Se connecterPartager
โจต้าเหมิง
Date de publication:
2024-12-01 07:20:25“พระสนม ชีวิตเช่นนี้จึงเรียกว่าสบายพระสนมเป็นที่โปรดปราน อย่าว่าแต่ของเปรี้ยวหวานของสิ่งใด แม้อยู่บนสวรรค์ฝ่าบาทก็ให้คนหามาถวายพระสนม”
หนิงอันเคี้ยวขนมก้อนในปากจั๊บๆยิ้มกว้าง หน้าท้องที่เริ่มป่องนูนมองเห็นชัดเจนขึ้นเสี่ยวเอิงเคี่ยวยาบำรุงครรภ์ตามที่ท่านหมอไป๋จัดเทียบยามาให้
“ฝ่าบาทแค่ตื่นเต้นที่ข้ากำลังตั้งครรภ์ลุกของฝ่าบาทก็เท่านั้น”
“ฝ่าบาทแวะเวียนมาเช้ากลางวันเย็น มารอฟังหมอไป๋ตรวจดูครรภ์ในทุกครั้ง งานราชสำนักแม้จะเหนื่อยแค่ไหนพอเสร็จจากเรื่องในท้องพระโรงก็จะตรงมาที่ตำหนักสวรรค์ประทานในทันที ทรงรักพระสนมแหละเจ้าค่ะ”หนิงอันก้มหน้าอียงอาย
“ท้องเริ่มโตข้าเริ่มอึดอัด เสี่ยวเอิงต้องทำอย่างไร ครรภ์เพิ่งจะได้หกเดือนแต่ข้าอึดอัดเหลือเกิน”เสี่ยวเอิงละมือเดินมายืนใกล้ๆ
“ข้าน้อยจะถามท่านหมอไป๋ให้ดีไหมเจ้าคะ”
อิงจื่อที่เดินเข้ามาทีหลังรีบ หาหมอนมารองที่แผ่นหลังให้
“ต้องเอนกายน้องหญิง เจ้าต้องเอนกายลงแบบนี้จึงจะสบาย”
“หือพี่สาวท่านเก่งจังรู้แม้กระทั่งต้องทำอย่างไร คนตั้งครรภ์ถึงจะสบาย”
ยิ้มน้อยๆ
“แล้วเจ้าสบายขึ้นไหมน้องหญิง”
หนิงอันพยักหน้าขึ้นลง
“ลูกในครรภ์ของเจ้าเป็นลูกคนแรกของฝ่าบาทที่ยอมให้สนมตั้งครรภ์ฝ่าบาทรักน้องหญิงหนิงอันเกินใคร เช่นนั้นนับว่าต้องช่วยกันดูแลทั้งแม่และลูก”
ยืนมองหนิงอันด้วยสายตาเศร้าสร้อย
“พี่สาวท่านแวะมามีสิ่งใดบอกข้าได้นะ”
อิงจื่อยิ้มในครั้งแรก
“ได้หรือบอกเจ้าได้หรือ ข้าๆๆ แค่สงสัยเรื่องถุงหอมของข้าที่ฝากเจ้าไว้ไม่เคยเห็นว่าฝ่าบาทจะแขวนมัน”
หนิงอันพยักหน้าขึ้นลง
“ข้าเคยบอกเรื่องนี้กับฝ่าบาทแล้วแต่ฝ่าบาทกลับนิ่งเฉยข้าเองในตอนนั้นไม่กล้า จะคะยั้นคะยอฝ่าบาทเรื่องถุงหอม เลยไม่ได้… มอบมันให้กับฝ่าบาท”
อิงจื่อก้มหน้าหยาดน้ำตาไหลริน ล้วงหยิบถุงหอมออกมาอีกอัน
“หมดโอกาสแล้วสินะฝ่าบาทไม่เคยเห็นข้าในสายตาอยู่แล้ว”
หนิงอันหน้าเสีย
“ยังๆๆๆ พี่สาวเอาแบบนี้ท่านเย็บถุงหอมมาแล้วข้าเอาถุงหอมอันใหม่อันนี้ให้ฝ่าบาทดีไหม”
อิงจื่อยิ้มทั้งน้ำตา
“ขอบใจน้องหญิง”
ปาดน้ำตายิ้มบางๆ
“ไทเฮาเสด็จจจจจ”
ร่างนวยนาดของไทเฮาเดินเข้ามาในตำหนักด้วยท่าทีราวกับนางหงส์
“อิงจื่อถวายพระพร ไทเฮา”
