ตอนที่ 7 ฝันแปลก

ไม่รู้เมื่อคืนกลับถึงบ้านตอนไหน มารู้สึกตัวตื่นอีกทีฟ้าก็สว่างแล้ว เพราะความปวดหัวและคอแห้งไอด้าจึงจำต้องลากสังขารเมาค้างแฮงค์เหล้าของตัวเองลงมาหาน้ำหาท่าดื่มดับกระหาย

ไม่เคยดื่มหนักจนเมาภาพตัดไปแบบนี้มาก่อนเลย ดีที่ลากหมอกไปด้วยเธอจึงมีคนมาส่งบ้าน มีคนแบกกลับ ถ้าไปกับเวลาสองคนไม่รู้ตอนนี้สภาพจะเป็นยังไง ยัยนั่นถึงจะอวบอัดดูแข็งแรงแบกช้างได้เป็นตัวแต่จริงๆ นางบอบบางมาก เรี่ยวแรงก็ไม่ค่อยจะมีด้วยซ้ำ

“อื้อ~ ปวดหัวชะมัด”

“กินหนักล่ะสิเมื่อคืน คราวหลังก็อย่ากินเยอะจนเมาไม่ได้สติแบบนั้นอีก ถ้าหมอกไม่ไปด้วยใครจะแบกแกกลับบ้านห๊ะ”

“เฮ้อ...” ปวดหัวก็ปวดไอ้พี่ชายคนดีของเธอยังจะมาบ่นอีก บ่นแต่เช้าเลย

ไอด้าเมินเสียงบ่นของพี่ชายเดินเข้ามาในครัวเปิดตู้เย็นหยิบน้ำเปล่าออกมาหนึ่งขวดแล้วหยิบแก้วใกล้มือหมุนตัวกลับมาวางบนโต๊ะกลาง เทน้ำลงไปจนเกือบเต็มก่อนจะยกขึ้นกระดกดื่มจนหมด เทไปอีกแก้วแล้วเดินถือออกมาจากครัว

“เมื่อคืนหนูกลับกี่โมง”

เอ่ยเสียงแหบแห้งถามพี่ชายที่นั่งไขว่ห้างอ่านข่าวในไอแพดทิ้งตัวลงบนโซฟาตรงข้าม อ้าปากหาวหวอดๆ ไปด้วย

“ตีหนึ่ง หมอกแบกขึ้นห้องแทบไม่ไหว พี่ว่าแกลดน้ำหนักหน่อยเถอะขืนยังอ้วนกว่านี้จะไม่มีใครแบกแกตอนเมาแล้ว”

“พี่ซัน! ไม่รู้หรือไงว่าห้ามพูดเรื่องพวกนี้กับผู้หญิง ต่อให้หนูจะเป็นน้องสาวเขาก็ห้ามกัน”

“ทำไม ฟ้าจะผ่าเหรอถ้าพี่บอกว่าแกอ้วนอ่ะ”

“เอ๊ะ! ก็บอกว่าห้ามพูดไง”

ซันหัวเราะหึในลำคอหลังสามารถแกล้งน้องสาวให้หงุดหงิดแต่เช้าได้ ใบหน้าเซื่องซึมหงอยนอนมีไอขุ่นเคือง สองแก้มไร้สีเลือดตอนนี้แดงเรื่อขึ้นมาพอให้ดูสดใสไม่ขัดตาขึ้นมาบ้าง

เขาไม่ได้จริงจังเรื่องที่บอกให้คนตัวเล็กลดน้ำหนัก แค่อยากหยอกเล่นเท่านั้น ขืนลดอีกเธอคงจะเหลือแต่กระดูกแล้ว แค่นี้ก็ผอมแห้งจนพ่อกับแม่บ่นให้กินเยอะๆ แล้ว

“หนูไม่พูดด้วยแล้วขึ้นไปนอนต่อดีกว่า”

“แล้วไม่ไปเรียนหรือไงถึงไม่รีบเตรียมตัวอ่ะ”

“หนูไม่ใช่เด็กมัธยมแล้วนะที่ต้องไปเรียนตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าอ่ะ วันนี้มีเรียนบ่ายลากยาวไปถึงมืดโน่น ค่อยตื่นตอนเที่ยงก็ได้”

ไอด้าตะโกนตอบพี่ชายที่เห็นเธอเป็นเด็กมัธยมที่ต้องตื่นเช้ามาเตรียมตัวไปเรียนตั้งแต่หกโมงตลอด เธอเรียนมหาลัยมาได้สองปีเข้าปีที่สามแล้วยังจะคิดว่าเรียนมัธยมอยู่อีก

.

.

