หัวใจหล่นที่ไร่ส้ม

หัวใจหล่นที่ไร่ส้ม

last updateLast Updated : 2026-01-28
By:  Tawan mikiCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
27Chapters
854views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

รักข้ามฟาร์ม… รักข้ามไร่! อาทิตย์ พ่อเลี้ยงหนุ่ม ดุ ขรึม เงียบ กับ น่านฟ้า เจ้าของฟาร์มโคนม ดื้อ เถียงเก่ง ปากแซ่บ จะทำให้หัวใจรุ่นลูกพุ่งชนไม่ยั้ง เมื่อสองครอบครัวชนกันอีกครั้ง!ใครจะอยู่ ใครจะไป

View More

Chapter 1

สวัสดีครับคุณนักอ่าน

ONE

“He’s dead,Isa,”  Nina, her chambermaid said softly,and reached out to pull Isabelle close to her,her arms warm and comforting against the sudden chills that racked Isabelle’s body. “Your papá is dead.”  

The door opened as soon as Nina dropped the news.  An older chambermaid who wasn't close to Isabelle walked in with a dress on her hands.Walking towards the bed,she lay the dress there.

“Get dressed! You have visitors.Your uncle Don Francesco will not like to be kept waiting. You must hurry up,” she stated,unbothered by the position she had met them.

Isabelle sat on the floor,mute and frozen at the spot.She needed time to process the news.

Her papá was dead?

No it couldn't be.

She felt a hand grab her as she was pulled  up from the floor.

“Didn't you hear what I just said? Get dressed!” she repeated,this time around with more aggression.

Isabelle wasn't sure what was happening.She just knew one thing…her uncle had taken over. The door closed after Nina and in the room she remained with Giulia.

She let the dress she wore fall to her feet as she picked up the dress,laying on the bed for her.

Something was happening,but she didn't know what.

Looking at the mirror,she clutched at the sides of the dress.She felt empty…dead.

Her nipples were visible for anyone to see through the thin silk fabric. Her curves—her body was there for anyone to see.

The dress couldn't hide her pain neither could it hide her naked body.

“Stop it! You will ruin the dress.I'm sure you don't want your uncle getting angry,” Giulia said, grabbing her hand again. “Let’s go.They're waiting.”

They made their way through the hallway with Giulia holding her hand firmly.She didn't want to take chances.And right now,Isabelle felt she was right to do so,

because right now she wanted nothing more than to run away.

The sound of men’s laughter and wine glasses clicking  against each other greeted her as they neared the biggest room in the house.

How many men were there?

She got her reply as she walked into the room to meet the lustful gazes of men eating her up—all the way down.She felt like they were undressing her with their eyes and she got extremely uncomfortable.

She needed to get out of here.

The guards weren't hiding that they were ogling her.

“Ahh! There she is,my beautiful niece,”  she heard her uncle say as he pointed towards her.A surge of defiance riled up within her.Her father was dead and he was drinking?

She turned quickly and headed towards the door, pushing Giulia away from her.

“Get her! Do not let her escape,”  Don Francesco ordered,standing immediately on his feet.

Isabelle ran as fast as she could,with guards running after her.She got close to a ceramic long vase,making sure to let it crash on the floor to slow them down on their chase.

And just as she had gotten to the exit,the sound of a gunshot stopped her on her tracks.

“Isabelle don't make me consider killing you,” her uncle uttered,his voice loud enough for her to hear.

The guards held her tightly, dragging her towards the room and onto the podium.

Don Francesco walked towards her,giving her a glare and turning his eyes back to the men.

“My niece here is so enthusiastic to get married…that I can assure you,” he stated,his face beaming with smiles.He let his hands caress her hair and slowly let it drop to hold her hand.The feeling of disgust increasing by the moment.

He gazed at her again lustfully,licking his lips.He urged her to turn around for the men.She knew better than to disobey.

“My beautiful niece,Isabelle Conti.She just turned twenty-one.And she's a virgin—you see,” he said,making sure they heard the virgin part.

A virgin? Did he have to tell them?

“Then she's a sweet one then.I like them untouched,” a man said,his eyes ogling her.

“Surely you are not mistaken.Sometimes I wish I can have her myself,” her uncle revealed.

Isabelle turned towards him and spat in his face.

