บทนำ

บทนำ

บทท้องฟ้ามีดาวอยู่ไม่รู้กี่ล้านดวงมากมายจนนักสำรวจก็นับไม่หวาดไม่ไหว ทว่าดาวดวงที่ใหญ่และสวยเด่นนั้นกลับมีเพียงไม่กี่ดวงเท่านั้น เด่นถึงขั้นว่าคนธรรมดา ๆ คนหนึ่งจะสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่ายามสิ้นแสงอาทิตย์ในค่ำคืน และในหมู่ดาวพวกนั้นก็ยังมีดาวดวงที่สว่างที่สุดแบบที่ไม่ตั้งใจมองก็ยังเห็นได้

ใครบางคนนิยามบุคคลที่มีชื่อเสียงในวงการบันเทิงเสมือนดวงดาวพวกนั้น เป็นคนเหนือคนโดดเด่นเหนือใครเป็นที่ยอมรับและมีหน้ามีตากว่าคนสามัญ นั่นยิ่งทำให้ใครมากมายยอมทุ่มเทแรงกายแรงใจแม้กระทั่งทิ้งบางอย่างไว้ข้างหลังอยากลองเป็นดาวดูสักครั้ง แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเป็นได้…

.

ร่างเล็กบางสะโอดสะองในชุดเดรสสีแดงสดเดินไปตามโถงทางเดินของคอนโดตัวเองช้า ๆ ในใจเต็มไปด้วยความกังวลมากมายไม่รู้ว่าจะต้องไปทางไหนหรือทำอย่างไรดี ตอนนี้เธอเหมือนกับเรือที่กำลังจอดเทียบท่าแต่กลับไม่รู้ว่าตัวเองนั้นมาถูกท่าหรือเปล่า

เมื่อมายืนอยู่ที่หน้าประตูห้องแล้วกลับขาแข็งไม่กล้าแม้จะบิดลูกบิดเพื่อเปิดประตูเข้าไป เธอยืนอยู่ตรงนั้นนานนับนาทีทว่าไม่ทันคาดคิดประตูบานนั้นก็ถูกใครบางคนเปิดออกมาเสียก่อนที่เธอจะตั้งตัวเอาไว้ได้ทัน

แกร่ก

สองร่างของชายหญิงจ้องมองกันและกันด้วยความตกตะลึงไม่ต่างกัน ดวงตาหวานสบเข้ากับเจ้าของดวงตาคมอย่างไม่ลดละกว่าจะรู้สึกตัวก็ในตอนที่มีใครสักคนกระแอมไอแล้วเป็นผู้หลบสายตาออกไปก่อนถึงกลับสู่สถานการณ์ปกติ

"เอ่อ...กลับมาแล้วเหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมเป็นผู้หลีกทางให้สุภาพสตรีในชุดสีแดงที่ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าเพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงฉลองกับเพื่อน ๆ ในวันที่เรียนจบ

"อื้อ กลับมาแล้วล่ะ...กำลังจะไปไหนเหรอ" เธอถามชายหนุ่มกลับเพราะเห็นว่าเขา แต่งตัวดูมิดชิดมาก ๆ ราวกับพรางตัวเช่นที่เคยทำนั่นหมายความว่าไม่น่าจะไปในที่ใกล้ ๆ เป็นแน่

"เปล่าหรอก แค่กำลังจะไปหาอะไรมาดื่มน่ะ" ตอบกลับอีกคนไปพร้อมกับค่อย ๆ ปลดสิ่งพรางตัวมากมายที่ตัวเองใส่ไว้ออกจากตัวก่อนทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟามุมโปรดของเขา

"อ๋อ...อื้อ" หญิงสาวตอบกลับด้วยความประหม่าก่อนที่จะค่อย ๆ เทน้ำจากเหยือกบนเคาน์เตอร์ขึ้นมาดื่มอย่างใจเย็น ที่จริงแล้วกำลังซ่อนอาการบ่งบอกว่าตัวเธอกำลังตื่นเต้นกับบางเรื่องอยู่ต่างหาก

ทว่าเธอตื่นเต้นมากจนไม่ทันได้สังเกตเลยว่าชายหนุ่มอีกคนก็มีท่าทางที่ไม่ต่างจากเธอเลย กระทั่งว่าความเงียบกินเวลาไปนานมากกว่าสิบนาทีโดยที่ทั้งสองไม่ได้พาตัวเองไปทำอะไรก็ตาม ในที่สุดทั้งคู่ก็ตัดสินใจจะพูดความในใจออกมา 

"หนาว เจลมีอะไรจะบอกหนาวด้วย" แม้ว่าความลังเลจะมีมากมายเพียงไหนแต่เธอก็ไม่อาจจะอดทนให้มันผ่านคืนไปทั้งที่ไม่ได้พูดอะไรเลยสักอย่าง อย่างน้อยการพูดออกไปก็เป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้วสำหรับในตอนนี้ เพราะมันจะบ่งบอกแนวทางว่าควรจะไปทางไหนกับชีวิตต่อดี อีกอย่างเพื่อเป็นการพิสูจน์สิ่งที่ผู้จัดการบอกเธอมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนด้วยเช่นกัน

"เราก็มีอะไรจะบอกเจลเหมือนกัน" ชายหนุ่มที่ฟังประโยคนั้นจากคนรักมาเขาเองก็คิดว่ามันเป็นจังหวะที่ดีที่สุดแล้วที่จะพูดเรื่องที่เขาคิดเอาไว้มาสักพักให้เธอได้รับรู้ ความลับต่อให้เก็บเอาไว้อย่างดีได้นานแค่ไหนก็มิสู้ทำให้มันจบลงเป็นดียิ่งกว่า

"งั้นเหรอ อย่างนั้นหนาวพูดก่อนเลย เรื่องของเราไม่ได้สำคัญมากนักหรอก" หญิงสาวว่าเช่นนั้นเพราะว่ายังคงประหม่าอยู่ ยังต้องการต่อเวลาอีกสักนิดเพื่อทำใจ อีกเพียงนาทีเดียวก็ยังดี เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่อีกฝ่ายจะพูดนั้นมันทำให้สิ่งที่เธอกังวลนักกังวลหนามันไม่สำคัญอีกต่อไป

ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปอยู่พักหนึ่งในที่สุดก็ตั้งใจจะพูดคำนั้นออกมาเสียที

"เราหย่ากันเถอะ..." ชายหนุ่มใจสั่นมือสั่นไปหมด มือไม้ชื้นเหงื่ออย่างไม่น่าเชื่อ สายตาคมจ้องมองลงไปที่ดวงตากลมโตของหญิงสาวทั้งสองข้างสลับไปมาราวอ้อนวอนให้อีกคนเห็นใจและเข้าใจในสิ่งที่เขากำลังพูดมัน

"..." หญิงสาวหูดับไปแล้วในนาทีนั้น เธอไม่คิดมาก่อนว่าอีกคนจะพูดคำนี้ออกมาได้

"ตอนนี้เรากำลังมีชื่อเสียง เรากลัวว่าถ้าใครรู้เรื่องที่เราจดทะเบียนสมรสกันแล้วเรากลัวว่า..."

"อื้อ! เราเข้าใจแล้ว" เหตุผลอะไรมากมายที่อีกคนต้องการอธิบายให้เธอเข้าใจแต่เธอไม่คิดอยากจะเข้าใจมันจริง ๆ เลยสักอย่าง ที่สุดเธอไม่ต้องการจะฟังอะไรจากคนตรงหน้าอีกต่อไปแล้ว "ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามนั้นแหละ"

"เจลไม่ต้องคิดมากนะ ถึงเราจะหย่ากันแต่เรื่องของเราก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน เจลจะยังเป็นคนที่เรารักเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนตลอดไป" ชายตัวสูงเข้าไปโอบกอดร่างเล็กบางของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิดเสียเต็มประดา ทว่าหญิงสาวกลับไม่รู้สึกถึงอะไรจากเขาอีกต่อไปแล้ว สิ่งที่คนตัวเล็กคิดนั้นมีเพียงแค่ประโยคจากผู้จัดการก่อนหน้าเท่านั้นที่แล่นเข้ามาในหัว และไม่คิดว่ามันจะเป็นความจริง

