โจต้าเหมิง2

อิงจื่อส่ายหน้าไปมา

“ฝ่าบาทจะอารมณ์ขุ่นมัวเสียมากกว่าที่พบหน้าข้า”

“เช่นนั้นข้าจะนำถุงหอมนี้มอบให้กับฝ่าบาท”

หยิบถุงหอมขึ้นมาดู

“ท่านนับวันฝีมือปักเย็บยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ พี่สาวท่านสอนข้าบ้างจะได้ไหม”

อิงจื่อยิ้มน้อยๆ

“ได้สิหากเป็นน้องหญิงหนิงอันฝ่าบาทจะต้องชอบถุงหอมที่เจ้าเย็บด้วยตัวเองแน่”หนิงอันยิ้มสดใส

“ข้าอยากทำแจกจ่ายให้หลายคน”อิงจื่อก้มหน้า

หนิงอันจับมืออิงจื่อให้ลุกขึ้น

“ข้าเข้ามาในวังหลวงมีเพียงท่านที่ไปมาหาสู่อย่าได้เห็นข้าเป็นคนอื่นเลยต่อไปเราเป็นเหมือนพี่น้อง พรุ่งข้าจะทูลฝ่าบาทว่ายามบ่ายข้าจะอยู่กับท่าน ฝ่าบาทจะได้ไม่ต้องมาที่นี่ พรุ่งนี้ยามบ่ายท่านมาสอนข้าปักถุงหอมดีไหม” 

อิงจื่อยิ้ม

“ขอบใจเจ้ามากน้องสาวเช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะตั้งใจมา”

ตำหนักกุ้ยฮวา

“พระสนม จื่อจื่อ”

โจต้าเหมิง ในอาภรณ์ของทหารองครักษ์ก้าวเข้ามาขวางหน้าไว้

“เจ้าเมื่อไหร่จะเข้าใจในสิ่งที่ข้าทำ”

อิงจื่อเดินหลบไปยืนเหม่อมองออกนอกหน้าต่าง

“เข้าใจแล้วต่อไปไม่ต้องมาสนใจว่าข้าจะเป็นอย่างไรข้าหาทางด้วยตัวเองไม่ต้องอาศัยท่าน เพราะก่อนหน้านั้นก็อาศัยท่านไม่ได้อยู่แล้ว”

โจต้าเหมิงคุกเข่าลงตรงหน้าอิงจื่อ

นางกลับแค่ปรายตามองก็เท่านั้น

“ข้าจริงใจกับเจ้ายอมตัดขาดตระกูลเพื่อให้ได้เข้ามาในวังหลวง เพื่อเจ้า”

อิงจื่อยังคงเมินเฉย

“ข้าไม่อาจย้อนกลับไปเป็นเหมือนเมื่อครั้งวันวานได้อีกแล้ว ในใจข้าตอนนี้มีเพียงการได้นั่งเคียงข้างฝ่าบาทบนบัลลังก์มังกร เพื่อส่งเสริมท่านพ่อของข้าก็เท่านั้น”โจต้าเหมิงยิ้มเศร้าๆ

“ภายในใจเจ้าไม่มีข้าแล้วใช่ไหม”

ใบหน้าหล่อเหลาก้มหน้า

“เป็นท่านที่รู้ดีว่าข้าควรจะมีท่านอยู่ในนั้นไหม ในเมื่อเป้าหมายของข้าเปลี่ยนไปแล้ว”

โจต้าเหมิงก้มหน้า

“นี่คือยานอนหลับของตระกูลโจที่เจ้าให้ข้านำมาให้เจ้า ข้านำมันมาให้เจ้าแล้ว”

“เก็บไว้เถิด ข้าต่อไปมีที่พึ่งพิงแล้วคงนอนหลับได้ง่ายขึ้นเพราะสนมหลี่สัญญาว่าจะมอบถุงหอมที่ข้าเย็บเองกับมือให้กับฝ่าบาท ท่านก็ควรกลับไปที่ตระกูลโจยอมรับผิดแล้วทำตามกฎของตระกูลท่านเสีย นั่นคือแต่งกับคนที่บิดาท่านเลือกแล้วลืมข้าเสีย เพราะทุกอย่างสายไปแล้วก่อนหน้านั้นถ้าท่านยอมตัดขาดกับตระกูลโจพาข้าหนีไปก็คงไม่ต้องเป็นเช่นนี้ตอนนี้ข้าเปลี่ยนเป้าหมายแล้วอย่างที่บอก….ในใจข้ามีเพียงฝ่าบาทเท่านั้น”

ตำหนักสวรรค์ประทาน

เสี่ยวเอิงนำยาที่เคี่ยววางลงบนโต๊ะหน้าแท่นนอน

“พระสนมยาของไทเฮาเคี่ยวได้ที่แล้ว พระสนมจะดื่มเลยไหมเพคะ”

“ดื่มเลยก็ได้ เจ้าเติมน้ำตาลก้อนลงไปแล้วใช่ไหม”

เสี่ยวเอิงยิ้ม

“เจ้าค่ะเติมลงไปตามจำนวนที่พระสนมดื่มได้แล้วเจ้าค่ะห้าก้อนพอดิบพอดี”

หนิงอันยิ้ม ยกถ้วยยาจ่อที่ริมฝีปาก

“อะ”

เฉินหยวนคว้าถ้วยยาส่งให้กับไป๋เยว่เทียน

“ฝ่าบาท ยานี่ไทเฮาทรงประทานมาด้วยองค์เอง ทำไมถึงไม่ให้หนิงอันดื่ม” เฉินหยวนฮ่องเต้ดึงร่างบางมากอดแนบกาย หนิงอันสำผัสได้ถึงความห่วงใยในอ้อมกอดแนบแน่นนั่นได้อย่างดี

ไป๋เยว่เทียนสุดดมกลิ่นยาบำรุงในถ้วย

“เสี่ยวเอิงขอดูตัวยา”

เสี่ยวเอิงยกหม้อที่มีตัวยาอยู่ข้างในมาให้ไป๋เยว่เทียน ท่านหมอไป๋ใช้มือหยิบตัวยาขึ้นมาพิศดูทีละส่วน

“ฝ่าบาทจะว่ายาบำรุงก็ใช่พ่ะย่ะค่ะ แต่จะว่ายาพิษก็ใช่เช่นกันเช่นนั้นจึงไม่อาจกล่าวโทษไทเฮาได้ยานี่ไม่เหมาะกับการเติมน้ำตาลก้อนลงไป จะทำให้ตัวยาดึงพิษร้ายออกมา มีผลทำให้มดลูกบีบตัว อาจคลอดก่อนกำหนด แต่หากไม่ ใส่น้ำตาลก้อนลงไปก็คือยาบำรุงร่างกายชนิดหนึ่ง หากแต่ไทเฮาก็น่าจะทรงบอกพระสนมไว้แล้วเรื่องน้ำตาลก้อนเพราะนี่คือเรื่องสำคัญ”

เฉินหยวนฮ่องเต้กัดฟันจนเป็นสันนูน

หนิงอันส่ายหน้า

“ไทเฮาไม่ได้บอกอะไรกับหนิงอัน เพียงแต่นำยามามอบให้”

เสี่ยวเอิงทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้น

“เป็นเสี่ยวเอิงที่ไม่ระวังเกือบทำให้พระสนมต้องพิษ เสี่ยวเอิงผิดไปแล้วฝ่าบาทโปรดลงทัณฑ์”

ไป๋เยว่เทียนถอนหายใจ

“ทุกอย่างล้วนมีที่มาที่ไป ดีที่องครักษ์รายงานข้าเรื่องที่ไทเฮามาที่นี่ ปกติแล้วไทเฮาไม่มีทางย่างกรายไปที่แห่งใดในวังหลวงแห่งนี้เพียงแค่ชี้นิ้วทุกคนก็ย่อมนำไปถวาย จะว่าตั้งใจวางยาเจ้าก็ไม่ควรมาด้วยตัวเอง หรือว่าอาศัยข้อนี้เพื่อแก้ต่างให้ตัวเอง เป็นไปได้ว่าตั้งใจให้คนอื่นเห็นว่าไม่มีทางที่จะวางยาเจ้าเพราะมาด้วยตัวเองเช่นนี้”

เฉินหยวนฮ่องเต้ตั้งข้อสังเกต

“ฝ่าบาทเรื่องนี้ ไม่แน่ว่าจะเป็นการวางยา ในเมื่อไม่มีใครเป็นอะไรพระสนมเองก็ปลอดภัยดีมิสู้ ไม่พูดถึงเรื่องนี้เสียจะลดความบาดหมางได้ไม่น้อย”

ไป๋เยว่เทียนออกความเห็นเพราะกลัวว่าหนิงอันยิ่งจะถูกหมายหัว