“I’ld rather die than let you get your filthy hands on me,” she declared defiantly.

He uttered no word.

Instead,he gestured towards Giulia.She came up to the podium and slapped her hard.

“Do not be disrespectful,Isabelle,”

Isabelle looked at her angrily unable to let the words in her throat out.

“Alright.Shall we begin?” the auctioneer asked.

Don Francesco raised his hand in the air in agreement.

Isabelle brought her eyes down,she couldn't stand the hungry gazes on her.She was yet to understand what was going on.The number of men in the room brought chills all over her.They looked ready to have their way with her in turns.

She clutched her dress tightly again,but stopped when she realized her nipples were becoming more visible.

“Five hundred dollars,” a man yelled out from the crowd.

She looked up immediately,and only then did it occur to her that she was being auctioned…sold off.

“One thousand dollars,” another yelled,in a bid to outbid his counterpart.

“Four thousand dollars”

“Ten thousand dollars”

“Twenty”

“Thirty”

Isabelle shut her ears to keep out the shame with tears sliding down her cheeks.She was going to end up with one of these men.Men that were twice older than her father.Disgust ripped through her.

“Thirty? Did I hear fifty?” the auctioneer urged.The haggling continued.

Not until,a voice said—

“One hundred thousand dollars!”

Silence ensued throughout the room.The men were whispering now.It seemed as though no one could outbid that amount.

Most of the men turned to trace who the voice belonged to.

Isabelle couldn't help but look up to see who she now belonged to.

Her eyes stopped to examine the man who had just bought her for a hundred thousand dollars.He was just as she had expected,twice as old as her father.The aura around him was unmistakable.

“It’s Don Domenico Lombardi,” one whispered.

“You dare not bid again,” another muttered.

“Going? Going?” the auctioneer asked looking around to know if there was going to be an out bid.Noticing there wasn't going to be any,he yelled out—

“Sold!” 

And the gavel echoed loud across the room.

*********

DISCLAIMER

Dearest readers,if you're reading this book and you're expecting an all sweet romance…then I’m sorry but you wouldn't be getting that.

It's about to be a wild ride with Alessandro and Isabelle,and if you don't grip your chairs tightly,you might end up falling off the ride.

The male lead will do things that will annoy you and mess your head up. Do make sure you can handle it before you go any further.

Remember it's a dark romance.

You've been warned!

*******

CONTENT WARNING

This book is intended for mature readers and contains scenes of graphic violence as well as those of a sexual nature.

Triggers include physical violence,sexual violence,emotional abuse,self harm and is strongly rated 18+.

*********

DEDICATION

To all the females in love with the fictional men in dark romance...remember to run when they are real.

*******

AUTHOR’S NOTE

I hope you enjoy reading this book as much as I enjoyed writing it. Please do leave your comments and reviews.

Alright.

Tighten your seatbelts because it's about to be a wild ride.

