บทที่10 สงครามที่ใกล้เข้ามา

เมื่อแม่ทัพไป๋มาถึง อ๋องเจินก็สั่งให้เตรียมกำลังปกป้องประตูเมือง แล้วเปิดประตูให้พวกลี้ภัยเข้ามาหลบในเมือง

"ตรงผาหินขาดนั้นเป็นยุทธศาสตร์ที่ดี สามารถเป็นป้อมปราการได้ นำทหารไปตั้งกองกำลังตรงนั้น เตรียมอาวุธให้พร้อม"อ๋องเจินสั่งการทันที่

ชาวบ้านที่รู้ข่าวต่างก็แตกตื่นตกใจ เพราะไม่เคยคิดว่าสงครามจะมาถึงตนเอง

ส่วนพวกลี้ภัยก็รีบเข้าไปหลบในเมือง ทหารจัดให้กลุ่มผู้ลี้ภัยอยู่ทางทิศเหนือ เหลาผู้ลี้ภัยก็รู้สึกวิตก จะหนีก็หนีไม่ได้ เพราะถนนถูกตัดขาด ถึงแม้จะใกล้ใช้งานได้ก็เถอะ

"ทำไมถึงซวยแบบนี้กันนะ"ป้าหลีพูดอย่างร้อนใจ ตอนนี้หนีไปไหนไม่ได้แล้วด้วย

"ครั้งนี้เราคงยากจะรอดแล้วเป็นแน"ป้าอู๋โอดครวญขึ้น

"แล้วถนนก็ยังขาดอยุ่ด้วย แบบนี้ถ้าทหารเหลียงบุกมาประตูเมือง เราจะรอดมั้ยนะ"แม่เฒ่าจือร้อนใจเป็นอย่างมาก อุส่าหนีมาจึงขนาดนี้แล้วแท้ๆ

ชาวลี้ภัยต่างลงความเห็นว่าจะเดินทางไปต่อแล้วช่วยกันขนดินกันเอง ทุกคนจึ้งออกจากเมืองกุ้ยหลินแล้วเดินทางไปต่อ

พอถึงจุดที่ดินถล่มก็ต่างช่วยกันขนดินออก สี่วันผ่านไปถนนก็สามารถใช้การได้ ทั้งหมดจึงเร่งเดินทางไปต่อโดยที่แวะหยุดพักกันน้อยมาก

แล้วที่สุดทหารเหลียงบุกมาถึงผาหินขาด เมื่ออ๋องเจินได้รับรายงานพระองค์ก็ไปคุมกองทัพด้วยตนเอง

ทางเมืองหลวง ตอนนี้ในท้องพระโรงกำลังเกิดการโต้เถียงกัน เพราะเหลาขุนนางกำลังรวมตัวถวายดีกาให้ฮองเต้ประหารองค์หญิงเว่ยหลู

"ตอนนี้เราเสียไปแล้ว11เมืองเกินครึ่งของแคว้นฮันแล้ว อีก2เมืองก็จะมาถึงเมืองหลวงแล้ว ขอฝาบาทจงมีคำสั่งให้ประหารองค์หญิงเว่ยหลีด้วยพะยะคะ ไม่เช่นนั้นคงยากจะรักษาแคว้นไว้ได้พะยะคะ"ขุนนางโจคุกเข่าพูดขึ้น

"มีรับสั่งด้วยพะยะคะ"เหลาขุนนางเกินครึ่งต่างรวมใจกันคุกเข่าขอร้อง

ฮองเต้อู๋หลงฟังก็หนักใจ ไม่ใช่พระองค์ไม่อยากทำ แต่องค์ไทเฮาถึงกับประกาศว่าถ้าสังหารเว่ยหลูพระนางจะออกบวชตัดแม่ตัดลูก

ฝาบาทก็ยากจะขัดใจพระมารดา แต่บ้านเมืองก็สำคัญ

ครั้งนี้คงต้องขัดใจพระมารดาเสียแล้ว

"ไม่มีวิธีอื่นอีกแล้วหรือ?"

"ทางแคว้นเหลียงประกาศชัดเจนพะยะคะ "ขุนนางโจเอ่ยขึ้น

ฮองเต้จึงต้องตัดใจมีรับสั่งออกไป

"มีคำสั่งออกไป องค์หญิงพูดจาลบหลู่เบื้องสูง มีโทษคือประหารแล้วนำศีรษะไปเป็นบรรณาการให้แคว้นเหลียง"

พอมีคำสั่งออกไปองค์หญิงเว่ยหลูจึงวิ่งไปให้ไทเฮาช่วย

"ไทเฮาช่วยหม่อมฉันด้วยเพคะ"

"อะไรกันเจ้า..ตะโกนสะเสียงดังเชียว"ไทเฮาที่กำลังถูกเหล่านางกำนัลนวดไหล่ก็ตกใจ

"เสด็จลุงมีรับสั่งให้ประหารหม่อมฉันแล้วเพคะ ไทเฮาช่วยหม่อมฉันด้วยเพคะ"

"อะไรกัน..เราประกาศออกไปแล้วไม่ใช่หรือว่าถ้ากล้าสังหารเจ้า เราจะตัดขาดแม่ลูก"

และจี้กงกงเดินมาพร้อมทหารอีกกว่า8นายมาที่ตำหนักไทเฮา

"ใครกล้าแตะหลูเอ๋อ เราจะสั่งลงโทษผู้นั้น"ไทเฮาประกาศกร้าว

"ขอไทเฮาโปรดเข้าใจ ตอนนี้แคว้นเหลียงตีแตกไปแล้ว11เมือง อีก2เมืองก็จะมาถึงเมืองหลวงแล้ว ถ้าไทเฮายังยืนยันจะปกป้ององค์หญิงเว่ยหลู เห็นทีเราจะรักษาแคว้นฮันไว้ไม่ได้พะยะคะ"จี้กงกงทูลไทเฮาตามตรง

"อะไรกัน..แตกไปแล้ว11เมือง พวกทหารทำไมถึงอ่อนแอแบบนี้ ไม่ได้เรื่อง"

"เข้าไปจับองค์หญิงเว่ยหลูไว้"จี้กงกงสั่งการ

"บังอาจ..ใครกล้า"ไทเฮาเอ่ยเสียงดัง

"ขอไทเฮาโปรดเข้าใจ"

"หลูเอ๋อเป็นหลานที่เราเลี้ยงแต่เล็ก ตีสุนัขยังต้องดูเจ้าของ หรือพวกเจ้าไม่เห็นเราอยู่ในสายตา"

"หามิได้พะยะคะ แต่พวกกระหม่อมเห็นบ้านเมืองเป็นสำคัญ ถ้าไทเฮายังยืนยันจะปกป้ององค์หญิงเว่ยหลูเช่นนี้ องค์ฮองเต้อาจจะลำบากพระทัยได้พะยะคะ"

"ไม่รู้ละ แต่เราจะไม่ยอมให้พวกเจ้าจับหลูเอ๋อแนนอน"แต่ก็มีเสียงประกาศมาจากด้านนอกตำหนัก

"คำสั่งฮองเต้ ตรัสแล้วไม่คืนคำ แถมครั้งนี้องค์หญิงเว่ยหลูก่อความผิดเอง เจ้าจะไม่แต่งให้อ๋องชินก็ไม่ว่า แต่นี้เจ้ากลับไปพูดจาลบหลู่เขาอีก"ฮองเต้อู๋หลงเดินเข้ามา

"ฮองเต้มาก็ดี ยกเลิกคำสั่งเสีย "

"จับองค์หญิงเว่ยหลู พวกเจ้าดูแลไทเฮาด้วย"แทนที่จะมีคำสั่งยกเลิก แต่ฮองเต้อู๋หลงกลับมีคำสั่งให้จับองค์หญิงแทน แถมยังสั่งให้นางกำนัลกันไทเฮาออกห่างอีกด้วย

เหล่าทหารต่างเข้าไปจับตัวองค์หญิงเว่ยหลู

"ไทเฮา..ช่วยหม่อมฉันด้วยเพคะ ไทเฮา.."เสียงองค์หญิงเว่ยหลูร้องขอให้ไทเฮาช่วยไปตลอดทาง

"ฮองเต้ทำไมถึงได้ทำร้ายจิตใจแม่ขนาดนี้"ไทเฮาตีอกตนเองแล้วร้องออกมา แต่ฝาบาทก็ไม่ใจอ่อนแถมยังเอ่ยให้สติพระมารดา

"เสด็จแม่ต้องเห็นบ้านเมืองมาก่อนความสัมพันธ์ตนเองนะพะยะคะ ครั้งนี้ถ้าเสด็จแม่ยังยืนยันคำเดิม ลูกคงต้องเสียแคว้นฮันให้แคว้นอื่นเป็นแน เสด็จแม่ก็อาจไม่มีวังให้อยู่อย่างสุขสบายแบบทุกวันนี้พะยะคะ"

ไทเฮาจึงเงียบลงแต่ก็ยังไม่พอพระทัย ที่สุดพระนางก็ต้องตัดใจเรื่ององค์หญิงเว่ยหลูอย่าไม่อาจขัดอะไรได้

ที่ผาหินขาด อ๋องเจินได้คุมทัพด้วยตนเอง

เหล่าทหารแคว้นเหลียงไม่สามารถตีฐานนี้แตก จนทหารได้นำกล่องที่ใส่ศีรษะขององค์หญิงเว่ยหลูมาถึงฐาน

"ท่านอ๋อง มีทหารได้นำศีรษะขององค์หญิงเว่ยหลูมาแล้วพะยะคะ"

"ประกาศออกไป ว่าเราเตรียมสิ่งที่แค้วนเหลียงต้องการได้แล้ว"

แล้วก็มีคำสั่งให้หยุดโจมตี ทหารแคว้นเหลียงให้ทหารนำศีรษะองค์หญิงไปให้ฮองเต้แคว้นเหลียง

ผ่านไปหนึ่งเดือน ทหารแคว้นก็กลับมาพร้อมคำสั่งหยุดรบ แต่ยังไม่มีการถอยทัพ

ที่สุดแคว้นฮันต้องส่งทูตไปเจรจา จนได้ข้อต่อรองมาว่าให้ทางแคว้นฮันส่งองค์หญิงจีชูไปอภิเษกกับอ๋องชิน

"ท่านอ๋องได้ข่าวมาว่าองค์หญิงจีชู ธิดาของท่านอ๋องเจินที่นิสัยอ่อนหวานเข้าใจคน พระองค์อยากให้องค์หญิงไปช่วยรักษาแผลใจให้ท่านอ๋อง เช่นไรทางเราก็อยากสารสัมพันธ์ไมตรีกับแคว้นฮัน ถ้าตกลงทางแคว้นเหลียงจะยกทัพกลับไปถึงชายแดนเช่นเดิม"

ทูตแคว้นเหลียงพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่สร้างความหนักใจให้ทูตแคว้นฮัน

เมื่อกลับมารายงานฮองเต้ที่เมืองหลวง ทางฮองเต้ก็ตกลงทันที พระองค์ไม่คิดอะไรมาก ขอแค่ได้เมืองต่างๆกลับมา พระองค์แค่หวังว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบเก่าเท่านั้นเอง

ทางอ๋องเจินเมื่อได้รับราชโองการก็ถึงกับเข่าทรุด แต่เพื่อบ้านเมือง จำต้องตัดใจ

"ชูเอ๋อ...ลูกไม่โกรธพ่อนะ"อ๋องเจินเดินเข้ามาหาธิดาที่นั้งอยู่ข้างพระมารดาแต่ไม่มีน้ำตา

"ลูกเข้าใจเสด็จพ่อเพคะ ถ้าการเสียสละของลูกจะทำให้บ้านเมืองสงบ ลูกก็เต็มใจเพคะ"นางเป็นถึงองค์หญิง ต้องทำหน้าที่เพื่อบ้านเมือง นางเตรียมใจไว้แล้ว

"แต่ว่าชูเอ๋อไปครั้งนี้จะได้กลับมาเมื่อไรก็ไม่รู้นะเพคะ"พระชายาร้องไห้จนตาแดง แต่ดูธิดาของตนสิ นั้งนิ่งด้วยใบหน้าสงบ ถึงจะเห็นว่าสายตามีความวิตก แต่ก็ยังคงนั้งนิ่งสมเป็นสายเลือดเชื่อพระวงษ์

องค์ชายน้อยเฟยหลงได้แต่ทำหน้านิ่งไม่พูดอะไร แต่ในใจกลับเจ็บปวดที่ไม่อาจช่วยเหลือพี่สาวได้

ย้อนไปที่ขบวนลี้ภัยก็เร่งเดินทางแต่ก็เดินทางได้ช้าเพราะมีกลุ่มที่เดินเท้า ทำให้ไม่สามารถเคลื่อนที่ได้เร็ว

เมื่อถึงเวลาพักขา ทุกคนก็ต่างหาที่ร่มเพื่อพัก ส่วนครอบครัวไหนที่มีสัตว์ก็เดินหาน้ำให้พวกมันกิน

"ไม่รู้ว่าทหารเหลียงมาถึงกุ้ยหลินหรือยัง?"ป้าหลีพูดกับบุตรชาย

"คงยังมาไม่ถึงขอรับ เพราะขบวนเราเคลื่อนที่ได้ช้า ถ้าทหารเหลียงบุกมาเราต้องได้ยินเสียงบ้างขอรับ"บุตรชายบอกกับมารดา

"ขอให้เมืองกุ้ยหลินสกัดไว้ได้เถอะ ยังไงก็ให้เราถึงเมืองหลวงก่อน "

"เราจะเลยเมืองหลวงไปอีกใช่มั้ยขอรับ?"

"จากที่ฟังหัวหน้าชุนบอก เราจะไปทางตะวันตกเช่นเดิม จนกว่าสงครามจะหยุด พวกเราก็ต้องเดินทางหนีไปเลื่อยๆเช่นนี้ "ป้าหลีบอกบุตรชาย ครอบครัวนางเคยหยุดและหมายจะรอสงครามจบค่อยกลับบ้าน แต่สงครามก็ตามมาถึงจนต้องหนีอีก ครอบครัวนางจึงต้องเดินทางไม่หยุด

ส่วนบ้านหลัว ระหว่างพักพ่อหลัวก็เดินออกไปกับบุตรชายหัวหน้าชุนและพรานมัวเพื่อลองหาสัตว์มาฝากครอบครััว

พ่อหลัวมีธนูที่ซื้อมาจากเมืองกุ้ยหลิน เพราะคิดว่าอาจลองล่าสัตว์เพื่อฝึกกำลังตามที่บุตรสาวแนะนำ

"พวกท่านได้ยินเสียงอะไรมั้ยขอรับ?"พรานมัวเอ่ยถามทั้งสอง

"เราหาที่หลบก่อน "พ่อหลัวจึงให้ทั้งสองหาที่หลบก่อนจะมองหาแหล่งเสียง จนทั้งสองเห็นหมูป่าตัวใหญ่หนักราว300ชัง

