ถุงผ้าเร็วเข้าสิ บัณฑิตจางรอเจ้าอยู่ที่ประตูหลังจวนแล้วนะ"เสี่ยวเยว่หันขวับไปตามเสียง ก่อนจะพบหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดฮั่นฝูสีชมพูอ่อน กำลังกุลีกุจอหยิบเครื่องประดับบนโต๊ะใส่ห่อผ้าอย่างลับๆ ล่อๆ‘สวี่หลาน’ทันใดนั้น ความทรงจำมากมายก็ประเดประดังเข้าสู่สมองจนหลินเสี่ยวเยว่แทบตั้งตัวไม่ทันนี่มันนิยายจีนโบราณเรื่อง ‘ลิขิตรักจวนโหว’ ที่นางเพิ่งอ่านจบไปเมื่อคืนชัดๆส่วนร่างที่นางกำลังอาศัยอยู่ในตอนนี้ก็คือ ‘หลินเสี่ยวเยว่’ ภรรยาพระราชทานผู้โง่เขลาของท่านโหว นางหลงเชื่อคำยุยงของสวี่หลาน เพื่อนรักดอกไม้ขาวจอมเสแสร้ง จนคิดหอบสมบัติหนีตามบัณฑิตยากจนที่ตนหลงใหลและจุดจบในนิยายก็คือ หลังหลินเสี่ยวเยว่หนีออกจากจวนได้ บัณฑิตจางกลับกวาดเงินทองทั้งหมดแล้วทอดทิ้งนางอย่างไม่ไยดี ขณะที่สวี่หลานรีบนำเรื่องนี้ไปบอกท่านโหว สุดท้ายหลินเสี่ยวเยว่ถูกจับกลับมารับโท

"ทหาร!" เซี่ยอวิ๋นเฉิงไม่คิดเสียเวลาฟังคำแก้ตัวแม้แต่น้อย"ลากสตรีผู้นี้ออกไปจากจวนโหว หากนางกล้าเหยียบเข้ามาในเขตจวนแห่งนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว ให้จับส่งศาลอาญาในข้อหาบุกรุกและก่อความวุ่นวายในจวนขุนนาง""ท่านโหว! ไม่นะเจ้าคะ เสี่ยวเยว่ ช่วยข้าด้วย"สวี่หลานถูกทหารสองนายหิ้วปีกขึ้นจากพื้น ก่อนลากตัวออกไปทั้งน้ำตา เสียงกรีดร้องโวยวายค่อยๆ ห่างออกไปจนเงียบสนิทถูกลากออกจากจวนเป็นครั้งที่สองในเวลายังไม่พ้นหนึ่งวันหลินเสี่ยวเยว่ได้แต่มองตามพลางส่ายหน้า‘เหตุใดต้องลำบากตัวเองเช่นนี้ด้วยนะ’เมื่อความวุ่นวายสงบลง นางจึงค่อยๆ คลายมือออกจากแขนของเซี่ยอวิ๋นเฉิง ก่อนเงยหน้าส่งยิ้มหวานให้อย่างประจบประแจง"ขอบพระคุณท่านพี่มากนะเจ้าคะที่ปกป้องข้า ท่านพี่ช่างดียิ่งนัก สมแล้วที่เป็นสามีประเสริฐอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน"เซี่ยอวิ๋นเฉิงก้มมองแขนข้างที่เพิ่งถูกนางปล่อยความรู้สึกว่างเปล่าแปลกๆ ผุดขึ้นในใจเพียงชั่วครู่ ก่อนเจ้าตัวจะรีบกดมันลงแล้วปรับสีหน้าให้เรียบตึงดังเดิม"อย่ามาประจบข้า แล้วเรื่อง ‘รูปวาด’ ของบัณฑิตจางนั่นเล่า"หลินเสี่ยวเยว่กะพริบตาปริบๆเซี่ยอวิ๋นเฉิงหมุนตัวกลับมาจ้องหน้านางเต็มตา น้ำเส

หลินเสี่ยวเยว่หมุนตัวกลับมา คราวนี้รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป เหลือเพียงแววตาจริงจังและมั่นคงนางเดินตรงเข้ามาหาเขาโดยไม่หวั่นเกรงสีหน้าเย็นชานั้นแม้แต่น้อย ก่อนคว้ามือใหญ่ของเซี่ยอวิ๋นเฉิงมากุมไว้แน่นฝ่ามือของนางอุ่นจัด อุ่นเสียจนหัวใจของเขากระตุกวูบ"ฟังข้าให้ดีนะเจ้าคะ ท่านโหว" หลินเสี่ยวเยว่สบตาเขาตรงๆ ก่อนเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ"ชีวิตนี้ข้าเป็นคนของท่านโหว ตายไปก็เป็นผีของจวนโหว ใครหน้าไหนอยากจะหย่าก็หย่า แต่ข้า หลินเสี่ยวเยว่... ไม่-หย่า-เด็ด-ขาด"เซี่ยอวิ๋นเฉิงนิ่งอึ้ง หัวใจในอกซ้ายพลันกระแทกแรงอย่างไม่มีสาเหตุ‘ตายไปก็เป็นผีของจวนโหว...’ถ้อยคำเพียงไม่กี่คำกลับดังวนเวียนอยู่ในหัวจนเขาไม่อาจสลัดทิ้งได้"เจ้า..." เซี่ยอวิ๋นเฉิงเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนถามเสียงเบาลง"เจ้าไม่ได้รักบัณฑิตจางผู้นั้นแล้วหรือ"หลินเสี่ยวเยว่เลิกคิ้ว"เจ้าเต่าซื่อบื้อนั่นน่ะหรือเจ้าคะ"นางแค่นเสียงในลำคอ ก่อนขยับเข้าใกล้สามีอีกนิด จนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ"เทียบกับท่านพี่แล้ว เขาเป็นเพียงเศษฝุ่นริมทาง สามีข้าทั้งหล่อเหลา ทั้งมีอำนาจ สายตาคมกริบ รูปร่างสูงสง่า แข็งแรงกำยำถึงเพียงนี้ ข้าจะทิ้งทองคำแท้ไปคว้าก้อ