Xoxo,

Betty Kris.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
27 Chapters
สวัสดีครับคุณนักอ่าน
“หัวใจหล่นที่ไร่ส้ม” เป็นเรื่องราวของ อาทิตย์ เจ้าของไร่ส้มดุ ขรึม และ น่านฟ้า เจ้าของฟาร์มโคนมปากแซ่บ ดื้อเถียงตลอดชีวิต ทั้งสองครอบครัวเคยมีอดีตความรักซับซ้อนที่ทำให้ไม่ถูกกันมานาน แต่โชคชะตากลับนำพาให้ลูกชายของทั้งสองครอบครัวต้องมาพบกัน ชีวิตของพวกเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้งและการแหย่กันไม่หยุด ทั้งจากคู่รักเองและจาก “ตัวช่วยกวนประสาท” อย่างธารและธีม และลูกน้องสนิทของอาทิตย์ที่คอยปั่นความวุ่นวาย แต่เบื้องหลังความทะเลาะตลอดเวลานั้นกลับเต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย และความอบอุ่น นิยายเรื่องนี้เต็มไปด้วยความหวาน ปนความขี้เล่น ดราม่าเล็ก ๆ และมุมโรแมนติกที่ทำให้หัวใจเต้นแรง พร้อมกับความตลกและซีนกวน ๆ ที่ทำให้คุณยิ้มและหัวเราะไปกับตัวละคร แม้เรื่องราวจะเริ่มจากความขัดแย้ง แต่ความรักของอาทิตย์และน่านฟ้าจะทำให้ทุกอย่างลงตัวในที่สุด คำเตือนเนื้อหา (Content Warning) นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาที่อาจไม่เหมาะสมต่อผู้อ่านบางท่าน ประกอบด้วย: •ภาษาหยาบคาย และการใช้คำไม่สุภาพ •ฉากความสัมพันธ์แบบ NC ที่รุนแรง •การกล่าวถึงหรือมีการใช้ ยาปลุกเซ็กส์ ในเนื้อเรื่อง •เนื้อหาตอนพิเศษมีฉาก NC รุนแรง และเป
Read more
บทที่ 1 สัญญา
บทที่ 1 สัญญา สายลมอุ่นยามเช้าพัดกลิ่นหญ้าอ่อนจากทุ่งฟาร์มโคนมลอยมาเคล้าเสียงหัวเราะสดใสของ เด็ก ๆ วิ่งเล่นกันอยู่ริมคอกวัว หนุ่มน้อยหน้าตาน่ารัก แก้มป่องเหมือนซาลาเปาไส้แน่น อายุเพียงห้าขวบ “น่านฟ้า” ลูกชายคนเดียวของพ่อเลี้ยงอนันต์ เจ้าของฟาร์มโคนมที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอ กำลังหัวเราะเสียงใส พลางวิ่งไล่จับผีเสื้อกับลูก ๆ ของคนงานในฟาร์มดวงตากลมใสไล่ตามผีเสื้อสีเหลืองตัวเล็ก ร่างอ้วนกลมวิ่งดุ๊กดิ๊กจนหลุดออกจากกลุ่มเพื่อนไปไกลโดยไม่รู้ตัว ไม่นานก็ข้ามเขตมาถึงแนวส้มสุกที่ห้อยระย้าอยู่ริมไร่ส้มสุริยา ที่ซึ่งไม่ควรเหยียบย่างเข้ามาใต้ต้นส้มต้นหนึ่ง เด็กชายวัยแปดขวบ “อาทิตย์” นั่งกอดเข่าพิงโคนต้น กำลังอ่านหนังสือด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ต่างจากวัยเดียวกันที่มักวิ่งเล่นเสียงดัง เขาชอบความสงบและเกลียดความวุ่นวายในบ้าน จึงมักหนีมาอยู่ที่นี่เสียงหัวเราะของใครบางคนทำให้เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น สายตาคมสบเข้ากับภาพเด็กแก้มป่องที่กำลังวิ่งไล่ผีเสื้ออย่างเอาเป็นเอาตาย ร่างกลม ๆ นั้นดูเหมือนซาลาเปาเคลื่อนไหวได้ อาทิตย์ละสายตาจากหนังสือ ลุกขึ้นยืน และมองเด็กคนนั้นโดยไม่พูดอะไรน่านฟ้าที่รู้ตัวว่ากำลังถูกจ้อ
