ชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว

ชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว

Oleh:  จิ้งเยี่ยนTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
9.2
30 Peringkat. 30 Ulasan-ulasan
212Bab
67.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เธอ เฟิงเชียนอวี่ หมอหญิงโสดที่มีอายุค่อนข้างมาก ทันทีที่เดินทางข้ามมิติ เกิดใหม่เป็นลูกสาวอนุภรรยาจวนอัครเสนาบดี บิดาไม่เอ็นดู มารดาไม่รัก เริ่มต้นก็ต้องแต่งงานกับคนขี้โรคแทนพี่สาวสายตรง เพื่อที่จะได้เป็นแม่หม้ายเศรษฐีนี เอาไงก็เอากัน! แต่งก็แต่งสิ หลังจากแต่งงาน เฟิ่งเชียนอวี่พบว่าพล็อตเรื่องเกิดความคลาดเคลื่อน… ข่าวลือที่อยู่ข้างนอกล้วนเป็นของปลอมทั้งหมด ที่จริงคนขี้โรคแข็งแรงประดุจมังกรและเสือที่ผาดโผน ที่จริงสามีอัปลักษณ์งามดั่งเทพบุตร ที่จริงท่านอ๋องหกอำนาจล้นฟ้า และยัง…รักภรรยาเท่าชีวิต!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

~ ISLA ~

Ich habe mich schon immer gefragt, wie es sich wohl anfühlt, weggegeben zu werden.

Nicht auf diese romantisierte Art – wo ein Vater seine Tochter mit feuchten Augen und voller Stolz zum Altar führt –, sondern auf die echte, erbarmungslose Weise.

Weitergereicht zu werden, nicht als jemand, den man schätzt, sondern als nützliches Tauschobjekt für ein Geschäft.

Jetzt wusste ich endlich, wie sich das anfühlte.

Mein Name ist Isla Bennett, und hier beginnt meine Geschichte…

***

„Du wirst in die Montgomery-Familie einheiraten“, sagte mein Vater Bernard.

Seine Stimme war fest und bestimmt, ohne den geringsten Hauch von Reue.

Ich erstarrte mitten in der Bewegung. „Was?“

Endlich hob er den Blick, kalt und unnachgiebig. „Die Firma steht auf wackligen Beinen. Diese Zweckheirat wird Bennett Industries retten. Sobald du zustimmst, sind unsere Schulden vom Tisch. Die Montgomery-Gruppe wird das Unternehmen über Wasser halten. Alles, was du tun musst, ist deine Rolle zu spielen.“

Meine Brust zog sich schmerzhaft zusammen. Wie konnten sie mich einfach so weggeben?

Mir war klar, dass ich ihnen im Vergleich zu Liana nicht viel bedeutete, aber das hier… das war einfach zu grausam!

„Verkaufst du… deine eigene Tochter?“ Meine Stimme blieb ruhig, obwohl in meinem Inneren gerade alles in Scherben zerbrach.

Diese Familie hatte sich noch nie wie ein richtiges Zuhause angefühlt. Seit meiner Geburt wurde ich wie eine Außenseiterin behandelt. Für sie war Liana die einzige Tochter, die existierte und zählte.

Doch jetzt, wo das Familienimperium kurz vor dem Kollaps stand, erinnerten sie sich plötzlich an mich. Sie fragten nicht einmal, wie ich mich dabei fühlte.

„Sei nicht so dramatisch“, schnauzte er mich an. „Diese Familie hat dir alles gegeben. Jetzt wirst du diese Schuld begleichen.“

Ich hatte also eine Schuld bei ihnen abzubezahlen? Ich war verdammt noch mal ihre Tochter!

Ich wandte mich an meine Mutter, die schweigend in der Ecke saß, die Hände ineinander verkrampft und die Lippen schmal zusammengepresst.

„Und du bist damit einverstanden?“, fragte ich mit brüchiger Stimme.

Ihr Blick wich mir aus. Dieses Schweigen schnitt tiefer als jedes scharfe Skalpell, das ich je bei einer Operation benutzt hatte.

Wie konnten sie mir das nur antun?!

„Ich mache das nicht.“ Meine Stimme zitterte, aber die Worte kamen bestimmt heraus.

Warum sollte ich diejenige sein, die diese Last trägt? Ich bin nicht ihre einzige Tochter. Außerdem passte Liana viel besser zu den Montgomerys – es war schon immer ihr Traum gewesen.

