ตอนที่ 8 กูก็ผู้ชาย

“เออๆ พวกมึงก็เร็วๆ แล้วกัน กูจะไปอยู่บ้านมันรอ”

ไอด้าบอกเสียงเรียบกับคนในสายในขณะที่สายตาและมือก็รับหน้าที่หาเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าไปด้วย เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จหลังจากผล็อยหลับไปเมื่อตอนบ่ายสามโมง ดีที่มีเสียงมือถือจากเพื่อนดังปลุกให้ตื่นไม่งั้นคงลากยาวถึงพรุ่งนี้แน่

วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของหมอก เพื่อนทุกคนเลยวางแผนกันคิดว่าจะมาเซอร์ไพรส์จัดวันเกิดให้มันที่บ้านโดยที่ไม่บอกล่วงหน้า เพราะขืนบอกไปหมอกก็คัดค้านอยู่ดี เป็นทุกปีแต่ก็ไม่เคยสำเร็จก็ไม่รู้จะขัดขืนไปทำไม

หลังจากวันที่หมอกไปรับไอด้าหน้าคณะในรอบสองเดือนมาจนวันนี้ก็ผ่านมาห้าวันแล้ว ข้อแลกเปลี่ยนที่ว่าให้เธอห้ามไปวุ่นวายกับเขาก็ถูกปัดตกไปเพราะคนหน้าด้านคิดเองเออเองว่าเขาถอนคำพูดไปแล้ว ทุกเย็นก็ยังวิ่งข้ามรั้วไปหาเพื่อนข้างบ้านจนโดนสายตาดุตวัดใส่บ่อยๆ แต่ใครสนล่ะ

ริมฝีปากกระจับอิ่มสวยขยับเม้มเบาๆ เลือกไม่ถูกระหว่างเสื้อยืดสีน้ำเงินที่เจ้าของวันเกิดวันนี้ชอบ หรือเสื้อยืดสีเขียวที่ตัวเองชอบจะเลือกใส่ตัวไหนดี ยกนิ้วเคาะปลายคางเบาๆ ยืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดใจยัดเสื้อสีเขียวใส่กลับในตู้และเลื่อนมือหยิบสีน้ำเงินมาสวมแทน วันนี้เอาใจเจ้าของวันเกิดหนึ่งวันก็ได้ถึงมันจะไม่เคยคิดอยากให้เอาใจก็ตามเถอะ

“เค้กใกล้ถึงยังเนี่ย” เปล่งเสียงพึมพำเบาๆ ขณะที่มือก็ลากกางเกงขาสั้นสีขาวขึ้นมาตามเรียวขาเนียนไปด้วย

ไอด้าเหลือบมองจอมือถือที่ส่องแสงขึ้นมาเพียงนิดเดียวก็หันกลับมาจัดการตัวเองต่อ แต่งหน้าบางๆ ไม่ให้ดูซีดเกินไป ปัดผมที่เพิ่งเป่าให้แห้งหลังจากสระไปด้านหลังเล็กน้อย หมุนซ้ายขวาสำรวจความเรียบร้อยพอใจแล้วก็รีบคว้ามือถือออกมาจากห้อง

“แม่! วันนี้หนูไม่นอนบ้านนะ ล็อกประตูได้เลยไม่ต้องรอ”

“อย่าอยู่ดึกนักล่ะพรุ่งนี้ต้องเรียนอีก”

“รู้แล้วๆ ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ไม่กวนลูกชายแม่ดึกหรอก”

ไอด้าตะโกนตอบกลับแม่ที่กำลังยุ่งอยู่กับอาหารเย็นในครัว เธอบอกครอบครัวแล้วว่ากลุ่มเพื่อนจะเซอร์ไพรส์วันเกิดให้เพื่อนข้างบ้าน และปาร์ตี้อาจจะดึกไม่ได้กลับมานอนบ้านเพราะตกลงกันว่าจะอาศัยบ้านเจ้าของวันเกิดนั่นแหละนอนคืนนี้

ตอนแรกแม่เธอว่าจะทำอาหารให้ แต่เพราะตกลงกันแล้วว่าจะทำบาร์บีคิวกันทานจึงบอกปัดไป ส่วนเค้กก็สั่งจากร้านในเน็ตที่ติดตามมานาน ที่สั่งก็เป็นเธอเองแหละที่อยากทาน ส่วนเจ้าของวันเกิดก็ไม่รู้สิ เอาตามใจเธอเนี่ยแหละ

