تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 11 เครื่องมือเรียกร้องความสนใจ
تاريخ النشر:
2025-05-02 18:48:32ลาริสาเปิดประตูเดินเข้าไป
เสียงบานประตูไม้ปิดลงช้า ๆ ด้านหลัง ลาริสาเงยหน้าขึ้นมองความมืดสลัวตรงหน้า เพียงแสงไฟเพดานดวงเล็กที่เปิดสลัวไว้ ทำให้เห็นเพียงเงาราง ๆ ของชายคนหนึ่งที่นั่งทอดกายอยู่กลางห้อง เขานั่งเอนหลังบนโซฟาหนังสีเข้ม แสงบางเฉียบจากโคมไฟสาดเฉียงผ่านใบหน้าข้างหนึ่ง...เผยให้เห็นเสี้ยวหน้าคมเข้มที่นิ่งงันจนดูน่ากลัว หญิงสาวก้าวขาอย่างลังเล หัวใจเธอเต้นแรงจนน่ากลัวว่าจะได้ยินออกไปนอกอก เธอไม่รู้ว่าใครรอเธออยู่ข้างหน้า แต่สัญชาตญาณบอกได้เพียงอย่างเดียว...คน ๆ นั้นกำลัง "รอเธออยู่" ลาริสากลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ ก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว ทีละก้าว และทันทีที่เธอเดินเข้ามาถึงระยะเพียงเอื้อม... แขนแกร่งที่เธอไม่ทันมองเห็น ก็คว้าข้อมือเล็กของเธออย่างรวดเร็ว แล้วดึงร่างเธอขึ้นไปนั่งบนตักอย่างไร้ความลังเล "อ๊ะ!" เสียงหวีดเบา ๆ หลุดจากริมฝีปาก ก่อนที่สติจะตามทัน กลิ่นกายชายคุ้นเคยแผ่กระจายร้อนระอุไปทั่วผิวเธอ สายตาเธอเบิกกว้าง มองสบกับดวงตาสีฟ้าราวน้ำแข็งคู่นั้น ภานุวัฒน์ อนันตรเวศน์ เขากลับมาแล้ว... โดยไม่มีใครเตือนเธอเลยสักนิด แววตาของเขามืดดำจนเหมือนเหวลึก ไม่มีแสง ไม่มีความหวัง มีเพียงความเย็นเยียบที่กัดกินไปถึงกระดูก มือใหญ่กดเธอไว้แน่นบนตัก เหมือนตรึงนักโทษที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะขยับหนี "ก็ยังกล้ามาเดินส่ายไปส่ายมาในห้องของฉันอีกสินะ" เสียงเขาเรียบเย็น ดั่งคำพิพากษาที่หล่นจากปากผู้กุมชะตา ลาริสาสั่นระริก รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนั่งอยู่บนปลายเข็ม "ปล่อยฉัน..." เสียงเธอแผ่วเบาเหมือนสายลม ภานุวัฒน์ไม่ตอบ เขาเพียงเลื่อนมือใหญ่ลูบผ่านต้นแขนเธออย่างอ้อยอิ่ง การกระทำทุกอย่างเต็มไปด้วยอำนาจ เฉียบขาด และไร้เยื่อใย "ชอบนักไม่ใช่เหรอ?" เขากระซิบเย็นชาข้างหู จงใจให้ปลายลมหายใจร้อน ๆ กวนประสาทเธอ "ฉันได้ยินมาว่า...เธอไม่เลือกด้วยซ้ำว่าจะเกาะแขนใคร" "แม้แต่การ์ดกระจอก ๆ คนหนึ่ง เธอก็ยังพร้อมจะป้อนตัวเองให้" น้ำเสียงเขาเย็นจัด แต่คำพูดเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงกลางหัวใจเธอจนเลือดซึม "ไม่จริง...ฉันไม่ได้—" ลาริสาพยายามร้องปฏิเสธเสียงสั่น แต่ภานุวัฒน์เพียงยิ้มเย็น มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ อย่างดูถูกเหยียดหยาม "อย่าเสียเวลาพูดคำลอย ๆ" เขากระชับแขนรอบเอวเธอแน่นขึ้น ราวกับตั้งใจตอกย้ำอำนาจของเขาเหนือเธอ "ในเมื่อเธอเลือกเองที่จะใช้ตัวเองแลกทุกอย่าง..." "...