Mein Vater lehnte sich vor, sein Blick bohrte sich in mich. „Du wirst es tun. Denn wenn du dich weigerst, schicke ich deine geliebte Großmutter weit weg, und du wirst sie nie wiedersehen!“

Und genau so brach mein letzter Funke Widerstandskraft. Ich hätte nicht erwartet, dass mein Vater so egoistisch sein würde, nur um seinen Plan durchzuziehen.

Er wusste, dass Oma meine Schwachstelle war – und jetzt nutzte er sie als Druckmittel.

Ich sah wieder zu meiner Mutter, immer noch unfähig zu glauben, was ich da gerade gehört hatte. Es war ihre eigene Mutter, die da bedroht wurde. Und doch schwieg sie beharrlich.

Tränen brannten in meinen Augen, aber ich schluckte sie hinunter.

Ich hatte meine Karriere erst vor wenigen Monaten begonnen. Wenn ich mich jetzt widersetzte, würde Oma darunter leiden. Noch hatte ich nicht die Macht, sie aus den Fängen meines Vaters zu befreien.

Selbst wenn ich Nein sagte, würde er einen Weg finden – und wahrscheinlich nicht einmal davor zurückschrecken, mich eigenhändig zum Anwesen der Montgomerys zu schleppen.

Heute hatten sie mir endgültig bewiesen, welchen Stellenwert ich in dieser Familie hatte. Ich war bloß ein Stück Eigentum, das man problemlos weggab, nicht ihre Tochter.

Und diesen Tag würde ich niemals vergessen.

****

Das Anwesen der Montgomerys in der Upper East Side in Manhattan wirkte wie aus einer anderen Zeit – prunkvoll, kalt, unerschütterlich.

Meine Mutter und ich kamen in absolutem Schweigen an, jenem Schweigen, das unsere Beziehung schon immer bestimmt hatte.

Als die Autotüren geöffnet wurden, empfing uns eine Haushälterin mit einer steifen Verbeugung. Sie führte uns durch glitzernde Hallen bis in den dritten Stock, wo wir in einem gemütlichen, aber eleganten Salon Platz nahmen.

„Bitte machen Sie es sich bequem. Die alte Dame wird gleich hier sein.“

Die Haushälterin ließ uns allein.

Ich saß steif da und berührte kaum die Kante des Samtsessels, während sie mir gegenübersaß – wie eine Fremde. Das Schweigen zwischen uns war ohrenbetäubend, bis sie es schließlich brach.

„Du wirst ein komfortables Leben führen“, murmelte sie. „Die Montgomerys sind großzügig.“

Das war also der einzige Trost, den sie für mich übrig hatte…

Was für ein Witz.

Ich antwortete nicht und versuchte auch nicht, ein weiteres Gespräch anzufangen. Dafür war die Enttäuschung über meine Familie einfach zu tief.

Momente später ertönten leise Schritte. Dann trat eine ältere Frau ein – ihr Haar war auffallend silberweiß, und doch strahlte sie eine unnahbare Eleganz und Würde aus. Trotz ihres Alters war sie wunderschön, fast so, als ließe die Zeit sie rückwärts altern.

Margot Montgomery – das mächtige Oberhaupt und die wahre Kraft hinter der Familie.

Ihre bloße Präsenz fühlte sich an, als würde man einen eiskalten Raum betreten.

Sie trug ein tiefblaues Kostüm und Perlen, ihr silbernes Haar war perfekt hochgesteckt. Ihr Blick, der noch schärfer war als die Diamanten an ihrem Handgelenk, ruhte auf mir, als würde sie eine Ware begutachten.

Wir standen sofort auf und verbeugten uns respektvoll.

„Du musst Isla sein“, sagte sie mit sanfter, aber kühler Stimme. „Setzt euch.“

Wir gehorchten augenblicklich.

Ohne unnötige Worte zu verlieren, wurden Dokumente hereingebracht und auf dem niedrigen Tisch vor mir abgelegt.

Der scharfe Blick der alten Dame wich keine Sekunde von meinem Gesicht.

„Verstehst du deine Rolle?“, fragte sie.