“อ๊ะ! ทำไมมาตกตอนนี้เนี่ย”

ไอด้าแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เมื่อตอนกลางวันยังสดใสไม่มีทีท่าครึ้มฝนเลยสักนิด แต่ตอนนี้กลับปล่อยน้ำเทลงมาจนพื้นหน้าบ้านเปียกไปหมด เมื่อตอนอยู่ในบ้านก็ยังไม่ได้ยินเสียงฝนเลยนี่นา

ถอนหายใจเบาๆ กลับเข้ามาในบ้านหยิบร่มข้างประตูมากางแล้วรีบวิ่งออกจากบ้านมา เปิดประตูรั้วพร้อมกับยกมือถือในมือขึ้นดูไปด้วย เห็นข้อความว่าเค้กที่สั่งไปมาถึงแล้วจึงรีบเดินไปหน้าบ้านหมอกเพื่อรับเค้ก

ถ้ารู้ว่าฝนจะตกเธอก็คงจะให้มาส่งบ้านตัวเองไปแล้ว

“ขอบคุณครับ”

หลังจากรับของที่สั่งไปมาถือไว้แล้ว พนักงานก็โค้งตัวลงกล่าวขอบคุณ ซึ่งไอด้าเองก็ทำเพียงยิ้มรับด้วยความเป็นมิตร ยืนให้น้ำกระเซ็นเปียกเต็มเท้าและขาเล่น ก่อนจะหันหลังมาเปิดรั้วบ้านเจ้าของวันเกิดเข้าไปรอข้างในก่อน

ไอด้าเดินมาหยุดหน้าบ้านหลังใหญ่ แหงนหน้าขึ้นมองกระถางต้นไม้ที่แขวนอยู่ข้างประตูแล้วพ่นถอนหายใจออกมา กุญแจสำรองที่เธอมักจะมาหยิบเปิดเข้าบ้านนี้บ่อยๆ อยู่บนนั้น แต่ตอนนี้จะหยิบยังไงถึงเนี่ย

หลุบมองถุงกล่องเค้กในมือ เลื่อนมายังร่มอีกข้างแล้วก็ถอนหายใจอีกครั้ง เวรกรรมอะไรกันวันนี้ จะวางถุงกล่องเค้กลงพื้นเพื่อไปหยิบกุญแจบ้านก่อน ก็กลัวว่าของกินจะเสียหาย จะวางร่มลงเพื่อหยิบก็เปียกฝนอีก เอาไงดีล่ะ!

“เอาวะ! ต้องได้แหละ” ยืนคิดหนักอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจจะไม่ปล่อยอะไรไว้สักอย่าง ทั้งเค้กและร่มต้องไม่หลุดจากมือเธอ และแน่นอนว่าต้องหยิบกุญแจให้ได้ด้วยเช่นกัน

ไอด้าเดินมาใกล้กระถางต้นไม้ ใช้ไหล่ข้างหนึ่งดันด้ามจับร่มขึ้นมาแล้วเอียงศีรษะหนีบไว้ เขย่งตัวยื่นมือล้วงเอากุญแจสำรอง แต่มันช่างทุลักทุเลเหลือเกิน เธอมาทำอะไรแบบนี้ทำไมเนี่ย! ฝนเจ้ากรรมก็ดันเปลี่ยนทิศเทสาดลงมาใส่ร่างบางจนเปียกไปครึ่งซีกร่างหมด

“ได้สักทีสิ!” เอื้อมมือเขย่งเท้าเบี่ยงหลบฝนไปด้วย เกิดเป็นไอด้ามันช่างลำบากเหลือเกิน นี่ถ้าไม่ใช่เพื่อนรักเธอนะ เธอจะไม่ยอมมาทำอะไรแบบนี้เด็ดขาดเลย

มือเรียวคว้าโดนพวงกุญแจคุ้นเคยแล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ อย่างน้อยๆ เธอก็ยังทำภารกิจสำเร็จ ถึงจะเปียกไปแล้วครึ่งตัวก็ตาม