ก็ไม่ต้องมาทำหน้าซื่อไร้เดียงสาในตอนนี้" ลาริสาหลับตาแน่น น้ำตาร้อน ๆ ไหลริน เธอไม่มีทางหนีจากเขาได้ เหมือนถูกขังในกรงที่มองไม่เห็น แต่กดทับหนักหนาเสียยิ่งกว่าห่วงเหล็ก และชายหนุ่มตรงหน้าก็ไม่เคยตั้งใจจะปล่อยเธอให้เป็นอิสระเลยแม้แต่วินาทีเดียว น้ำตาไหลรินลงข้างแก้มลาริสาอย่างเงียบงัน แต่แทนที่จะทำให้ชายตรงหน้าใจอ่อนลง กลับยิ่งเพิ่มความเย็นเยียบในแววตาเขา ภานุวัฒน์จ้องมองเธอ...ดวงตาแข็งกร้าว ไร้เมตตา เหมือนกำลังมองนักโทษที่พยายามเสแสร้งหลอกลวงศาล "ยังจะแกล้งร้องไห้อีกเหรอ?" เสียงเขาเย็นยะเยือก ราวกับคมมีดปลายแหลม "ผู้หญิงอย่างเธอ...ไม่ใช่คนที่ใสซื่อ หรือบริสุทธิ์ อย่างที่พยายามแสดงออกมา" "น้ำตาของเธอ...มันก็แค่เครื่องมือเรียกร้องความสนใจ" ลาริสาสะอึก เธออ้าปากหวังจะอธิบาย แต่เขาไม่เปิดโอกาสแม้แต่วินาทีเดียว คำดูหมิ่นที่หล่นจากริมฝีปากเขา เหมือนค้อนที่กระแทกซ้ำลงกลางอก ภายในหัวใจของเธอ...บาดแผลเก่าที่พยายามลืม กลับแง้มขึ้นมาอีกครั้ง ในห้วงความทรงจำ...ที่เธอกดลึกเอาไว้มานาน ลาริสามองเห็นภาพตัวเองในอดีต เด็กสาวตัวสั่นที่ถูกลากเข้าห้องสลัวโดยลูกชายของพันธมิตรของพ่อเธอ เธอจำได้... มือแข็งกระด้างที่กดร่างเธอลงกับเตียง เสียงขู่กระซิบที่แทรกอยู่ในความมืด แล้ว...ทุกอย่างก็ดับวูบ เธอสลบไป เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เสื้อผ้าหลุดรุ่ย ผิวเนื้อมีรอยแดงช้ำ เธอร้องไห้แทบบ้าในคืนนั้น เพราะเชื่อหมดใจ...ว่าเธอสูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว ทั้งที่เธอไม่เคยรู้เลย ว่าในคืนนั้น มีใครคนหนึ่งเข้าไปในห้องนั้น ลากร่างเธอออกมา...ก่อนที่สิ่งเลวร้ายจะเกิดขึ้น ใครคนหนึ่ง...ที่ในวันนี้กลับเป็นผู้ที่ตราหน้าเธอด้วยความเกลียดชัง "ใช่..." เสียงของลาริสาดังขึ้นในความเงียบ เสียงที่เต็มไปด้วยความประชดประชัน และเจ็บปวดสุดหัวใจ "ฉันมันไม่บริสุทธิ์อย่างที่คุณคิด..." "ฉันมันผู้หญิงต่ำตมที่เคยผ่านมือผู้ชายมาแล้ว!" เธอพูดทั้งน้ำตา ด้วยความเหนื่อยล้า ท้อแท้ และหมดศรัทธาในทุกอย่าง "ใช่..." "ฉันอยากกลับบ้าน..." "ฉันยอมทำทุกอย่าง...เพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากที่นี่!" เสียงสะอื้นแผ่ว ๆ ตกกระทบพื้นห้องที่เงียบสงัด ภานุวัฒน์ชะงัก มือที่จับเธอไว้แน่นคล้ายคลายแรงลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว คำพูดของเธอ เหมือนค้อนทุบลงกลางหน้าอกเขา ผู้หญิงสกปรกคนนี้ เธอเอ่ยปากสารภาพตามตรงว่า เธอยินยอมพร้อมใจที่จะพลีกายให้ใครก็ได้ เพื่อแค่ได้หนีรอดไป เลือดในกายภานุวัฒน์เย็นเยียบจนแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง ลมหายใจของเขาร้อนจัด เต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่โหมไหม้จนควบคุมไม่อยู่ ในวินาทีต่อมา... เขากระชากตัวเธอลงบนโซฟาอย่างไร้ความปรานี
