ชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว

ชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว

Por:  จิ้งเยี่ยนCompleto
Idioma: Thai
goodnovel4goodnovel
9.2
30 classificações. 30 avaliações
212Capítulos
67.6Kvisualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

เธอ เฟิงเชียนอวี่ หมอหญิงโสดที่มีอายุค่อนข้างมาก ทันทีที่เดินทางข้ามมิติ เกิดใหม่เป็นลูกสาวอนุภรรยาจวนอัครเสนาบดี บิดาไม่เอ็นดู มารดาไม่รัก เริ่มต้นก็ต้องแต่งงานกับคนขี้โรคแทนพี่สาวสายตรง เพื่อที่จะได้เป็นแม่หม้ายเศรษฐีนี เอาไงก็เอากัน! แต่งก็แต่งสิ หลังจากแต่งงาน เฟิ่งเชียนอวี่พบว่าพล็อตเรื่องเกิดความคลาดเคลื่อน… ข่าวลือที่อยู่ข้างนอกล้วนเป็นของปลอมทั้งหมด ที่จริงคนขี้โรคแข็งแรงประดุจมังกรและเสือที่ผาดโผน ที่จริงสามีอัปลักษณ์งามดั่งเทพบุตร ที่จริงท่านอ๋องหกอำนาจล้นฟ้า และยัง…รักภรรยาเท่าชีวิต!

Ver mais

Capítulo 1

บทที่ 1

          หลี่เฉียว นั่งมองใบหน้าสวยในกระจก ดวงตาเรียวรีโฉบเฉี่ยว คิ้วใบหลิวพาดผ่านรับกับจมูกโด่งเชิด ริมฝีปากเล็กบางแต่เป็นกระจับ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนชวนหลงใหล ผิวขาวเนียนดังแสงจันทร์กระจ่าง รูปร่างอวบอิ่ม เอวคอดบาง สะโพกผึ่งผาย เย้ายวนบุรุษเพศเป็นที่สุด

          บุคคลในกระจกคือ เหยาเมิ่งหรง คุณหนูรองแห่งตระกูลเหยา บุตรีเพียงคนเดียวของฮูหยินใหญ่ เพราะอย่างนั้น มิว่านางต้องการอะไร ทุกสิ่งอย่างนั้นต้องถูกนำมากองตรงหน้าของนางในทันที

          ไม่ว่าจะรูป ทรัพย์สมบัติ ฐานะในตระกูล นางก็เหนือกว่า เหยาเมิ่งซวี่ ที่เป็นนางเอกของเรื่องในนิยายที่หลี่เฉียวอ่าน ไม่เข้าใจว่าทำไม เหยาเมิ่งหรงถึงจ้องแต่จะเอาชนะลูกอนุอย่าง เหยาเมิ่งซวี่

          พูดถึงครอบครัว เพราะเป็นบุตรีคนแรก ฉะนั้นถึงได้รับความรักจากทั้งบิดาและมารดาอย่างเต็มเปี่ยม บิดาเองก็รักและเคารพฮูหยินใหญ่ผู้เป็นแม่ของนาง อีกทั้งนางเองก็เป็นลูกรักของบิดา

          จะมองยังไง เหยาเมิ่งหรง ก็ดีเด่นไปกว่า เหยาเมิ่งซวี่ ในทุก ๆ ด้าน หรือจะพูดถึงเรื่องพลังเวท แต่เหยาเมิ่งหรงก็มิยอมฝึกเองทั้ง ๆ ที่เป็นผู้ที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อม ด้วยเหตุผลที่ว่ามีผู้มากฝีมือคอยอารักขาอยู่แล้ว จะฝึกพลังเวทไปทำไม

          "เฮ้อออ ทำไมเธอถึงพยายามทำเรื่องไร้สาระอะไรพวกนั้นด้วย" หลี่เฉียวที่นั่งคิดอยู่นาน พลางถอนหายใจออกมา

          เพราะหลี่เฉียวโมโหมากเกินไปกับการกระทำและการตายที่ไร้เหตุผลของ เหยาเมิ่งหรง ดันไปเหยียบเข้ากับสไลม์ที่วางอยู่ที่พื้นจนหัวฟาด ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ดันมาอยู่ในร่างของนางร้ายสาวสวยอย่าง เหยาเมิ่งหรง

          ดีหน่อยที่โลกก่อน หลี่เฉียว เป็นเด็กกำพร้า หลังจากที่ถูกจำหน่ายออกจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า เธอก็ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดคนเดียวในโลกกว้าง มีมื้อกินมื้อไปวัน ๆ มีแต่นิยายนี้แหละที่ทำให้เธอมีแรงใช้ชีวิตอยู่ในวันต่อ ๆ ไป

          "คุณหนูรองเจ้าคะ คุณหนูมิได้ออกจากจวนมาหนึ่งอาทิตย์แล้วนะเจ้าค่ะ" ชิงชิง หรือเหยาเมิ่งหรงชอบเรียกนางว่า ชิงเอ๋อร์ สาวใช้ข้างกายที่เติบโตขึ้นมาด้วยกัน

          หลี่เฉียวในร่างเหยาเมิ่งหรงปรายตามองสาวใช้ข้างกาย เพราะดวงตาเฉี่ยวนั้นทำให้เหมือนนางตำหนิสาวใช้โดยการใช้สายตาแทน ทำให้ชิงเอ๋อร์สะดุ้งโหยงรีบหมอบลงกับพื้น

         "คุณหนูโปรดอภัยให้ด้วย เป็นบ่าวปากมากไป คุณหนูโปรดอภัยให้ด้วย" ชิงเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

          อะไร แค่มองเอง เหยาเมิ่งหรง เธอเนี่ยสมกับมีใบหน้าของนางร้ายจริง ๆ

          "ข้ามิได้กล่าวโทษอันใดเจ้าเสียหน่อย ลุกขึ้น" เหยาเมิ่งหรงเอ่ย

          "ขอบพระคุณเจ้าค่ะ คุณหนู" ชิงเอ๋อร์เอ่ย พร้อมกับลุกขึ้นอย่างช้า ๆ อย่างไม่ค่อยมั่นใจว่าคุณหนูของนางจะไม่สั่งลงโทษนางจริง ๆ 

          นี้ก็ผ่านมาอาทิตย์หนึ่งแล้วที่เหยาเมิ่งหรงไม่ได้ออกไปพบปะผู้ใดเลย หลังจากที่สลบเพราะโดนพลังจากชินอ๋องซื่อจื่อซัดเข้าให้ ซึ่งเจ้าตัวแก้ต่างว่าพลั่งมือเพราะต้องการปกป้องเหยาเมิ่งซวี่ แต่เมื่อตื่นขึ้นมากลับกลายเป็นหลี่เฉียวที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน

          "หนึ่งอาทิตย์แล้วอย่างนั้นหรือ" เหยาเมิ่งหรงเอ่ยขึ้นอย่างเลื่อนลอย

          "เจ้าคะ" ชิงเอ๋อร์เอ่ยตอบรับอย่างงงงวย

          แต่ก่อนจะได้พูดอะไร เสียงของปี่โหวก็ดังแว่วเข้ามาดึงความสนใจของทั้งนายและบ่าวต่างพากันหันออกไปมองที่หน้าต่างของห้อง

          "เสียงปี่โหวรึ"

          "จะ เจ้าค่ะ อาจจะเป็นขบวนงานแต่งของจวนใกล้ ๆ กระมัง"

          "เหรอ"

          "คุณหนูรองเจ้าขาาาาาา เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่าาา" อยู่ ๆ เสียงแหลมเล็กก็ดังเข้ามา เป็นหญิงรับใช้อีกคนของเหยาเมิ่งหรง เรียกนางว่า หงเอ๋อร์

          หากชิงเอ๋อร์คือสาวใช้ที่เรียบร้อย พูดน้อย ขี้อาย ขี้กลัว หงเอ๋อร์ผู้นี้จะตรงกันข้ามทุกอย่าง

          "มีอันใด" เหยาเมิ่งหรงถอนหายใจออกมาก่อนจะเอ่ย

          ถามจริง หูไม่แตกเหรอมีสาวใช้เสียงปรอทแตกอย่างนี้อยู่ใกล้ ๆ 

          "ชินอ๋องซื่อจื่อเจ้าค่ะ ชินอ๋องซื่อจื่อมาเจ้าค่ะ" หงเอ๋อร์เอ่ยพร้อมกับกำมือหลวมไว้ระหว่างอกประกอบแสดงถึงความตื่นเต้นอย่างออกนอกหน้า

          "แล้วอย่างไร"

          "โถ่ คุณหนูรองมิได้ยินเสียงปี่โหวแล้วหรือเจ้าค่ะ เป็นขบวนสู่ขอของชินอ๋องซื่อจื่อจะมาสู่ขอคุณหนูรองอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ คงเพราะรู้สึกผิดที่พลั่งมือทำร้ายคุณหนูรองเข้า คงเห็นว่าการมาขออภัยคงน้อยไป เลยยกขบวนมาสู่ขอคุณหนูไงล่ะเจ้าค่ะ หงเอ๋อร์เห็นแม่สื่อมาด้วย แม้แต่ชินหวางเฟยก็มาด้วยนะเจ้าค่ะ เอ้า! แล้วนี้ทำไมคุณหนูรองถึงยังไม่แต่งตัวอีก ชิงชิง มาช่วยข้าแต่งตัวให้คุณหนูรองเร็วเข้า เดี๋ยวจะไม่ทันขบวนสู่ขอของชินอ๋องซื่อจื่อหรอก" หงเอ๋อร์ร่ายยาวออกมา

          เพ้อเจ้อ ชินอ๋องซื่อจื่อเกลียดเหยาเมิ่งหรงอย่างกับอะไรดี

          หืออ ขบวนสู่ของั้นเหรอ ถ้าจำไม่ผิดก็ใกล้ ๆ กลางเรื่อง ก่อนที่เหยาเมิ่งหรงจะตายนี้

          "ไม่ได้นะ" หลี่เฉียวในร่างเหยาเมิ่งหรงตบโต๊ะอย่างแรงก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นยืน

          ฉันเพิ่งเข้าร่างนี้มาเอง แปบ ๆ จะตายอีกแล้วเหรอ บ้าน่า

          "ค่ะ คุณหนูรอง ช้ามิได้นะเจ้าค่ะ" หงเอ๋อร์ หันมามองท่าทางของเหยาเมิ่งหรงก่อนจะหันไปจัดชุดและเครื่องประดับต่าง ๆ ให้เข้าชุดกัน "คุณหนูรองจะต้องงดงามจนชินอ๋องซื่อจื่อตาค้างไปเลยเจ้าค่ะ"

          มาสู่ขอเหยาเมิ่งหรงสะที่ไหน มาสู่ขอเหยาเมิ่งซวี่ต่างหาก จำได้ว่าฉากนี้ เหยาเมิ่งหรงแต่งตัวจัดเต็ม เพราะคิดว่าผู้ชายมาสู่ขอตัวเองแน่ ๆ ที่ไหนได้ มาสู่ขอเหยาเมิ่งซวี่ ทำให้เหยาเมิ่งหรงรู้สึกถูกหักหน้าครั้งใหญ่ เลยอาละวาดยกใหญ่จนเป็นที่หน้าอับอายเพราะชินหวางเฟย แม่ของชินอ๋องซื่อจื่อก็มาด้วย จนโดนบิดาที่รักตนเองมาก สั่งกักบริเวณเป็นครั้งแรก

          แล้วถ้าเราไม่ไปล่ะ หรือไม่อาละวาดที่โถงรับแขกนั้นล่ะ ตอนนี้เราต้องเล่นไปตามบท หรือนอกบทได้นะ มันจะไม่โดนระบบขึ้น OCC อะไรนั้นใช่ไหม 

          แต่ถ้าอยากรู้ คงต้องลองไปที่โถงรับแขก แค่เราไม่อาละวาด และไม่มั่นใจออกนอกหน้าก็พอแล้วนิ

          โอเค ตามนั้น

          "หงเอ๋อร์ เจ้ากำลังทำอะไร" เหยาเมิ่งหรงขมวดคิ้วหลังหันไปเห็นชุดสีแดงที่แขวนอยู่ พร้อมเครื่องหัวทองชุดใหญ่

          ชุดอย่างกับเขาจะแต่งกันวันนี้

          "ชุดของคุณหนูรองไงเจ้าค่ะ คุณหนูรองต้องเด่นที่สุดจนกลบลูกอนุอย่างคุณหนูห้าให้ไม่สามารถเชิดหน้าชูคอได้อย่างไรล่ะเจ้าค่ะ"

          "หยุด หยุดมือของเจ้าลงเดี๋ยวนี้" ว่าแล้วเหยาเมิ่งหรงก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อนจะเปิดออกดู ก็พบกับชุดสีแดงล้นตู้

          เหยาเมิ่งหรง~~ เธอไม่คิดจะใส่สีอื่นบ้างรึไง ก็รู้หรอกผิวขาวใส่สีแดงแล้วสวย แต่นี้ก็เกินไป๊

          "ข้าไม่มีชุดสีอื่นเลยหรืออย่างไร"

          "ก็แต่ไหนแต่ไร คุณหนูชื่นชอบสีชาดนิเจ้าค่ะ"

          "มะ มีเจ้าค่ะ" เป็นชิงเอ๋อร์ที่ยกมือขึ้นพูด ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องไม้กล่องหนึ่งออกมา

           "เป็นชุดที่นายท่านซื้อให้เจ้าค่ะ แต่คุณหนูบอกว่าสีมันอ่อนเกินไป เลยไม่เคยหยิบออกมาใส่สักครั้ง" ชิงเอ๋อร์เอ่ยพร้อมถือกล่องไม้ไว้ในมือ

          "เอามาให้ข้าดูสิ" เหยาเมิ่งหรงเอ่ย พร้อมยื่นมือออกไปรับกล่องไม้มา พอเปิดดูก็เป็นชุดสีฟ้าอ่อน ปักลายด้วยด้ายสีม่วง

          "หงเอ๋อร์ก็ว่าสีมันอ่อนไปจริง ๆ นะเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่านายท่านคิดอันใดอยู่ถึงซื้อสีนี้ให้ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าคุณหนูรองชื่นชอบสีแดง สีจืด ๆ แบบนี้เหมาะกับลูกอนุอย่างคุณหนูห้ามากกว่าอีก" 

          "ความคิดของท่านพ่อ เจ้ากล้าสงสัยรึ" เหยาเมิ่งหรงเอ่ยเสียงเรียบพลางใช้เพียงหางตามองหงเอ๋อร์ จนทำให้นางสะดุ้งรีบก้มหมอบลงกับพื้น

          "หงเอ๋อร์ผิดไปแล้ว คุณหนูโปรดลงโทษด้วย คุณหนูโปรดลงโทษด้วย"

          "หุบปากของเจ้าสะ ถ้าข้ามิได้อนุญาตอย่าได้คิดส่งเสียงออกมา" เหยาเมิ่งหรงเอ่ยเสียงนิ่งเย็น เพราะแบบนั้นทำให้ชิงเอ๋อร์ที่อยู่ข้าง ๆ ก้มหน้างุดไม่กล้าเงยหน้าตั้งตรง นี้เป็นครั้งแรกที่เจ้านายของตนสั่งลงโทษหงเอ๋อร์ต่อหน้านาง

          เพราะหลี่เฉียวรำคาญความพูดมากของหงเอ๋อร์ จึงใช้อำนาจของเหยาเมิ่งหรงในการสั่งสาวใช้คนนั้นให้หุบปากสักที

          "ชิงเอ๋อร์ มาแต่งตัวให้ข้า ใส่ชุดที่ท่านพ่อซื้อให้นี้ล่ะ ส่วนเครื่องประดับเจ้าก็เลือกดูที่เข้ากับชุดมาแต่งให้ข้าก็แล้วกัน ไม่ต้องเยอะมาก"

          "เจ้าค่ะ" 

Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos

Classificações

10
90%(27)
9
3%(1)
8
0%(0)
7
0%(0)
6
0%(0)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
3%(1)
1
3%(1)
9.2 / 10.0
30 classificações · 30 avaliações
Escrever uma avaliação

avaliaçõesMais

Csc Samsung
Csc Samsung
ตงฟางหล่างร้องไห้จนน้ำหาดตัวแล้วก็ยังไม่อัพต่อ คือจะครึ่งปีละมั้งเนี่ย เห้อแอปเฮงซวยนี่
2025-10-15 06:46:18
0
0
KwanKarl Sustain Sthapitanonda
KwanKarl Sustain Sthapitanonda
จบแล้วหรือยังคะ ทำไมเหมือนยังไม่จบเลย ขอตอนต่อไปต่ะ
2025-06-12 17:46:07
0
0
Pairin S
Pairin S
ขึ้นว่าจบ แต่ไม่จบ คืงง อ่านมาตั้งนาน สรุปไม่จบจ้า
2025-03-05 22:07:23
1
0
นพชารัตน์ อิทซิงแกร์
นพชารัตน์ อิทซิงแกร์
ไม่ทราบว่า หนังสือ จะอัพเดทเพิ่ม อีกหรือ ว่า จบแล้ว
2025-02-09 04:55:39
0
0
นพชารัตน์ อิทซิงแกร์
นพชารัตน์ อิทซิงแกร์
สนุกมากมาย
2025-01-18 02:55:07
1
0
212 Capítulos
บทที่ 1
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!”“คุณหนูสามตามพวกเรากลับไปเถอะ!!”เฟิ่งเชียนอวี่ตกใจจนฝีเท้าเคลื่อนไหวเร็วขึ้น “ข้าไม่กลับ!! ข้าไม่แต่งกับท่านอ๋องหก!!”หนังสือสัญญาแต่งงานของฝ่าบาทระบุอย่างชัดเจน ให้พี่สาวของนางแต่งงานกับท่านอ๋องหก แล้วตอนนี้พวกเขามีสิทธิ์อะไรมาบังคับนางแต่งงานแทน?“อ๊ะ!...”ทันใดนั้นเท้าลื่น ทั้งร่างตกลงมาจากหน้าผา!ความรู้สึกไร้น้ำหนักสายหนึ่งถาโถมเข้ามา ใต้หน้าผามืดสนิทท่ามกลางเสียงกรีดร้อง เฟิ่งเชียนอวี่กลัวจนสิ้นใจเสียงดังปัง หยดน้ำสาดกระเซ็น! ศพของนางตกลงไปในน้ำพุร้อนที่อยู่ใต้หน้าผาท่ามกลางไอร้อนที่พวยพุ่ง ชายคนหนึ่งแช่อยู่ในน้ำพุร้อนครึ่งตัว แผ่นหลังพิงโขดหิน จ้องผิวน้ำที่สงบไร้คลื่น จากนั้นก็ว่ายเข้าไปน้ำอุ่นทะลักเข้าไปในปากและจมูก จู่ๆ ใบหน้าเล็กที่ไร้ปฏิกิริยาของเฟิ่งเชียนอวี่ก็ย่น และสำลักฟองน้ำแม่งเอ้ย ใครโยนเธอลงมาแช่น้ำเนี่ย?!วินาทีต่อมา พละกำลังสายหนึ่งกระชากท้ายทอยของนาง ฉูดนางขึ้นมาโดยตรง! เฟิ่งเชียนอวี่ลืมตาขึ้นอย่างสับสน“เจ้าเป็นใคร?” ใบหน้าชายคนนี้ใสเปล่งปลั่งราวหยก คิ้วบางขมวดแน่น ดวงตาที่เหมือนผลึกแก้วจ้องนางเขม็ง มีกลิ่นอายของการพิจารณา
Ler mais
บทที่ 2
เพียงแต่น่าเสียดายมาก ในความทรงจำของเจ้าของร่าง ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับหน้าตาของท่านอ๋องหกคนนี้ ท่านอ๋องที่ไม่มีอำนาจอย่างเขา เฟิ่งหลิงหลงไม่มองข่าวลือบอกว่าท่านอ๋องหกคนนี้เกิดมาก็มีความบกพร่องโดยกำเนิด ต้องกินยาตลอดปี งานเลี้ยงสังสรรค์ต่างๆ ในวังก็ไม่เคยเข้าร่วม เฟิ่งเชียนอวี่ครุ่นคิดอย่างตาเป็นประกาย จวนตระกูลเฟิ่งในเวลานี้ วุ่นวายไปหมดนานแล้วเฟิ่งหลิงหลงเดินวนอยู่ในห้องอย่างร้อนใจ ใบหน้าที่งดงามก็ย่นยู่เป็นซาลาเปา“จบแล้วๆ!! ตอนนี้เฟิ่งเชียนอวี่ตายแล้ว ใครจะมาช่วยข้าแต่งงานกับไอ้คนขี้โรคนั่น?” นางน้ำตาคลอเบ้า มองไปทางฮูหยินใหญ่ มารดาของนางอย่างน่าเวทนา “ท่านแม่ ข้าจะเป็นพระชายารัชทายาท จะแต่งงานกับท่านอ๋องหกไม่ได้นะ…”“หลิงหลงเจ้าใจเย็นๆ ให้แม่ลองคิดดูก่อน” ฮูหยินใหญ่รวบรวมสมาธิครุ่นคิด แต่ศีรษะแทบระเบิดเพราะเสียงเอะอะของนางนานแล้ว จะมีแผนรับมือภายใต้ความตื่นตระหนกได้อย่างไร “หรือไม่…หรือไม่ พวกเราลองไปหารือกับรัชทายาท?”เพิ่งสิ้นเสียง จู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะที่ถากถางสายหนึ่งดังขึ้น “รัชทายาท? รัชทายาทชอบพี่หญิงจริงๆ หรือ?”เสียงนี้…เฟิ่งหลิงหลงแน่นหน้าอกฉับพลัน ม่านตาขยายใหญ
Ler mais
บทที่ 3
ตงฟางจิ่งกำผ้ามงคลไว้ เผยอมุมปากหัวเราะอย่างเย็นชา “ที่แท้เป็นเจ้า”ใบหน้าเล็กเฟิ่งเชียนอวี่แดงทันทีร้องตะโกนในใจ : ข้าไม่ใช่! ข้าเปล่า! พูดเหลวไหล!!ขากรรไกรล่างถูกเขาบีบฉับพลันเฟิ่งเชียนอวี่ถูกบังคับให้จ้องตาเขา ตงฟางจิ่งก้มมองนาง ดวงตาที่เยือกเย็นลึกไม่อาจหยั่ง “เจ้าคือเฟิ่งหลิงหลงจริงหรือ?”หัวใจเฟิ่งเชียนอวี่สั่นสะท้านความแตกแล้วหรือ?เป็นไปไม่ได้นี่นา! ตงฟางจิ่งไม่เคยพบนางกับเฟิ่งหลิงหลงจึงจะถูก!เฟิ่งเชียนอวี่ยิ้มตอบ มุมปากชาเล็กน้อย “แน่ แน่นอนสิ! เหตุใดท่านอ๋องจึงสงสัยเรื่องนี้?”ความถากถางที่มุมปากของตงฟางจิ่งยิ่งเข้มข้นแล้วเรื่องแต่งงานแทนของตระกูลเฟิ่ง ที่จริงสายลับของเขามารายงานนานแล้วเพียงแต่เขาไม่ได้ถือสามากนักผู้หญิงที่แต่งเข้ามา แซ่อะไร ชื่ออะไร ลูกสาวบ้านไหน เขาไม่ได้ใส่ใจเพียงแต่คิดไม่ถึงว่าเฟิ่งเชียนอวี่ที่แต่งงานแทนคนนี้ จะเป็นผู้หญิงที่เจอใต้หน้าผาในวันนั้น…ซิ้ดเบาๆ ทีหนึ่ง มือที่บีบขากรรไกรล่างของนางค่อยๆ เปลี่ยนเป็นลูบไล้เพียงแต่มือเย็นเล็กน้อย ไร้ความอบอุ่น“ข้าแค่ได้ยินมาว่าเฟิ่งหลิงหลง คุณหนูรองจวนอัครเสนาบดีเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมใน
Ler mais
บทที่ 4
หน้าอกที่กระพือขึ้นลงอย่างต่อเนื่องของเขาเผยออกมาทั้งแผ่นตงฟางจิ่งหลับตา กัดฟันตำหนิด้วยความโกรธอย่างให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย “เจ้ากล้าแตะต้องข้า พรุ่งนี้เจ้าได้สวย[1]แน่!”เชอะ นางจะกลัวหรือ?“สวย? ตอนนี้ข้าก็สวยดีนะ”เฟิ่งเชียนอวี่เท้าคาง กะพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสา มือหยกยังคงลูบไล้อยู่บนหน้าอกของเขาเหมือนเอาคืนเมื่อสัมผัสได้ว่าร่างกายของเขายิ่งแข็ง นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เหตุใดท่านอ๋องคนนี้ถึงหยอกเล่นหน่อยก็ไม่ได้เลย?แต่ว่านางไม่ได้มีเจตนาหยอกเขาเล่น หลังจากเจตนายิ้มในดวงตาลดลงไม่น้อย เฟิ่งเชียนอวี่ก็หยิบเข็มฝังเข็มที่เอามาจากห้องทดลองเมื่อครู่มาสายตาจับจ้องเส้นชีพจรหลักหลายจุดบนหน้าอกของเขา พลันพลิกฝ่ามือ ก็แทงลงไปอย่างชำนาญ!ร่างกายตงฟางจิ่งสั่นเล็กน้อย คิ้วก็ขมวดคิ้วย่นเป็นภูเขาแม่น้ำโดยไม่รู้ตัว“เจ้า…กำลังทำอะไร!”“ช่วยชีวิตท่าน” ดวงตาหงส์เฟิ่งเชียนอวี่กลับสู่ความสุขุม สีหน้าสยบ หยิบเข็มฝังเข็มขึ้นก็แทงลงไปบนหน้าผากตงฟางจิ่งมีเม็ดเหงื่อขนาดเท่าถั่วเขียวโผล่ออกมาแล้วช่วยชีวิต? เขาจะเชื่อผู้หญิงคนนี้ได้อย่างไร!“เจ้า หากกล้าทำอะไรไม่ดีกับข้า ข้ารับรองว่า…ทั
Ler mais
บทที่ 5
“สภาพนี้ของหลิงหลง เกรงว่าจะทำให้ฮองเฮาตกใจ” เฟิ่งเชียนอวี่แสร้งกะพริบตาปริบๆ อย่างน่าสังเวช “หรือไม่รอหลิงหลงเป็นผื่นหายแล้ว ค่อยไปขอขมาฮองเฮา?” “ไม่จำเป็นแล้ว”ตงฟางจิ่งหรี่ตายิ้ม เพียงแต่รอยยิ้มจางๆ กลับทำให้เฟิ่งเชียนอวี่แอบตกใจ“คิดว่าเสด็จแม่ก็คงไม่สนใจรายละเอียดยิบย่อยเหล่านี้มากนัก ถ้าหากพระชายากังวลจริงๆ…”ดวงตาที่เยือกเย็นของตงฟางจิ่งขยับเล็กน้อย จู่ๆ เขาก็คว้ามือของเฟิ่งเชียนอวี่!เฟิ่งเชียนอวี่เพิ่งร้อง ‘อ๊ะ’ ผ้าไหมที่อยู่ในแขนเสื้อก็ถูกเขาแย่งไปแล้ว ครู่ต่อมา คลุมบนใบหน้านาง!เขามองตรงไปที่นาง กลิ่นอายที่ไม่อนุญาตให้แสดงความคิดเห็นสายหนึ่งแผ่ออกมาในเวลานี้ “ถ้าหากพระชายาถือสา สามารถใช้ผ้าไหมปิดผื่นแดงไว้ พระชายาคิดว่าเป็นอย่างไร?”เฟิ่งเชียนอวี่ถูกเขาถามจนหนังตากระตุก คิดไม่ถึงว่าท่านอ๋องขี้โรคคนนี้จะมีแรงมากเช่นนี้ ถึงกับทำให้นางไม่กล้าโต้แย้งอีก!นางแอบร้องทุกข์ระทมในใจ กลับทำได้เพียงสวมผ้าไหมแต่โดยดี “แค่ก…ท่านอ๋อง ฉลาดหลักแหลม”ระหว่างทางเข้าวัง เฟิ่งเชียนอวี่กระสับกระส่ายอยู่ตลอดเวลาเฟิ่งเชียนอวี่เป็นที่เป็นลูกอนุภรรยาจวนอัครเสนาบดี ฮองเฮาย่อมไม่เคยพบนาง แ