พ่อหลัวเห็นแล้วก็หยิบธนูมาเล็ง

หมูป่าไม่รู้ชะตากรรมตนเอง มันเดินดมกลิ่นไปทั้วเหมือนได้กลิ่นคน

พ่อหลัวกับพรานมัวเมื่อได้จังหวะก็ยิงใส่เจ้าหมูป่าโชคร้าย

ธนูพุ่งไปโดนคอของหมูป่าจนมันส่งเสียงร้องโหยหวน

พ่อหลัวกับพรานมัวยิงธนูไปอีกสองดอกจนมันล้มลงพรานมัวจึงเดินไปใช้มีดปาดคอจนมันสิ้นใจ

แล้วทั้งสามก็ช่วยกันแบกหมูป่าไปที่พัก

เมื่อมาถึงที่พัก ชาวบ้านต่างส่งเสียงฮือฮา

พ่อหลัวปรึกษากับหัวหน้าชุนก็ได้ความเห็นว่าแบ่งเนื้อให้ชาวบ้านทุกครอบครัว เพราะครอบครัวหลัวไม่ขาดแคลนเสบียงอยู่แล้ว เขาแค่ไปหาที่ฝึกมือเท่านั้น

ชาวบ้านพอรู้ว่าจะมีการแจกเนื้อหมูก็ต่างดีใจ

พรานมัวรับหน้าที่แล่เนื้อและชิ้นส่วนทางๆแล้วแต่ครอบครัวไหนจะได้อะไรไป

การที่พ่อหลัวล่าหมูป่ามาแจกให้แกชาวบ้าน ทำให้สาวๆหลายคนคิดสนใจในตัวเขา เพราะไหนจะรูปร่างที่ดูดี แถมรถม้ายังดูใหญ่แข็งแรง จึงมีสาวๆหลายคนคิดอยากเป็นเมียอีกคนของเขา ส่วนโจผิงผิงก็ยิงริษยาแม่หลัว

พ่อหลัวไม่คิดสนใจว่าใครจะสนใจตน เขารู้สึกว่ามีสาวๆคอยมองมาทางตน เขาก็หาได้สนใจไม่ แต่เขาก็ไม่พยายามไปไหนคนเดียว

เรื่องนี้หมิงเอ๋อก็เหมือนจะสังเกดเห็น แต่นางยังไม่คิดบอกมารดา เพราะเห็นว่าบิดาระวังตัวตลอด

โจผิงผิงจึงพยายามจะเข้ามาตีสนิทกับครอบครัวหลัว โดยทำทีมาช่วยเลี้ยงสองฝาแฝด

แต่เหมือนฝาแฝดจะรู้ พอหญิงสาวทำท่าจะอุ้มก็แหกปากร้องไม่ยอมให้นางอุ้ม

จนหญิงสาวต้องล่าถอยกลับไปอย่างเจ็บใจ

พอโจผิงผิงกลับไป สองทารกก็เงียบเสียงลงเหมือนไม่เกิดอะไรขึ้น

"พวกเจ้าจะรู้ความมากเกินไปแล้วนะ"หมิงเอ๋อเอ่ยแซวน้องๆ

"ข้าคิดไปเองมั้ยว่าช่วงนี้มีคนสนใจครอบครัวเรามากขึ้น"หนิงเหว่ยถามขึ้น

"เขาไม่ได้สนใจเรา แต่สนใจท่านพ่อเจ้าคะ"หมิงหลานพูดขึ้น

"พี่รองรู้ได้เช่นไรเจ้าคะ"หมิงเอ๋อถามอย่างสงสัย พี่รองของนางวันๆเลี้ยงแต่น้องจะรู้เรื่องได้เช่นไรกัน

"ก็พี่เห็นเวลาท่านพ่อทำอะไรก็จะมีสาวๆมาคอยเดินอยู่ใกล้ๆยังไงละ"หมิงหลานตอบพร้อมหันไปทางข้างขบวน

แม่หลัวหันไปมองทางสามี ก็เห็นเขากำลังคุยกับสตรี