บันไดแห่งความปรารถนา

ความปรารถนาคราก่อนสงคราม

ภาค 1 : เมืองที่ยังมีความฝัน

บทที่ 1 : ผู้ชายที่ไม่มีใครจำชื่อ

เวลา 07:42 น. ของเช้าวันจันทร์ เสียงเครื่องปรับอากาศตัวที่สามดังครางอยู่เหนือศีรษะคนในสำนักงาน ก่อนจะกระตุกครั้งหนึ่งแล้วเงียบลงพร้อมกับลมเย็นที่หายไป พนักงานหญิงคนหนึ่งเงยหน้ามองเพดาน ถอนหายใจ แล้วหันไปถามเพื่อนร่วมโต๊ะว่า “แอร์เสียอีกแล้วเหรอ” ไม่มีใครตอบ เพราะทุกคนรู้ว่าคำถามนั้นไม่ได้ต้องการคำตอบจริง ๆ แค่ไม่ถึงสองนาทีต่อมา เสียงหนึ่งก็ดังมาจากหน้าห้อง “ตามกฤตให้ที” ชื่อของเขาไม่ได้ถูกเรียกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ไม่มีใครหันมามองเมื่อเขาเดินผ่าน ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเขาเข้าบริษัทมาตั้งแต่กี่โมง มีเพียงตอนที่อะไรบางอย่างเสียเท่านั้นที่คนในอาคารแห่งนี้จะนึกขึ้นได้ว่า ยังมีผู้ชายคนหนึ่งทำงานอยู่ในห้องช่าง

กฤตเดินเข้ามาพร้อมกล่องเครื่องมือเก่า ๆ ในมือ เสื้อช่างสีเข้มมีรอยน้ำมันติดอยู่ตรงชายแขน กางเกงทำงานมีรอยฝุ่นตรงเข่า และรองเท้าคู่เดิมที่เขาใช้จนพื้นเริ่มสึก เขาไม่ได้ถามว่าใครเป็นคนเปิดเครื่อง ไม่ได้เดินไปกดสวิตช์ซ้ำเหมือนคนที่หวังว่าเครื่องจะกลับมาทำงานเอง เพียงยืนฟังเสียงจากชุดคอยล์ด้านนอกอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงถามว่า “มันเริ่มดังตั้งแต่เมื่อไหร่” พนักงานคนหนึ่งตอบว่าเมื่อเช้า อีกคนบอกว่าเมื่อคืนก็เหมือนจะได้ยิน กฤตพยักหน้า เปิดฝาครอบ ตรวจสายไฟ ไล่ดูแรงดัน แล้วเอื้อมมือไปแตะตัวมอเตอร์อย่างระมัดระวัง “ลูกปืนเริ่มไปแล้วครับ” เขาพูดเรียบ ๆ “ถ้าฝืนเปิดต่อ เดี๋ยวขดลวดไหม้ด้วย” ไม่มีใครถามว่าเขารู้ได้อย่างไร เพราะคนส่วนใหญ่ไม่ได้สนใจวิธีที่เครื่องจักรมีชีวิตอยู่ พวกเขาสนใจเพียงว่ามันจะกลับมาใช้ได้เมื่อไหร่

กฤตใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงในการแยกปัญหาออกจากระบบ เปลี่ยนชิ้นส่วนที่พอแก้เฉพาะหน้าได้ แล้วเดินกลับไปเก็บเครื่องมือโดยไม่ได้รอคำชม ขณะที่พนักงานทยอยกลับไปทำงาน เสียงสำนักงานก็ค่อย ๆ กลับมาเหมือนเดิม มีเพียงเก้าอี้ตัวหนึ่งที่เลื่อนผ่านเขาไปโดยเจ้าของแทบไม่ได้มองหน้า “ขอบคุณนะกฤต” เสียงนั้นดังตามหลังมา เขาหันไปยิ้มบาง ๆ “ครับ” แล้วก็เดินต่อ คนอย่างเขามีอยู่เต็มเมือง เป็นคนที่ไม่มีใครจำชื่อในวันที่ทุกอย่างทำงาน แต่เมื่อเครื่องปรับอากาศดับ น้ำไม่ไหล ไฟฟ้าขัดข้อง หรือเครื่องจักรหยุดทำงาน ทุกคนจะจำได้ขึ้นมาทันทีว่าต้องเรียกใคร

ห้องช่างอยู่ท้ายอาคาร แยกจากพื้นที่สำนักงานด้วยประตูเหล็กบานหนึ่ง กฤตกลับเข้ามาถอดถุงมือ วางเครื่องมือเข้าที่ แล้วเดินไปล้างมือใต้ก๊อกน้ำเล็ก ๆ น้ำเย็นไหลผ่านนิ้วที่มีคราบน้ำมันติดอยู่ตามซอก เขาล้างอยู่นานกว่าที่จำเป็นเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นมองกระจกเก่าที่แขวนอยู่เหนืออ่าง ใบหน้าของชายหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดสะท้อนกลับมาอย่างซื่อ ๆ ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ก็ไม่มีอะไรโดดเด่นเช่นกัน เขาไม่ได้หน้าตาแย่ เพียงไม่ใช่คนที่ใครจะหันกลับมามองเป็นครั้งที่สอง ทรงผมของเขาเรียบง่าย เสื้อผ้าในวันทำงานมีหน้าที่เพียงอย่างเดียวคือทำให้เขาทำงานได้สะดวก และถ้าเขาเดินผ่านคนสิบคนในทางเดินบริษัท วันพรุ่งนี้อาจมีไม่ถึงสามคนที่จำได้ว่าเมื่อวานเคยเห็นเขา

เขายกมือแตะคางตัวเองแล้วหัวเราะเบา ๆ “ก็ดูไม่แย่นี่หว่า” เขาพูดกับเงาในกระจกเหมือนปลอบตัวเอง ก่อนเสียงประตูจะเปิดออก รัตนาเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ เธอเป็นหัวหน้าฝ่ายซ่อมบำรุง ผู้หญิงวัยสามสิบกลาง ๆ ที่แต่งตัวเรียบร้อยกว่าคนในห้องช่างหลายระดับ เสื้อเชิ้ตพอดีตัว กระโปรงยาวระดับเข่า และรองเท้าส้นไม่สูงนัก เธอไม่ได้แต่งตัวเพื่อให้คนมอง แต่คนมักมองเธออยู่ดี เพราะท่าทางของเธอมีบางอย่างที่ทำให้คนรู้ว่าเธอเป็นคนตัดสินใจ รัตนามองกระจก แล้วมองกฤต ก่อนถามว่า “นายส่องกระจกบ่อยไหม” กฤตชะงัก “อะไรนะครับ” “ถามว่าส่องกระจกบ่อยไหม” เธอย้ำ “ก็...ไม่รู้ครับ” รัตนาวางแฟ้มลงบนโต๊ะ “นั่นแหละปัญหา”

กฤตหัวเราะไม่ออก รัตนาหยิบปากกาขึ้นมาหมุนระหว่างนิ้ว “นายรู้ไหมว่าคนบางคนไม่ได้หน้าตาดีกว่านายหรอก แต่ทำไมคนถึงมองเขามากกว่า” กฤตไม่ตอบ “เพราะเขารู้ว่าตัวเองต้องทำยังไงให้คนมอง” เธอพูดต่อ “เสื้อผ้า ทรงผม วิธีพูด วิธีเดิน วิธีมองคน ทุกอย่างมันส่งสัญญาณ นายทำงานเก่ง แต่เวลานายเดินผ่านคนอื่น นายเหมือนกำลังขอโทษที่ตัวเองมีตัวตนอยู่” กฤตขมวดคิ้ว “ผมไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อย” รัตนาหัวเราะเบา ๆ “งั้นก็ดี พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ” เธอหยิบแฟ้มขึ้นมาแล้วเดินออกจากห้อง ทิ้งให้กฤตยืนอยู่หน้ากระจกตามเดิม และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขามองเงาของตัวเองนานกว่าหนึ่งนาที

พักเที่ยง กฤตนั่งกินข้าวกับเพื่อนช่างสองคนที่ร้านอาหารตามสั่งใต้ตึก เสียงวิทยุจากร้านข้าง ๆ เปิดเพลงป๊อปยุคใหม่คลออยู่เบา ๆ รถมอเตอร์ไซค์วิ่งผ่านถนนด้านหน้าเป็นระยะ เพื่อนคนหนึ่งเหลือบมองนาฬิกาของกฤตแล้วถาม “วันนี้ไปหาแฟนอีกเหรอ” กฤตพยักหน้า “อือ” “เอ็งนี่โชคดีว่ะ มีแฟนมหาลัยด้วย” อีกคนหัวเราะ “เก๋เขาสวยด้วยนี่หว่า” กฤตยิ้ม “สวยแล้วเกี่ยวอะไรกับกู” “ก็เอ็งหน้าตาแบบนี้ยังจีบติดไง” เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะ กฤตหัวเราะตาม แต่ในอกกลับมีอะไรบางอย่างสะกิดอยู่เงียบ ๆ เขาไม่ได้โกรธเพื่อน เพียงแต่คำพูดง่าย ๆ นั้นไปแตะตรงที่เขาพยายามไม่คิดถึงมานานแล้ว

หลังเลิกงาน กฤตไม่ได้ตรงไปหาเก๋ทันที เขาแวะร้านตัดผมเล็ก ๆ ริมถนน ตัดผมให้สั้นขึ้นกว่าปกติ แล้วกลับห้องเช่า อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อยืดตัวใหม่ รีดกางเกงให้เรียบ หยิบน้ำหอมขวดเล็กที่เก็บไว้นานแล้วออกมาฉีดหนึ่งครั้งก่อนจะยืนหน้ากระจกอีกครั้ง เขามองตัวเองแล้วลองยิ้ม ลองทำหน้าตามที่รัตนาเคยบอก เขารู้สึกโง่นิด ๆ แต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่า เมื่อจัดเสื้อให้เข้าที่แล้ว หวีผมให้เรียบร้อย และยืนหลังตรงขึ้น เขาดูเหมือนคนอีกคนหนึ่งที่ใกล้เคียงกับตัวเองมากกว่าเดิม

เก๋รอเขาอยู่หน้าร้านหนังสือใกล้มหาวิทยาลัย เธอเป็นผู้หญิงวัยเดียวกับเขาที่กำลังเรียนอยู่ ชีวิตของเธอยังเต็มไปด้วยตารางเรียน รายงาน กลุ่มเพื่อน และแผนฝึกงานในอนาคต เมื่อเห็นกฤต เธอมองตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วอมยิ้ม “วันนี้แต่งตัวดีนี่” กฤตยิ้มกว้าง “ดีขึ้นใช่ไหม” “อืม” เก๋ตอบ “ก็ดีขึ้น” คำตอบสั้น ๆ ทำให้กฤตรู้สึกดีอย่างประหลาด เขาไม่เคยต้องการให้เก๋ชมว่าเขาหล่อที่สุดในโลก แค่การที่คนที่เขารักมองเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ก็เพียงพอแล้ว ทั้งสองเดินไปกินข้าวด้วยกัน พูดเรื่องเรียน เรื่องงาน เรื่องเงิน และอนาคตที่ยังไม่มีใครรู้ว่าจะหน้าตาอย่างไร

“ถ้าฉันเรียนจบแล้ว นายอยากทำอะไร” เก๋ถามระหว่างรออาหาร กฤตเงียบไปครู่หนึ่ง “ก็ทำงานต่อมั้ง” “ไม่คิดจะเปิดร้านอะไรของตัวเองเหรอ” “ยังไม่มีเงิน” “แล้วถ้ามีล่ะ” กฤตมองเธอ “ก็คงอยากมีอะไรเป็นของตัวเอง” เก๋ยิ้ม “งั้นก็เก็บเงินสิ” เธอพูดเหมือนเป็นเรื่องง่าย กฤตหัวเราะ “พูดเหมือนหาเงินง่าย” เก๋ส่ายหน้า “ไม่ได้ง่าย แต่ถ้าเราไม่เริ่ม มันก็ไม่เกิด” เขามองผู้หญิงตรงหน้าแล้วรู้สึกอบอุ่น เธอไม่ได้มองเขาเป็นคนสำคัญเพราะเขาเก่งที่สุดหรือมีเงินมากที่สุด เธอรักเขาในแบบที่เขาเป็น และบางครั้งนั่นก็เป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้กฤตยังอยากเป็นกฤตคนเดิม

