คนที่ไม่อยากเจอ

เสียงไก่โห่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ชาวบ้านก็เริ่มไล่วัวควายออกไปเลี้ยงตามวิถีชีวิตชนบท บางคนก็ออกไปไร่ไปนาเพราะใกล้ฤดูเก็บเกี่ยวแล้ว

"พี่เร...รอด้วยฉันเสร็จแล้ว" ลำดวนรีบแต่งตัวตามพี่สาวออกมาหมายจะออกไปช่วยขายผักที่ตลาด

"อยู่นี่แหละรอทำกับข้าวให้พ่อกับแม่"

"บ่ ๆ พ่อกับแม่บ่อยากดอก พากันออกไปส่อยกันโลด"(ไม่ต้อง ๆ พ่อกับแม่อยู่กันได้ เอ็งสองคนพสกันออกไปช่วยกันเถอะ)

คนเป็นแม่ว่าขึ้นเพราะลำพังอยู่สองตายายกินอะไรก็ได้อยากให้ลูกออกไปช่วยกันมากกว่า

"งั้นเดี๋ยวฉันรีบกลับมานะ"

สองสาวพี่น้องซ้อนท้ายกับออกมาตั้งแต่เช้ามืดเพื่อไปให้ทันตลาดเช้า ผักช่วงนี้ออกเยอะจนล้นตลาดทำให้ต้องไปนั่งขายเอง หมดล็อตนี้ก็ว่าจะกลับไปปลูกพริกกับมะเขือเหมือนเดิมดีกว่า

"ลำดวน ไม่ต้องช่วยพี่หรอก เอาผักกาดกับกะหล่ำอย่างละร้อยไปส่งร้านขนมจีนเจ้น้อยให้พี่ไป"

"จ้ะ" ว่าแล้วลำดวนก็หยิบผักกาดขาวและกะหล่ำใส่ตะกร้าเท่าจำนวนที่สาวบอกและขับมอไซด์ออกไปที่ร้านขนมจีนหน้าโรงพยาบาลเหลือเพียงเรไรที่กำลังตั้งแผงขายผักที่เหลืออยู่

"ผักจ้าผัก สด ๆ จากสวน ปลอดสารพิษนะจ๊ะ" เสียงหวานเจื้อยแจ้วเสนอการขายเมื่อผู้คนเริ่มมาในตอนเช้า

"ต้นหอมขายยังไงจ๊ะ"

"กำละห้าบาทจ้ะ"

"ถ้าฉันเหมาทั้งต้นหอมกับผักกาด เท่าไหร่จ้ะ"

"ถ้าเหมาหมดคิดราคาส่งให้จ้ะเป็นกิโล สนใจไหม" เรไรตอบลูกค้าตรงหน้าด้วยน้ำเสียงไพเราะมองดูแล้วก็น่าจะอายุน้อยกว่าเรไรอยู่พอสมควร ต้นหอมและผักกาดขาวถูกแพ็กใส่ถุงมัดปากเรียบร้อยเพื่อรอนำส่ง ลูกค้าสาวก็จ่ายเงินเสร็จสับเรไรจึงตั้งใจยกถุงผักมาส่งเธอที่รถ ทว่า...

"หน้าคุ้น ๆ นะ เหมือน หมา หัว เน่าเลยอะ" คนที่เคยเป็นเพื่อนสนิทบัดนี้ได้แปรเปลี่ยนมาเป็นศัตรูเพียงเพราะ...ผู้ชายคนเดียว ทำเอาลูกค้าที่ถือถุงผักมาคู่กับเรไรถึงกับชะงักมองหน้า

"ไปเถอะจ้ะ หมามันก็เห่าไปตามนิสัยของมันนั่นแหละ" เรไรก้าวฉับ ๆ ไปตามหญิงสาวก่อนจะวางถุงผักลงที่กระบะรถ และไม่ลืมกล่าวขอบคุณก่อนที่จะกลับ

"ขอบใจนะจ๊ะที่มาอุดหนุน"

"พี่จ๊ะ ผักที่สวนพี่มีอีกเยอะไหมจ้ะ เผื่อว่าฉันอยากได้อีกให้พี่ไปส่งให้หน่อยได้หรือเปล่า"

"ได้จ๊ะ นี่เบอร์โทรนะ ถ้าโทรมาสั่งก่อนสักสองวันจะดีมากเลยล่ะจ้ะ"