أحدث فصل
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 107 เจ้าชายปีศาจกับเจ้าหญิงแห่งแสง
“วันนี้…ครูริสาจะเล่านิทานเรื่องหนึ่งที่ไม่มีอยู่ในหนังสือไหนเลย” เสียงหวานของเธอดังขึ้นเบา ๆ แต่เรียกความสนใจได้ทันที “เรื่องนี้...เกี่ยวกับเจ้าชายผู้หนึ่งที่กลายเป็นปีศาจ และเจ้าหญิงคนหนึ่งที่มีหัวใจเปล่งแสง เหมือนดวงดาวในคืนมืดที่สุด” “ชื่อเรื่องว่าอะไรครับ!” เด็กชายตัวจ้อยคนหนึ่งถามเสียงดัง “ชื่อว่า... เจ้าชายปีศาจกับเจ้าหญิงแห่งแสงสว่าง จ้ะ” เสียงฮือฮาเล็ก ๆ ดังขึ้นรอบวง ก่อนที่ทุกคนจะนิ่งฟังอีกครั้ง “นานมาแล้ว... มีอาณาจักรหนึ่งที่เงียบงัน ไม่มีแสงแดด ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีดอกไม้บาน ที่นั่น…คือโลกของเจ้าชายผู้ถูกสาป เขาเคยมีหัวใจที่ดี แต่เมื่อหัวใจนั้นแตกสลายจากเรื่องร้าย ๆ เขาก็ปิดมันไว้แน่น และไม่ยอมให้แสงใดเข้าไปอีกเลย” “แล้วเขากลายเป็นปีศาจเหรอคะ?” เด็กหญิงผูกโบว์ถามขึ้นเสียงแผ่ว “ใช่จ้ะ...เขากลายเป็นปีศาจที่มีดวงตาเศร้า และไม่เคยยิ้มอีกเลย แต่ลึก ๆ แล้ว...เขาก็แค่อยู่คนเดียวจนลืมวิธีจะรักใครเท่านั้นเอง” ครูริสาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแล้วทำเสียงกระซิบ “วันหนึ่ง…เจ้าชายคิดแผนการขึ้นมา เขาจะพาใครสักคนมาอยู่กับเขา…สักคนที่มีหัวใจอบอุ่น เขาจึงวางกับดัก วางแผนการ
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 106 วันแห่งการเริ่มต้น
ลาริสาตาโตทันที “อะไรนะคะ?” “ผมมีบริษัทที่ต้องดูแล ผมไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ตลอดเวลา แต่ผมเชื่อว่าคุณ…จะดูแลเด็ก ๆ ที่นี่ได้ดีที่สุด” เธอสั่นศีรษะเบา ๆ ริมฝีปากยังอ้าค้าง “แต่…ริสาไม่เคยคิดเลยว่าจะ—” “ผมคิดไว้แล้ว” เขายิ้มบางเบา “ผมไม่ต้องการแค่ภรรยา…แต่ต้องการ ‘หุ้นส่วนชีวิต’ คนที่ผมไว้ใจ คนที่ผมรู้ว่า…ถ้าเธออยู่ตรงนี้ ทุกอย่างจะไม่พัง” ลาริสาน้ำตาซึมอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะอ่อนไหว แต่เพราะหัวใจของเธอได้รับการยอมรับ ทั้งจากเขา…และจากโลกที่เธอเคยรู้สึกเหมือนไม่มีที่ยืน เขาดึงมือเธอขึ้นมากดจูบเบา ๆ ที่หลังมือ “นี่คือบ้านของเรา…และทุกอย่างที่ผมสร้างไว้ทั้งหมดนี้ ผมอยากให้มันเป็นของคุณ ไม่ใช่เพราะคุณต้องการ แต่เพราะคุณ ‘คู่ควร’ กับมัน…” ........................ เช้าวันพิเศษ แสงอรุณอ่อนโยนปกคลุมทั่วบ้านหลังใหม่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียน เสียงพระสวดเบา ๆ ดังกังวานอยู่ในห้องโถงกลางบ้าน กลิ่นธูปและดอกไม้สดหอมฟุ้งทั่วห้อง ลาริสาสวมชุดไทยสีงาช้างอ่อน ผ้าสไบปักดิ้นทองพาดบ่าดูงดงามราวเจ้าหญิงในนิทาน ดวงตาคู่นั้นมีแววเขินอายปนความปลื้มปิติในทุกการเคลื่อนไหว ข้างเธอ นาราและพราว