เซี่ยอวิ๋นเฉิงส่ายหน้าเบาๆ หากนางยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าคนที่หนีไปไหนไม่รอด อาจไม่ใช่นางเสียแล้วข่าวคราวเรื่องความสมานฉันท์ภายในจวนโหวแพร่ไปเข้าหู ‘เซี่ยไท่ฮูหยิน’ และ ‘อดีตท่านโหว’ บิดามารดาของเซี่ยอวิ๋นเฉิง ซึ่งก่อนหน้านี้หนีความวุ่นวายไปพักใจและบำเพ็ญศีลอยู่ที่อารามหลวงบนยอดเขาเมื่อได้ยินว่าหลินเสี่ยวเยว่ผู้เคยเอาแต่สร้างเรื่อง จู่ ๆ กลับเปลี่ยนนิสัย ดูแลจวนเป็นระเบียบ แถมยังสนิทสนมกับลูกชายของตนขึ้นมา ผู้เฒ่าทั้งสองก็แทบนั่งไม่ติด รีบเดินทางกลับจวนโหวทันทีในอดีต หลินเสี่ยวเยว่คนเดิมขึ้นชื่อเรื่องความเย่อหยิ่ง เอาแต่ใจ และไร้กาลเทศะ จนพ่อแม่สามีระอาและไม่ชอบหน้าลูกสะใภ้ผู้นี้อย่างยิ่งดังนั้นทันทีที่กลับถึงจวน เสียงเข้มงวดของไท่ฮูหยินก็ดังลั่นมาจากหน้าเรือนใหญ่"เหอะ! ข้ากลับมาคราวนี้ จะดูว่าสตรีไร้ยางอายผู้นั้นกำลังคิดก่อเรื่องอะไรอีก"หญิงชราผู้มีสีหน้าเคร่งขรึมในอาภรณ์หรูหราก้าวฉับ ๆ เข้ามาภายในเรือน โดยมีอดีตท่านโหวผู้เป็นสามีถือไม้เท้าเดินตามหลังมาติดๆหลินเสี่ยวเยว่ซึ่งเตรียมตัวรับศึกอยู่ก่อนแล้ว นั่งรออยู่ในห้องโถงด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ทันทีที่เห็นพ่อแม่สามี นางไม่เปิดโอ

เขาถูมือไปมา พลางชะเง้อมองเข้าไปทางกำแพงทันใดนั้นตึก ตึก ตึกเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากรอบทิศบัณฑิตจางชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ แข็งค้างเมื่อหันไปมอง เขากลับไม่เห็นหลินเสี่ยวเยว่หรือถุงเงินอย่างที่หวัง แต่เป็นทหารร่างกำยำในชุดเกราะนับสิบคนที่ค่อยๆ เดินออกมาปิดล้อมเขาเอาไว้ทุกด้านด้านหลังเหล่าทหาร ร่างสูงสง่าของเซี่ยอวิ๋นเฉิงก้าวออกมาช้าๆใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาจนน่าหวาดหวั่น"ทะ... ท่านโหว" บัณฑิตจางหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนยวบจนทรุดลงกับพื้นทันที"ท่านโหว เข้าใจผิดแล้วขอรับ ข้าเพียง...""บังอาจข่มขู่ภรรยาข้า เรียกเงินจากนาง แล้วยังกล้ามาดักซุ่มอยู่หลังกำแพงจวนของข้า" น้ำเสียงของเซี่ยอวิ๋นเฉิงเย็นเยียบเสียจนคนฟังขนลุก"ท่านโหว ข้าไม่ได้""จับตัวมัน" คำสั่งสั้นๆ ทำให้ทหารกรูกันเข้าหาทันที"ไม่นะ ปล่อยข้า เสี่ยวเยว่ เสี่ยวเยว่ช่วยข้าด้วย"บัณฑิตจางพยายามดิ้นหนี ทว่าเมื่อขัดขืนก็ถูกทหารกดลงกับพื้นเสียจนหมดสภาพ"อ๊าก ข้ายอมแล้ว อย่าตี อัก!" เสียงร้องโหยหวนดังลั่นบริเวณกำแพงหลังจวน ไม่นานนัก บัณฑิตจางก็ถูกควบคุมตัวในสภาพหน้าตาบวมช้ำ เสื้อผ้ายับยู่ยี่ ก่อนถูกลากส่งศาลอาญาเพื่อสอบสวนเรื่อง