เสี่ยวเอิงประคองหนิงอันให้ถวายพระพรในท่านั่ง
“ไม่ต้องมากพิธีเจ้าตั้งครรภ์แล้วข้าก็ได้ยินฮ่องเต้มีบัญชาไม่ให้เจ้าต้องทำความนอบน้อมต่อใครแม้กระทั่งฮ่องเต้เช่นนั้นข้าจึงมิบังอาจ”
อิงจื่อหลุบตามองพื้นเสีย
“อ่อสนมอันดับสามหวังอิงจื่อยังอยู่ดีหรือนั่น ข้าคิดว่าเจ้าขอกลับบ้านเกิดไปแล้วไม่เห็นมาพบข้าที่ตำหนักพระพันปีบ้างเลย”
“เพคะอิงจื่อเอาแต่อยู่ในตำหนักไม่กล้าไปไหนได้แต่เจียมตัวในฐานะของตัวเองเย็บถุงหอมไปวันๆ”
“อืมมม เช่นนั้นก็ดีแล้ว ข้าเห็นว่าวังหลวงมีข้าเป็นประมุขหากใครสักคนที่ไม่ทำให้หนักใจก็คือเจ้าส่วนสนมจิวยี่วันๆ นางเอาแต่แผดเสียง(เพราะดื่มจนเมา) สนมฮุ่ยเอ่อก็เอาแต่สั่งลงทัณฑ์คนนั้นคนนี้ ให้วุ่นวายเจ้าถือว่าวางตัวดียิ่งแล้ว”
“ขอบพระทัยไทเฮา”
หนิงอันยิ้มสบตาอิงจื่อที่ยิ้มบางๆ ส่งให้หนิงอันเช่นกัน
“ข้ามานี่ เพราะนำสิ่งนี้มามอบให้”
นางกำนัลข้างกายวางห่อยาตรงหน้าหนิงอัน
“นี่คือยาบำรุงครรภ์ชั้นเยี่ยม ที่ข้าเคยใช้บำรุงครรภ์มาก่อนหน้านั้นเสียดายที่ลูกของข้าออกมาแล้วอ่อนแอจึงป่วยตาย ดีที่ฝ่าบาทยังกตัญญูเรียกข้าแม่แล้วยังมอบตำแหน่งไทเฮา ข้าจึงต้องทำหน้าที่มารดา รับยาไปเคี่ยวกินเสียนอกจากยาของหมอหลวงยานี้ทำให้คลอดง่ายและช่วยบรรเทาอาการปวดอุ้งเชิงกรานได้ดี เมื่อเจ้าครรภ์โตขึ้นทารกจะเคลื่อนลงมาที่อุ้งเชิงกรานทำให้ปวดร้าวตั้งแต่แผ่นหลังลงไปถึงขา ยานี่ช่วยได้เยอะ”
“ขอบพระทัยไทเฮา”
หนิงเอ่อประสานมือข้างเอวในท่านั่ง
“หืมมมไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก ลูกในครรภ์เจ้าแข็งแรงฮ่องเต้มีรอยยิ้มนั่นแหละข้าจึงสบายใจ”
หนิงอันยิ้มสดใส
“ขอบพระทัยไทเฮา”
“อีกสองสามเดือน พระสนมก็ครบกำหนดคลอดแล้วหมอหลวงบอกว่าครรภ์ของพระสนมแข็งแรงดี จึงจะคลอดตรงกำหนดอย่างแน่นอน ฝ่าบาทเร่งวันเร่งคืนให้ได้พบหน้าท่านอ๋องน้อยหากพระสนมคลอดออกมาเกรงว่าฝ่าบาทคงยิ้มไม่หุบแน่”เสี่ยวเอิงพูดขึ้น ไทเฮายิ้มบางๆ ลุกขึ้นยืนก้าวขาออกจากห้องไป
“ข้าเองก็ควรกลับเช่นกันใช่ไหมได้เวลาฝ่าบาทกำลังจะมา”หนิงอันยิ้ม
“พี่สาวท่านอยู่ที่นี่รอพบฝ่าบาทก่อนดีไหม”
Dernier chapitre
หมื่นความแค้นไม่แม้นจดจำ ตอนพิเศษ