Ich zwang meine Stimme, stabil zu bleiben. „Ja, Madam.“

Ihre Lippen zuckten unzufrieden. „Von jetzt an wirst du mich mit ‚Großmutter‘ ansprechen. Respekt ist in diesem Haus keine Option.“

Ich senkte die Augen. „Ja… Großmutter.“

Zufrieden lehnte sie sich zurück. „Alistairs Zustand ändert überhaupt nichts. Ob er aufwacht oder nicht – diese Vereinbarung findet statt. Sein Arzt glaubt, dass er bald aufwachen könnte, aber nichts ist garantiert. Wenn es keine Fortschritte gibt, machen wir mit einer künstlichen Befruchtung weiter. Deine einzige Pflicht ist es, für einen Erben zu sorgen.“

Warte, was? Alistair? Der skrupellose und gefürchtete Alistair Montgomery?

Mir drehte sich der Kopf. Ich krallte mich fest in die Armlehne der Couch, um nicht den Halt zu verlieren.

Ich… sollte Alistair heiraten? Was für ein verdrehtes Schicksal war das? Er ist… Lianas Ex-Geliebter!

Die Worte der alten Dame ließen meinen Körper zu Eis gefrieren.

„Unterschreib.“

Der Stift wurde vor mir abgelegt.

Ich zögerte einen Moment. Ich wusste, sobald ich meinen Namen auf dieses Stück Papier setzte, gab es kein Zurück mehr.

Die Worte des Vertrags verschwammen vor meinen Augen, zusammen mit dem mächtigen Namen des Mannes, an den ich gebunden werden sollte. Doch als das sanfte Gesicht meiner Oma vor meinem inneren Auge auftauchte, zwang ich mich, den Stift in die Hand zu nehmen und jede einzelne Seite der Vereinbarung zu unterzeichnen.

Jeder Strich meiner Unterschrift fühlte sich an wie eine Handschelle, die zuschnappte.

Als es vorbei war, blieb Lady Margots Miene starr.

„Du wirst sofort in Alistairs Zimmer ziehen. Haushälterin Xia wird dich in die Regeln einweisen. Ab dem heutigen Tag gehörst du zu den Montgomerys.“

Ihr Tonfall ließ keinen Zweifel offen – das war keine Ehre. Es war ein Befehl.

Und ich war nichts weiter als der Preis, den meine Familie gezahlt hatte, um zu überleben.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Peringkat

10
90%(27)
9
3%(1)
8
0%(0)
7
0%(0)
6
0%(0)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
3%(1)
1
3%(1)
9.2 / 10.0
30 Peringkat · 30 Ulasan-ulasan
Tulis Ulasan

