สัมผัสที่หวามไหว

'ทำไมมันถึงได้ถอดยากถอดเย็นแบบนี้วะ'

จิรายุได้แต่บนคนเดียวอยู่ในใจ ในเมื่อเมื่อครู่ที่ผ่านมาเขาจัดการถอดเสื้อยืดที่เปื้อนเลอะไปด้วยน้ำหมึกและกางเกงยีนต์ออกให้อิงรดาไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่รายนั้นกลับวิ่งออกจากห้องน้ำมาให้เขาปลดตะขอเสื้อชั้นในให้อีก จิรายุพยายามปลดแล้วปลดอีก แต่ก็ยังไม่ได้ เขาไม่เข้าใจเลยว่าอิงรดาซื้อเสื้อชั้นในที่มีตะขอที่ซับซ้อนขนาดนี้มาเพื่ออะไร เวลาถอดทีจะไม่ใช้เวลาถอดเป็นชั่วโมงเลยเหรอ

"ได้ไหมคะคุณเจตน์"

"พึ่งรู้ว่าชั้นในผู้หญิงมีตะขอแบบนี้ด้วย ปกติแค่ตะขอเกี่ยวแล้วก็ปลดออกแล้วไม่ใช่หรือไง" นั่นแน่ ทำเป็นรู้ดี คงแอบเคยใส่สิท่า อิงรดาแอบนึกย้อนขำในใจ โดยที่คนที่ถูกเธอครหาไม่มีทางรู้ตัว

"ตะขอแบบนี้มันก็มีค่ะ คุณเจตน์แค่สไลด์ขึ้นลง มันจะมีล็อกของมันอยู่"

'ตรงไหนของเธอวะอิง นี่ฉันก็บิดจนเจ็บมือแล้วเนี่ย'

จิรายุเริ่มชักจะหน้ายุ่งและหงุดหงิดเมื่อพยายามแกะเท่าไหร่ก็ไม่ออก จนในที่สุดคนที่บอกว่าจะหลับตาก็แอบค่อยๆหรี่ตาขึ้นมองเพราะเบื่องมต่อไปไม่ไหว จนกระทั่งลืมตาขึ้นมาเจอแผ่นหลังที่ขาวเนียนละเอียดและภาพตรงหน้าเขาที่มีอิงรดายืนหอบกระโจมผ้าเช็ดตัวเอาไว้ พลางปล่อยขอบชายของมันให้หย่อนร่วงลงไปจนเห็นเอวเล็กคอด อยู่ๆอาการใจสั่นมือสั่นก็บังเกิด ยิ่งพอเขาเผลอหลุบก้มมองต่ำลงไปอย่างไม่รู้ตัว สายตามันก็ไหลลื่นลึกลงไปจนเกือบได้เห็นบั้นท้ายขาววับๆแวบๆ

'เชี่ยละ'

ยิ่งพอได้เห็น ร่างกายจิรายุก็เกิดความรู้สึกเหมือนจะร้อนวูบวาบ เมื่ออิงรดาที่เขาเคยรู้จักเวลานี้กลายร่างเป็นหญิงสาวที่โตเต็มวัย แถมยังมีรูปร่างที่งดงามสมส่วน จนคนที่ลืมตัวค่อยๆเริ่มเผลอลืมตาขึ้นและกวาดไล่สายตาไปทั่วๆ กระทั่งรู้สึกตัวอีกทีตอนที่อยู่ๆคนตรงหน้าก็หันกลับมาแบบปุบปับ

"ยังไม่ได้อีกเหรอคะคุณเจตน์"

จิรายุทำหน้าเหวอทันทีที่ถูกจับได้ว่าเขานั้นแอบลืมตา ด้วยความตกใจจึงรีบหลับตาลงอีกครั้ง แต่ก็ถูกอิงรดาว่าเข้าให้

"จะมัวมาหลับตาลืมตาอยู่นั่นแหละค่ะ หนูเริ่มคันจนตัวแดงแล้ว สรุปวันนี้คุณเจตน์จะแกะได้ไหมคะเนี่ย" อิงรดาเองก็เริ่มชักโมโห ส่วนจิรายุก็ยังคงทำหน้าเด๋อด๋า เ

"ก็ใครใช้ให้เธอซื้อเสื้อชั้นในแบบนี้มาใส่ล่ะ เสื้อบ้าอะไรก็ไม่รู้แกะยากชะมัด นี่ถามหน่อยเถอะ ว่าถ้าเกิดแฟนเธอคิดอยากจะถอดคงไม่เซ็งตายเลยหรือไง"

"จะบ้าเหรอคะคุณเจตน์ หนูยังไม่มีแฟนสักหน่อย งั้นเอาใหม่ค่ะ คราวนี้คุณเจตน์ลืมตามองดีๆเลยนะคะ ไม่ต้องหลับตาแล้วค่ะ"จากนั้นอิงรดาก็หันหลังกลับไป แล้วคราวนี้จิรายุก็ลืมตาขึ้นมองแผ่นหลังขาวเนียนของคนตรงหน้าได้อย่างเต็มตา

'เชี้ย ทำไมขาวเนียนจังวะ'

พึมพำกับตัวเองในใจเสียพักใหญ่ แต่แล้วจิรายุก็จำเป็นต้องสะบัดหน้าหันส่ายไปมาเสียสามสี่ที เพื่อทำการดึงจุดโฟกัสให้กลับมาอยู่ยังตะขอชั้นใน คราวนี้เพียงแค่คลิกเดียวเขาก็สามารถปลดมันได้ แล้วคนที่เริ่มเกาหน้าอกไปมาก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำ

สิบนาทีพอดีเป๊ะ อิงรดาที่สูงประมาณร้อยหกสิบเก้าก็เดินลุ่มล่ามออกมาด้วยเสื้อยืดและกางเกงนอนของเขา พอจิรายุโฟกัสมันไปที่ตรงบริเวณเอวกางเกงที่ถูกผูกเป็นกระจุกด้วยยางมัดผมของเธอเอาไว้ก็หลุดขำ

"นี่เธอตัวเล็กขนาดนั้นเชียว"

"หนูเปล่าตัวเล็ก แต่คุณเจตน์นั่นแหละที่ตัวใหญ่"

"ไหนขยับเดินมาใกล้ๆซิ ล้างหน้ายังไงยังมีคราบหมึกติดมา"

"จริงเหรอคะเนี่ย หนูว่าหนูก็ล้างดีแล้วนะ แต่ว่าที่นี่มันไม่มีโฟมล้างหน้า มีแค่สบู่เหลวที่โรงเเรมวางไว้ แต่หนูไม่กล้าเอาล้างหน้าหรอก เพราะผิวหนูมันแพ้ง่าย ขืนแตะไปมีหวังสิวผุดขึ้นมาทันที"

"แล้วน้ำหมึกจากหมึกนี่ล่ะ ผิวเธอไม่แพ้เหรอ" ว่าแล้วผ้าขนหนูผืนเล็กที่อิงรดาหยิบติดมือออกมาด้วยก็ถูกจิรายุแย่งมาถือไว้ในมือ ทันทีที่ได้ยืนเผชิญหน้า คนที่สูงตั้งเกือบหนึ่งร้อยเจ็ดสิบก็กลายเป็นคนเตี้ยไปในทันที

จิรายุสูงหนึ่งร้อยแปดสิบหก ยามที่ต้องยืนประจันหน้ากันตรงๆ สิ่งเดียวที่อิงรดาทำได้ก็คือเงยหน้าแหงนมองปลายคางเขาเพียงเท่านั้น ยามเมื่อตาสบตาและคนตัวใหญ่พยายามค่อยๆใช้ชายผ้าเช็ดไปบนใบหน้าที่มีคราบหมึกหลงเหลือ เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่อิงรดาใจเต้น แต่พอนึกขึ้นได้ถึงสิ่งที่จิรายุเป็น ก็ค่อยโล่งใจ

"คุณเจตน์ก็รีบเช็ดออกให้เร็วๆหน่อยสิคะ หนูชักเริ่มคันหน้าแล้วเนี่ย"

จิรายุค่อยๆเช็ดผ้าไปตามดวงกรอบหน้างามอย่างช้าๆ พลางสายตาก็ไล่สำรวจ แต่ก่อนเขาเองคิดว่าอิงรดานั้นหน้าตาน่ารักดี แต่ทำไมตอนนี้ยายเด็กคนนี้ถึงได้สวยขึ้นจนผิดหนูผิดตาไปได้ ไม่ว่าจะเป็นปากเล็กจมูกหน่อย ดวงตากลมโตที่มีเส้นขนตาเรียงยาวสวยรับกับใบหน้ารูปไข่ มองแล้วเพลินตาจนไม่อยากหยุดมอง

"ตอนอยู่โน่นได้ไปทำศัลยกรรมมาบ้างหรือเปล่า"

"คุณเจตน์ เงินหนูต้องกินใช้อย่างประหยัดค่ะ ไม่ได้เหลือกินเหลือใช้จะให้เอาที่ไหนไปทำ ไว้ถ้าหนูรวยก็ไม่แน่"

"ที่พูดนี่ เธออยากทำเหรอ"

"อยากค่ะ มีที่หนึ่งที่หนูอยากทำ"

"ตรงไหน แต่จากที่มองดูตอนนี้หน้าเธอก็สวยหมดแล้วนี่ จะไปอยากทำอะไรตรงไหนอีก"

"หนูอยากทำนม" ทันทีที่อิงรดาพูดจบ จิรายุถึงกับสำลักน้ำลายขึ้นมาเฉยๆอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"หนูพูดจริงๆนะคะ หนูอยากเพิ่มขนาดหน้าอก"

"อย่าเลย ธรามชาติแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ผู้ชายก็ใช่ว่าจะชอบนมใหญ่ๆเสมอไป"

"แล้วคุณเจตน์ล่ะคะ ชอบนมแบบไหน"

"ฉันเหรอ ชอบนมธรรมชาติ มีเท่าไหนก็เท่านั้น เรื่องนี้ฉันไม่ได้ซีเรียสอะไร" ว่าแล้วจิรายุก็ใช้ผ้าขนหนูตีมาที่กลางศรีษะของเธอหนึ่งที ก่อนที่ตัวเขาเองจะเดินนำหน้าเธออกไป มันก็ต้องแน่ล่ะสิที่จิรายุต้องชอบคนไม่มีหน้าอก เพราะนพนนท์ก็ชอบแต่งตัวแมนๆ หน้าอกแบนๆไม่ได้แต่งตัวออกสาวแต่อย่างใด

อิงรดาหัวเราะขำที่แกล้งจิรายุได้ หลายวันมานี้ที่เธอเห็นเขาเอาแต่นั่งเศร้า เห็นแล้วเธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้ พอได้พากันมาพักผ่อนสมองแบบนี้ อย่างน้อยเธอก็ทำให้จิรายุนั้นได้ปลดปล่อยอะไรที่ไม่สบายใจที่เขาได้เก็บสะสมมาและระบายให้เธอฟังเมื่อคืนบ้างแล้ว หวังว่าอาการอกหักของเขาจะดีขึ้น ส่วนเรื่องที่ว่าเขาต้องกลับไปเผชิญหน้ากับการนัดเดตของผู้เป็นป้านั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง