หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย

รัชศกหย่งเหอปีที่สิบเจ็ด เดือนสี่ ลมต้นฤดูร้อนพัดผ่านเรือนใหญ่จวนเสิ่น กลิ่นดอกไห่ถังที่เพิ่งผลิบานลอยเข้ามาถึงห้องรับรอง เสิ่นจือเหยานั่งอยู่ข้างโต๊ะชา หลังตรง มือวางทับกันบนตักอย่างเรียบร้อย นางมองคู่หมั้นซึ่งรู้จักมาตั้งแต่อายุเจ็ดขวบเดินเข้ามาพร้อมสตรีที่มิควรยืนข้างเขาในวันนี้หลู่ฉางเยี่ยนยังคงเป็นบุรุษที่ผู้คนในเมืองหลวงกล่าวว่ารูปงาม สุภาพและเหมาะสมกับคุณหนูใหญ่จวนเสิ่นที่สุด เขาสวมชุดสีครามเข้ม ปักลายเมฆเพียงเล็กน้อย มิได้แต่งกายโอ่อ่า ส่วนหญิงข้างกายอยู่ในชุดสีชมพูอ่อน สีหน้าอ่อนหวาน ดวงตาแดงคล้ายผ่านการร้องไห้มา“จือเหยา” เขาเรียกด้วยน้ำเสียงที่เคยคุ้น “ข้ามีเรื่องอยากพูดกับเจ้า”นางมองสตรีผู้นั้นเพียงครู่เดียว “เชิญนั่งเถิด”หญิงสาวค้อมกาย “คุณหนูเสิ่น ข้าชื่อซูหว่านโหรว”จือเหยาพยักหน้า “ข้าทราบ”ข่าวมิใช่สิ่งที่ซ่อนได้ในเมืองหลวง หลู่ฉางเยี่ยนเข้าออกจวนขุนนางชั้นผู้น้อยแห่งหนึ่งบ่อยครั้งเพียงใด คนในวงสังคมย่อมเห็น เพียงแต่ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมามิมีผู้ใดพูดกับนางตรง ๆ และนางเองมิเคยถาม เพราะหลู่ฉางเยี่ยนยังเป็นคู่หมั้นของนาง สัญญาสองตระกูลยังอยู่ นางเคยคิดว่า เมื่อถึงเว

ข่าวถอนหมั้นยังมิทันจาง เมืองหลวงก็มีข่าวใหม่ซึ่งใหญ่กว่าเผยจิ่งเช่อ เจิ้นเป่ยโหว แม่ทัพผู้คุมชายแดนเหนือ เสียชีวิตจากเหตุซุ่มโจมตีที่ช่องเขาหลงเหมิน ศพถูกส่งกลับเมืองหลวงก่อนหน้านี้แล้ว แต่เพราะเรื่องชายแดนถูกปิดข่าว รายละเอียดจึงเพิ่งประกาศชัดจวนเผยไร้ทายาทสายตรงที่แต่งงานแล้ว ฮ่องเต้มีพระประสงค์ให้จัดสมรสหลังมรณะเพื่อคงพิธีสายหลักและดูแลฮูหยินผู้เฒ่าเผย รายชื่อสตรีจากตระกูลขุนนางที่เหมาะสมจึงถูกหารือมิมีบ้านใดอยากส่งบุตรีไปแต่งกับป้ายวิญญาณจวนเสิ่นเองมิได้อยู่ในรายชื่อแรก เพราะจือเหยาเพิ่งถอนหมั้น ทว่าวันที่เสิ่นเหวินชางกลับจากราชสำนัก สีหน้าเขาหนัก“ฝ่าบาทมิได้บังคับผู้ใด” เขากล่าวในห้องหนังสือ “แต่ให้แต่ละตระกูลเสนอหากมีผู้สมัครใจ”จือเหยาถาม “ถ้ามิมี?”“คงเลือกจากญาติห่าง ๆ หรือบ้านเรือนซึ่งยินยอมเพื่อเกียรติยศ”นางนิ่งจวนเผยมีสถานะสูงกว่าจวนหลู่ แต่การแต่งกับคนตายหมายถึงชีวิตหม้ายตั้งแต่อายุสิบเก้า มิมีสามี มิมีบุตรโดยสายตรงและอาจถูกขังอยู่กับพิธีไปตลอดชีวิตสำหรับสตรีอื่น นี่อาจเป็นปลายทางที่มืดมน ทว่าสำหรับจือเหยา กลับมีสิ่งหนึ่งซึ่งมิมีผู้ใดเห็น...มิมีบุรุษมีชีวิตคนใดมี

จือเหยามิได้ลดเชิงเทียนทันที“ท่านเป็นผู้ใด”ชายตรงหน้ามองนาง “เผยจิ่งเช่อ”“คนตายก็พูดชื่อตนได้?”มุมปากเขาขยับเล็กน้อย “ดูเหมือนเจ้าจะมิตกใจเท่าที่ควร”“ข้ากำลังตกใจ เพียงมิคิดว่าการกรีดร้องจะช่วย”คำตอบทำให้เขามองนานขึ้นจือเหยาถอยหนึ่งก้าว รักษาระยะ “พิสูจน์”ชายหนุ่มเปิดแขนเสื้อด้านใน หยิบตราส่วนตัวครึ่งชิ้นกับแหวนซึ่งมีตราเผย นางเคยเห็นของจำลองในพิธีศพ แต่ของจริงมีรอยบิ่นมุมขวาตามที่ฮูหยินผู้เฒ่าเคยกล่าวยังมิพอ“ท่านย่าเรียกท่านตอนเด็กว่าอะไร”เขาตอบทันที “อาเช่อ แต่หลังอายุสิบขวบห้ามคนอื่นเรียก”จือเหยานิ่งข้อมูลนี้มิน่าอยู่ในข่าวภายนอก“ฮูหยินผู้เฒ่ารู้?”“รู้ว่าข้าอาจรอด”“อาจ?”“นางมิรู้ว่าข้ากลับถึงเมืองวันใดจนคืนนี้”จือเหยามองประตูลับ “แล้วท่านเข้าจวนของตนเองเหมือนโจร?”“ตอนนี้มีคนอยากให้ข้าตายมากกว่าคนอยากให้ข้ามีชีวิต”คำตอบทำให้เชิงเทียนในมือนางหนักขึ้น“ศพในโลงคือผู้ใด”“คืนนี้ยังตอบมิได้ทั้งหมด”“เหตุใด”“เพราะข้ายังมิรู้ว่าเจ้าคือผู้ใด”จือเหยาหัวเราะสั้น “ข้าเป็นภรรยาของท่านตามราชโองการและเป็นคนซึ่งเพิ่งถูกหลอกให้กราบป้ายวิญญาณของท่านทั้งวัน”“นั่นคือสิ่งที่เอก

หลังแต่งได้สามวัน ญาติสายรองของตระกูลเผยเริ่มเข้าจวนทีละบ้าน บางคนมาเยี่ยมฮูหยินผู้เฒ่า บางคนมาถามเรื่องพิธีบรรพชน แต่คำพูดสุดท้ายล้วนวนกลับมาที่ทรัพย์สินของเจิ้นเป่ยโหว“จิ่งเช่อมิมีบุตร” ลุงรองผู้หนึ่งกล่าว “ทรัพย์บางส่วนควรกลับกองกลางตระกูล เพื่อมิให้คนนอกถือไว้หมด”คำว่า “คนนอก” หมายถึงจือเหยานางนั่งด้านข้างฮูหยินผู้เฒ่า มิรีบตอบหญิงชราถาม “คนนอกคนใดมีราชโองการเป็นภรรยาสายหลักของหลานข้า?”ชายผู้นั้นหน้าเปลี่ยน “ข้ามิได้หมายเช่นนั้น เพียงเรื่องทรัพย์ทหารกับที่ดินพระราชทาน...”“สิ่งใดมีกฎก็ทำตามกฎ” จือเหยากล่าว “สิ่งใดเป็นทรัพย์ส่วนตัวของท่านโหว ข้าจะให้คนทำทะเบียนก่อน มิมีการแบ่งจนกว่าจะตรวจกรรมสิทธิ์ครบ”“ฮูหยินเพิ่งเข้าจวนสามวัน จะรู้ได้อย่างไร”“จึงต้องตรวจ”คำตอบสั้นทำให้เถียงต่อยากหลังญาติออก จือเหยาเริ่มตรวจคลังจริง พ่อบ้านฉางดูแลจวนมานานเกือบสามสิบปี เขามีอำนาจมากกว่าพ่อบ้านทั่วไป เพราะช่วงเผยจิ่งเช่ออยู่ชายแดน จวนเมืองหลวงแทบมิมีเจ้าของชายอยู่บัญชีรายรับรายจ่ายดูเรียบร้อยเกินไปนางมิเชื่อสิ่งที่เรียบร้อยโดยมิเทียบของจริงจึงให้เปิดคลังผ้า คลังข้าว คลังเครื่องเงินและทะเบ

เช้าวันประกาศผลตรวจบัญชี คนในจวนเผยถูกเรียกรวมที่ลานกลาง มิมีการตั้งแท่นลงโทษ มิมีไม้โบยวางให้ข่มขวัญ จือเหยานั่งข้างฮูหยินผู้เฒ่าและอ่านข้อผิดทีละอย่างพ่อบ้านฉางถูกปลดจากตำแหน่งหัวหน้าพ่อบ้าน ห้ามแตะบัญชี ตราและคลังทั้งหมด ต้องคืนเงินส่วนซึ่งพิสูจน์ว่าเกิดจากการละเลยของตนตามกำลังทรัพย์ ส่วนที่ยังมิพิสูจน์ว่าจะเป็นการยักยอกโดยเขาเองจะมิกล่าวหาเกิน“ข้าน้อยยอมรับ” ชายชราคุกเข่า น้ำเสียงสั่น“ท่านอยู่จวนนี้มาสามสิบปี” จือเหยากล่าว “จวนมิไล่ท่านออกถนน จะมีเรือนเล็กและค่าเลี้ยงพื้นฐาน แต่บัญชีต่อจากนี้มิใช่หน้าที่ท่าน”คนรอบลานเงียบการลงโทษมิได้โหดที่สุด แต่ชัดที่สุด มิมีการใช้คำว่าอาวุโสลบความผิดและมิมีการใช้ความผิดที่พิสูจน์มิได้เหยียบคนให้จมคนคลังสองคนซึ่งมีหลักฐานรับของแล้วมิลงทะเบียนถูกไล่ออกพร้อมเรียกคืนทรัพย์ เสมียนคนหนึ่งซึ่งใช้ตราพ่อบ้านโดยพลการถูกส่งให้ทางการจวนสอบต่อหลังจบ ฮูหยินผู้เฒ่าเผยกล่าวกับคนทั้งลาน “ต่อจากนี้ตราของเรือนอยู่กับฮูหยิน ผู้ใดจะบอกว่านางเพิ่งมาและมิรู้บ้าน ให้มาพูดต่อหน้าข้า”มิมีผู้ใดพูดจือเหยารู้ว่าคนในจวนกำลังมองนางใหม่ช่วงบ่ายมีหนังสือแจ้งจากกรมกลา