Ulasan-ulasanLebih banyak

Csc Samsung
Csc Samsung
ตงฟางหล่างร้องไห้จนน้ำหาดตัวแล้วก็ยังไม่อัพต่อ คือจะครึ่งปีละมั้งเนี่ย เห้อแอปเฮงซวยนี่
2025-10-15 06:46:18
0
0
KwanKarl Sustain Sthapitanonda
KwanKarl Sustain Sthapitanonda
จบแล้วหรือยังคะ ทำไมเหมือนยังไม่จบเลย ขอตอนต่อไปต่ะ
2025-06-12 17:46:07
0
0
Pairin S
Pairin S
ขึ้นว่าจบ แต่ไม่จบ คืงง อ่านมาตั้งนาน สรุปไม่จบจ้า
2025-03-05 22:07:23
1
0
นพชารัตน์ อิทซิงแกร์
นพชารัตน์ อิทซิงแกร์
ไม่ทราบว่า หนังสือ จะอัพเดทเพิ่ม อีกหรือ ว่า จบแล้ว
2025-02-09 04:55:39
0
0
นพชารัตน์ อิทซิงแกร์
นพชารัตน์ อิทซิงแกร์
สนุกมากมาย
2025-01-18 02:55:07
1
0
212 Bab
บทที่ 1
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!”“คุณหนูสามตามพวกเรากลับไปเถอะ!!”เฟิ่งเชียนอวี่ตกใจจนฝีเท้าเคลื่อนไหวเร็วขึ้น “ข้าไม่กลับ!! ข้าไม่แต่งกับท่านอ๋องหก!!”หนังสือสัญญาแต่งงานของฝ่าบาทระบุอย่างชัดเจน ให้พี่สาวของนางแต่งงานกับท่านอ๋องหก แล้วตอนนี้พวกเขามีสิทธิ์อะไรมาบังคับนางแต่งงานแทน?“อ๊ะ!...”ทันใดนั้นเท้าลื่น ทั้งร่างตกลงมาจากหน้าผา!ความรู้สึกไร้น้ำหนักสายหนึ่งถาโถมเข้ามา ใต้หน้าผามืดสนิทท่ามกลางเสียงกรีดร้อง เฟิ่งเชียนอวี่กลัวจนสิ้นใจเสียงดังปัง หยดน้ำสาดกระเซ็น! ศพของนางตกลงไปในน้ำพุร้อนที่อยู่ใต้หน้าผาท่ามกลางไอร้อนที่พวยพุ่ง ชายคนหนึ่งแช่อยู่ในน้ำพุร้อนครึ่งตัว แผ่นหลังพิงโขดหิน จ้องผิวน้ำที่สงบไร้คลื่น จากนั้นก็ว่ายเข้าไปน้ำอุ่นทะลักเข้าไปในปากและจมูก จู่ๆ ใบหน้าเล็กที่ไร้ปฏิกิริยาของเฟิ่งเชียนอวี่ก็ย่น และสำลักฟองน้ำแม่งเอ้ย ใครโยนเธอลงมาแช่น้ำเนี่ย?!วินาทีต่อมา พละกำลังสายหนึ่งกระชากท้ายทอยของนาง ฉูดนางขึ้นมาโดยตรง! เฟิ่งเชียนอวี่ลืมตาขึ้นอย่างสับสน“เจ้าเป็นใคร?” ใบหน้าชายคนนี้ใสเปล่งปลั่งราวหยก คิ้วบางขมวดแน่น ดวงตาที่เหมือนผลึกแก้วจ้องนางเขม็ง มีกลิ่นอายของการพิจารณา
Baca selengkapnya
บทที่ 2
เพียงแต่น่าเสียดายมาก ในความทรงจำของเจ้าของร่าง ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับหน้าตาของท่านอ๋องหกคนนี้ ท่านอ๋องที่ไม่มีอำนาจอย่างเขา เฟิ่งหลิงหลงไม่มองข่าวลือบอกว่าท่านอ๋องหกคนนี้เกิดมาก็มีความบกพร่องโดยกำเนิด ต้องกินยาตลอดปี งานเลี้ยงสังสรรค์ต่างๆ ในวังก็ไม่เคยเข้าร่วม เฟิ่งเชียนอวี่ครุ่นคิดอย่างตาเป็นประกาย จวนตระกูลเฟิ่งในเวลานี้ วุ่นวายไปหมดนานแล้วเฟิ่งหลิงหลงเดินวนอยู่ในห้องอย่างร้อนใจ ใบหน้าที่งดงามก็ย่นยู่เป็นซาลาเปา“จบแล้วๆ!! ตอนนี้เฟิ่งเชียนอวี่ตายแล้ว ใครจะมาช่วยข้าแต่งงานกับไอ้คนขี้โรคนั่น?” นางน้ำตาคลอเบ้า มองไปทางฮูหยินใหญ่ มารดาของนางอย่างน่าเวทนา “ท่านแม่ ข้าจะเป็นพระชายารัชทายาท จะแต่งงานกับท่านอ๋องหกไม่ได้นะ…”“หลิงหลงเจ้าใจเย็นๆ ให้แม่ลองคิดดูก่อน” ฮูหยินใหญ่รวบรวมสมาธิครุ่นคิด แต่ศีรษะแทบระเบิดเพราะเสียงเอะอะของนางนานแล้ว จะมีแผนรับมือภายใต้ความตื่นตระหนกได้อย่างไร “หรือไม่…หรือไม่ พวกเราลองไปหารือกับรัชทายาท?”