All Chapters of หย่าขังรัก: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำ เขาเอาแต่บอกว่าเธอคือความผิดพลาด แต่ความหอมหวานของรสสวาทที่เขาปรนเปรอเธอทุกค่ำคืนนั้นมันคืออะไร ผู้ชายที่ภายนอกเย็นชา ไร้หัวใจ แต่เมื่อถึงเวลาหลับนอนเธอต้องทนให้เขารังแกเอา จนรู้สึกว่าตัวเองเสพติดการร่วมรักกับเขาหรือเปล่า แต่เมื่อเธอพลาดและตั้งครรภ์ เขากลับโทษว่าเป็นความผิดเธอเพียงคนเดียว หาว่าเธอยั่วยวนเขา จนทำให้ต้องแต่งงานตามคำสั่งผู้ใหญ่ เธอทนให้เขาตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงไร้ยางอาย เพื่อทำให้ลูกไม่รู้สึกว่าขาดสิ่งใด ทนให้เขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นผู้หญิงทั้ง ๆ ที่เธอก็อยู่ของเธอดี ๆ แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอเข้มแข็ง ก็อย่าหาว่าเธอไร้หัวใจ วันหนึ่งที่เธอรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า จนไม่อยากยืนเคียงข้างเขาเมื่อไหร่แล้วล่ะก็ เธอและลูกจะไปอยู่ที่อื่น.............................................................................................................................................................................................................................“แม่ฮาบ แม่ชอบนิทานเรื่องอะไรฮาบพี่ธันจะได้หยิบหนังสือไปให้แม่อ่านฮาบ” เสียงใสแจ๋วขอ

เมื่อได้ยินเสียงเปิดน้ำในห้องน้ำ ดาหลาก็หลับตาลงพร้อมน้ำตาที่หลั่งรินออกมา เขาจะเคยรับรู้บ้างไหมว่าเธอเจ็บปวดใจแค่ไหน ที่ต้องทำรักษาครอบครัวให้มันยังเป็นครอบครัวอยู่ คนอย่างเขามันถนัดแต่ทำให้คนอื่นเจ็บปวดสินะ ทุกวันสำคัญของเธอกับลูกมักไม่มีเขาอยู่เสมอ แต่ปีนี้ลูกเริ่มรู้ความแล้ว อยู่ในวัยเรียนรู้ รู้ว่าโกรธเป็นยังไง ไม่ชอบเป็นอย่างไร แล้วก็ดูเขาออกแล้วว่า เขารำคาญทุกครั้งที่อยู่ใกล้น้องธันวา จะเกลียดเธอยังไงเธอไม่สน แต่อยากให้เขารักและเป็นห่วงความรู้สึกของลูกบ้าง ร่างใหญ่ที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เดินเข้ามาเช็ดศีรษะให้แห้งที่หน้ากระจกแล้วก็เปลี่ยนเป็นชุดนอนเรียบร้อยแล้ว ขณะเช็ดไปก็มองร่างที่นอนนิ่งบนเตียง และหันหลังให้เขา เขาไม่ชอบที่เธอทำอย่างนี้ ไม่สนใจ ไม่ใส่ใจ อยากให้เอาใจเหมือนผู้หญิงคนอื่นบ้าง ขนาดไปควงคนอื่นออกหน้าเธอก็ยังไม่หึงไม่หวง ‘นี่เธอเป็นเมียฉันหรือเปล่า’ ความหงุดหงิดงุ่นง่าน ที่โดนผู้หญิงคนอื่นโลมเล้ามาจากข้างนอก ทำให้เขาอยากกลับมาปลดปล่อยที่บ้าน แต่เมื่อเจอหน้าบึ้งตึง อารมณ์ของเขาขุ่นมัวทันที

เมื่อเข้ามาในบ้าน เธอก็ไปนั่งป้อนข้าวลูกชาย ท่าทางที่ไม่ค่อยกิน และกินยากกว่าปกตินั้นทำให้เธอรับรู้ได้ว่าลูกชายของเธอแคร์ผู้เป็นบิดามากมายนัก “ทำไมไม่ทานข้าวละครับพี่ธัน” “กินเยอะพ่อจะไม่อุ้มพี่ธัน” เด็กน้อยพูดทั้งก้มหน้าพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ทำเอาคนเป็นแม่อย่างเธออดเจ็บปวดใจไม่ได้ เธอโกรธเขานักที่ทำท่ารังเกียจรังงอนลูกขนาดนี้ ไม่รู้ว่าลูกกับเธอไปทำกรรมอะไรไว้กับเขานักหนา ชายหนุ่มแต่งตัวจะลงไปทำงาน เมื่อลงมาทันได้ยินที่ลูกชายพูดก็รู้สึกเหมือนมีเข็มทิ่มมาในอก เขาพยายามห้ามความรู้สึกหวั่นไหวกับแม่ลูกเจ้าน้ำตาคู่นี้ กว่าเขาจะยืนสูดลมหายใจเข้าออกให้ตรงจังหวะ ก็ทำเอาคนเป็นพ่อที่เลวอย่างเขาใช้เวลาพอสมควร ‘ฉันไม่ได้รักพวกเธอ’ เขาบอกกับตัวเองในใจ จะไม่ยอมรักผู้หญิงที่คิดพยายามจับเขาเด็ดขาด ตั้งแต่โดนแม่บังคับแต่งงาน เขาก็พาลกับเธอทุกเรื่อง กระทั่งเรื่องลูกชายของตัวเองก็ด้วย “มัวทำอะไรอยู่ธันวา ทำไมไม่กินข้าว” เสียงเข้มแฝงความดุดันให้เด็กชายหวาดกลัวเล็กน้อยเปล่งออกมา เมื่อเห็นว่าเด็กนั่นชักจะดื้อไม่ยอมกินข้าวกินปล