Read more
บทที่ 2 ลักส้ม
บทที่ 2 ลักส้มหลังจากที่สองพ่อลูกข้างฟาร์มควบม้ากลับไปแล้ว อาทิตย์ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้ารั้ว ความสงสัยค้างคาใจจนทำให้ขาแทบไม่ก้าวต่อ แต่สุดท้ายก็เดินทอดน่องกลับไปที่บ้านตัวเองบ้านไม้หลังใหญ่ยามเย็นเต็มไปด้วยกลิ่นข้าวสวยหุงใหม่โชยคลุ้ง เสียงจานชามกระทบกันเบา ๆ จากครัวด้านในทำให้อารมณ์ของอาทิตย์ค่อย ๆ คลายลง พอเดินเข้าไปถึงห้องโถง ก็เห็นพ่อกับแม่นั่งคุยกันอยู่บนเก้าอี้หวายตัวเดิมมุมที่ทั้งสองมักใช้พูดคุยเรื่องงานในไร่เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว ก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยความอยากรู้“พ่อครับ... ทำไมฟาร์มที่อยู่ข้าง ๆ เราถึงไม่ค่อยชอบหน้าเราเหรอครับ?”คำถามนั้นทำให้พ่อสุริยา หยุดนิ่งไปชั่วอึดใจ สายตาคมตวัดมามองลูกชาย ก่อนจะเลื่อนกลับไปสบตาอาทิตยาอย่างมีความหมาย“อาทิตย์ไปเจอมันมาเหรอ?”เสียงเข้มเอ่ยถามเด็กหนุ่มรีบส่ายหัว “ไม่ใช่ครับ... พอดีน้องน่านฟ้าเดินหลงมาน่ะครับ”ทันใดนั้น สีหน้าของสุริยาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ริมฝีปากบีบแน่น ก่อนจะตอบเสียงขรึม“ทีหลังอย่าไปยุ่งกับครอบครัวนั้นอีก”ยังไม่ทันที่อาทิตย์จะพูดอะไร อาทิตยาก็รีบสวนขึ้นมา น้ำเสียงแข็งกร้าวกว่าที่เคย“หยุดพูดแบบนั้นเลยนะพี่! จะสอนลูกแบบนี
Read more
บทที่ 3 เรียกพี่ก่อน
บทที่ 3 เรียกพี่ก่อนเช้าอันสดใส ฟ้าสีครามเหนือไร่เขียวขจี ลมอ่อน ๆ พัดโชยกลิ่นหญ้าสดจากทุ่งกว้างเข้ามาในบ้าน ฟาร์มโคนมของครอบครัวน่านฟ้าเหมือนถูกปลุกให้คึกคักตั้งแต่ไก่ขันเสียงรองเท้าแตะกระทบพื้นไม้ดังตึกตัก ๆ ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของ น่านฟ้า จะเดินลงบันไดมา ใบหน้ายังมีร่องรอยความง่วงแต่ดวงตากลับเปล่งประกายอารมณ์ดี เพราะวันนี้คือวันหยุด ไม่ต้องตื่นแต่เช้าไปโรงเรียน อีกไม่กี่เดือนก็จะขึ้น ม.4 แล้ว แต่ในใจเขายังเหมือนเด็กซน ๆ ที่ไม่ยอมโตพอลงมาถึงห้องอาหาร กลิ่นกับข้าวที่แม่ทำไว้ลอยหอมจนท้องร้องทันที บนโต๊ะมีไข่เจียวหมูสับกรอบ ๆ น้ำพริกกะปิพร้อมผักลวก ต้มจืดฟักใส่ซี่โครงหมู และที่ขาดไม่ได้คือปลาทอดตัวโต ๆ ของโปรดเขาแต่สิ่งที่น่านฟ้าเห็นก่อนอาหารก็คือ ธารกับธีม สองเพื่อนซี้ที่กลายเป็นเหมือนลูกน้องขาประจำ กำลังนั่งรอหน้าแป้นอยู่ก่อนแล้ว“สวัสดีครับลูกพี่” ธารกับธีมพูดพร้อมกัน เสียงเจื้อยแจ้วแต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความกวนน่านฟ้ายกคิ้วขึ้น หยิบแก้วน้ำดื่มก่อนตอบเสียงห้วน ๆ แต่แอบยิ้มมุมปาก “เออ มาแต่เช้าเลยนะพวกมึงอ่ะ”ธีมหัวเราะหึ ๆ“อ้าว!! มาเช้าก็บ่น มาสายก็ว่า”ธารเลยรีบเสริม“ลูกพี่จ