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 105 ไม่มีใครต้องถูกทอดทิ้งไว้กับอดีต
เมื่อรถจอดลงหน้าบ้าน เธอก็ทำท่าจะเปิดประตูลงเองตามปกติ แต่เสียงเขาห้ามไว้ก่อน “เดี๋ยว ผมไปด้วย” เขาเปิดประตูฝั่งตัวเองแล้วเดินอ้อมมาที่เธอ ขณะเธอหันมามองด้วยความแปลกใจ “คุณจะ…เข้าไปเหรอคะ?” เธอถามเบา ๆ น้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความสั่น เขาพยักหน้า ช้า ๆ หนักแน่น “ผมอยากไหว้แม่ของคุณ…” “ก็ในเมื่อคุณเป็นผู้หญิงที่ผมรัก แม่ของคุณ…ก็คือคนที่ผมเคารพด้วยหัวใจ” เขาพูดเรียบ ๆ แต่ทุกคำกลับแน่นลึกเหมือนสัญญาที่ออกมาจากหัวใจ และนั่นเพียงพอที่จะทำให้เธอพยักหน้า ยิ้มจาง ๆ แล้วพาเขาเดินตามเข้าบ้านไปอย่างเงียบ ๆ เสียงเปิดประตูบ้านไม้ดังเบา ๆ ในยามเย็น ลาริสาก้าวเข้ามาเงียบ ๆ ข้างกายมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตามเข้ามาช้า ๆ เขาไม่ได้ใส่สูท ไม่ได้มีภาพลักษณ์ของนักธุรกิจใหญ่โต…มีเพียงเสื้อเชิ้ตแขนยาวธรรมดา กับสีหน้าเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยแรงใจที่แน่วแน่ ป้านวลที่จัดโต๊ะอาหารอยู่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นผู้มาใหม่ “แม่คะ…” ลาริสาเรียกเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงแผ่วข้าง ๆ รถเข็น “นี่คือคุณภานุวัฒน์ค่ะ…” แววตาคุณภาวินีขยับวูบ ไม่มีคำถาม ไม่มีความประหลาดใจ มีเพียงสายตาที่ไล่มองเขาช้า ๆ เหมือน
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 104 ก็ว่าแล้ว...มันไม่ธรรมดาแน่
ขาของเธอสั่นน้อย ๆ จนต้องยึดแขนเขาไว้แน่น เขาจึงแกล้งเอ่ยเสียงเบาแฝงแววขบขัน “ดูเหมือนร่างกายคุณจะอ่อนแอไปหน่อยนะครับ…สงสัยต้องพามาออกกำลังกายแบบนี้บ่อย ๆ” “หยุดเลย!” เธอตีเขาอีกครั้ง ใบหน้ายังแดงเรื่อ ดวงตาวาววับทั้งขวยเขินทั้งหมั่นไส้ “เย็นนี้รอผมนะ เดี๋ยวผมไปส่ง” เขาพูดขณะจัดปกเสื้อให้เธอเรียบร้อย เธอพยักหน้าช้า ๆ ยิ้มจาง ๆ พลางสูดหายใจลึก เตรียมจะกลับเข้าไปในชั้นเรียนอีกครั้ง และในจังหวะที่เธอก้าวออกจากประตู เธอก็ยังได้ยินเสียงเขาไล่หลังมาเบา ๆ ว่า “แต่ถ้าคุณคิดถึงผมก่อนถึงเวลาเลิกงาน ก็แวะมาหาผมที่ห้องนี้ได้ตลอดนะครับ” ... เสียงเปิดประตูดังแผ่วขณะลาริสาก้าวกลับเข้ามาในห้องเรียน แสงจากหน้าต่างทอดผ่านโต๊ะไม้ยาวในบรรยากาศเงียบสงบ นักเรียนยังคงก้มหน้าตั้งใจเขียนแบบฝึกหัดตามคำสั่งจากครูพี่เลี้ยงที่คุมชั้นไว้ชั่วคราว เธอกลืนน้ำลายเบา ๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับอารมณ์ แต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟัง ขาที่ยังสั่นเล็กน้อยในทุกก้าวทำให้เธอต้องเกาะขอบโต๊ะด้านหน้าไว้ ริมฝีปากร้อนผ่าว ดวงตาแอบเหลือบมองบานประตูหลังห้องที่เธอเพิ่งเดินผ่านราวกับภาพเมื่อครู่นั้นยังซ้อนทับอยู่ตรงนั้น ‘คุ
