Mag-log inShare
บทที่9 เดินทางต่อไม่ได้
Petsa ng paglalathala:
2026-02-11 19:06:02"กระหม่อมตามไปจนเจอว่าสองพ่อลูกนั้นอยู่ในขบวนลี้ภัยพะยะคะ"ทหารของวังเมฆาสะกดรอยตามสองพ่อลูกตามคำสั่งของท่านอ๋อง
"พวกหนีจากสงครามหรือ!?" "พะยะคะ กระหม่อมสอบถามคนในขบวนแล้ว คนบ้านหลัวมีกัน7ชีวิตมีบุรุษแค่หลัวหวังเหว่ยกับบุตรชายอายุ2เดือนหลัวหลีซาน นอกนั้นเป็นสตรีหมดพะยะคะ" "ดูก็เป็นแค่ชาวบ้านปกติ แต่เด็กน้อยผู้นั้นกลับมีฝีมือรักษาที่น่าทึ้งมาก" "เห็นว่าหลัวหวังเหว่ยผู้นั้นเคยเป็นทหารแต่ถูกปลดระวางเพราะได้รับบาดเจ็บแถมยังเคยช่วยชีวิตชาวบ้านจากการถูกโจรปล้นด้วยพะยะคะ" "แล้วตอนนี้สถานการณ์การรบเป็นเช่นไรบ้าง? "แม่ทัพเชียวหม่าจงสกัดไว้ที่เมืองอี้เจินพะยะคะ แต่ไม่รู้ว่าจะต้านได้นานแค่ไหนพะยะคะ" "พวกหนีสงครามมาถึงนี้แล้ว หมายความว่าเราอาจจะเริ่มไม่ปลอดภัย บอกให้ทุกคนเตรียมตัวไว้ ให้ทหารขี่ม้าย้อนกลับไปดู "สงครามครั้งนี้เกิดจากที่ทั้งสองแคว้นมีปัญหาเรื่องการอภิเษกสมรสขององค์หญิงเว่ยหลูแคว้นฮันกับท่านอ๋องชินแคว้นเหลียง แต่องค์หญิงกับปฏิเสธแถมยังดูถูกท่านอ๋องชินว่าเป็นพวกขี้โรค แต่งไปเดี๋ยวก็ต้องตาย นางไม่อยากเป็นหม้าย พอเรื่องไปเข้าถึงหูฮองเต้แคว้นเหลียง พระองค์ก็ทรงพิโรธ จึงให้ทหารมาบุกแคว้นฮัน ไม่ว่าจะส่งทูตไปกี่คนก็ไม่เป็นผล จนกว่าจะส่งศีรษะขององค์หญิงเว่ยหลูไปเป็นเครื่องบรรณาการทางแคว้นเหลียงถึงจะยอมจบ แต่ด้วยไทเฮาทรงโปรดองค์หญิงผู้นี้มากจึงไม่ยอมให้ตัดศีรษะนาง เรื่องถึงบานปลายมาถึงขนาดนี้ อ๋องเจินคิดว่าครั้งนี้คงยากจะรักษาชีวิตขององค์หญิงผู้เอาแต่ใจได้ เพราะกองทัพแคว้นเหลียงนั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก รบกับแคว้นไหนไม่เคยแพ้ อ๋องชินเท่าที่รู้มาพระองค์เป็นแค่หอบหืดเท่านั้น ไม่ได้ป่วยหนักตามที่องค์หญิงเว่ยหลูบอก ด้วยอายุ25ชันษา พระองค์ถือเป็นชายหนุ่มเนื้อหอมสตรีคนไหนก็อยากอภิเษกด้วย "ครั้งนี้ถ้าไทเฮายังดื้อดึงคงต้องเสียแผ่นดินเป็นแน"อ๋องเจินเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินไปเขียนดีกาส่งไปที่เมืองหลวง "เสด็จพ่อ บัวลอยน้ำขิงเพคะ"องค์หญิงจีชู พระธิดาองค์โตของอ๋องเจินได้ทำของว่างมาถวายพระบิดา "ลูกหัดเข้าครัวกับเสด็จแม่อีกแล้วหรือ?"ธิดาของพระองค์ชื่นชอบการเข้าครัวมาก นางได้นิสัยพระมารดามาเต็มๆ คืออ่อนหวาน ว่านอนสอนง่าย อ๋องเจินจึงรักและหวงธิดาองค์นี้มาก ปีนี้องค์หญิง18ชันษาแล้ว แต่อ๋องเจินก็ไม่ยินยอมให้มีพระราชโองการสมรสให้นาง ธิดาของพระองค์อายุ18ชันษายังรู้ความกว่าองค์หญิงเว่ยหลูที่อายุเท่ากัน แต่อีกคนทั้งเอาแต่ใจแถมยังรังเกียจองค์หญิงองค์อื่นที่งามกว่าตน อาจด้วยนางถูกเลี้ยงมาโดยไทเฮาที่เอ็นดูเพราะเกิดจากหลานสาวของตน "เสวยร้อนๆนะเพคะ ช่วงนี้อากาศเปลี่ยน ลูกเป็นห่วงสุขภาพเสด็จพ่อเพคะ" "ยังเป็นลูกที่ห่วงใยพ่อ "อ๋องเจินยิ้มอย่างพอพระทัย ธิดาของพระองค์ช่างน่าเอ็นดูเสียจริง ดีแล้วที่ตนตัดสินใจย้ายออกจากเมืองหลวงไม่คิดข้องเกี่ยวราชวงศ์ แต่ครั้งนีคงต้องเกี่ยวข้องเพราะเกี่ยวกับปากท้องชาวบ้านและความมั่นคงของแคว้น "เฟยหลงเริ่มออกมาเดินข้างนอกแล้วเพคะ"องค์หญิงจีชูเห็นอนุชาเริ่มฝึกร่างกายก็นึกห่วง "ตอนนี้น้องชายลูกก็แข็งแรงมากขึ้นแล้ว คงคิดฝึกร่างกายเพื่อเข้ากองทหารของพ่อแน"โอรสคนนี้ช่างเหมือนพระองค์เสียจริง "ลูกห่วงว่าเฟยหลงยังไม่หายดีเพคะ"นางมีอนุชาแค่คนเดียว ย่อมห่วงเป็นธรรมดา "ลูกไม่ต้องห่วง พ่อให้ท่านหมอมาตรวจเฟยหลงอีกครั้งแล้ว ตอนนี้น้องชายของลูกได้หายเป็นปกติแล้ว เจ้าสบายใจได้"อ๋องเจินให้ความมั่นใจธิดาของพระองค์ก่อนจะเสวยถ้วยบัวลอยด้วยความอร่อย แล้วเสียงท้องฟ้าก็ดังขึ้นให้ "ฝนเพิ่งจะหยุดไป จะตกอีกแล้วหรือ?"อ๋องเจินหันไปถามเหยากงกง "ดูแล้วน่าจะมีพายุพะยะคะ"เหยากงกงรายงาน "แบบนี้ชาวบ้านที่ลี้ภ้ยอาจได้รับผลกระทบ เจ้าให้ทหารไปดูความเรียบร้อยด้วย แค่หนีภัยสงครามก็ลำบากพอแล้ว" "พะยะคะ" "ชูเอ๋อกลับไปพักเถอะเจ้า ฝนใกล้ตกแล้ว เดี๋ยวจะป่วยไข้เอาได้"พระองค์บอกธิดาคนเดียว "เพคะ เช่นนั้นลูกทูลลาเพคะ"องค์หญิงจีชูลาพระบิดาแล้วกลับไปที่ตำหนัก แล้วฝนก็ตกลงมาอย่างแรงพร้อมเสียงฟ้าร้อง แต่รอบนี้ไม่มีลมพายุ คนในขบวนต่างก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะฝนตกหนัก ดีว่ามีที่หลบฝนให้เหล่าสัตว์เป็นเพิงไว้หลบแดดในสัตว์ที่มาในเมือง ม้าทั้งสองของบ้านหลัวผูกอยู่ข้างๆรถม้า คนบ้านหลัวก็อยู่แต่บนรถม้า ส่วนเวลาจะหุงหากินก็แค่นำเต้าแก๊สออกมาใช้ ไม่ต้องลงไปก่อไฟให้ลำบาก เพราะฝนตกไม่หยุดทำให้ก่อไฟยาก ผ่านไป6วันก็เกิดปัญหา เพราะดินถล่ม ทำให้ถนนขาดไม่สามารถเดินทางได้ หลายครอบครัวเริ่มพูดคุยกัน "ถนนถูกตัดขาดแบบนี้ก็แย่นะสิ แล้วเมื่อไรพวกเราจะได้เดินทางละ "ป้าอู๋เอ่ยขึ้น "เกิดพวกทหารเหลียงมันบุกมาถึงนี้ละ "น้าจือเคยเห็นความโหดร้ายของพวกแคว้นเหลียงจึงรู้สึกวิตกเป็นอย่างมาก "ไม่รู้สงครามเมื่อไรจะจบเสียที ครอบครัวข้าเดินทางหนีสงครามมาจะเข้าสี่เดือนแล้ว เหนื่อยเต็มที"ลุงหลีพูดขึ้น ครอบครัวเขาหนีสงครามตั้งแต่แรกๆจนตอนนี้ตำลึงก็เริ่มลดลงไปมาก ขนาดใช้อย่างประหยัดแล้วแท้ๆ "เห็นว่าทหารจะไปขนดินออกจากถนน ถ้าเช่นไรพวกเราก็ไม่ช่วยด้วนอีกแรงดีมั้ย จะได้เร็วขึ้น"หัวหน้าชุนเสนอแนะ ทำให้ชาวบ้านต่างเห็นด้วย รุ่งเช้าชายฉกรรจ์ในขบวนก็เดินทางไปช่วยทหารและชาวบ้านขนดินและหินออกจากถนน และด้วยเหตุที่ขบวนล่าช้า ทำให้ผู้ลี้ภัยกลุ่มอื่นตามมาทันทั้งเกวียนและเดินเท้า ในขบวนที่มาใหม่นี้มีชาวบ้านจากเมื่อเจอเจียงที่หายตัวจากการถูกโจรปล้น และส่วนใหญ่ก็เป็นพวกเดินเท้า สภาพแต่ละคนจึงดูอ่อนล้ามาก เมื่อร่วมกลุ่มแล้วก็ถือว่าเป็นขบวนใหญ่ ชาวบ้านที่มาถึงใหม่ต่างก็หามุมตั้งกระโจมกัน เพราะรู้ว่าถนนถูกตัดขาดไปต่อไม่ได้ก็เลือกตั้งกระโจมรอ ป้าอู๋เดินไปถามข่าวคราวสงครามจากกลุ่มที่มาใหม่ "ตอนนี้ทหารเหลียงบุกมาถึงเมืองอี้เจินแล้ว พวกข้าหนีมาก็กลัวว่าเมืองจะแตกเลยเดินทางไม่คิดหยุดพัก กว่าจะมาถึงที่นี้ก็เล่นเอาใจจะขาด"ยายฉีเล่าไปก็ร้องไห้ไป พวกตนเดินเท้าจึงทำให้ช้า แต่ด้วยกลัวทหารเหลียงจะตามมาทันจึงกัดฟันเดินทางไม่หยุดเพื่อหนีให้ได้ไกลที่สุด ตอนเจอพายุฝนถล่มก็ต้องแวะหลบฝนเสียหลายวัน แต่พอมาถึงกลับเจอว่าถนนถูกตัดขาด จึงต้องล่าช้าอีกครั้ง "ก็ถือว่าห่างอยู่ เราอาจพอมีเวลา"ป้าอู๋พูดขึ้น "แต่ข้าอยากให้สงครามจบโดยเร็ว "ยายฉีบ่นขึ้น นางเหนื่อยเต็มที หลายครอบครัวพอตั้งกระโจมเสร็จก็เริ่มก่อไฟเพื่อทำอาหาร ป้าเจิงที่กำลังก่อไฟเหลือบเห็นหลัวจ่างลี่ ตอนแรกเหมือนไม่แนใจ แต่พอเดินมามองใกล้ๆก็จำได้ "อาลี่...ใช่เจ้าจริงๆด้วย"ป้าเจิงเดินเข้าไปหาแม่หลัว กำลังหุงข้าว โดยให้หนิงเหม่ยกับหมิงหลานอุ้มน้องๆเดินเล่นอยู่ใกล้ๆ "ท่านป้าเจิง...ท่านจริงๆด้วย เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ พวกข้าพอออกมาจากที่ซ่อนก็ไม่เห็นใครเลยเจ้าคะ?" "ตอนนั้นชุลมุนมาก แต่ละคนหนีกันไปคนละทาง พวกข้าก็หนีไปหลบในดงไม้ แต่บ้านกั๋วไม่โชคดี เห็นว่าถูกจับไปทั้งครอบครัว ไม่รู้ชะตากรรมเป็นเช่นไร ข้ายังคิดว่าพวกเจ้าก็คงโดนด้วย" "เกือบไปเช่นกันเจ้าคะ ดีว่าที่หลบค่อนข้างปลอดภัยเลยรอดมาได้เจ้าคะ"นางคิดว่าถ้าไม่มีมิติของบุตรสาวครอบครัวนางก็ยากจะรอดพ้น "โชคดีแล้ว เพราะเจ้ามีลูกอ่อน..เอะ เจ้าคลอดฝ่าแฝดหรือ"ป้าเจิงมองทารกน้อยทั้งสองที่ถูกอุ้มเดินเล่นอยู่ใกล้ๆ "เจ้าคะ"นางไม่อยากพูดอะไรมาก ตอนนี้เหวยเหว่ยเป็นบุตรสาวนางแล้ว นางจะไม่รื้อฟื้นความหลังของนางอีก "เจ้านี้เลี้ยงบุตรดีนะ ขนาดหนีแบบนี้เด็กๆยังอ้วนสมบูรณ์ได้ขนาดนี้ "ป้าเจิงมองบุตรสาวทั้งสองของจ่างลี่ที่อุ้มน้องๆ ที่คุยอ้อแอ้กันเหมือนจะรู้เรื่อง "แล้วบ้านเจ้าซื้อรถม้าหรือ?"ตอนที่หนีด้วยกัน บ้านหลัวถือเป็นครอบครัวรั้งท้ายและอ่อนแอที่สุด ไม่น่าเชื่อว่าจะรอดกันมาได้ "เจ้าคะ..เพราะบ้านเรามีทารกจึงกัดฟันซื้อรถม้าเจ้าคะ เล่นเอาพวกเราเกือบหมดตัวเจ้าคะ"ตอนนั้นพวกนางเหลือตั๋วเงินแค่ไม่กี่ตำลึงเพราะข้าวของที่แพงทำให้จ่ายตำลึงไปมาก ดีว่าบุตรสาวสามารถหาตำลึงเข้ากระเป๋าได้นางถึงพอเบาใจได้บ้าง "แล้วสามีเจ้าละ?" "ท่านพี่ไปช่วยชาวบ้านขนดินออกจากถนนเจ้าคะ" "อาเหว่ยช่างเป็นคนดีสะจริง ขนาดขาไม่ดียังมีใจไปช่วย" "ตอนนี้ขาท่านพี่หายแล้วเจ้าคะ" "ห๊ะ..หายหรือ เป็นไปได้ไง?!" "เออ..พอดีเราเจอท่านหมอพเนจรเลยช่วยรักษาให้ท่านพี่จนหายนะเจ้าคะ" "โฮ...ถือว่าสามีเจ้ามีบุญ ดูเจ้าสิผิวพรรณขาวเนียนละเอียดไม่เหมือนพวกลี้ภัยสักนิด เช่นนั้นข้ากลับกระโจมก่อนนะ"ป้าเจิงพยักหน้ายินดีแล้วเดินกลับไปที่กระโจมของครอบครัว แต่ไม่ใช้ทุกคนจะยินดีที่ได้เจอคนรู้จัก โจผิงผิงภรรยาของโจต้าเหลียนเมื่อเห็นหลัวจ่างลี่ก็รู้สึกขัดใจ ไหนจะใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ เสื้อผ้าดูสะอาดไม่มอมแมมแบบตนเอง แล้วไหนจะหลัวหวังเหว่ยที่กลับมาจากช่วยชาวบ้าขนดินตอนนี้หายขาเป๋กลับมาดูดี หรืออาจจะดูน่ามองกว่าเก่ามาก หลัวหวังเหว่ยกลับมาจะมีผักป่ามาฝากครอบครัว ไหนจะบุตรสาวที่ดูมีแววความงามแต่เด็กช่วยเหลือมารดาทำอาหารและเลี้ยงน้องๆ ครอบครัวนี้อบอุ่นเกินไปแล้ว แต่นางจำได้ว่านางคลอดแค่บุตรชาย แล้วทารกหญิงมายังไง โจผิงผิงเห็นท่าทางของหลัวหวังเหว่ยดูองอาจก็รู้สึกหลงใหล หันมาดูสามีของตนเองก็รู้สึกขยะแขยง ทั้งกลิ่นตัวแรงไหนจะหุ่นที่ผอมจนเหมือนขี้โรคอีก นางอยากไปแทนที่ภรรยาของหลัวหวังเหว่ย ครอบครัวหลัวไม่รู้ว่ามีคนคิดอิจฉาตนเอง ทุกวันพ่อหลัวจะไปช่วยชาวบ้านขนดินออกจากถนน บ้านหลัวก็ใช้ช่วงเวลานี้ไปทำเรื่องแจ้งเกิดให้หลีซานกับเหวยเหว่ย เพราะทั้งสองคลอดช่วงหนีสงครามจึงไม่มีเวลาไปทำเรื่องแจ้งเกิด โดยให้หัวหน้าชุนเป็นผู้ยืนยันว่าทารกทั้งคู่เป็นบุตรของครอบครัวหลัว และข่าวร้ายก็มาถึงเมืองกุ้ยหลิน เมื่อทหารที่ไปดูลาดราวขี่ม้ากลับมารายงานอ๋องเจิน "ตอนนี้เมืองอู้เจินแตกแล้วพะยะคะ ตอนนี้กองทัพแคว้นเหลียงกำลังตรงมาหาพวกเราพะยะคะ"ทหารไปถึงเมืองอู้เจินก็แตกแล้ว เขาจึงถอยกลับแล้วรีบมารายงานเจ้านาย "ไปเรียกแม่ทัพไป๋มาด่วน" "พะยะคะ"
Pinakabagong kabanata
หมิงเอ๋อทะลุมิติมาหนีสงคราม บทที่154 งานแต่งที่รอคอย [จบ]
อินฮวาทอผ้าผืนพิเศษให้หมิงเอ๋อโดยเฉพาะ นางใช้ใยบัวที่นางให้สามีเข้าไปขุดในมิติเพื่อเลี้ยงบัวจันทราโดยเฉพาะ บัวชนิดนี้นางเพิ่งได้มาเมื่อไม่นานจากหมิงเอ๋อ เพราะนางได้มาจากคู่หมั้น ไม่คิดว่าปลูกแค่4เดือนก็สามารถนำใยบัวมาปั่นเป็นด้ายได้แล้ว นางลองเอามาทอก็ได้ผ้าที่สวยแปลกตาแถมยังมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวอีกด้วยผืนแรกนางส่งไปประมูล แต่ผืนนี้นางจะตัดเป็นชุดเจ้าสาวให้หลานสาว นางช่วยเหลือครอบครัวมัวไว้มากจริงๆ ส่วนหนิงเหม่ยพอรู้ข่าวก็ส่งจดหมายมายินดีด้วย แต่ว่าตัวคงมาไม่ได้เพราะติดที่มีบุตรสาวต้องดูแล ไหนจะแม่ทัพเซียะไม่อาจทิ้งหน้าที่ได้ นางได้แต่ส่งหมอนคู่ยวนยางคู่กัน ใจจริงนางจะไปด้วยตนเองกับลูกๆ แต่สามีไม่ให้พวกนางแม่ลูกเดินทางเพราะห่วงความปลอดภัย เขาไปเขียนจดหมายกล่าวขอโทษพ่อตาไปแล้วด้านหมิงหลานก็เจอปัญหาไม่ต่างกัน แล้วไหนจะบุตรทั้ง4ที่อายุได้เกือบ5เดือนกำลังเริ่มคล่ำได้แล้ว ถ้าตอนงานแต่งคงกำลังคลานแน จึงงดมาร่วมแสดงความยินดี แต่ก็ส่งจิ้งจอกลีลาบนเขาหิมะมาให้คู่หนึ่ง เพราะคิดว่าน้องสาวต้องชอบแน เพราะหน้าตามันดูเบื่อโลกสุดๆ ตลกมากแต่พอของขวัญส่งมาถึงจริงๆ คนที่กริ้ดกลับเป็นหลีซานกับเหวยเห
หมิงเอ๋อทะลุมิติมาหนีสงคราม บทที่153 มกล้เป็นเจ้าสาส
เช้าของอีกวัน แม่หลัวก็เตรียมมื้อเช้าไว้รับรองแขกเช่นเดิมมีทั้งโจ๊กข้าวโพด ที่นำข้าวโพดมาบดมาต้มจนเป็นเนื้อข้น พร้อมแผ่นแป้งทอด มียำผักดองใส่ไก่ฉีกไว้กินคู่กับแผ่นแป้งเหลืองกรอบตอนที่สวี่กวนซางมาถึงโต๊ะอาหารก็เห็นมื้อเช้าที่หน้าตาน่ากิน พร้อมเห็นสองลูกศิษย์นั่งตักโจ๊กข้าวโพดกินพร้อมกัดแผ่นแป้งที่มีใส้อยู่ข้างใน ทั้งสองกินจนแก้มยุ้ย พอเห้นอาจารณ์ของตนเองก็เอ่ยชวน"ท่านอาจารณ์กินโจ๊กขอรับ""โจ๊กท่านแม่อาหย่อยที่สุดเจ้าค่ะ"สองฝาแฝดอวดฝีมือมารดา"เช่นนั้นอาจารณ์ต้องขอชิมเสียหน่อยแล้ว"เห็นสองหนูน้อยกินแล้วก็ทำให้ท้องเขาร้องเหมือนกัน ที่สุดชายหนวดยาวก็กินโจ๊กข้าวโพดไปถึงสองถ้วยสวี่กวนซางอยู่สอนวิชาบนเขาเหลียนซาน ขั้นต้นเขาให้เด็กๆฝึกความพร้อมของร่างกาย แต่สิ่งที่ชายหนวดยาวสอนก่อนเขาจะกลับขึ้นเขาคือ การเขียนอักขระบังตา "พวกเจ้าจงฝึกร่ายคาถานี้ เพื่อซ่อนของวิเศษที่อาจารณ์ให้พวกเจ้า ถึงกับคนทั่วไปจะไม่มีปัญหา แต่กับคนที่ฝึกยุทธ มันอาจนำปัญหามาให้พวกเจ้า เพราะฉะนั้น จงฝึก อาจารณ์มาครั้งหน้าพวกเจ้าต้องร่ายคาถานี้ได้""ขอรับ..เจ้าค่ะ..เย้ากะ""เจ้าตัวเล็กทั้งสองยังไม่ต้องฝึกมากก็ได้ แค่ท่องค
หมิงเอ๋อทะลุมิติมาหนีสงคราม บทที่152 ถึงเวลาแต่งงาน
เมื่อเสร็จพิธีรับลูกศิษย์ หมิงเอ๋อก็ชวนท่านลุงเข้าบ้าน "พรุ่งนี้เช้ามาหาข้าที่นี้ ข้าจะแจกป้ายประจำตัวให้"ในยามมีครบหรือเปล่าต้องไปรื่อดูก่อน "ขอรับ..เจ้าค่ะ..เย้ากะ"หนูน้อยทั้ง9พนักหน้าเป็นไก่จิกก่อนจะกลับไปสนใจสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ของสหาย ก่อนจะชวนกันกลับไปเล่นกันต่อ หมิงเอ๋อพาท่านลุงเข้าไปในบ้าน นางเห็นบิดากำลังเดินไปที่โรงเครื่องเรือนกับหม่าฉิวเวิน ที่ตอนนี้สามารถฝึกทำเครื่องเรือนได้หลายชิ้นแล้ว เพราะพ่อหลัวให้โอกาสคนงานได้แสดงฝีมือเต็มที่ ถ้ามีจุดไหนที่ไม่เรียบร้อยเขาจะช่วยแนะนำให้ "ท่านพ่อ..ลูกกลับมาแล้วเจ้าค่ะ"หญิงสาวเอ่ยเรียกบิดา "บุตรสาวของพ่อกลับมาแล้ว"เมื่อเห็นบุตรสาวก็ทักทายพร้อมมองไปที่ข้างกายบุตรสาว พอบุตรสาวเห็นก็หันมาแนะนำ "ท่านนี้เป็นท่านลุงสวี่กวนซางเป็นท่านลุงของพี่ฮวนเจ้าค่ะ ท่านลุงซาง คนนี้คือบิดาของข้าเจ้าค่ะ มีนามว่าหลัวหวังเหว่ยเจ้าค่ะ" พ่อหลัวเมื่อเห็นมีแขกมาบ้านก็เดินเข้ามาทักทาย "คารวะพี่สวี่ขอรับ เดินทางกันมาเหนื่อยๆ เชิญนั่งพักก่อนขอรับ" "เดินทางมาไม่ได้แจ้งล่วงหน้า ต้องขออภัยด้วย" "ไม่กล้าๆ..บ้านหลัวของเรายินดีตอนรับขอรับ"พ่อหลัวผู้มีอัธยาศัยดีก็เต
หมิงเอ๋อทะลุมิติมาหนีสงคราม บทที่151 มาหาลูกศิษย์
ตลอดงานประมูล หมิงเอ๋อยืนคู่เจ้าของหออี้เฟินเพื่อแสดงให้ทุกคนเห็นว่าตนเองก็เป็นเจ้าของหอประมูล และเป็นผู้ที่ปรุงยาต่างๆออกมาประมูล สร้างความฮือฮาไม่ใช่น้อย ชิวไซซียิ่งรู้สึกเจ็บใจมากขึ้นไปอีก เพราะนางไม่สามารถเทียบกับสตรีผู้นั้นได้ แถมคุณชายซงยังปล่อยให้นางผู้นั้นแสดงตัวว่าเป็นเจ้าของหออี้เฟิน "ที่แท้ยาที่นำมาประมูลก็เป็นของท่านหมอน้อยนี้เอง นิน่าถึงมีสรรพคุณเหนือใคร"นายท่านฝูถามขึ้น "แล้วท่านกับคุณชายซง..?"นายท่านโจวคิดสงสัย เพราะทั้งสองดูใกล้ชินกันเกินกว่าปกติ "นางเป็นคู่หมั้นข้าเองขอรับ"ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่ดูจากชุดและเครื่องประดับที่ถึงแม้จะน้อย แต่กลับดูล่ำค้ามาก ปิ่นหยกม่วงชิ้นนี้เป็นของหายาก เพราะเป็นหยกที่จะเกิดที่หุบเขาลึกลับทางใต้ ต้องปีนขึ้นไปบนยอดเขาที่มีอากาศน้อยแล้วค่อยๆหา ไม่ใช่ว่าขึ้นไปแล้วจะเจอเลย ต้องขุดหาอีกหาอย่างยากลำลาก ซึ่งต้องเป็นคนที่มีความชำนานถึงจะสามารถขุดได้ ไม่เช่นนั้นอาจเอาชีวิตไปทิ้งบนยอดเขา เนื้อหยกจะมีความวาวใสเปร่งประกายสีม่วงในตัวโดยไม่ต้องทำอะไรมาก แถมหยกชนิดนี้ยังสามารถเป็นที่ตรวจพิษได้อีกด้วย การเจอครั้งหนึ่งก็จะได้ขนาดไม่ใหญ่ม
หมิงเอ๋อทะลุมิติมาหนีสงคราม บทที่150 ใครกล้า
หลังจากนำสัตว์เลี้ยงไปส่งให้เหลียนฮวาแล้ว ซงซุยฮวนก็กลับจวนซงไปหามารดากับผู้เป็นลุง "กว่าจะได้เจอตัวเจ้าหลานชายนะ ไม่รู้ข้าคิดถูกหรือคิดผิดที่ยกหอประมูลให้เจ้าดูแล ตั้งแต่เจ้าไปดูแลก็ไม่ค่อยได้กลับจวนสกุลซงเลย" หลานชายคารวะผู้เป็นลุงก่อนจะก่อนจะนำชุดหมากล้อมชุดใหม่ที่สวี่กวนซางฝากมาให้ ส่วนเสี่ยวเฟิงก็วิ่งไปโดดขึ้นตักซงอี้เฟิน หมากล้อมชุดนี้เวลาเล่นจะช่วยทำให้จิตสงบ เล่นไปจะจะค่อยๆเพิ่มพลังภายใน และทำให้ร่างกายแข็งแรง "ท่านลุงซางฝากมาให้ท่านลุงขอรับ"พอรู้ว่าสหายฝากมาก็ดีใจ "แล้วเขาไม่มีอะไรมาฝากแม่เลยหรือ?"ซงอี้เฟินรีบถาม พี่ชายนางจะมีของฝากเพียงคนเดียวได้ยังไงกัน ซงซุยฮวนยิ้มบางๆเมื่อเห็นมารดากับท่านลุงมองหน้าอย่างไม่ยอมกัน "ท่านลุงบอก ว่าที่ลูกสะใภ้ท่านแม่ให้ของดีมาเยอะแล้ว แต่ท่านลุงก็ฝากดอกกล้วยไม้หมื่นลี่มาให้ท่านได้ดูเล่นขอรับ" "สหายผู้นี้ช่างพูดจาเข้าหู ตอนท่านลุงมาหาลูก เจ้าต้องดูแลท่านเป็นอย่างดีนะ พี่ซางนะชอบกินของอร่อยเป็นที่สุด ใช่มั้ยพี่ใหญ่" "ใช่แล้ว..เพราะตอนอยู่บนเขาต้องฝึกตนถือศิล พอลงมาจากเขาจึงสรรหาของอร่อยกิน " "แล้วนี้แค่เอาของมาให้พวกแม่หรือมีอะไรมั้ยลู
หมิงเอ๋อทะลุมิติมาหนีสงคราม บทที่149 พังพอนขาวของเหลียนฮวา
ซงซุยฮวนไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ เพราะคิดว่าตนเองพูดไปชัดเจนแล้ว แต่คุณหนูชิวผู้นั้นก็ยังคงมาหาเขาไม่เลิก เช่นวันนี้ที่นางถือวิสาสะมาที่หอประมูลเพื่อนำของกินมาให้เขา "คุณชายซง วันนี้ข้าทำน้ำแกงบำรุงสุขภาพมาฝากท่านเจ้าค่ะ" หญิงสาวให้สาวใช้นำเถาใส่น้ำแกงมาวางไว้ที่โต๊ะ ชายหนุ่มไม่คิดตอบอะไร เขายังคงนั่งทำงานต่ออย่างเงียบๆไม่คิดสนใจสตรีในห้อง ชิวไซซีเมื่อเห็นชายหนุ่มไม่ตอบก็ไม่คิดอะไร ยังคงนั่งเฝ้าชายหนุ่มจนเย็น นางทำเช่นนี้อยู่เป็นเดือนก็ยังคงได้รับความเฉยเมย เจ้าของหออี้เฟิงก็ไม่ได้คิดสนใจ นางอยากมานั่งก็นั่งไป คืนนี้มีการจัดการประมูล ครั้งนี้เขามีเขากว้างอี้เทียนที่มีความเชื่อว่าใครมีครอบครองจะนำความโชคดีและปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายได้ ไหนจะผ้าของสกุลมัวที่จะนำมาประมูลตลอด ผ้าที่นำมาประมูลจะไม่มีขายในร้านผ้าสกุลมัว เพราะถือเป็นผ้าแบบพิเศษ และด้วยเหลียนฮวางอแงอยากได้สัตว์เลี้ยงแบบหมิงเอ๋อ มัวจือผิงจึงเดินทางมาหาซงซุยฮวนเพื่อถามว่าเขาไปซื้อเจ้าเสี่ยวสุยมาจากไหน "คุณชาย นายท่านมัวมาขอพอขอรับ"ลูกน้องรีบเข้ามารายงานเจ้านาย เพราะรู้ว่านายท่านมัวสนิทกับคุณชาย เจ้าของหอประมูลไม่พูดอะไร
หมิงเอ๋อทะลุมิติมาหนีสงคราม บทที่109 หาเรืองกับเด็ก
สตรีในงานต่างส่งเสียงฮือฮาเมื่อได้เห็นภาพที่สะใภ้เซียะนำมาถวายแด่องค์ไทเฮา แม่แต่องค์ฮองเฮายังมองด้วยความตื่นเต้น"เอามาให้เราดูใกล้ๆสิ"ไทเฮาถึงกลับขยับตัวเพื่อให้เห็นภาพตรงหน้าชัดๆด้ายไหมที่เงางามพอนำมาปักเป็นภาพอุทยานที่มีทั้งดอกไม้และผีเสื้อบินตอม ทั้งการไล่สีและวางตำแหน่งช่างน่ามองมิใช้น้อย "
หมิงเอ๋อทะลุมิติมาหนีสงคราม บทที่103 คิดจัจับคนบ้านหลัวนั้นไม่ง่าย
การที่แม่ทัพไป๋มาพักที่บ้านหลัว ทำให้หมิงหลานรู้สึกมีชีวิตชีวามากขึ้น ไป๋เยี่ยนฟางอยู่คอยช่วยคู่หมั้นเลี้ยงน้องๆ แม่ทัพหนุ่มเหมือนได้มาเติมพลัง การเล่นกับสองฝาแฝด ทำให้ชายหนุ่มยิ่งมีความคิดอยากมีลูกเป็นของตนเองมากขึ้น "หลานเอ๋อ""เจ้าค่ะ""เจ้าอยากแต่งงานหรือยัง?"แม่ทัพหนุ่มถามคู่หมั้นสาวในขนาดที
หมิงเอ๋อทะลุมิติมาหนีสงคราม บทที่10 สงครามที่ใกล้เข้ามา
เมื่อแม่ทัพไป๋มาถึง อ๋องเจินก็สั่งให้เตรียมกำลังปกป้องประตูเมือง แล้วเปิดประตูให้พวกลี้ภัยเข้ามาหลบในเมือง "ตรงผาหินขาดนั้นเป็นยุทธศาสตร์ที่ดี สามารถเป็นป้อมปราการได้ นำทหารไปตั้งกองกำลังตรงนั้น เตรียมอาวุธให้พร้อม"อ๋องเจินสั่งการทันที่ชาวบ้านที่รู้ข่าวต่างก็แตกตื่นตกใจ เพราะไม่เคยคิดว่าสงครามจะม
หมิงเอ๋อทะลุมิติมาหนีสงคราม บทที่8 รักษาโรคได้ตั้ง10,000
"พี่สาวทั้งสองเจ้าคะ ข้าขอสอบถามอะไรหน่อยได้มั้ยเจ้าคะ?"นางพยายามใช้น้ำเสียงเด็กน้อยให้ดูน่ารัก"ได้สิจ้ะหนูน้อย"ฮูหยินผู้นั้นที่ถูกใจเด็กน้อยปากหวาน"เมื่อครู่ข้าได้ยินพวกท่านพูดถึงท่านอ๋องนะเจ้าคะ เลยอยากถามว่าบ้านเขาอยู่ไหนหรือเจ้าคะ?""วังเมฆานะหรือ!""ใช้เจ้าคะ คือว่าบิดาข้าพอมีวิชาการแพทย์อยู
Maaari mong magustuhan
คุณหนูตัวปลอม
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko26.2K viewsปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว185.8K viewsท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง
หานซานรื่อ127.4K viewsยอดหมอหญิงมหัศจรรย์
จูน444.9K viewsนางกำนัลสายดอง
Qian Qiu Jui เชียนชิวจุ้ย217 viewsต่างภพมาพบรักท่านแม่ทัพ
บ้านนิยายบายโซ226 viewsทะลุมิติมาเป็นลูกสาวของนางร้ายตกอับ
คุณแม่แฝดสาม1.0K viewsแผนร้ายพ่ายรักคุณหนูตัวร้าย
คุณแม่แฝดสาม118 views
