บทที่ 3 รอเป่าเทียนวันเกิดกับพ่อ 1/2

เมื่อเข้ามาในบ้าน เธอก็ไปนั่งป้อนข้าวลูกชาย ท่าทางที่ไม่ค่อยกิน และกินยากกว่าปกตินั้นทำให้เธอรับรู้ได้ว่าลูกชายของเธอแคร์ผู้เป็นบิดามากมายนัก

          “ทำไมไม่ทานข้าวละครับพี่ธัน”

          “กินเยอะพ่อจะไม่อุ้มพี่ธัน” เด็กน้อยพูดทั้งก้มหน้าพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ทำเอาคนเป็นแม่อย่างเธออดเจ็บปวดใจไม่ได้

          เธอโกรธเขานักที่ทำท่ารังเกียจรังงอนลูกขนาดนี้ ไม่รู้ว่าลูกกับเธอไปทำกรรมอะไรไว้กับเขานักหนา

          ชายหนุ่มแต่งตัวจะลงไปทำงาน เมื่อลงมาทันได้ยินที่ลูกชายพูดก็รู้สึกเหมือนมีเข็มทิ่มมาในอก เขาพยายามห้ามความรู้สึกหวั่นไหวกับแม่ลูกเจ้าน้ำตาคู่นี้

          กว่าเขาจะยืนสูดลมหายใจเข้าออกให้ตรงจังหวะ ก็ทำเอาคนเป็นพ่อที่เลวอย่างเขาใช้เวลาพอสมควร

          ‘ฉันไม่ได้รักพวกเธอ’ เขาบอกกับตัวเองในใจ จะไม่ยอมรักผู้หญิงที่คิดพยายามจับเขาเด็ดขาด

          ตั้งแต่โดนแม่บังคับแต่งงาน เขาก็พาลกับเธอทุกเรื่อง กระทั่งเรื่องลูกชายของตัวเองก็ด้วย

          “มัวทำอะไรอยู่ธันวา ทำไมไม่กินข้าว” เสียงเข้มแฝงความดุดันให้เด็กชายหวาดกลัวเล็กน้อยเปล่งออกมา เมื่อเห็นว่าเด็กนั่นชักจะดื้อไม่ยอมกินข้าวกินปลา

          “พ่อฮาบ...!” เด็กน้อยเรียกเขาเสียงอ่อย ทำเอาคนที่หัวใจแข็งเหมือนหินผาของเขาอ่อนยวบ

          “คุณทานข้าวต้มก่อนค่ะ” ดาหลาวางช้อนจากลูกชาย รีบไปตักข้าวต้มกุ้งร้อน ๆ ที่เธอตั้งใจทำให้เขาทานทุกวัน แม้บางวันเขาจะไม่อยากทาน แต่เธอก็รบเร้าให้เขาทานได้ทุกครั้ง

          ระหว่างที่เมียของเขาเข้าไปในครัว เขาจึงคุยกับลูกชายตัวเองเสียหน่อย

          “ทำไมไม่ทานข้าว” เสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเมียไม่อยู่ แน่นอนว่าต่อหน้าและลับหลังเมียเขาทำตรงกันข้ามกันเสมอ และนมบุญก็เห็นทุกครั้งที่รามิลอ่อนโยนกับลูกชาย ซึ่งเป็นมุมที่เขาพยายามซ่อนไว้ไม่ให้คุณดาหลาเห็น

          แม่บ้านเก่าแก่ยืนส่ายหน้าให้คนที่โตแต่ตัว แต่ยังมีความคิดเป็นเด็ก ๆ

          “กลัวตัวหนักแล้วพ่ออุ้มไม่ไหว”

          “เมื่อเช้าฉันอุ้มนายแล้ว มันรู้สึกว่าเบาไปหน่อย และก็ไม่ชอบคนไม่ทานข้าวด้วย” เมื่อเด็กน้อยอยากให้เขาอุ้ม ก็ต้องหลอกล่อด้วยสิ่งนี้

          แววตาเปล่งประกายของลูกชาย ทำเอาคนเป็นพ่อเผลอยิ้มอย่างไม่รู้ตัวเมื่อคนเป็นลูกรีบกินข้าวในถ้วยด้วยตัวเอง