เรื่องราวก่อนหน้าที่หนิงอันจะเข้าวังหนิงอันนั่งชิงช้าจากเถ้าวัลย์ ใบหน้างามสวมอาภรณ์สีชมพูขาว ใบหน้าสะอาดสดใส บนชิงช้าแกว่งไกล ร่างสูงของเฉินหยวนยืนตะลึงจังงังในมือกำธนูไว้แน่นเขาเข้าป่าล่าสัตว์และตามกระต่ายป่ามาจนกระทั่งพบเข้ากับใบหน้างดงามและรอยยิ้มสดใสนั้น“เทพีสวรรค์หรือไร”เสี่ยวโออมยิ้ม“ฝ่าบาท คุณหนูหนิงอันบุตรีบ้านหลี่ หลี่หนิงอัน”“บุตรีใต้เท้าหลี่อย่างนั้นหรือบิดานางเป็นขุนนางตงฉิน ดีเลยเสี่ยวโอพรุ่งนี้ให้ใต้เท้าหลี่เข้าพบข้าที่ตำหนักทรงงาน ข้ากำลังต้องการขุนนางกรมคลังคนใหม่ปลดคนของตระกูลกู้เสีย”เสี่ยวโอประสานมือ“ข้าอยากรับนางในตำแหน่งสนม”เฉินหยวนยิ้มกว้างในรอบหลายปีที่ผ่านมา“ฮะๆๆๆๆๆ เสี่ยวเอิงแกว่งสูงขึ้นไปอีกได้ยินไหมเสี่ยวเอิง”“คุณหนูเจ้าขา สูงแล้วเจ้าค่ะอันตรายเจ้าค่ะนายหญิงจะดุเสี่ยวเอิงที่ยอมตามใจคุณหนูหากเกิดพลาดพลั้งบาดเจ็บ เสี่ยวเอิงต้องโดนทำโทษแน่เลย”“ไม่ต้องห่วงน่าเห็นไหมท่านพี่ไป๋คอยรับข้าอยู่ด้านหลัง”ไป๋เยว่เทียนเอามือไพล่หลังยืนอมยิ้มอยู่ไม่ไกลนักคอยระวังและจับจตามองหนิงอันอยู่“สนุกจังฮ่าๆๆๆๆๆ ข้าอยากจะยกชิงช้าอันนี้กลับไปไว้ที่บ้านหลี่”ไป๋เยว่เทียนส่า
หมื่นความแค้นไม่แม้นจดจำ จบ1
หนิงอันวิ่งไปหยุดตรงหน้าเฉินหยวนฮ่องเต้ แต่กลับสะดุดชายกระโปรงตัวเองเฉินหยวนรวงบร่างบางไว้ในอ้อมแขนอมยิ้มกับความซุกซน“โอ๊ะๆๆๆ ฝ่าบาทเก่งจังรับหนิงอันไว้ได้ทัน”ยิ้มกว้างสดใสเมื่อร่างบางถูกรวบว้ในอ้อมแขนของเฉินหยวนดวงตากลมโตจ้องใบหน้าหล่อเหลาของเฉินหยวนนิ่ง เฉินหยวนยกมือขึ้นลูบที่แก้มเนียนเบาๆ รอยยิ้มที่เขา เห็นนางในครั้งแรกรอยยิ้มที่อยากจะยิ้มตามยกมือขึ้นอังหน้าผาก หนิงอันเบี่ยงตัวหลบ เฉินหยวนฮ่องเต้ยิ้มน้อยๆ หนิงอันคนเดิม กลับมาแล้วหนิงอันเลือกที่จะจดจำเรื่องราวดีๆ ลบทิ้งเรื่องราวเลวร้ายเสียกำมือเรียวของเฉินหยวนฮ่องเต้มาแนบแก้มเนียน“หนิงอันไม่ชอบให้ใครเอามืออังหน้าผากมันเหมือนว่าหนิงอันกำลังป่วยและต้องกินยา”ไป๋เยว่เทียนยิ้มพยักหน้าให้เสี่ยวเอิงกับเสี่ยวโอออกไปข้างนอก“ในที่สุดก็มีวันนี้”กดจมูกโด่งลงบนแก้มเนียนสองสามที“อะวันไหนกัน ฝ่าบาทขี้โกงฝ่าบาทเอาเปรียบหนิงอัน”“หืม ข้าขอโทษเอาแบบนี้ไถ่โทษโดยการมอบตำแหน่งฮองเฮาให้กับสนมหลี่ดีไหม”พูดไปยิ้มไปหนิงอันทำตาโต“ฝ่าบาทแล้วสนมคนอื่นเล่าฝ่าบาทเอาพวกนางไปไว้ไหนยอมยกตำแหน่งฮองเฮาให้หนิงอันง่ายดายเพียงนี้เชียวหรือ”เฉินหยวนจูงมืออีกค