เพิ่งสิ้นเสียง จู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะที่ถากถางสายหนึ่งดังขึ้น “รัชทายาท? รัชทายาทชอบพี่หญิงจริงๆ หรือ?”เสียงนี้…เฟิ่งหลิงหลงแน่นหน้าอกฉับพลัน ม่านตาขยายใหญ
Baca selengkapnya
บทที่ 3
ตงฟางจิ่งกำผ้ามงคลไว้ เผยอมุมปากหัวเราะอย่างเย็นชา “ที่แท้เป็นเจ้า”ใบหน้าเล็กเฟิ่งเชียนอวี่แดงทันทีร้องตะโกนในใจ : ข้าไม่ใช่! ข้าเปล่า! พูดเหลวไหล!!ขากรรไกรล่างถูกเขาบีบฉับพลันเฟิ่งเชียนอวี่ถูกบังคับให้จ้องตาเขา ตงฟางจิ่งก้มมองนาง ดวงตาที่เยือกเย็นลึกไม่อาจหยั่ง “เจ้าคือเฟิ่งหลิงหลงจริงหรือ?”หัวใจเฟิ่งเชียนอวี่สั่นสะท้านความแตกแล้วหรือ?เป็นไปไม่ได้นี่นา! ตงฟางจิ่งไม่เคยพบนางกับเฟิ่งหลิงหลงจึงจะถูก!เฟิ่งเชียนอวี่ยิ้มตอบ มุมปากชาเล็กน้อย “แน่ แน่นอนสิ! เหตุใดท่านอ๋องจึงสงสัยเรื่องนี้?”ความถากถางที่มุมปากของตงฟางจิ่งยิ่งเข้มข้นแล้วเรื่องแต่งงานแทนของตระกูลเฟิ่ง ที่จริงสายลับของเขามารายงานนานแล้วเพียงแต่เขาไม่ได้ถือสามากนักผู้หญิงที่แต่งเข้ามา แซ่อะไร ชื่ออะไร ลูกสาวบ้านไหน เขาไม่ได้ใส่ใจเพียงแต่คิดไม่ถึงว่าเฟิ่งเชียนอวี่ที่แต่งงานแทนคนนี้ จะเป็นผู้หญิงที่เจอใต้หน้าผาในวันนั้น…ซิ้ดเบาๆ ทีหนึ่ง มือที่บีบขากรรไกรล่างของนางค่อยๆ เปลี่ยนเป็นลูบไล้เพียงแต่มือเย็นเล็กน้อย ไร้ความอบอุ่น“ข้าแค่ได้ยินมาว่าเฟิ่งหลิงหลง คุณหนูรองจวนอัครเสนาบดีเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมใน
Baca selengkapnya
บทที่ 4
หน้าอกที่กระพือขึ้นลงอย่างต่อเนื่องของเขาเผยออกมาทั้งแผ่นตงฟางจิ่งหลับตา กัดฟันตำหนิด้วยความโกรธอย่างให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย “เจ้ากล้าแตะต้องข้า พรุ่งนี้เจ้าได้สวย[1]แน่!”เชอะ นางจะกลัวหรือ?“สวย? ตอนนี้ข้าก็สวยดีนะ”เฟิ่งเชียนอวี่เท้าคาง กะพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสา มือหยกยังคงลูบไล้อยู่บนหน้าอกของเขาเหมือนเอาคืนเมื่อสัมผัสได้ว่าร่างกายของเขายิ่งแข็ง นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เหตุใดท่านอ๋องคนนี้ถึงหยอกเล่นหน่อยก็ไม่ได้เลย?แต่ว่านางไม่ได้มีเจตนาหยอกเขาเล่น หลังจากเจตนายิ้มในดวงตาลดลงไม่น้อย เฟิ่งเชียนอวี่ก็หยิบเข็มฝังเข็มที่เอามาจากห้องทดลองเมื่อครู่มาสายตาจับจ้องเส้นชีพจรหลักหลายจุดบนหน้าอกของเขา พลันพลิกฝ่ามือ ก็แทงลงไปอย่างชำนาญ!ร่างกายตงฟางจิ่งสั่นเล็กน้อย คิ้วก็ขมวดคิ้วย่นเป็นภูเขาแม่น้ำโดยไม่รู้ตัว“เจ้า…กำลังทำอะไร!”“ช่วยชีวิตท่าน” ดวงตาหงส์เฟิ่งเชียนอวี่กลับสู่ความสุขุม สีหน้าสยบ หยิบเข็มฝังเข็มขึ้นก็แทงลงไปบนหน้าผากตงฟางจิ่งมีเม็ดเหงื่อขนาดเท่าถั่วเขียวโผล่ออกมาแล้วช่วยชีวิต? เขาจะเชื่อผู้หญิงคนนี้ได้อย่างไร!“เจ้า หากกล้าทำอะไรไม่ดีกับข้า ข้ารับรองว่า…ทั
Baca selengkapnya
บทที่ 5
“สภาพนี้ของหลิงหลง เกรงว่าจะทำให้ฮองเฮาตกใจ” เฟิ่งเชียนอวี่แสร้งกะพริบตาปริบๆ อย่างน่าสังเวช “หรือไม่รอหลิงหลงเป็นผื่นหายแล้ว ค่อยไปขอขมาฮองเฮา?” “ไม่จำเป็นแล้ว”ตงฟางจิ่งหรี่ตายิ้ม เพียงแต่รอยยิ้มจางๆ กลับทำให้เฟิ่งเชียนอวี่แอบตกใจ“คิดว่าเสด็จแม่ก็คงไม่สนใจรายละเอียดยิบย่อยเหล่านี้มากนัก ถ้าหากพระชายากังวลจริงๆ…”ดวงตาที่เยือกเย็นของตงฟางจิ่งขยับเล็กน้อย จู่ๆ เขาก็คว้ามือของเฟิ่งเชียนอวี่!เฟิ่งเชียนอวี่เพิ่งร้อง ‘อ๊ะ’ ผ้าไหมที่อยู่ในแขนเสื้อก็ถูกเขาแย่งไปแล้ว ครู่ต่อมา คลุมบนใบหน้านาง!เขามองตรงไปที่นาง กลิ่นอายที่ไม่อนุญาตให้แสดงความคิดเห็นสายหนึ่งแผ่ออกมาในเวลานี้ “ถ้าหากพระชายาถือสา สามารถใช้ผ้าไหมปิดผื่นแดงไว้ พระชายาคิดว่าเป็นอย่างไร?”เฟิ่งเชียนอวี่ถูกเขาถามจนหนังตากระตุก คิดไม่ถึงว่าท่านอ๋องขี้โรคคนนี้จะมีแรงมากเช่นนี้ ถึงกับทำให้นางไม่กล้าโต้แย้งอีก!นางแอบร้องทุกข์ระทมในใจ กลับทำได้เพียงสวมผ้าไหมแต่โดยดี “แค่ก…ท่านอ๋อง ฉลาดหลักแหลม”ระหว่างทางเข้าวัง เฟิ่งเชียนอวี่กระสับกระส่ายอยู่ตลอดเวลาเฟิ่งเชียนอวี่เป็นที่เป็นลูกอนุภรรยาจวนอัครเสนาบดี ฮองเฮาย่อมไม่เคยพบนาง แ
Baca selengkapnya
บทที่ 6
“เจ้าหลอกข้า?”สีหน้าของเฟิ่งเชียนอวี่ไม่อาจคาดเดาได้ หน้าเขียวหน้าแดง เมื่อนึกถึงท่าทางดัดจริต หลอกลวงของตนเองที่แสดงต่อหน้าเขา อันที่จริงถูกเขาเห็นตั้งแต่แรกแล้ว เพลิงโทสะเพราะถูกทำให้กลายเป็นตัวตลกก็พลุ่งพล่านขึ้นในหัวใจ“ว่าอะไรนะ?” ตงฟางจิ่งขมวดคิ้วนางกัดฟันกรอด “ท่านรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าข้าเป็นใคร”เฮอะ ที่แท้ก็คือเรื่องนี้ตงฟางจิ่งเลิกคิ้ว ท่าทางไม่ใส่ใจ “แปลกใจมากงั้นหรือ? อย่างไรก็ตาม เจ้าโง่ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะโง่เหมือนกับเจ้า”เฟิ่งเชียนอวี่ “...”น่ารังเกียจ หลอกนางแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะยังด่านางอีก?เฟิ่งเชียนอวี่โมโหจนหัวร้อนทันที หรี่ตากัดฟัน พูดจาข่มขู่ทันที “ท่านอ๋อง ข้าขอเตือนท่านเอาไว้จะพูดจาหรือทำอะไรก็ควรจะให้มันพอประมาณ อย่าลืมเสียละ ว่าท่านมีความลับที่เป็นจุดอ่อนอยู่ในมือของข้า”คนทั้งโลกต่างรู้ว่าท่านอ๋องหกเป็นคนขี้โรคที่ไร้ซึ่งหนทางรักษา แต่นางรู้อยู่เต็มอกว่า เจ้าหมอนี่เพียงแค่โดนพิษเหมันต์เท่านั้น แล้วฝีมือก็ยังไม่ธรรมดาอีกด้วยเห็นได้ชัดว่าตงฟางจิ่งผู้นี้เก็บซ่อนความลับนี้เอาไว้มานานหลายปี ความลับที่ไม่สามารถเปิดนี้ได้ถูกนางรู้เข้าแล้ว นางสามารถใ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