“วันนี้เรียนไม่เข้าสมองเลย ว่าจะไปปลดปล่อยหาแรงบันดาลใจที่ไหนได้ เพิ่มภาระให้สมองหนักกว่าเดิมอีก”

เสียงบ่นดังขึ้นหลังจากสองสาวเดินออกจากห้องเรียนมาด้วยกันหลังเลิกเรียนแล้ว เวลาเงยหน้ามองเจ้าของเสียงบ่นที่ตอนนี้แทบปิดตาเดินเลยก็ว่าได้ ริมฝีปากกระจับอิ่มมีเพียงลิปมันทาบางๆ ไม่ให้ปากแห้งขยับเม้มเข้าหากันแล้วก็อ้าปากหาวอย่างไม่ห่วงลุคสวย

“คืนนี้ไปอีกไหมล่ะ หาแรงบันดาลใจอีกไง มึงก็ท่องไว้ว่าห้ามดื่มห้ามเมาห้ามหลับ สะกดจิตไว้จะได้ไม่ลืมอีก”

“เฮ้อ... ต่อให้อยากไปก็ไปไม่ได้หรอก ไม่มีคนคุมพ่อแม่กูไม่ให้ไป”

“ไม่มีคนคุม?”

“เออ เมื่อคืนที่หมอกมันยอมไปเพราะกูตกลงว่าจะไม่ไปวุ่นวายกับมันหนึ่งเดือน แต่ถ้าคืนนี้จะไปอีกกูก็ต้องบากหน้าไปขอมันอีก จากหนึ่งเดือนก็กลายเป็นสองเดือน แล้วมึงก็รู้ว่าปากกูมันอยู่นิ่งที่ไหน ไม่ได้พูดกับมันเหมือนชีวิตขาดเครื่องช่วยรับฟังไป เรื่องไร้สาระของกูจะให้พูดให้มึงฟังก็ไม่ได้ ไม่ว่างสักครั้ง”

“อ่าๆ อย่าโมโหไปเลยน่าเพื่อนรัก เพื่อนก็รู้นี่ว่ากูไม่ว่าง ว่างทีโดนลากไปโน่นมานี่ตลอดจะมาว่างฟังเรื่องของมึงได้ไง”

“เพราะแบบนี้ไงกูเลยต้องงดเจอหน้ามันก่อน ก็ไม่รู้จะทนไม่ไปวุ่นวายกับมันได้กี่วันกัน”

ไอด้าสะบัดเท้าเดินลงจากบันไดพร้อมกับถอนหายใจเสียงดังไปด้วย พอลงมาถึงหน้าตึกแสงแดดอ่อนๆ ยามเย็นที่สาดลงมาจากขอบฟ้าทำให้ต้องรีบยกมือปัดป้องหน้าเอาไว้

ตาปรือมองผ่านแสงจ้าไปเบื้องหน้า พยายามเพ่งมองโดยที่สองเท้ามันหยุดนิ่งไปแล้ว นี่เธอยังเมาค้างไม่หายเลย ไม่รู้เพราะฤทธิ์น้ำเมาที่กระดกเข้าร่างกายมันรุนแรงไป หรือเพราะนอนทั้งเช้ามาตื่นเอาตอนเที่ยงอาการเลยยังสะลึมสะลือสติไม่เต็มร้อยแบบนี้

“ด้า นั่นมันหมอกไม่ใช่เหรอ มันมาทำอะไรที่นี่”

“หมอกเหรอ?”

คนยังมองเห็นไม่ชัดหรี่ตาเพ่งตามนิ้วของเพื่อนที่ชี้บอก พอโฟกัสแน่แล้วก็เห็นว่าเจ้าของเงาดำที่เห็นเพียงเลือนรางก่อนหน้านี้เป็นเพื่อนสนิทเธอจริงๆ แล้วมันมาทำอะไรแถวนี้ จากตึกคณะแพทย์มาตึกคณะเธอต้องอ้อมภูเขาเลยนะ แล้วมันมาทำไม?

“มึงมารับกูเหรอ” ไม่มีคำตอบให้กับคำถามก็เดินเข้าไปเอาคำตอบเองเลยสิ

ไอด้าถามเสียเนือยลดมือที่ยกป้องแดดก่อนหน้าลง ทำหน้าทะเล้นใส่คนตัวสูงที่ยืนตรงหน้า

“เฮียซันให้มารับ บอกว่าติดธุระไม่ว่าง”

“อ้าว แล้วทำไมไม่โทรมาบอกกูเองอ่ะ เบอร์ก็มี ไลน์ก็แอด ไอจีก็ฟอล” ไล่เสียงยาวพร้อมกับยกมือถือในมือขึ้นดูไปด้วย แต่อนิจจามือถือเจ้ากรรมดันเปิดไม่ติดเสียนี่ สงสัยคงจะแบตหมดไม่ได้ชาร์จแน่เลย

“...”

“หึหึ แบตกูหมดอ่ะพี่ซันเลยโทรไม่ติดมั้ง แล้วมึงว่างเหรอ เลิกเรียนแล้ว?”