Read more
บทที่ 4 อุบัติเหตุ
บทที่ 4 อุบัติเหตุ ถึงจะไม่อยากไปยังไง สุดท้ายร่างเล็กก็ต้องคว้าจักรยานคู่ใจออกมาจากบ้าน ล้อจักรยานบดกับหินกรวดไปตามทางดินสีแดง ลมที่พัดเอาไอร้อน ๆ ของแสงแดดเข้าหน้าเข้าตา เหงื่อซึมแผ่นหลังจนเสื้อบางแนบเนื้อหัวใจน่านฟ้าไม่เคยเต้นแรงเพราะแดด…แต่เพราะความจริงที่หนีไม่พ้น เขาต้องเอาขนมไปส่ง ที่นั่นบ้านไร่ส้มที่เขาเคยแอบปีนรั้วไปลักกินจนเป็นเรื่อง บ้านที่มี อาทิตย์เป็นคนเฝ้าไร่ผู้ชายตัวโต หน้านิ่ง ดุจนกเหล็ก แต่ชอบกวนประสาทจนเลือดขึ้นหน้าแทบทุกครั้งที่เจอเสียงล้อจักรยานชะลอลงเมื่อมาถึงหน้าบ้านไม้กว้างกลางไร่ส้ม แสงแดดลอดกิ่งไม้ส้มลงมาสะท้อนบนผิวตะกร้าไม้สานที่วางอยู่ในตะแกรงหน้ารถ ร่างเล็กหยุดยืนหอบนิด ๆ ก่อนจะสูดลมหายใจแรง ราวกับต้องรวบรวมความกล้าครั้งใหญ่สุดในชีวิตแล้วใช่อย่างที่คิด อาทิตย์ยืนรออยู่แล้วเขาพิงเสาไม้หน้าบ้าน ร่างสูงใหญ่ในเสื้อยืดสีหม่นกับกางเกงยีนส์ซีด ดูง่าย ๆ แต่แค่ยืนเฉย ๆ ก็เหมือนมีอำนาจบังคับให้คนอื่นต้องเหลียวมอง“เหนื่อยหรอ…ซาลาเปา” เสียงทุ้มกวน ๆ ดังขึ้นทันทีที่น่านฟ้าลากเท้าลงจากจักรยานเหมือนระเบิดเวลาในอกถูกกดปุ่ม น่านฟ้ากำมือแน่น“กูบอกว่ากูชื่อน่านฟ้
Read more
บทที่ 5 แยกย้ายกันไปเติบโต
บทที่ 5 แยกย้ายกันไปเติบโตลมเย็นจากทุ่งส้มพัดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง แต่ในห้องโถงกลับเงียบขรึมเหมือนแบกน้ำหนักบางอย่างเอาไว้ พ่อเลี้ยงสุริยาเอนหลังบนเก้าอี้ไม้ เสียงถอนหายใจดังเฮือกพลางปรายตามองลูกชายที่นั่งก้มหน้ากอดเข่าอยู่ตรงข้าม“อาทิตย์…มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ บอกพ่อมาตามตรง”เสียงทุ้มกดต่ำ แฝงความเข้มงวดจนบรรยากาศหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิมอาทิตย์กำลังจะอ้าปาก แต่ยังไม่ทันได้พูด ประตูไม้ก็ดังเอี๊ยด!!!… แม่เลี้ยงอาทิตยาเดินเข้ามาพร้อมกลิ่นสมุนไพรติดกาย หลังกลับจากการพาคนงานสาวไปทำคลอด เดินมาไม่ทันไรก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มอ่อน“อ้าว…น้องน่านฟ้ามาส่งขนมให้แล้วใช่ไหมลูก?”อาทิตย์ชะงักไปทันที กำลังหาคำจะพูด แต่พ่อเลี้ยงสุริยาชิงตอบเสียงขรึมแทน“มาแล้วก็ไปแล้ว…แล้วไอ้อนันต์มันก็ตามมาโวยวายเอะอะอยู่หน้าบ้านนี่แหละ”แววตาของแม่เลี้ยงอาทิตยาเปลี่ยนทันที จากอ่อนโยนเป็นตึงเครียด “เกิดอะไรขึ้นคะ?”อาทิตย์เลยรวบรวมใจรีบพูดออกมาเสียงจริงจัง“คือ…อย่างนี้ครับพ่อแม่ มันเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ พอดีผมจะชวนน้องกินเค้ก…แล้วผมแกล้งแขนน้องไว้ น้องเลยเสียหลักล้มลงมาทับตัวผมเองครับ ไม่มีอะไรเลย”คำอธิบายชัดเจนเรียบง่