หมื่นความแค้นไม่แม้นจดจำ จบ1
เฉินหยวนฮ่องเต้เฝ้ามองด้วยความเจ็บปวดในใจ หมอหลวงหนุ่มไป๋เยว่เทียนถอนหายใจยาวสุดจะสะกดกลั้นความรู้สึกหดหู่นั้นได้เช่นกัน“ฝ่าบาท พระสนมไม่รับรู้สิ่งใดแล้ว นอกจากโลกที่นางสร้างขึ้นมา โลกที่มีเพียงนางกับโอรส ธิดาทั้งสอง”“พอกันที เจ้าเลิกทำแบบนี้ได้แล้ว หนิงอัน”น้ำเสียงแหบแห้งในลำคอเฉินหยวนฮ่องเต้คว้ามัดฟางโยนทิ้งไปคนละทิศละทาง รวบร่างบางไว้แนบกาย“ลูกแม่ลูกแม่ อย่าๆๆๆ อย่าพาพวกเขาไป เอาลูกข้าคืนมา ได้โปรดคืนพวกเขามาฮือๆๆๆๆๆ ได้โปรดคืนพวกเขาให้ข้า….”หนิงอันสะอื้นอย่างหนักมือไขว่คว้าหามัดฟางสายตาเหม่อลอยแสดงอาการตื่นตกใจและหวาดกลัว มองหามัดฟางที่เฉินหยวนฮ่องเต้โยนทิ้งไป แม้เฉินหยวนฮ่องเต้จะกอดไว้แน่น ไม่ยอมให้นางไปเก็บเอามัดฟางเหล่านั้น“ฝ่าบาท อย่าทำร้ายพระสนมอีกเลย”ท่านหมอไป๋เยว่เทียน ส่งเสียงเตือนเบาๆ รีบเก็บมัดฟางส่งให้สนมหนิงอัน นางรับมาไว้ในอ้อมแขนเห่กล่อม ด้วยบทเพลงโศกสลด ริมฝีปากเผยรอยยิ้ม รอยยิ้มที่ยังสดใสเหมือนเมื่อครั้งแรกที่เฉินหยวนฮ่องเต้ได้พบนาง เขายังจำมันได้ดี“ไม่เป็นไรแล้วลูกแม่ พวกเขาทำอะไรพวกเจ้าไม่ได้หรอก…..เสด็จพ่อจะต้องปกป้องเรา”เฉินหยวนฮ่องเต้ กลืนก้อนแข็งๆ ล
หมื่นความแค้นไม่แม้นจดจำ จบ1
“ฝ่าบาท เสวยเสียหน่อยวันนี้มีการแต่งตั้งขุนนางชุดใหม่ดำรงค์ตำแหน่งต่างๆ แทนคนเก่าของตระกูลกู้ เช่นนั้นควรจะกินให้มากหน่อย”เสี่ยวโอยกถาดเครื่องเสวยเข้ามา“ไป๋เยว่เทียนเล่า”“เอ่อท่านหมอ ได้ยินว่าวันนี้แวะไปเยี่ยมสุสานของเสี่ยวเอิง อีกสักประเดี๋ยวก็คงจะมา”เฉินหยวนฮ่องเต้วางฎีกาลงตรงหน้า ดึงเอาถ้วยตุ๋นรากบัวมาตรงหน้า“ใต้เท้าหลี่ถวายฎีกาทุกวันตลอดสามเดือนเพื่อให้ข้าปล่อยตัวหนิงอันจากคุกใต้ดิน ความรักของบิดามารดายิ่งใหญ่เสียจนข้าไม่อาจละเลย”“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทสมควรจะปล่อยตัวพระสนมโดยเร็วเพราะทุกอย่างเข้ารูปเข้ารอยหมดแล้วคนชั่วรับกรรม ตระกูลกู้ล้วนยอมจำนน”เสี่ยวโอพูดขึ้นยิ้มๆ“คนตระกูกู้ชุดสุดท้ายกำลังจะออกจากวังหลวงก่อนหน้านั้นพวกเขากดดันข้าให้ประหารเจ็ดชั่วโคตรตระกูลหลี่ และให้นำตัวหนิงอันออกมาประหาร มาบัดนี้พวกเขาจึงรู้ว่าข้าไม่ยอมให้ตระกูลกู้มีอำนาจเหนือข้าที่เป็นฮ่องเต้ต้าถังอีกต่อไป”“เช่นนั้นก็ควรพาพระสนมออกมาจากคุกใต้ดินได้แล้วขืนอยู่ต่อไปนานๆ การรักษาล้าช้าจะหมดหนทางเยียวยา อีกอย่างโอรสธิดาทั้งสองของพระสนมที่ท่านหมอส่งคนช่วยไว้จากนางกำนัลเสี่ยวหรานในวันนั้นตอนนี้แข็งแรงดีมีท่านย
