คราวซวย

ดึกดื่นค่อนคืนจิรายุก็ยังคงพาเธอนั่งอยู่ตรงนั้น รอบๆตัวผู้คนยังคงเดินผ่านกันไปกันมา ส่วนเธอกับเขาก็นั่งมองดูดาวฟังเสียงคลื่นที่สาดเข้ากระทบฝั่ง พอดึกเข้าเริ่มจะหนาวเสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำตาลตัวยาวที่เขาใส่อยู่ก็ถูกถอดออกมาให้เธอได้ใส่

"ดึกแล้วลมแรง เธอใส่เสื้อฉันเอาไว้ก็แล้วกัน มีแค่เสื้อแขนสั้นมาตัวเดียวมันหนาว"

"แล้วคุณเจตน์ไม่หนาวเหรอคะ"

"ฉันเป็นผู้ชาย ฉันทนได้น่า"

"ไม่เอาหรอกค่ะ ถึงคุณเจตน์จะเป็นผุ้ชาย แต่หนูก็ไม่อยากเอาเปรียบ ขยับเปลนอนมาใกล้ๆนี่สิคะ แบ่งกันคลุม"

อิงรดาพยายามดึงลากเปลนอนของจิรายุให้ขยับเข้ามาจนชิดกับเปลเธอ จากนั้นแจ็คเก็ตตัวยาวก็ถูกคลุมเผื่อไปยังคนข้างๆด้วย

เขาและเธอพากันพูดคุยเรื่องราวนึกย้อนไปวันเก่าๆ ว่าช่วงเวลาสี่ปีที่ผ่านมาใครทำอะไรที่ไหนกับใครบ้าง จนมีช่วงหนึ่งที่จิรายุเล่าว่าเขากับคนรักนั้นคบกันมานานมากกว่าสิบปีแล้ว แต่ว่าเขาไม่สามารถเปิดเผยได้ว่าตัวเองนั้นมีคนรักอยู่ จิรายุบอกว่าป้าของเขาไม่มีทางยอมรับได้แน่ๆถ้าได้รู้ว่าคนรักของเขาคือใคร และนั่นเองอิงรดาถึงได้รู้ว่าทำไมจิรายุต้องเสียใจฟูมฟาย ระยะเวลาที่คบกันมาสิบกว่าปีก็ย่อมต้องรักกันมากเป็นธรรมดา พอฟังเขาเล่ามาจนถึงตอนนี้ใจเธอมันก็มีแต่คำว่าสงสารเต็มไปหมด ถ้าเป็นไปได้ก็นึกอยากจะช่วยให้เขาได้สมหวังกับคนรักไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด 

"แล้วเธอล่ะ อยู่ที่โน่นไม่มีแฟนเหรอ"

"ไม่ล่ะค่ะ หนูกลัวว่าถ้าหนูรักใครแล้ววันหนึ่งจะต้องมานั่งร้องไห้ฟูมฟายเหมือนคุณเจตน์"

"ล้อฉันหรือไง ทำเป็นพูดดีไปเถอะ เอาไว้สักวันถ้าเธอได้รักใครแล้วไม่สมหวังก็จะได้รู้เองว่ารสชาติของความเจ็บปวดมันเป็นยังไง"

"คงจะไม่มีวันนั้นหรอกค่ะ เพราะว่าหนูตั้งใจเอาไว้ว่าจะไม่รักใคร ดูอย่างยายสิคะ อยู่โสดๆอย่างยายสบายใจดีจะตาย ไม่ต้องมานั่งร้องไห้เสียใจเพราะใครแบบนี้"

จากนั้นก็มีอีกเป็นร้อยพันเรื่องราวที่เธอและเขาสรรหามาคุยกัน ขำบ้างเศร้าบ้าง ราวกับว่าการคุยกันครั้งนี้ได้กระชับความสัมพันธ์ที่มันห่างหายจากกัันไปนานให้กลับเข้ามาชิดใกล้กันได้อย่างเก่า จนกระทั่งมองดูนาฬิกาอีกทีก็ได้เวลาที่เหล่าชาวประมงเริ่มทยอยกลับเข้าฝั่งกันมาบ้างแล้ว

"เรือกลับเข้ามาเยอะแล้วค่ะคุณเจตน์ หนูว่าเราไปเดินดูกันเถอะ ชาวบ้านเริ่มทยอยเอาขึ้นมาวางขายกันแล้วค่ะ"

แล้วเธอและเขาก็ลุกขึ้นจากตรงนั้นเดินลงไปที่ริมชายหาด ที่ซึ่งมีเหล่าเรือประมงเริ่มทยอยกลับเข้ามาจอดเพื่อเอาหมึกสดกุ้งสดขึ้นมาขาย ส่วนคนที่มารอซื้อต่างก็พากันเดินไปเลือกดูตามเรือแต่ละลำ