ทันทีที่ร่างกายของตงฟางจิ่งโงนเงน ก็ล้มลงบนที่นอนความหนาวเย็นกลุ่มหนึ่งแผ่ซ่านออกมา นางหนาวจนตัวสั่นระริกเฟิ่งเชียนอวี่แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่แท้ก็พิษเหมันต์กำเริบ มิน่าล่ะถึงได้มีท่าทางเหมือนจะตายแบบนั้น ทำให้นางคิดไปเองว่าเจอผีเสื้อชั้นในของตงฟางจิ่งได้เปียกชุ่มไปหมด จนแนบเนื้อ จากสายตาของเฟิ่งเชียนอวี่มองไป จึงสามารถมองเห็นเค้าโครงแผ่นหลังที่แข็งแกร่งและเรียบเนียนได้นางตาสว่างทันที กระแอมเบา ๆ พยุงเขาขึ้นมาด้วยท่าทางที่ไม่รู้ไม่ชี้ ฉวยโอกาสใช้มือลูบขึ้นลงแอบแต๊ะอั๋งเขาตงฟางจิ่งไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าร่างกายไม่มีความรู้สึก ใบหน้าอันหล่อเหลาแข็งทื่อ กัดฟัน กล่าวอย่างลำบาก“เจ้า บังอาจ”เฟิ่งเชียนอวี่กลอกตาใส่ ไม่ใส่ใจ ตงฟางจิ่งตอนที่พิษกำเริบก็เป็นเหมือนกับเสือกระดาษ นางจะกลัวทำไม“หื่นกระหายอะไร ท่านพิษเหมันต์กำเริบ พูดจาให้น้อยที่สุด ไม่กลัวเหนื่อยตายหรือไร”หลังจากที่นางสัมผัสจนพอใจแล้ว ทันทีที่พลิกข้อมือ ยาเม็ดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ เฟิ่งเชียนอวี่ยัดเข้าไปในปากของเขาทันที ในเวลาเดียวกันก็สงสัย“พิษเหมันต์ของท่านเพิ่งจะกำเริบเมื่อวาน เหตุใ
Baca selengkapnya
บทที่ 8
นี่ไม่ใช่ชีวิตที่เฟิ่งเชียนอวี่ต้องการ จำเป็นต้องหนีให้พ้นยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ชายสมัยโบราณที่มีภรรยาหลายคน สวยงามโดดเด่น ผู้หญิงมีสถานะต่ำต้อย แต่งงานออกไปต้องให้ความสำคัญกับสามีเป็นอันดับหนึ่ง ถูกขังอยู่ในเรือน ไม่มีอิสระ นางเป็นคนยุคสมัยใหม่ จะยอมรับได้ที่ไหนกันเฟิ่งเชียนอวี่เอาแต่คิดหาทางออกในวันข้างหน้า เวลาก็ผ่านไปอีกวันแล้วเช้าวันรุ่งขึ้น นางไปที่ห้องหนังสือที่เรือนด้านหน้า เพื่อหาตงฟางจิ่ง“ท่านอ๋อง กำลังทำอะไรหรือ” นางกล่าวอย่างยิ้มแย้มตงฟางจิ่งกำลังอ่านหนังสืออยู่ที่หน้าโต๊ะทำงาน สวมชุดปักลายหม่างสีเงิน เข็มขัดหยกสีขาว แขนเสื้อปักลายต้นไผ่ บุคลิกเย็นยะเยือก ท่าทางเที่ยงตรง หน้าตาหล่อเหลา “มีเรื่องอันใด?”เฟิ่งเชียนอวี่เดินเข้ามา วางยาแอสไพรินเม็ดหนึ่งลงบนโต๊ะทำงาน สีหน้าจริงจัง “ครั้งก่อนยาที่ให้ท่านอ๋องไว้ ท่านอ๋องน่าจะกินหมดแล้ว ข้าเดินทางมาที่นี่ก็เพื่อเอาอันใหม่มาให้”ตงฟางจิ่งหยุดชะงัก กวาดตามองยาแวบหนึ่ง ในที่สุดดวงตาที่เย็นชาก็หยุดอยู่ที่ตัวของนาง ริมฝีปากบางเผยอออก“เจ้ามีฝีมือการรักษาด้วยหรือ?”เฟิ่งเชียนอวี่โบกมืออย่างถ่อมตัว “นิดหน่อยน่า”ตงฟางจิ่งหร