          “พี่ธันจะกินให้หมดเลยฮับ แต่พ่อต้องรักพี่ธันนะฮับ”

          มือหนาเข้าลูบเด็กชายตัวเล็กไปมาอย่างเอ็นดู ตามสัญชาติญาณคนเป็นพ่อ

          ขณะที่ยกถ้วยข้าวต้มกุ้งมาให้เขา หญิงสาวเห็นภาพที่เขายิ้มให้กับลูกก็รู้สึกใจสั่น มันเป็นภาพที่เธออยากเห็นมานานมาก เธอยกมือถือขึ้นถ่ายรูปเก็บไว้ ก่อนจะเดินเข้าไป

          แต่เมื่อหญิงสาวเดินเข้ามาที่โต๊ะ เขาก็ชักมือหนีไม่สัมผัสตัวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอีกเลย แล้วชักสีหน้าให้ตึงเหมือนสิ่งที่ทำเมื่อครู่นั้นไม่ใช่เขา

          “นี่ค่ะ เติมพริกไทยหน่อยไหมคะ” เธอถามเขาอย่างเอาใจ อย่างน้อยเขาก็เริ่มมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีขึ้น

          “เติมสิ ก็รู้นี่นาว่าฉันชอบ” สิ่งที่เขาชอบทุกอย่างดาหลาจำได้แม่ยำ จนหลายครั้งเขาเองต้องหงุดหงิดกับการสั่งข้าวของเลขาที่มักลืมประจำจนต้องไล่ออก และให้ของขวัญเพื่อนสมัยเรียนมาทำงานเลขาแทน เพราะรู้ใจเขามากกว่า

          เธอเติมให้เขาตามที่บอก และเมื่อเห็นลูกชายกินข้าวด้วยรอยยิ้มอีกครั้งก็อดดีใจไม่ได้

          “คุณจะกลับกี่โมงคะ”

          “ไม่รู้อาจจะดึก” เขาตอบไม่มองหน้าเธออีก เพราะวันนี้มีปาร์ตี้เขาก็คงจะยาวหรืออาจจะไม่ได้กลับ นอนคอนโดเลย

          “ฉันกับลูกจะรอคุณเป่าเค้กค่ะ” เธอบอกเขาไปตามตรง เพราะตั้งใจจะทำเค้กให้เขาโดยเฉพาะ และวันนี้เธอก็นัดกับลูกชายไว้แล้วด้วย

          ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่กินข้าวในถ้วยให้หมด เพราะมันอร่อยตามรสชาติที่เขาชอบ คงมีแต่ข้าวบ้านเท่านั้นที่ทำให้เขาอยากทานอะไรได้บ้าง ปกติจะทานแค่กาแฟเท่านั้น

          เขาออกไปทำงานโดยมีเธอกับลูกมาส่ง เขาตั้งใจกินข้าวเพื่อรอเจ้าตัวแสบที่มันขี้น้อยใจเก่งขึ้นเยอะ จนต้องให้มีส่วนร่วมในกิจกรรมของเขาบ้าง

          “พ่อฮับ พี่ธันรักพ่อฮับ” เด็กน้อยโบกมือให้เขาหลังจากเขาขึ้นรถ

          เขามองยกยิ้มที่มุมปากเล็ก ๆ เพียงนิดเดียวแล้วก็เลื่อนกระจกปิด เมื่อรถเลื่อนออกไปถึงได้คลี่ยิ้มออกมาเต็มใบหน้า

          ลูกชายบอกรักเขาทุกวัน แน่นอนว่าชอบ แต่ต้องทำเป็นไม่ชอบเพราะไม่อยากให้แม่นั่นเห็นว่าเขาสนใจ หรือใส่ใจสองแม่ลูก ‘เธอต้องเจ็บปวดอย่างสาสม’

          อย่างไรทั้งคู่ก็หนีเขาไปไหนไม่รอดอยู่ดี อยู่ให้เขาขยี้หัวใจเล่นแบบนี้นั่นแหละ