“ได้สักที” ไอด้าคว้ากุญแจไว้พร้อมด้วยรอยยิ้มที่เต็มหน้า แต่จังหวะที่กำลังจะดึงมือกลับกระถางต้นไม้ที่ถูกแขวนไว้กลับพลิกคว่ำตาม เชือกขาดสะบั้นออกจากกันหล่นมาหมายหน้าสวยๆ ของเธอเอาไว้เป็นที่รองรับ

ร่างกายถอยหนีโดยอัตโนมัติแต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัดเข้ามาอีก พื้นเจ้ากรรมดันลื่นทำให้ไอด้าที่กำลังก้าวหนีด้วยสัญชาตญาณหงายหลังเผลอปล่อยข้าวของในมือกระจัดกระจายหล่นไม่รู้ทิศทาง

“กรี๊ดดด!!!” ไม่รู้เสียงกรีดร้องของตัวเองดังแข่งเสียงฝนที่ยังคงสาดเทลงมาราวกับโกรธแค้นกันได้หรือเปล่า สองตาปิดแน่นเตรียมตัวเตรียมใจไว้ว่าต้องเจ็บตัวแน่ๆ ต้องได้เลือดแน่ๆ เตรียมร้องไห้รอแล้ว

หยดน้ำจากฟากฟ้าสาดใส่ร่างสวยจนเปียกซึมถึงเนื้อในหมด ความเย็นแล่นเข้ามาเล่นงานร่างกายจนรู้สึกชาวาบไปทั้งตัวตั้งแต่เท้าจรดหัว กอดตัวเองเอาไว้กลั้นหายใจไว้จนกระทั่งได้ยินเสียงดุๆ คุ้นเคยของใครบางคนดังกระทบโสตประสาทหู ถึงได้เปิดตาขึ้น

“ลุกไปสักทีเปียกหมดแล้ว!”

ไอด้าเปิดตาโพลงดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงกวาดตามองร่างกายตัวเองว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า แต่ก็ไม่ได้ เธอไม่ได้ล้มลงไปบนพื้นเลยด้วยซ้ำเพราะมีคนมารับไว้ได้ทันก่อนจะหงายหลังลง และแน่นอนว่าคนคนนั้นก็คือเจ้าของบ้านเอง

“จะยืนตากฝนอีกนานไหมวะ เปิดประตูสิ!”

“อา!”

เหมือนคนใบ้ พูดได้แค่อืออาแล้วก็รีบลนลานเดินไปเปิดประตูให้ตามคำสั่ง รู้สึกได้ถึงสัมผัสไออุ่นจากคนด้านหลังที่เดินตามมาติดๆ จนเปิดประตูบ้านได้และรีบก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ไอด้าชะโงกหน้ามองออกไปหน้าบ้านที่เธอเผลอปล่อยข้าวของตกกระจาย แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วเหลือเพียงกระถางต้นไม้โชคร้ายที่แตกอยู่บนพื้นจึงเลื่อนสายตาตามร่างสูงของหมอกที่เดินเข้าบ้านมาด้วยใบหน้าตึงเครียดไม่สบอารมณ์

“มึง... เปียกหมดเลยอ่ะ กูก็เปียก” พูดไม่รู้เรื่อง แค่โดนสายตาตำหนิตวัดมาก็รู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมา กะพริบตาปริบๆ สำนึกผิดแทบไม่ทัน

“ไปเอาเสื้อกูเปลี่ยน เดี๋ยวก็ได้ป่วยอีก”

“เออๆ มึงเอาของไว้ในครัวก่อนเลยนะกูไปเปลี่ยนผ้าก่อน”

“...”

หมอกไม่ได้ตอบกลับ ยืนมองจนกระทั่งไอด้าขึ้นไปบนชั้นสองแล้วจึงเดินเลี่ยงมายังครัว วางของในมือที่เพื่อนถือมาด้วยไว้บนโต๊ะกลาง ไม่ได้สนใจมองอะไรมากก็เดินออกจากมาขึ้นไปบนชั้นสองเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกฝนบ้าง

.

 

.

ปึง!

“มึงแน่ใจนะว่าจะใส่แบบนี้”

เจ้าของดวงตากลมโตสีอัลมอนด์กะพริบมองเจ้าของคำถามที่เพ่งสายตาตรงมายังเชิ้ตตัวใหญ่ของเขาบนกายเธอ หลุบมองตามสายตาคมหยุดอยู่กับเรียวขาสวยของตัวเองแล้วก็เงยหน้ากลับขึ้นมาสบตากัน

“ทำไมจะไม่แน่ใจ ก็เสื้อกูเปียก ให้ยืมหน่อยไม่ได้ไง ขี้งกอ่ะ”

“...”