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 103 รู้แล้วใช่ไหมว่าผมรักคุณขนาดไหน
ริมฝีปากร้อนจัดแตะแผ่วที่ลาดไหล่เธออย่างอ้อยอิ่ง ราวกับซึมซับทุกคำตอบที่ยังไม่หลุดจากริมฝีปาก “ฉัน…รู้ใจตัวเองแล้ว…” เสียงเธอสั่นพร่าราวกับจะขาดหายทุกครั้งที่เขาแตะต้อง “ฉันรักคุณ…ฉันยอมรับ…แม้ว่าฉันจะไม่รู้เลยว่า…คุณรู้สึกยังไงกับฉันกันแน่…คุณรัก…หรือคุณแค้น…หรือคุณเกลียดกันแน่…” คำพูดนั้นทำให้เขาชะงัก ปลายนิ้วที่กำลังไล้ต่ำอยู่แถวเอวหยุดค้างอยู่กลางอากาศชั่วขณะ แววตาเขานิ่งงันเหมือนจมหายไปกับบางสิ่งที่อัดแน่นในอก ก่อนที่ชั่ววินาทีนั้น เขาจะก้มหน้าลงอีกครั้ง พร้อมกระซิบเสียงแผ่วชิดริมผิวเนื้อ “คุณยังไม่รู้อีกหรอ…ว่าตอนนี้ผมรู้สึกยังไงกับคุณ…” มือเขาเลื่อนไปที่กระดุมเสื้อเธอ แล้วค่อย ๆ ปลดมันทีละเม็ด ทุกจังหวะช้า…แต่ชัดเจนและแน่วแน่ เธอสั่นสะท้าน พยายามยกมือขึ้นห้าม…แต่เรี่ยวแรงที่มีดูไร้น้ำหนักเมื่อเขารั้งเธอไว้แน่นขึ้น “ผมไม่ได้อยากครอบครองคุณเพราะความแค้น…” เขากระซิบ “ผมไม่ได้แตะต้องคุณเพราะต้องการทำร้าย…” “แต่เพราะทุกครั้งที่มองคุณ ผมหยุดตัวเองไม่ได้…” และยิ่งเขาพูด…ปลายนิ้วก็ยิ่งลึกซึ้ง ทุกคำสารภาพหลุดออกจากปากเขา พร้อมกับสัมผัสที่รุกล้ำเข้าไปทีละนิด ทีละลมหายใจ
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 102 จะไม่หนีหัวใจของตัวเองอีกแล้ว
เธอพูดต่อทั้งที่เสียงยังเรียบ แต่เนื้อเสียงกลับกัดลึกยิ่งกว่าคำใด “ฉันเห็นนะคะ ฉันเห็นคุณเปิดประตูรถให้เธอ ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ แล้วยังเดินเข้าไปในร้านด้วยกัน…มันเป็นภาพที่ชัดเจนจนไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเลยด้วยซ้ำ” เธอยิ้มบาง แต่ในดวงตาเต็มไปด้วยความตัดพ้อที่พยายามกลบไว้ในรอยยิ้มประชด “พวกคุณดูเหมาะกันดีนะคะ สวย หล่อ สมกันดี ฉันขอโทษที่เผลอเข้ามายุ่งเรื่องของคนอื่น” เขาไม่ตอบทันที แต่เสียงที่หลุดจากปากในวินาทีนั้น กลับทุ้มต่ำ…และตรงประเด็นอย่างน่าตกใจ “คุณหึงเหรอ?” คำถามที่ทิ่มแทงลงไปตรงใจ ลาริสาสะบัดหน้า เธอกำลังจะลุกหนี แต่เขากลับไม่ปล่อยให้เธอไปง่าย ๆ “ฉันจะหึงทำไมคะ?” เธอพูดเร็ว “คุณไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน คุณจะควงใครไปถ่ายรูปก็เรื่องของคุณ” เพียงแค่นั้น…เขาก็รู้แล้ว รู้โดยไม่ต้องถามต่อ เขายกมือขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้แก้มเธอแผ่วเบา สายตาของเขามองตรงเข้าไปในดวงตาเธอที่กำลังสั่น และในขณะที่เธอกำลังจะขยับตัวหลบ เขาก็รั้งเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย เสียงของเขาแผ่ว…แต่ชัดเจนจนไม่มีพื้นที่ให้เข้าใจผิดอีกต่อไป “ฟังผมนะ…” เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นกระทบผิวแก้มเธอ “ผู้ห