อิงรดาเดินนำจิรายุไปยังเรือแต่ละลำ จนกระทั่งไปหยุดอยู่ตรงเรือลำหนึ่งที่มีทั้งกุ้งหมึกและปูตัวใหญ่ 

"เจ้านี้ดีไหมคะคุณเจตน์ มีแต่ตัวใหญ่ๆทั้งนั้นเลย"

"อื้ม เธอเลือกเลยสิ ฉันเลือกไม่เป็น"

"งั้นมานี่ค่ะ หนูจะแสดงความสามารถให้ดู"

ว่าแล้วอิงรดาก็เดินเข้าไปใกล้ๆกับกะละมังขนาดใหญ่ที่มีเจ้าพวกกุ้งหมึกนอนอยู่กันเต็ม เมื่อถามไถ่ตกลงราคากันเป็นที่เรียบร้อย คนที่บอกว่าจะแสดงความสามารถก็เริ่มลงมือเลือก และทันทีที่เธอชี้นิ้วลงในกะละมังเท่านั้น ไม่รู้ว่าเจ้าพวกกุ้งปูหรือว่าหมึกมันสามารถเข้าใจสิ่งที่เธอพูดกับแม่ค้าไปได้หรืออย่างไร ราวกับว่าพวกมันกำลังจ้องมองมายังเธอและบอกกับเธอว่าอย่ากล้าเสนอหน้ามาซื้อพวกฉันไปนะ ไม่งั้นจะโดนแบบนี้

"โอ๊ย"

อิงรดาถึงกับร้องจ๊ากและรีบดึงมือกลับขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าโดนอะไร แต่รู้เพียงแค่ว่ามันมีบางอย่างจิ้มเข้ามาที่นิ้วของเธออย่างแรง แถมต่อด้วยของเหลวสีดำฉีดพุ่งเข้ามาที่หน้าและเต็มไปที่เสื้อของเธอไปหมด

"อิงเป็นอะไร"

"คุณเจตน์ช่วยด้วยหนูแสบตา โอ๊ยมือหนู ไม่รู้หนูโดนอะไรต่อย ฮือๆ เจ็บมากๆเลย"

จากนั้นก็เป็นอันว่าทั้งแม่ค้าพ่อค้าจากร้านข้างๆต่างก็พากันวิ่งมาดูเธอกันใหญ่เพราะเสียงที่อิงรดาร้อง ก่อนจะมีทั้งน้ำเปล่าทั้งผ้าทั้งกระดาษที่พากันเอามาเช็ดตามตัวให้เธอ ดูแล้วชุลมุนวุ่นวายกันไปพักใหญ่เหมือนกัน

สรุปก็คือ อิงรดาโดนกั้งตั๊กแตนต่อย แถมยังโดนเจ้าหมึกตัวใหญ่พ่นน้ำหมึกสีดำใส่เต็มหน้าและลำตัวจนเลอะอีกด้วย เรียกได้ว่ามันคงถึงคราวซวยของเธอจริงๆถึงได้ต้องเจอขนาดนี้

หลังจากซื้อเจ้าพวกกุ้งหอยปูปลาพวกนั้นเสร็จแล้ว จิรายุก็พาเธอกลับขึ้นรถ ไม่หนำซ้ำฝ่ายนั้นยังเอาแต่ทำเป็นกลั้นขำเธอเอาไว้ แต่ก็มิวายหลุดขำมาหลายรอบที่หน้าเธอยังคงมีคราบสีดำๆเปรอะอยู่ ขนาดว่าชาวบ้านช่วยกันทั้งล้างน้ำและใช้ผ้าเช็ดให้แล้วก็ยังคงเหลือรอยดำ มองทีไรจิรายุก็กลั้นขำเอาไว้ไม่ได้สักที ยิ่งเจ้าตัวทำหน้าบูดบึ้งด้วยแล้ว เขายิ่งไม่สามารถมองไปทางเธอได้อีก

"ขำมากไหมคะคุณเจตน์"

"ขอโทษจริงๆอิงแต่ฉันพยายามแล้ว เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวแวะโรงแรมข้างหน้าแล้วเธอก็ไปอาบน้ำล้างตัวล้างหน้าล้างตาด้วยเลย แล้วเราค่อยกลับกรุงเทพกัน"

"แต่หนูไม่มีชุดค่ะ"

"ใส่ชุดฉันสิ หลังรถมีเสื้อยืดกับกางเกงนอนติดมา"