“อือ” ครางเสียงตอบทำหน้าระอาดันตัวขึ้นจากกระโปรงรถ หมุนกายเตรียมเดินไปฝั่งคนขับแต่เสียงแหลมแว้ดๆ ด้านหลังกลับหยุดชะงักสองเท้าไว้ก่อน

“ไม่เอาอ่ะ กูให้ยัยเวลาไปส่งก็ได้ กูไม่อยากผิดคำพูดว่าจะไม่วุ่นวายกับมึงหนึ่งเดือน มึงกลับไปก่อนเหอะ”

“อย่ากวนตีนไอด้า กูต้องกลับไปอ่านหนังสือ”

“กูก็บอกให้มึงกลับไปก่อนนี่ไง ไปสิ หรือถ้ามึงจะให้กูกลับกับมึงงั้นมึงก็ถอนคำพูดที่ว่าให้กูไม่ไปวุ่นวายกับมึงหนึ่งเดือนก่อนดิ” ดึงมือมากอดอกยกยิ้มเจ้าเล่ห์ในขณะที่อีกคนเอาแต่มองหน้าเธอนิ่งๆ

เวลากลอกตามองบนเบะปากใส่เพื่อนรักที่ดูจะเหนือกว่า ทั้งความคิดทั้งคำพูดคำจาเอาเรื่องใช้ได้ อย่างนี้หมอกก็ต้องยอมถอนคำพูดให้มันอยู่ดี ตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยเห็นหมอกจะเคยขัดคำขอ คำสั่งพี่ชายเพื่อนเธอเลยสักครั้ง

“ตามใจ” เสียงนิ่งว่าให้ ก้าวเท้าเดินเร็วๆ ไปฝั่งคนขับโดยที่ไม่ได้ถอนคำพูดตัวเองแต่อย่างใด

“มึงพูดเองนะ” แต่คนหน้าด้านก็ทึกทักไปเองว่าเขานั้นถอนคำพูดแล้ว ฉีกยิ้มกว้างเริงร่ารีบวิ่งมาเปิดประตูยัดตัวเองเข้าในรถ กลัดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยก็หันกลับมาโบกมือลาเพื่อนรักด้วยใบหน้าที่สดใสต่างจากก่อนหน้า

ไอด้าหันมองคนตัวโตด้านข้างที่สตาร์ทเครื่องยนต์ติดไว้ พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ระหว่างกลัดเข็มขัดตัวเองไปด้วย

“แวะกินติมก่อนได้ป่ะหิวอะ”

“...”

“เออนี่ เมื่อคืนกูฝันด้วยนะ ฝันแปลกมาก ทั้งที่ไม่เคยฝันแบบนี้มาก่อนแต่อยู่ๆ เมื่อคืนก็ฝัน”

“...” คนฟังก็ยังคงรับฟังเงียบๆ ขับรถออกจากลานจอดเลี้ยวตามถนนออกจากรั้วมหาลัยสู่ถนนใหญ่

“กูฝันว่ากูจูบกับมึง แปลกป่ะมึงว่า กูคบกับมึงมาตั้งนานไม่เคยฝันแปลกแบบนี้มาก่อนเลย อยู่ๆ ก็มาฝันเอา พอตื่นขึ้นมาเหงื่อกูนี่เต็มตัวเลยหายใจหอบด้วยนี่ถ้ามีคนเห็นตอนกูตื่นคงคิดว่ากูฝันร้ายแน่”

ตอนแรกจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเมื่อคืนฝันอะไร แต่พอเห็นหน้าเขาภาพความฝันก็ผุดขึ้นในหัว เป็นฉากสั้นๆ ตอนที่เธอกำลังจูบกับเขา ความรู้สึกตอนปากประกบสัมผัสกันยังตราตรึงในใจอยู่เลย เป็นฝันที่เหมือนจริงมากๆ แต่ดูเหมือนความฝันเธอจะไม่ได้สร้างความประหลาดใจหรือกระตุ้นคนหลังพวงมาลัยรถได้เลยสักนิด

ไอด้าย่นจมูกใส่คนที่ยังเอาแต่เงียบใส่เธอไม่เลิก มองตรงไปด้านหน้ามองถนนทั้งที่เธอเล่าฝันประหลาดให้ฟังแท้ๆ จิ๊ปากสะบัดหน้าหันมามองตรงยกมือขึ้นกอดอกทำหน้าฟึดฟัดไม่พอใจ แต่พอแอร์เย็นๆ ปะทะใบหน้าเพียงไม่กี่นาทีความง่วงก็แทรกซึมเข้ามาเล่นงานง่ายๆ

“หมอก.. ง่วงอ่ะ ถึงแล้วปลุกด้วยนะ” เสียงแผ่วเอ่ยโดยไม่หวังว่าจะได้รับคำตอบ ก่อนเปลือกตาหนักอึ้งทั้งสองข้างจะปิดลงจนสนิท คนง่วงดำดิ่งลงสู่ห้วงลึกของนิทรา ไม่รู้สึกเลยด้วยซ้ำว่าคนที่เอาแต่เงียบหันมามองเธอด้วยสายตาแบบไหน