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 65 เสียงของแม่
เขาเคยปลูกผักกับเธอ เคยห่มผ้าให้ตอนกลางคืน เคยจูบหน้าผากเธอเบา ๆ ทุกครั้งก่อนนอน เธอเคยหลับในอ้อมแขนของเขา อย่างเชื่อมั่นว่าเขาคือที่พักพิง และหัวใจของเธอ... ก็เคยคิดว่าเขาคือคนของเธอ แต่แล้ว เสียงของแยมก็แทรกเข้ามาในภาพเหล่านั้นอย่างโหดร้าย > “เขาไม่เคยรักเธอ” “เธอก็แค่ทางผ่าน...” “เขารู้เร
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 62 คงเก็บไว้ได้แค่ในความทรงจำ
เขาไม่ตอบในทันที เพียงเดินเข้าไปหาช้า ๆ แล้ววางมือบนไหล่เธอแน่น สายตาเขาแนบนิ่ง... แฝงทั้งความจำยอมและไม่เต็มใจ “ที่นี่... คงเก็บไว้ได้แค่ในความทรงจำแล้วล่ะ” เธอหลุบตาลง ริมฝีปากสั่นน้อย ๆ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะรู้ว่า... ชีวิตหลังจากนี้ จะไม่มีทางเหมือนเดิมอีก เขาก้มลงกระซิบใกล้หู เสียงทุ
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 57 ผมอยากได้ยินเสียงของคุณ
เขาไม่ได้หยุด... แต่กลับเร่งจังหวะสัมผัสให้แนบแน่นขึ้น นิ้วมือที่ยังคงวนเวียนอยู่ในซอกลึกค่อยๆ แทรกเข้าไปอีกนิ้วอย่างเชื่องช้า จนเธอสะดุ้งเฮือก ใบหน้าหวานแหงนเงย สะท้านไปทั้งร่าง เสียงหอบหายใจขาดห้วงระคนเสียงน้ำที่กระเพื่อมรอบตัวดังระงม “อย่าทำแบบนี้... ฉัน...” คำพูดของเธอขาดหาย ร่างที่อ่อนระทวยเ
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 55 แสดงออกชัดเจนว่าเธอเป็นของเขา
“คุณรู้จักที่นี่ด้วยเหรอ” เธอเอ่ยเสียงแผ่ว ขณะเดินลงจากรถ “นิดหน่อย” เขาตอบเรียบ ๆ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะถามต่อ เสียงทักทายจากชาวบ้านก็ดังขึ้นเป็นระลอก เด็กเล็กสองคนวิ่งมาคว้าแขนเขา หัวเราะเสียงใส หญิงชราในชุดชนเผ่าเข้ามาทักทาย พร้อมคำพูดที่เธอฟังไม่ค่อยออก และชายสูงวัยที่ดูเป็นหัวหน้าหมู่บ้านก
قد تعجبك أيضًا
สลับวิวาห์ลุ้น คุณประธานขาโหด
กิตติรวิชญ์74.3K وجهات النظرคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว292.7K وجهات النظرในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ69.8K وجهات النظرสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M وجهات النظرที่พักใจชองนายซุปตาร์
DJArtsyStory 24 وجهات النظرราตรีสีเทา
ผัดบวบ75 وجهات النظرวิวาห์แค้นใต้เงาเงิน
Nuan4545327 وجهات النظرดวงใจถลำรักร้าย
ผัดบวบ70 وجهات النظر