ลมหายใจถูกเจ้าของห้องนอนพ่นออกมา สองมือยกขึ้นเท้าเอวใบหน้าแดงก่ำ ทั้งโกรธและโมโหความโง่เขลาของเพื่อนสาว ไม่รู้ว่าที่แสดงออกมาเจ้าหล่อนจงใจหรือเพราะความสนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็กเธอเลยไม่ระวังตัวกันแน่

หมอกจ้องใบหน้าเรียวสวยด้วยสายตานิ่งๆ ผมยาวประบ่าสีน้ำตาลอ่อนของเธอยังคงเปียกปอน ไม่พูดอะไรก็ก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงตัดไฟเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะ

“กูเป็นผู้ชายนะด้าเผื่อมึงจะลืมไป”

“กูก็เห็นอยู่ว่ามึงเป็นผู้ชาย แล้วนี่มึงจะเดินเข้ามาทำไม”

“...”

คำถามไร้ซึ่งคนตอบ ไอด้าก้าวถอยหลังยกสองมือขึ้นมากอดปกป้องตัวเองเอาไว้ เบี่ยงกายเอียงนิดๆ ทำหน้ายุ่งคิ้วขมวด แววตาแฝงความหวาดหวั่นเอาไว้

ตอนนี้เขาดูไม่เหมือนเพื่อนที่เธอเคยรู้จักเลย นี่แค่ยืมเสื้อเขาใส่ไปก่อนระหว่างรอเวลาเขาต้องโกรธขนาดนี้เลยเหรอ เมื่อก่อนก็ไม่เห็นว่าอะไรเลย

“ม.. หมอก มึงหยุดเลยนะอึก!”

แผ่นหลังบางแตะเข้ากับผนังเย็นเยียบพลอยทำกายเล็กสะดุ้งตามไปด้วย สองมือรีบยกขึ้นมาดันอกกว้างของหมอกเอาไว้ แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อจะได้พูดกับคนที่เปลี่ยนอารมณ์ไปจากก่อนหน้าราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน

“มึงเป็นอะไรเนี่ย ทำแบบนี้กูกลัวนะ ผีเข้าเหรอ”

“...”

ลมหายใจร้อนกรุ่นถูกพ่นลงมาบนใบหน้าเนียนใสแผ่วเบา หมอกโน้มตัวยื่นหน้าลงมาจนเสมอกับคนตัวเล็ก หลุบมองกลีบปากอวบอิ่มรูปกระจับที่กำลังขยับเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง แลบลิ้นเลียเรียวปากบางสีระเรื่อเบาๆ

ยื่นหน้าเข้ามาอีกนิดจนปลายจมูกโด่งๆ ของเขาแทบจะสิงเข้ากับจมูกเชิดรั้น เอียงหน้าเล็กน้อยค่อยๆ เคลื่อนดวงตาเรียวยาวทรงเสน่ห์ขึ้นมาสบตากลมไหวระริกนิ่งๆ

มือหนาค้ำยันผนังกักกันร่างเล็กไว้ใต้ร่างกำยำใหญ่โต ไร้คำพูดใดหลุดออกมาจากปากหนานอกจากลมหายใจที่ถูกพ่นออกมาเท่านั้น

ใบหน้านิ่งไม่ต่างจากช่วงเวลาปกติ แต่อารมณ์บางอย่างกลับบอกให้รู้ว่าเขาคนนี้ไม่เหมือนกับเพื่อนสนิทเธอคนเดิมเลย บางอย่างจากสายตาคู่คมทำให้ใจดวงน้อยหวาดหวั่นแปลกๆ

“ม.. หมอก มึงจะทำอะไร” คำถามไร้ซึ่งน้ำหนักจนคนเอ่ยเองถึงกับใจหล่นวูบ เข้าใกล้เพื่อนชายคนสนิทมาแล้วตั้งกี่ครั้งกี่หนแต่ครั้งนี้รู้สึกได้เลยว่ามันต่างจากที่ผ่านมามาก

“...”