คืนนั้นเมื่อกลับถึงห้อง กฤตถอดรองเท้า วางกุญแจรถ แล้วเดินผ่านกระจกบานเล็กข้างตู้เสื้อผ้า เขาหยุดอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ถามว่าตัวเองหล่อหรือไม่หล่อ เขาเพียงมองเงาของตัวเองแล้วนึกถึงคำพูดของรัตนา “นายเหมือนกำลังขอโทษที่ตัวเองมีตัวตนอยู่” เขาไม่แน่ใจว่ามันจริงแค่ไหน แต่สิ่งหนึ่งที่เขาเริ่มรู้คือ เขาไม่อยากเป็นคนที่ไม่มีใครมองเห็นไปตลอดชีวิต

โทรศัพท์บ้านดังขึ้นตอนเกือบสามทุ่ม เสียงกริ่งดังต่อเนื่องอยู่ในห้องเงียบ ๆ กฤตเดินไปรับ “ฮัลโหลครับ” “กฤต นี่ฉันเอง” เสียงรัตนาดังจากปลายสาย เขาขมวดคิ้วทันที “พี่รัตนาเหรอครับ” “พรุ่งนี้มาทำงานเช้าหน่อย” “มีอะไรหรือครับ” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนรัตนาจะตอบ “ฉันมีงานให้” กฤตนั่งลงช้า ๆ “งานอะไรครับ” “งานนอก” คำสองคำนั้นทำให้เขานิ่งไป “งานนอก?” “ใช่” น้ำเสียงของเธอไม่ได้เหมือนกำลังขอร้อง และไม่ได้เหมือนกำลังอธิบาย มันเหมือนคนที่ตัดสินใจแล้วว่าจะให้ใครบางคนเข้าไปอยู่ในเรื่องที่คนอื่นไม่ควรรู้ “ทำไมต้องเป็นผมครับ” กฤตถาม รัตนาหัวเราะเบา ๆ “เพราะฉันต้องการคนที่ไว้ใจได้” เขายังไม่ทันถามต่อ เธอก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง “พรุ่งนี้แต่งตัวให้เรียบร้อย อย่าใส่ชุดช่าง” “พี่รัตนา งานมันเกี่ยวกับ—” ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด...

สายถูกตัดไปแล้ว

กฤตถือหูโทรศัพท์ค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางมันลงช้า ๆ ห้องกลับมาเงียบเหมือนเดิม เขาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า เสื้อเชิ้ตมีอยู่ไม่กี่ตัว กางเกงขายาวก็ไม่ได้มีมากนัก แต่คืนนี้เขากลับเลือกเสื้อผ้าอย่างตั้งใจมากกว่าทุกวัน เขาไม่รู้ว่างานนอกของรัตนาคืออะไร ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงเลือกเขา และไม่รู้ว่าพรุ่งนี้กำลังจะพาเขาไปพบใคร แต่คำว่า “คนที่ไว้ใจได้” ยังคงติดอยู่ในหัว ขณะเดียวกันคำว่า “อย่าใส่ชุดช่าง” กลับดังชัดยิ่งกว่า

ก่อนเข้านอน กฤตยืนอยู่หน้ากระจกอีกครั้ง เขามองชายหนุ่มในเงาสะท้อน แล้วเป็นครั้งแรกที่ความรู้สึกบางอย่างซึ่งไม่เคยมีชื่อเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ มันไม่ใช่ความกลัวเสียทีเดียว และไม่ใช่ความตื่นเต้นเพียงอย่างเดียว หากเป็นความรู้สึกของคนที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง โดยไม่รู้เลยว่าหลังประตูนั้นมีอะไรอยู่ แต่เริ่มอยากรู้ขึ้นมาแล้วว่า ถ้าเปิดมันออกไป ชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน

คืนนั้นกฤตหลับช้ากว่าปกติ และก่อนหลับ เขายังจำคำพูดของรัตนาได้อยู่คำเดียว

“อย่าใส่ชุดช่าง”