"ชุดคุณเจตน์เหรอ ไม่เอาหรอกค่ะ"

"นี่เธอรังเกียจฉันเหรอ"

"หนูเปล่ารังเกียจ แต่แค่เกรงใจ เสื้อผ้าคุณเจตน์มีแต่แพงๆ ขืนหนูเอามาใส่เดี๋ยวกลิ่นเจ้าหมึกบ้านี่ก็ติดมาอีกพอดี" แม้ว่าอิงรดาจะพูดด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้นเพราะโมโหหมึก แต่จิรายุฟังแล้วก็อดขำไม่ได้อีก

"เอาน่า ดีกว่าให้ฉันต้องมาทนนั่งดมกลิ่นหมึกคาวๆไปกว่าจะถึงกรุงเทพ"

พอจิรายุพูดจบก็เป็นอันว่าหน้ารถตรงเลี้ยวเข้าทางเข้าของโรงแรมทันที พอลงไปถึงเขาก็ตรงเข้าไปเปิดห้องพัก มิวายพนักงานหน้าล็อบบี้ก็ยังพากันทำหน้ายิ้มๆใส่ให้เธอได้อาย

"นี่เสื้อผ้าฉัน เธอเข้าไปอาบน้ำสิ"

จิรายุบอกเธอแล้วจึงวางชุดเสื้อผ้าของตัวเองเอาไว้บนเตียง ร่างสูงใหญ่หันไปคว้าหยิบรีโมททีวีขึ้นมากดเลือกเปิดดูรายการ หากแต่อิงรดายังคงยืนเก้ๆกังๆอยู่อย่างนั้นและยังไม่ยอมเข้าห้องน้ำไป ไม่ใช่เพราะว่าอายหรืออะไร หากแต่ด้วยมือที่ถูกกั้งต่อย เลยทำให้เธอถอดเสื้อของตัวเองออกไม่ได้

"คุณเจตน์คะ คือว่าเมื่อกี้ที่หนูโดนกั้งตำมือแล้วชาวบ้านเขาพันผ้าห้ามเลือดเอาไว้ให้ เอ่อ คือว่าหนู.."

"อ่อ จริงสิมือเธอ"

"ถอดไม่ได้ค่ะ เจ็บ" อิงรดายิ้มแห้งหน้าแหย พลางค่อยๆยกสองแขนขึ้นยามเมื่อจิรายุเดินเข้ามาใกล้ๆ 

"จะถอดยังไงดีล่ะ ถ้าหันหลังถอดฉันก็คงไม่ถนัด เอาเป็นว่าฉันจะหลับตาก็แล้วกันนะ"

อิงรดาก็ทำเป็นเออออห่อหมกไปอย่างนั้นแหละ หากว่าจิรายุจะยังอยากเเสดงความเป็นสุภาพบุรุษอยู่ แต่ถ้าถามว่าเธอรู้สึกอายไหม ตอนนี้ชักจะเริ่มไม่ ในเมื่อความรู้สึกมันเริ่มจะเอนเอียงและคิดไปแล้วว่าจิตใจเขานั้นก็คงเป็นเหมือนๆกันกับเธอ แตกต่างก็เพียงร่างกายภายนอกเท่านั้น ยิ่งตอนอยู่เมืองนอกก็มีเยอะแยะไป ตอนที่ได้ทำงานเดินแบบ บางคนดูหล่อเหลาอย่างกับดาราฮอลลีวูด แต่กลับไม่เคยชายตามองผู้หญิงอย่างเธอๆ อย่างกับว่าสิ่งที่พวกเธอมีมันเป็นอะไรที่ไม่ได้มีแรงดึงดูดอะไร แต่พวกผู้ชายเหล่านั้นมักจะมีปฏิกิริยากับนายแบบกล้ามแน่นเสียมากกว่า ซึ่งจิรายุเองก็คงเหมือนกัน ถ้าให้พูดกันตรงๆแล้วแน่นอนว่าสิ่งเร้าของเขาก็คงจะเป็นอะไรเทือกนั้น 

"เอาที่คุณเจตน์สะดวกเถอะค่ะ หลับตาไม่หลับตาก็เหมือนๆกัน"

"เธอนี่ก็พูดแปลก ไม่หลับตาฉันก็เห็นของเธอหมดน่ะสิ"

อ๋อออ เธอเข้าใจแล้ว ที่แท้ที่อยากหลับตาก็เป็นเพราะว่าไม่อยากทนเห็นของผู้หญิง สำหรับชายรักชายแบบเขาแล้วมันคงจะเป็นอะไรที่น่าอุจาดตามากสินะเธอเองก็ลืมไป คิกๆ..