Ler mais
บทที่ 6
“เจ้าหลอกข้า?”สีหน้าของเฟิ่งเชียนอวี่ไม่อาจคาดเดาได้ หน้าเขียวหน้าแดง เมื่อนึกถึงท่าทางดัดจริต หลอกลวงของตนเองที่แสดงต่อหน้าเขา อันที่จริงถูกเขาเห็นตั้งแต่แรกแล้ว เพลิงโทสะเพราะถูกทำให้กลายเป็นตัวตลกก็พลุ่งพล่านขึ้นในหัวใจ“ว่าอะไรนะ?” ตงฟางจิ่งขมวดคิ้วนางกัดฟันกรอด “ท่านรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าข้าเป็นใคร”เฮอะ ที่แท้ก็คือเรื่องนี้ตงฟางจิ่งเลิกคิ้ว ท่าทางไม่ใส่ใจ “แปลกใจมากงั้นหรือ? อย่างไรก็ตาม เจ้าโง่ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะโง่เหมือนกับเจ้า”เฟิ่งเชียนอวี่ “...”น่ารังเกียจ หลอกนางแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะยังด่านางอีก?เฟิ่งเชียนอวี่โมโหจนหัวร้อนทันที หรี่ตากัดฟัน พูดจาข่มขู่ทันที “ท่านอ๋อง ข้าขอเตือนท่านเอาไว้จะพูดจาหรือทำอะไรก็ควรจะให้มันพอประมาณ อย่าลืมเสียละ ว่าท่านมีความลับที่เป็นจุดอ่อนอยู่ในมือของข้า”คนทั้งโลกต่างรู้ว่าท่านอ๋องหกเป็นคนขี้โรคที่ไร้ซึ่งหนทางรักษา แต่นางรู้อยู่เต็มอกว่า เจ้าหมอนี่เพียงแค่โดนพิษเหมันต์เท่านั้น แล้วฝีมือก็ยังไม่ธรรมดาอีกด้วยเห็นได้ชัดว่าตงฟางจิ่งผู้นี้เก็บซ่อนความลับนี้เอาไว้มานานหลายปี ความลับที่ไม่สามารถเปิดนี้ได้ถูกนางรู้เข้าแล้ว นางสามารถใ
Ler mais
บทที่ 7
ทันทีที่ร่างกายของตงฟางจิ่งโงนเงน ก็ล้มลงบนที่นอนความหนาวเย็นกลุ่มหนึ่งแผ่ซ่านออกมา นางหนาวจนตัวสั่นระริกเฟิ่งเชียนอวี่แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่แท้ก็พิษเหมันต์กำเริบ มิน่าล่ะถึงได้มีท่าทางเหมือนจะตายแบบนั้น ทำให้นางคิดไปเองว่าเจอผีเสื้อชั้นในของตงฟางจิ่งได้เปียกชุ่มไปหมด จนแนบเนื้อ จากสายตาของเฟิ่งเชียนอวี่มองไป จึงสามารถมองเห็นเค้าโครงแผ่นหลังที่แข็งแกร่งและเรียบเนียนได้นางตาสว่างทันที กระแอมเบา ๆ พยุงเขาขึ้นมาด้วยท่าทางที่ไม่รู้ไม่ชี้ ฉวยโอกาสใช้มือลูบขึ้นลงแอบแต๊ะอั๋งเขาตงฟางจิ่งไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าร่างกายไม่มีความรู้สึก ใบหน้าอันหล่อเหลาแข็งทื่อ กัดฟัน กล่าวอย่างลำบาก“เจ้า บังอาจ”เฟิ่งเชียนอวี่กลอกตาใส่ ไม่ใส่ใจ ตงฟางจิ่งตอนที่พิษกำเริบก็เป็นเหมือนกับเสือกระดาษ นางจะกลัวทำไม“หื่นกระหายอะไร ท่านพิษเหมันต์กำเริบ พูดจาให้น้อยที่สุด ไม่กลัวเหนื่อยตายหรือไร”หลังจากที่นางสัมผัสจนพอใจแล้ว ทันทีที่พลิกข้อมือ ยาเม็ดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ เฟิ่งเชียนอวี่ยัดเข้าไปในปากของเขาทันที ในเวลาเดียวกันก็สงสัย“พิษเหมันต์ของท่านเพิ่งจะกำเริบเมื่อวาน เหตุใ
Ler mais
บทที่ 8
นี่ไม่ใช่ชีวิตที่เฟิ่งเชียนอวี่ต้องการ จำเป็นต้องหนีให้พ้นยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ชายสมัยโบราณที่มีภรรยาหลายคน สวยงามโดดเด่น ผู้หญิงมีสถานะต่ำต้อย แต่งงานออกไปต้องให้ความสำคัญกับสามีเป็นอันดับหนึ่ง ถูกขังอยู่ในเรือน ไม่มีอิสระ นางเป็นคนยุคสมัยใหม่ จะยอมรับได้ที่ไหนกันเฟิ่งเชียนอวี่เอาแต่คิดหาทางออกในวันข้างหน้า เวลาก็ผ่านไปอีกวันแล้วเช้าวันรุ่งขึ้น นางไปที่ห้องหนังสือที่เรือนด้านหน้า เพื่อหาตงฟางจิ่ง“ท่านอ๋อง กำลังทำอะไรหรือ” นางกล่าวอย่างยิ้มแย้มตงฟางจิ่งกำลังอ่านหนังสืออยู่ที่หน้าโต๊ะทำงาน สวมชุดปักลายหม่างสีเงิน เข็มขัดหยกสีขาว แขนเสื้อปักลายต้นไผ่ บุคลิกเย็นยะเยือก ท่าทางเที่ยงตรง หน้าตาหล่อเหลา “มีเรื่องอันใด?”