“ม.. หมอก~”

แทบกลั้นหายใจไว้ไม่อยู่แล้ว เพื่อนเธอเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมา จากที่กำลังดีๆ ตอนนี้เหมือนโรคจิตเลย

ไอด้าเอียงหน้าหลบลมหายใจร้อนที่คนตัวสูงกว่าพ่นรดลงมาบนใบหน้า หัวใจเต้นตึกตักเสียงดังกลบเสียงทุกอย่างแม้กระทั่งเสียงหายใจของตัวเอง สองมือจับชายเชิ้ตบนกายเล็กเอาไว้แน่นร่างกายมันสั่นเทิ้มไปหมด

หมอกไม่เคยมีท่าทีแบบนี้กับผู้หญิงมาก่อน เธอไม่เคยเห็นเขาจะสนใจผู้หญิงคนไหนเลยด้วยซ้ำนอกจากอ่านหนังสือ อย่างเดียวที่เขาสนใจก็หนังสือกองใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือของเขา

อย่าว่าแต่จะมีเซ็กซ์กับใครเลย แม้แต่จูบเขาคงจะไม่รู้จักด้วยซ้ำมั้ง แล้วทำไม.. หน้าเขาตอนนี้มันดูไม่เหมือนเขาเลย

“ตัวมึงสั่น”

จะไม่ให้สั่นได้ไงเล่า อยู่ๆ เขาก็เปลี่ยนท่าทีเป็นคนที่เธอไม่รู้จัก เมื่อก่อนไม่ว่าเธอจะทำอะไร ข้ามหัวปีนเกลียวใส่แค่ไหนก็ไม่เคยเจอกับด้านนี้ของเขาเลย เขาเป็นอะไรกันแน่

“ตัวมึงหอมว่ะด้า”

“อื้อ!~” มาบอกว่าตัวเธอหอมแล้วก็ซุกหน้าเข้ามาดมเนี่ยนะ ผีโรคจิตเข้าสิงเหรอ!

“มึงกลัวกูเหรอด้า”

“ม.. ไม่กลัวได้ไง มึง.. มึงไม่เหมือนเดิม”

“...”

หมอกชะงักมือตัวเองที่กำลังจะยกขึ้นมาเขี่ยเส้นผมเปียกตรงลำคอขาวออกเพื่อจะได้สูดกลิ่นหอมๆ ของเพื่อนสาวได้ถนัด เลื่อนดวงตาเรียวมองซีกแก้มเนียนซีดเซียวที่กำลังเบี่ยงหนีคอแทบเคล็ด

ลากสายตามาตามสันกรามเล็กที่มันเกร็งจนสามารถมองเห็นเส้นเอ็นตรงลำคอระหงชัดเจน กลืนน้ำลายลงคอหนักๆ ห้วงความรู้สึกสะดุดลงเพียงแค่มีภาพหนึ่งแวบเข้ามาในหัวแล้วหายไปอย่างรวดเร็ว

ร่างสูงผละออกจากการใกล้ชิด ก้าวถอยหลังมายืนพิงสะโพกกับขอบโต๊ะเขียนหนังสือพลางยกมือขึ้นกอดอก สายตายังคงไม่ละออกจากเพื่อนสาวที่ยังคงยืนตัวสั่นอยู่ติดผนัง

“กูอยากจะเตือนมึง ต่อให้กูจะเป็นเพื่อนมึงสนิทกันยังไงกูก็ยังเป็นผู้ชาย จะทำอะไรระวังตัวไว้บ้าง”

“...ก กูแค่ยืมเสื้อมึงใส่เองนะ”

“กางเกงกูมี”

“อ.. เอามาสิ”

“...”

การจะต่อล้อต่อเถียงกับเจ้าของห้องที่เปลี่ยนท่าทีกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วมันไม่น่าใช่ทางออกที่ดีเลย ไอด้ากัดปากแน่นเชิดหน้าขึ้นสั่งเสียงเรียบ สองมือยังคงจับชายเชิ้ตแน่นสติยังคงวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์ก่อนหน้าไม่กลับมาทั้งหมด

มองตามร่างสูงใหญ่ที่เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าก้มหยิบกางเกงสามส่วนของตัวเองออกมาหนึ่งตัว หมุนกายหันกลับมายังคนตัวเล็กกว่า โยนของในมือให้อุกอาจไม่ส่งสัญญาณให้ได้ตั้งตัวล่วงหน้า

“ยกทรงใส่ด้วย หัวนมมึงออก”

ห๊ะ!ไอ้บ้านี่!