Read more
บทที่6 กลับบ้านได้ไหม
บทที่6 กลับบ้านได้ไหมหลังจากวันที่แยกย้ายกันไปเรียน น่านฟ้าที่ไปเรียนออสเตรเลียก็ไม่ได้กลับบ้านเลยตลอดสิบปีเต็ม ช่วงเวลาที่ผ่านมานั้นเต็มไปด้วยความตั้งใจและความมุ่งมั่น เขาเรียนอย่างหนัก ลงมือทำงานและเก็บเกี่ยวความรู้ทุกอย่างเพื่อมาพัฒนาฟาร์มโคนมของตัวเองให้เติบโต แข็งแรง และยั่งยืนเหมือนอย่างที่พ่อของเขาเคยฝันไว้แต่ถึงแม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด ความคิดถึงบ้านและครอบครัวยังคงอยู่ลึก ๆ ในใจของน่านฟ้า พ่อเลี้ยงอนันต์ที่มองเห็นความมุ่งมั่นของลูกชายก็เข้าใจดี แต่ในใจพ่อก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เขาอยากเห็นลูกกลับมาบ้าน อยากเห็นรอยยิ้มของลูกชายที่ไม่ต้องแฝงด้วยความรับผิดชอบมากมายพ่อเลี้ยงอนันต์จึงโทรวิดีโอคอลไปหาลูกชาย เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมกับภาพหน้าจอที่เต็มไปด้วยความคุ้นเคย“กลับบ้านได้แล้วมั้งลูก ปีนี้น้องอายุ 25 แล้วนะ” เสียงพ่อแผ่ว ๆ แต่แฝงความอ่อนโยนและห่วงใย น่านฟ้ากลืนน้ำลาย แล้วตอบอย่างสุภาพแต่หนักแน่น“พ่อครับ หนูยังไม่อยากกลับเลย งานยังเยอะอยู่เลยครับ”พ่อเลี้ยงอนันต์ถอนหายใจ เขาพยายามกล่อมลูกชายต่อด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น“กลับเหอะ แม่เราเหงามากเลยนะ อีกอย่าง พ่อก็ไม่มีคนช่วยงาน จ
Read more
บทที่ 7 วันแรกก็บรรเทิงเลย
บทที่ 7 วันแรกก็บรรเทิงเลยหนึ่งสัปดาห์ถัดมาทีแรกน่านฟ้าตั้งใจว่าจะให้พ่อกับแม่มารับที่สนามบิน แต่พอถึงเวลาเขากลับเปลี่ยนใจ เพราะอยากลองใช้ชีวิตแบบอิสระเองบ้าง อยากนั่งรถกลับมาเองไม่ต้องให้ใครคอยตามใจเหมือนเด็ก ๆ อีกแล้ว จึงยกหูโทรศัพท์ไปหาพ่อกับแม่“ไม่ต้องมารับหนูหรอกครับ เดี๋ยวหนูนั่งรถเข้าไร่เองได้” เสียงเขามั่นอกมั่นใจปลายสายทั้งพ่อทั้งแม่ต่างพยายามห้าม บอกว่าทางจากสนามบินเข้ามาไร่นั้นค่อนข้างไกล ไหนจะถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่ออีก กลัวลูกชายจะลำบาก แต่ด้วยความดื้อรั้นที่ติดตัวมาตั้งแต่เล็ก น่านฟ้าก็ยังคงยืนยันเสียงแข็งว่า“ไม่! หนูจะเข้าไปที่ไร่ด้วยตัวเอง”ในที่สุดพ่อกับแม่ก็ไม่อยากขัดใจ ได้แต่ถอนหายใจแล้วปล่อยให้เป็นไปตามที่ลูกต้องการรถโดยสารที่น่านฟ้านั่งมาแล่นมาหยุดตรงปากทางเข้าไร่พอดี เส้นทางที่ทอดยาวต่อจากนั้นเป็นถนนลูกรังฝุ่นตลบ มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นเป็นแนวสลับกับรั้วไม้เก่า ๆ ข้างทาง มองเข้าไปก็เห็นหลังคาโรงเรือนอยู่ลิบ ๆ รถกระบะที่เขาจ้างมาหยุดสนิท คนขับหันมาพูดเสียงเรียบ“โอ้ ทางไม่ดีเลยครับคุณ เดินเข้าไปเองเถอะ ผมส่งได้แค่นี้แหละ”น่านฟ้าหันขวับทันที คิ้วขมวด “เอ้า! ทำแบบนี้