เช้าวันรุ่งขึ้นดาหลารู้สึกตัวตอนที่แม่นมบุญมาปลุกเรียกตอนตีห้าครึ่ง ร่างเล็กขยับลืมตาเพราะตัวเองนอนไปพร้อมกับลูกที่โซฟาเพื่อรอเขากลับมา แต่ทว่าเขาไม่กลับมาจนเช้า “นมคะ กี่โมงแล้วคะ” เธอตกใจ เห็นจากฟ้าที่ค่อนสว่างเต็มที ก็กลัวจะทำกับข้าวไม่ทันพระบิณฑบาต “ตีห้าครึ่งแล้วค่ะ ทำไมพาคุณหนูธันวามานอนตรงนี้ล่ะคะ” นมส่ายหน้าสงสารก็แต่คุณหนูตัวน้อยที่ต้องมานอนอย่างไม่สบายตัว เมื่อเหลือบไปเห็นเค้กก็ต้องถอนหายใจ “รอคุณรามิลค่ะ เขาไม่กลับเหรอคะนอนเพลินจนเช้าเลย” เธอกลัวลูกจะผิดหวังที่สุด ที่อุตส่าห์ตั้งใจทำการ์ดแล้วก็เค้กให้คุณพ่อสุดที่รักของเขา แต่ทว่าเขากลับเห็นคนอื่นสำคัญกว่าลูก หากแค่เธอเธอไม่คิดอะไรมากนักหรอก เขาไม่เคยสนใจเธอนอกจากเรื่องบนเตียงตอนเขาอยากได้อยู่แล้ว แต่กับลูกเขาควรเห็นใจลูกชายบ้าง กี่ครั้งกี่หนแล้วที่เขาทำร้ายจิตใจเด็กชายธันวา เธอก็พยายามฝืนทนอยู่ร่ำไป แม้ว่าความหวังของเธอจะริบหรี่เต็มที เธออุ้มลูกชายตัวน้อย ขึ้นไปนอนต่อบนห้อง แล้วลงมาตักบาตรในตอนเช้า และกรวดน้ำให้เจ้ากรรมนายเวร และเจ้าที่เจ้าทาง เผื่อผลบุญจะหนุนนำให้

เมื่อเวลาผ่านไปจนเที่ยงวันแล้ว สองแม่ลูกก็ยังไม่ตื่นสักที เขาจึงต้องให้นมบุญทำข้าวต้มแล้วตัวเองยกขึ้นไปในห้องด้วยตัวเองกลิ่นข้าวต้มหอม ๆ ทำให้ร่างกายเล็กขยับตัว แต่ทว่าเนื่องจากร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง จึงทำให้ดวงตานั้นบวมเปล่งจนไม่อยากจะลืมตาขึ้นมา“ตื่นได้แล้ว คุณพาลูกนอนจนไม่ได้กินข้าวเช้า” เสียงนุ่มกว่าปกติเรียกเธอที่ข้างใบหู จนทำให้ร่างของเธอขยับเล็กน้อย ก่อนจะผละลูกออกจากอ้อมกอดอย่างเบามือ“คุณเข้ามาทำอะไร” เสียงแข็งและเย็นชาที่สุดกล่าวด้วยเสียงอันเบา และเธอรู้สึกหนักอึ้งที่หัวจนแทบจะเบิดเป็นเสี่ยง ๆ“เอาข้าวต้มมาให้ ปวดหัวไหมเดี๋ยวจะไปเอายาให้” เขาทำตัวแสนดี และเป็นคุณพ่อที่ดีหนึ่งวัน อย่างไรก็ต้องง้อเมียกับลูกให้ได้ ไม่อย่างนั้นแม่ก็จะให้เขาไปหย่าใครจะยอม อุตส่าห์ทนกันมาได้ขนาดนี้ ก็ทนต่อไปสิ เขาไม่ยอมโดนทิ้งหรอก“ฉันไปเอาเองได้ คุณไม่ต้องมาสนใจฉันกับลูกหรอก” เธอพูดอย่างรู้สึกน้อยใจ เพราะเขาไม่ต้องการเธอและลูก จะมาทำดีให้เธอใจอ่อนให้ได้อะไร ไม่สู้ต่างคนต่างอยู่ เมื่อถึงเวลาก็หย่ากันไม่ดีกว่าเหรอ“ไม่สนใจได้ยังไง นั่นก็ลูก นี่ก็เมีย คุณจะทรมานลูกไม่ให้กินไม่ได้นะ เด็กกำลังโต”