เฟิ่งเชียนอวี่เดินเข้ามา วางยาแอสไพรินเม็ดหนึ่งลงบนโต๊ะทำงาน สีหน้าจริงจัง “ครั้งก่อนยาที่ให้ท่านอ๋องไว้ ท่านอ๋องน่าจะกินหมดแล้ว ข้าเดินทางมาที่นี่ก็เพื่อเอาอันใหม่มาให้”ตงฟางจิ่งหยุดชะงัก กวาดตามองยาแวบหนึ่ง ในที่สุดดวงตาที่เย็นชาก็หยุดอยู่ที่ตัวของนาง ริมฝีปากบางเผยอออก“เจ้ามีฝีมือการรักษาด้วยหรือ?”เฟิ่งเชียนอวี่โบกมืออย่างถ่อมตัว “นิดหน่อยน่า”ตงฟางจิ่งหร
Ler mais
บทที่ 9
ตงฟางจิ่งมองดูใบสั่งยา สีหน้ากลับมีความประหลาดใจเล็กน้อยเขากล่าวอย่างไม่มั่นใจ “นี่คือ ลายมือเจ้า?”เฟิ่งเชียนอวี่พยักหน้า “ถูกต้อง มีปัญหาอะไร?”ตงฟางจิ่งหัวเราะพรวดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ “ไม่มีปัญหาอะไร เพียงแค่ประหลาดใจมากเท่านั้น ตัวอักษรนี่ ช่างเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวจริง ๆ”น่าเกลียดเป็นพิเศษตัวหนังสืออัปลักษณ์เช่นนี้ เกิดมาเขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกจริง ๆ ในเวลาเดียวกันในก็ยิ่งมีความสงสัยเฟิ่งเชียนอวี่นับว่าเป็นลูกอนุภรรยา แต่ก็เกิดในจวนอัครเสนาบดี แม้ว่าจะไม่ได้รับการฝึกฝนเป็นพิเศษตั้งแต่เด็ก ก็ไม่ควรจะเขียนหนังสือเช่นนี้ไม่มีเค้าโครงใด ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรูปร่างของตัวอักษร แม้แต่เด็กอายุห้าหกขวบที่เพิ่งเข้าเรียนในสถานศึกษา ก็เขียนได้สวยกว่าเฟิ่งเชียนอวี่เฟิ่งเชียนอวี่ตะลึงงันไป จากนั้นก็มีเสียงดังตูม หน้าแดงอย่างอดไม่ได้ รู้สึกเก้อเขินเล็กน้อยนางเป็นคนยุคสมัยปัจจุบันคนหนึ่ง เขียนพู่กันของคนโบราณเป็นที่ไหนกัน มองเห็นชัดก็พอแล้วไม่ใช่เหรอไง จะมาจับผิดว่าตัวหนังสือสวยหรือไม่สวยทำไม?ตงฟางจิ่งสุขภาพไม่แข็งแรง จึงมีสมุนไพรติดเรือนอยู่เสมอ ยังมีห้องยาหนึ่งห้องเป็นการเ
Ler mais
บทที่ 10
เฟิ่งเชียนอวี่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ทีหนึ่ง อารมณ์ไม่ค่อย นางไม่เชื่อว่า ไอ้ผู้ชายชาติชั่วนั่นจะไม่มาขอร้องตนอีกสองสามวันข้างหน้า เฟิ่งเชียนอวี่เข้าสู่โหมดสงครามเย็นเพียงฝ่ายเดียว แต่เห็นได้ชัดเจนมาก ว่าคนที่รู้สึกทรมานก็คือนาง เวลาผ่านไปอีกสองวัน ในที่สุดนางก็อดทนไม่ไหวแล้วหลายวันมานี้ เฟิ่งเชียนอวี่ทำได้เพียงอยู่ในเรือนของจวนอ๋องทุกวัน ไม่สามารถแม้แต่ออกจากเรือน ชีวิตแบบนี้เรียกได้ว่าทนผ่านไปไม่ได้ดังนั้น นางจึงเป็นฝ่ายมาหาตงฟางจิ่งอีกครั้ง“มีธุระอันใดอีก?”ภายในห้องหนังสือ ตงฟางจิ่งยังคงอ่านหนังสือจิบชาอย่างผ่อนคลาย สุขุมเยือกเย็นเป็นอย่างยิ่ง ในทางกลับกันเป็นเฟิ่งเชียนอวี่ที่ฉุนเฉียวเป็นพิเศษ ราวกับว่าคนที่ถูกพิษเหมันต์คือนางเฟิ่งเชียนอวี่จ้องมองเขาอย่างเย็นชา ทันใดนั้นก็กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ท่านอ๋อง ที่ท่านไม่ยอมเขียนหนังสือหย่า คงจะไม่ใช่เพราะว่าชอบข้าเข้าแล้วหรอกกระมัง”ตงฟางจิ่งหยุดชะงักทันที ไม่เหลือบมองแม้แต่หางตา กล่าวช้า ๆ “ไม่เจอหน้ากันไม่กี่วัน หนังหน้าของพระชายาหนาขึ้นมากกว่าเดิมนะ” น้ำเสียงที่เรียบเฉยแฝงไปด้วยความเยาะหยันถ้าอย่างนั้นนายก็เขียนสิ!เฟิ่งเชียนอว
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status