Read more
บทที่ 8 หมาเลียปาก
บทที่ 8 หมาเลียปากหลังจากวันนั้น…น่านฟ้าก็แทบจะเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่ออกไปไหนเลย เหมือนเด็กดื้อที่งอนเอง หงุดหงิดเอง แล้วก็กักตัวเองไว้เพราะไม่อยากเห็นหน้า “ไอ้ตาลุง” ที่บังอาจมาจูบปากเขาทั้งที่ปากบอกว่าเกลียด แต่ภาพนั้นมันกลับวนซ้ำอยู่ในหัวไม่เลิก ริมฝีปากอุ่น ๆ ที่กดทับลงมา ความรู้สึกวูบโหวงในท้อง ความร้อนวาบบนหน้า มันชัดเจนเกินไปจนเขานอนกลิ้งไปมาแล้วก็โมโหใส่หมอนของตัวเองแม่เลี้ยงนภาที่เดินผ่านหลายรอบ เห็นลูกชายเอาแต่นอนพะงาบอยู่บนโซฟา กดมือถือเล่นบ้าง มองเพดานเหม่อบ้าง บางทีก็ถอนหายใจฟึดฟัดอยู่คนเดียวจนผิดสังเกต อดสงสัยไม่ได้“น้อง… เป็นอะไรหรือเปล่าลูก สองสามวันมานี้ ไม่เห็นออกไปไหนเลยนะ”น่านฟ้าสะดุ้งนิด ก่อนรีบหันไปตอบหน้าตาย ๆ ทั้งที่ใจเต้นโครมคราม“ไม่ครับ… หนูคิดถึงบ้าน เลยอยากนอนเฉย ๆ ครับ”แม่เลี้ยงนภามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ ออกมา …แม่รู้ว่าลูกชายพูดไม่หมด แต่ก็เลือกที่จะไม่ซัก เพราะยิ่งซักเจ้าเด็กดื้อนี่ก็ยิ่งชักสีหน้าใส่เลยเปลี่ยนเรื่อง “ถ้างั้น… ช่วยเอากับข้าวไปส่งให้แม่เลี้ยงอาทิตยาหน่อยสิลูก แม่ทำเผื่อไว้”เพียงแค่ได้ยินชื่อ “แม่เลี้ยงอาทิตยา” …หัวใจข
Read more
บทที่ 9 วางแผน
บทที่ 9 วางแผนหลังจากพักอยู่บ้านจนสบายไปหลายวัน กินอิ่ม นอนอุ่น มีแต่ลมเย็น ๆ พัดผ่านกับผลไม้สด ๆ จากสวน จนน่านฟ้าเริ่มออกอาการ จะติดนิสัยขี้เกียจ พ่อเลี้ยงอนันต์ก็ไม่ปล่อยให้ลูกชายอยู่เฉย ๆ อีกต่อไป“น่านฟ้า… พรุ่งนี้เข้ามาช่วยดูบัญชีที่สำนักงานหน่อยนะ พ่ออยากให้เริ่มเรียนรู้งานแล้ว”แค่ได้ยินประโยคนี้ น่านฟ้าก็ถอนหายใจยาวทันทีเช้าวันต่อมา เขาถึงกับนั่งกุมขมับอยู่หน้าสมุดบัญชีที่ตัวเลขเรียงพรืดเต็มตา ธารกับธีมสองพี่น้องที่พ่อเลี้ยงส่งมาช่วยก็พยายามอธิบายอย่างใจเย็น แต่เจอลูกพี่สายเหวี่ยงก็แทบหมดแรง“มึงสอนยังไงของมึงเนี่ย”น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ทำหน้าหงุดหงิด“โธ่ ลูกพี่ก็อ่านสิครับ” ธารตอบหน้าตาย“กูก็อ่านอยู่เนี่ย” น่านฟ้าชี้สมุดตรงหน้าธีมหัวเราะแหะ ๆ“ก็ลายมือพี่ธารมันสิครับ ลูกพี่ จะให้เหมือนฟอนต์คอมฯ ก็คงยากหน่อย”“ลายมือหรือลายตีนวะเนี่ย!”น่านฟ้าทำหน้าเอือมจัด“ลายมือผมเองครับ”ธารยอมรับเสียงนิ่ง แต่ตายังกรอกหนี“แฮะ ๆ” ธีมหัวเราะกลบเกลื่อน“โว้ะ! กูละปวดหัว”น่านฟ้าทิ้งตัวพิงเก้าอี้อย่างเหนื่อยใจ“พวกผมสิครับ… ปวดหัวกับลูกพี่มากกว่าอีก” ธีมบ่นพลางทำท่าเกาหัว
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status