Baca selengkapnya
บทที่ 9
ตงฟางจิ่งมองดูใบสั่งยา สีหน้ากลับมีความประหลาดใจเล็กน้อยเขากล่าวอย่างไม่มั่นใจ “นี่คือ ลายมือเจ้า?”เฟิ่งเชียนอวี่พยักหน้า “ถูกต้อง มีปัญหาอะไร?”ตงฟางจิ่งหัวเราะพรวดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ “ไม่มีปัญหาอะไร เพียงแค่ประหลาดใจมากเท่านั้น ตัวอักษรนี่ ช่างเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวจริง ๆ”น่าเกลียดเป็นพิเศษตัวหนังสืออัปลักษณ์เช่นนี้ เกิดมาเขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกจริง ๆ ในเวลาเดียวกันในก็ยิ่งมีความสงสัยเฟิ่งเชียนอวี่นับว่าเป็นลูกอนุภรรยา แต่ก็เกิดในจวนอัครเสนาบดี แม้ว่าจะไม่ได้รับการฝึกฝนเป็นพิเศษตั้งแต่เด็ก ก็ไม่ควรจะเขียนหนังสือเช่นนี้ไม่มีเค้าโครงใด ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรูปร่างของตัวอักษร แม้แต่เด็กอายุห้าหกขวบที่เพิ่งเข้าเรียนในสถานศึกษา ก็เขียนได้สวยกว่าเฟิ่งเชียนอวี่เฟิ่งเชียนอวี่ตะลึงงันไป จากนั้นก็มีเสียงดังตูม หน้าแดงอย่างอดไม่ได้ รู้สึกเก้อเขินเล็กน้อยนางเป็นคนยุคสมัยปัจจุบันคนหนึ่ง เขียนพู่กันของคนโบราณเป็นที่ไหนกัน มองเห็นชัดก็พอแล้วไม่ใช่เหรอไง จะมาจับผิดว่าตัวหนังสือสวยหรือไม่สวยทำไม?ตงฟางจิ่งสุขภาพไม่แข็งแรง จึงมีสมุนไพรติดเรือนอยู่เสมอ ยังมีห้องยาหนึ่งห้องเป็นการเ
Baca selengkapnya
บทที่ 10
เฟิ่งเชียนอวี่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ทีหนึ่ง อารมณ์ไม่ค่อย นางไม่เชื่อว่า ไอ้ผู้ชายชาติชั่วนั่นจะไม่มาขอร้องตนอีกสองสามวันข้างหน้า เฟิ่งเชียนอวี่เข้าสู่โหมดสงครามเย็นเพียงฝ่ายเดียว แต่เห็นได้ชัดเจนมาก ว่าคนที่รู้สึกทรมานก็คือนาง เวลาผ่านไปอีกสองวัน ในที่สุดนางก็อดทนไม่ไหวแล้วหลายวันมานี้ เฟิ่งเชียนอวี่ทำได้เพียงอยู่ในเรือนของจวนอ๋องทุกวัน ไม่สามารถแม้แต่ออกจากเรือน ชีวิตแบบนี้เรียกได้ว่าทนผ่านไปไม่ได้ดังนั้น นางจึงเป็นฝ่ายมาหาตงฟางจิ่งอีกครั้ง“มีธุระอันใดอีก?”ภายในห้องหนังสือ ตงฟางจิ่งยังคงอ่านหนังสือจิบชาอย่างผ่อนคลาย สุขุมเยือกเย็นเป็นอย่างยิ่ง ในทางกลับกันเป็นเฟิ่งเชียนอวี่ที่ฉุนเฉียวเป็นพิเศษ ราวกับว่าคนที่ถูกพิษเหมันต์คือนางเฟิ่งเชียนอวี่จ้องมองเขาอย่างเย็นชา ทันใดนั้นก็กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ท่านอ๋อง ที่ท่านไม่ยอมเขียนหนังสือหย่า คงจะไม่ใช่เพราะว่าชอบข้าเข้าแล้วหรอกกระมัง”ตงฟางจิ่งหยุดชะงักทันที ไม่เหลือบมองแม้แต่หางตา กล่าวช้า ๆ “ไม่เจอหน้ากันไม่กี่วัน หนังหน้าของพระชายาหนาขึ้นมากกว่าเดิมนะ” น้ำเสียงที่เรียบเฉยแฝงไปด้วยความเยาะหยันถ้าอย่างนั้นนายก็เขียนสิ!เฟิ่งเชียนอว
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status