หมื่นความแค้นไม่แม้นจดจำ จบ2
“ไป๋เยว่เทียนรอด้านนอก”ก้าวเดินออกจากห้องปล่อยให้เแฺนหยวนกับหนิงอันอยู่ในห้องเฉินหยวนฮ่องเต้ เดินเข้ามาทรุดกายตรงหน้าหนิงอันกอดรวบร่างบางไว้ในอ้อมแขน ไม่เพียงแต่ไม่ปัดป้องหนิงอันยังนิ่งเฉยไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายอะไรเฉินหยวนก้มลงกดจมูกโด่งที่แก้มเนียน“เจ้ายังโกรธข้าอยู่หรือ”“ฝ่าบาท หนิงอันอยากจะกลับไปที่ตระกูลหลี่ ฝ่าบาทหนิงอันอยากจะหย่ากับฝ่าบาทเสียเพื่อว่าต่อไปจะได้ไม่ต้องกลับมาที่วังหลวงอีก”เฉินหยวนนิ่งงัน“เจ้า ไม่อยากอยู่กับข้าแล้วหรือไร เจ้า….หมดรักข้าแล้วหรือไร”หนิงอันถอนหายใจยาว“หนิงอันไม่อาจปรนนิบัติฝ่าบาทได้อีกแล้วในตอนนี้ในหัวใจหนิงอันว่างเปล่า ความรักใคร่ทั้งหมดไม่มีเหลือแล้ว ไม่ได้หมายความว่าเป็นเพราะฝ่าบาทยอมให้อิงจื่ออุ่นเตียงหากแต่ สำหรับเราทั้งสองมันจบลงแล้ว มันจบลงแล้วจริงๆ หนิงอันไม่อาจกลับไป ที่เดิมได้อีกแล้ว ไม่อาจกลับไปอยู่ข้างกายฝ่าบาทได้อีกแล้ว ”“แต่ข้ารักเจ้าหนิงอันเจ้าจะจากข้าไปแล้วหรือไร”“หนิงอัน ไม่อาจบอกว่าไม่เหลือเยื่อใยให้กับฝ่าบาทแล้ว แต่หากฝ่าบาทยังรัก หนิงอันฝ่าบาทก็ควรจะปล่อยหนิงอันไปเสีย”เฉินหยวนนิ่งงัน“เข้าใจแล้ว ข้ายินดีจะปล่อยเจ้าไป”หน
หมื่นความแค้นไม่แม้นจดจำ จบ2
ไป๋เยว่เทียนล้วงหยิบยาในอกเสื้อยื่นตรงหน้าหนิงอัน“หนิงอัน พี่ใหญ่ไป๋เยว่เทียนทำน้ำตาลก้อนมาให้เจ้า”ใบหน้าเหม่อลอยหันมองเม็ดยาในมือของไป๋เยว่เทียน“ท่านพี่หมอไป๋หรอกหรือจริงด้วยท่านพี่หมอไป๋”“ท่านพี่หมอไป๋ท่านพาใครมา แล้วเสี่ยวเอิงไปไหนวันนี้ลูกข้าไม่สบายอีกแล้วเสี่ยวเอิงบอกว่าวันนี้ฝ่าบาทอยู่กับสนมอิงจื่อทั้งวันทั้งคืน ข้าแค่หวังว่าฝ่าบาทจะค้นหาความจริงแล้วปกป้องเราสามคนแม่ลูก ฝ่าบาทจะปกป้องข้ากับลูกใช่ไหม”เฉินหยวนหลับตาไล่หยาดน้ำตาเสีย“นางจำข้าไม่ได้”ไป๋เยว่เทียนยิ้มเศร้าๆ ยื่นยาเม็ดจ่อที่ริมฝีปากหนิงอัน“กินน้ำตาลก้อนเสียก่อน