LOGINมือฉันโอบรอบตัวตนของเขาสาวขึ้นลงก่อนจะก้มลงไปใช้ปลายลิ้นสัมผัสมัน “โอ๊ย...บี๋...ผมตายแน่ ๆ อย่า...อื้อ” แค่ลิ้นเล็ก ๆ ทำไมร้ายแบบนี้วะ...โอ๊ยเสียวใจจะขาด เขาไม่ปล่อยมือให้อยู่เฉยเช่นกัน รูดรั้งบิกินีตัวจิ๋วออกเปิดเผยเนินเนื้อเนียนใสจนแทบทำให้คนอย่างเขาขาดใจตาย “บี๋...จะ
ฉันไปเรียนเหมือนปกติ แต่รับรู้ข่าวเรื่องยายปาลินอะไรนั่นโดนข้อหาหนักอยู่เหมือนกัน ที่เขาบอกไม่ไว้หน้าก็คือจริง เอาเรื่องถึงที่สุดไม่สนความสัมพันธ์ฉันเพื่อนเลยสักนิด แต่นั่นทำให้ฉันรู้ว่าเป็นคนสำคัญที่สุดสำหรับเขาเลยล่ะ “ยิ้มแก้มปริเชียว วันนี้สอบวันสุดท้ายฉลองที่ไหนจ๊ะสาว” เจสซี่ยังคงแซวไม
“คุณอคินอุ้มขึ้นมานอนค่ะ เช็ดตัวให้แล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วย” อื้อหือ...ทำต่อหน้าป้าปิ่นนี่นะ เขาจะไม่ให้เธอเหลือหน้าไว้พบใครเลยหรือไงกัน “แล้วยังเจ็บตรงไหนไหมคะ ดูสิเนี่ยขนาดไปกินข้าวก็ยังโดนรังแก ป้าไม่ให้ไปนอนที่อื่นแล้วนะ เดี๋ยวจะบอกให้คุณอคินให้กลับมาอยู่บ้าน แล้วให้ตาคม
เสียงกดชักโครกดังขึ้น ทำให้เธอรู้ว่าด้านข้างมีคนเข้า แม้บรรยากาศจะวังเวงไปหน่อยก็ตาม แต่ก็รีบเข้ารีบกลับดีกว่าเดี๋ยวจะไปยืนรอที่ทางเข้า เขาคงคุยไม่นานนัก น่าจะไปจัดการคนที่ส่งเหล้าให้เธอแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ ได้เห็นเขาหึงแบบนี้แปลกที่เธอไม่รู้สึกเบื่อ แต่กลับดีใจที่เห็นเขาหึง เหมือนคนคลั่งรักดี
คุณคินอึดจริง ๆเช้าวันรุ่งขึ้น เพื่อนสาวแท้กับสาวไม่แท้มองหน้าฉันด้วยความหมั่นไส้ จนต้องแก้ตัวไปแบบข้าง ๆ คู ๆ“ก็เขามาง้อ”“เออเพื่อนหมาด่าเขาไว้ซะเละเทะ” เจสซี่นำทีมด่าเพื่อนสาวก่อน เห็นในไอจีหวานซึ้งแท็กหากันอีก ราวกับโลกนี้มีกันสองคน ใบหน้าที่เศร้าหายเป็นปลิดทิ้ง“เหี่ยวมาหลายวัน รดน้ำคืนเดียวฉ
“เรียกผิดหรือเปล่าคะ...เพียงไม่ใช่ที่รักของคุณคินสักหน่อย แค่เด็กในปกครอง” เป็นไงล่ะตอกย้ำสักหน่อย เผื่อเขาจะลืมว่าเคยพูดอะไรไว้ ถ้าจะมาพูดแบบนี้แล้วหลอกกินฟรีไม่มีวันหรอกนะ “ผิดได้ยังไงล่ะ ก็บี๋เป็นเมียเขาแล้วน้า...นะดีกันนะเนี่ยไม่ได้กอดตั้งหลายวัน แอบมองได้อย่างเดียว เบื่อชะมัด” อ้อที่ไม่ได้ม
“วันนี้ไม่เอารถมาเหรอ” เขาเดินตีคู่ไป แต่ต้องแสร้งทำเป็นขรึมต่อหน้าพนักงาน เดี๋ยวจะเสียการปกครอง แต่เธอหันมายกมุมปากนิด ๆ ให้กับมาดผู้บริหารของเขา แต่ยามอยู่กับเธอนั้นเขาก็ผู้ชายหน้ามึนคนหนึ่ง“ตื่นสายเลยมารถไฟฟ้าค่ะ” ปลายกันยาเชิดหน้าขึ้นตอบเช่นกัน เธอก็ไม่ชอบเขาอยู่แล้วที่มาวุ่นวายกับชีวิตจนความสม
เวลาสิบโมงปลายกันยาเดินเข้าประชุมพร้อมกับอคิน โดยมีสายตาของกอบกุลส่งมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ยิ่งทั้งคู่นั่งเคียงข้างแล้วกระซิบกันไปมาอธิบายความหมายโน้นนี่นั่น จนเขาอยากย้อนเวลากลับไปเมื่อสามวันก่อน แล้วเลือกจะเงียบเสียแล้วสอนงานเด็กฝากคนนี้เสียเอง‘ท่าทางเก่งกาจเสียด้วย’ เขาแอบชื่นชมอยู่ในที“เอา
“สวัสดีค่ะคุณอคิน” ปลายกันยายกมือสวัสดีแบบฉบับนางงามอีกเช่นเคย เขาคงเป็นคนสอนงานให้เธอ ท่าทางเขาดูสมาร์ตมาก ค่อยน่าเชื่อถือหน่อย เพราะอีตาประธานเธอรู้สึกแปลก ๆ ตั้งแต่เมื่อกี้ ดูลอย ๆ เหมือนหลอนยา“เอ่อ...อคิน...” ยังไม่ทันได้พูดจบเพื่อนก็ขัดขึ้นเสียก่อน“เอาไว้ค่อยคุย ประชุมสิบโมงนะ” อคินไม่เพียงแค
แปดโมงเช้าวันพุธ รถบีเอ็มดับบิวรุ่น i8 Roadster สีขาวมุกแล่นมาจอดที่ลานจอดรถหน้าตึกเกื้อการุณกรุ๊ป แต่ทว่าเธอหาที่จอดไม่ได้จึงได้เสียบเข้ากับที่จอดรถที่ว่างหนึ่งที่โดยไม่รู้ว่าที่ตรงนี้เว้นว่างไว้สำหรับผู้บริหารสูงสูด คือ ‘กอบกุล’ ซีอีโอของเกื้อการุณกรุ๊ป ซึ่งเป็นที่รู้กันว่าห้ามจอด นอกเสียจากคุณหญิ