"เธอจะบอกเรื่องนี้กับเขาจริง ๆ เหรอ อย่าเพิ่งคิดไปไกลถึงขั้นนั้นเลยนะเจลกา แค่เพียงถ้าเกิดมีคนรู้ว่าเมืองหนาวซุป'ตาร์อันดับหนึ่งแอบแต่งงานกับดาราเกรดซีอย่างเธอ ชีวิตของเขาในวงการนี้จะเป็นยังไง…"

ในตอนนั้นเธอยังไม่สนใจคิดตามเรื่องที่ผู้จัดการต้องการบอกเลยสักนิด เธอเชื่อมั่นมากว่าคนรักของเธอจะไม่มีวันเห็นชื่อเสียงหรืออะไรมากกว่าครอบครัวอย่างแน่นอนจึงไม่ตอบโต้อะไรอีกคนไปและเพียงแค่รับฟังมันเงียบ ๆ เท่านั้น

"พี่น่ะทำงานอยู่วงการนี้มานานขนาดไหนแล้วเห็นมานักต่อนักแล้วคู่รักในวงการบันเทิงน่ะไม่มีคู่ไหนรักกันยืนยาวหรอก เชื่อฟังพี่สักครั้งเถอะนะเจลกา ถ้าเธอรักเขาจริง...ก็ไปจากเขาซะเถอะ"

ดูเหมือนว่าทั้งหมดที่เธอคิดและเชื่อใจในตัวของคนรักแท้จริงแล้วเธอจะคิดมากไปเองเพียงผู้เดียว ไม่มีความรักมั่นคงชนิดที่ว่าชื่อเสียงผลประโยชน์หรืออะไรก็ไม่สามารถมาพรากพวกเธอออกจากกัน ไม่มีเลยความรักยืนยาวนานเท่านั้นจนกว่าความตายจะมาพรากทั้งสองออกจากกัน...น่าขันสิ้นดี

"อย่างนั้นเจลขอไปอาบน้ำก่อนนะหนาว วันนี้ไปงานเลี้ยงกับเพื่อน ๆ มาเหนียวตัวไปหมด" หญิงสาวเลือกที่จะเลี่ยงตัวออกจากอ้อมกอดอันแสนจอมปลอมและน่าขยะแขยงนี้ เธอไม่อาจอดทนอยู่กับคนตรงหน้าคนที่เห็นแก่ตัว เห็นแก่ชื่อเสียงตัวเองเช่นนี้ได้เลยอีกแม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว

"อื้อ แต่เรายังกอดเจลไม่เต็มอิ่มเลยนะ" เขายังคงทำท่าเหมือนเดิมเสแสร้งแกล้งทำราวกับไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย เจลกามองแล้วก็ยังตกใจว่าเขาทำใจได้อย่างไร

"แต่เราไม่ไหวแล้ว ปล่อยก่อนเถอะ" ชายหนุ่มจำใจปล่อยตัวอีกคนให้เป็นอิสระ และมองตามแผ่นหลังของคนรักที่เดินเข้าไปในห้องนอนจนกระทั่งลับสายตาไป

หญิงสาวปิดประตูห้องนอนลงแล้วก็นั่งลงที่หลังประตูเช่นนั้น เธอปล่อยน้ำตาออกมาอาบสองข้างแก้มทั้งที่ไม่ได้เปล่งเสียงร้องไห้ไปให้คนด้านนอกได้รับรู้ มือเรียวยกขึ้นมาลูบที่หน้าท้องแบนราบอย่างตัดสินใจแน่วแน่

"เรื่องที่เจลจะบอกก็คงไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว...เราสองคนไปกันเถอะลูก อย่าอยู่เป็นอุปสรรคของพ่อลูกกันเลยนะ"