แล้วข้าจะพาเจ้าไปพบฝ่าบาท”“ไม่ไม่ข้าไม่พบเขา เขาใจร้ายพวกเขาทั้งหมดใจร้ายท่านพี่หมอไป๋ข้ารู้ว่าที่ให้ข้ากินมันคือยาข้าไม่สบายอีกแล้วใช่ไหม ข้ายอมกินยาท่านพาข้าหนีกลับไปที่ตระกูลหลี่จะได้ไหม ข้าคิดถึงท่านแม่”“ได้สิเจ้ากินรีบกินยาเสีย”อ้าปากให้ไป๋เยว่เทียนยัดยาเข้าไปในปาก“เอาเจ้าแฝดไปด้วย พวกเขาเป็นลูกข้า ไม่พา พวกเขาไป ไทเฮาจะกำจัดพวกเขา”พูดไปพร้อมกับดวงตาที่หรี่ปรือ และในที่สุดก็เอนกายหลับใหล เฉินหยวนรวบร่างบางไว้ในอ้อมแขน“นางฟื้นขึ้นมาจะอาละวาดไหม
หมื่นความแค้นไม่แม้นจดจำ ใส่ใจเพียงใด
“พระสนมหวังเชิญเจ้าค่ะ”อิงจื่อยิ้มเศร้าๆ ก้าวเดินพร้อมกับของที่เตรียมมา โจต้าเหมิงมองภาพนั้นด้วยความเจ็บปวดที่สุด“ท่านเห็นไหม อีกคนก็เมียอีกคนก็เมียแต่ทำไมถึงปฏิบัติต่างกันเฮ้อข้าล่ะอยากเป็นฮ่องเต้เสียจริง”โจต้าเหมิงก้มหน้าพุ้ยข้าวใส่ปาก ไม่กล้ามองอิงจื่อที่เดินผ่านด้วยซ้ำกลัวว่าจะต้องเห็นหยาดน้ำตาข
หมื่นความแค้นไม่แม้นจดจำ โจต้าเหมิง3
“เสี่ยวเอิงลุกขึ้นต่อไปเป็นเจ้าที่จะต้องดูแลพระสนมให้ดี วันนี้ดีที่ข้ากับท่านหมอมาทันเวลาความจริงข้ากำชับท่านหมอเรื่องยาที่หนิงอันต้องกินแล้วว่าไม่ให้รับยาจากคนอื่นนอกจากของท่านหมอไป๋เท่านั้น”“ฝ่าบาทไทเฮาไม่มีทางวางยาหนิงอัน เพราะไทเฮาบอกหนิงอันว่าขอแค่ได้เห็นรอยยิ้มของฝ่าบาท” เฉินหยวนฮ่องเต้ยิ้มห
หมื่นความแค้นไม่แม้นจดจำ โจต้าเหมิง2
อิงจื่อส่ายหน้าไปมา“ฝ่าบาทจะอารมณ์ขุ่นมัวเสียมากกว่าที่พบหน้าข้า”“เช่นนั้นข้าจะนำถุงหอมนี้มอบให้กับฝ่าบาท”หยิบถุงหอมขึ้นมาดู“ท่านนับวันฝีมือปักเย็บยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ พี่สาวท่านสอนข้าบ้างจะได้ไหม”อิงจื่อยิ้มน้อยๆ“ได้สิหากเป็นน้องหญิงหนิงอันฝ่าบาทจะต้องชอบถุงหอมที่เจ้าเย็บด้วยตัวเองแน่”หนิงอันยิ
หมื่นความแค้นไม่แม้นจดจำ ตั้งครรภ์
“พระสนม พระสนมสบายดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”ร่างสูงเร้นกายเข้ามาในอาภรณ์ขันทีประสานมือตรงหน้าอิงจื่อน้ำเสียงแสดงความตื่นเต้นดีใจที่ได้พบหน้า“สบายหรือไม่ ใครให้เจ้าบังอาจถามที่ผ่านมาท่านหายไปไหนมาทิ้งข้าเพียงลำพังในวังหลวงแห่งนี้”น้ำเสียงตัดพ้อจริงจัง“พระสนม โจต้าเหมิงไม่เคยโดดเดี่ยวพระสนมที่หายไปเพราะ