พอเดินกลับมาที่แผงก็เห็นลำดวนยืนอยู่ก่อนแล้วทำท่าชะเง้อมองหาคงสงสัยว่าเรไรพี่สาวนั้นหายไปไหน แต่พอเห็นก็รีบถามขึ้นทันที

"ไปไหนมา แล้วนี่ผักหายไป ขายหรือถูกขโมยตอนนี้พี่ไม่อยู่"

"ลูกค้าเหมาต้นหอมกับผักกาดขาวไปหมดแล้ว เหลือแค่นี่แหละ" สองพี่น้องยืนคุยว่าจะเอายังไงกันต่อเพราะนี่ก็เริ่มสายเข้าแล้ว อีกหน่อยตลาดคงวาย

"พี่ห้อยจ้ะ สีอยากกินกะหล่ำผัดใส่หมูทำให้กินหน่อยได้ไหมจ๊ะ" เสียงแว่วมาเข้าหูทำให้เรไรหันไปมองที่หน้าร้าน ก็พบกับคนที่ไม่อยากพบ ชายที่เธอเคยรักจนสุดหัวใจกับเพื่อนที่สุดแสนจะไว้ใจยืนกอดแขนแนบชิดจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว

"เร ไม่เจอกันนาน สบายดีนะ"

"พี่เรสบายดี สบายมากแถมมีคนเข้ามาจีบเยอะเลยล่ะ" ลำดวนรีบเข้ามายืนขวางหน้าพี่สาวไว้และเป็นฝ่ายตอบออกไปแทน

"ลำดวน ไม่ต้องพูด" เรไรรีบสะกิดน้องสาวทันทีเพราะไม่อยากให้ต่อปากต่อคำรู้ว่าน้องสาวนิสัยเป็นแบบไหน จะพานให้โมโหจนลงไม้ลงมือกันได้

"จะซื้อไม่ซื้อ ไม่ซื้อก็ถอยออกไปเกะกะหน้าร้าน" เรไรหันมาพูดกับสองคนตรงหน้า พร้อมกับจ้องกลับอย่างไม่กลัว

มันไม่หลงเหลือความเสียใจอยู่ในใจเธอเลยสักเสี้ยวกลับกันยิ่งพอได้เห็นสองคนอยู่ด้วยกันแล้ว...เหมาะสมกันจริง ๆ ผีพอโลงจริง ๆ

"พี่ห้อยทำให้ฉันกินหน่อยได้ไหมจ๊ะ"

"จ้ะ"

"งั้นเอา..." ขณะที่สีกำลังมองหัวกะหล่ำทำท่าจะเลือกอยู่นั้นก็มีเสียงทุ้มจากใครบางคนดังขึ้นเสียก่อน

"อ้ายเหมา"(พี่เหมา)

ทุกคนหันไปที่ต้นเสียงเป็นตาเดียว ลำดวนยิ้มร่าออกมาทันที แคนเดินมาประชิดตัวเรไรพร้อมกับมองสายตาหวาน มือหนายกขึ้นมาเกลี่ยไรผมที่ปิดหน้าออกและจ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั้นที่ตอนนี้มันมองเขาต่างไปจากเดิม

"อ้ายเหมา อิหล่าสิได้กลับบ้านเร็ว ๆ"(พี่เหมานะ หนูจะได้กลับบ้านเร็ว ๆ)

"สิเหมาไปเฮ็ดหยังหลายปานนี้"(จะเหมาไปทำอะไรเยอะแยะขนาดนี้)

"เหมาไปให้แม่ออกอยู่วัดไว้เฮ็ดแนวกินเด บ้านเฮาเขาจัดปฏิบัติธรรมเจ็ดมื้อ"(เอาไปให้แม่ครัวอยู่ที่วัดไง บ้านเรากำลังจะจัดกิจกรรมปฏิบัติธรรมเจ็ดวัน)

เรไรพยักหน้าหงึกหงักรับรู้ก่อนจะหันไปมองที่สองคนด้านหน้า ที่มีสายตาสงสัยส่งมาให้เธอ

"ฉันคงขายให้ไม่ได้แล้วนะ พอดีมีคนใจบุญเหมา"

"เรกับอ้ายแคน?"(นี่เรกับพี่แคน)

ห้อยมองสองคนสลับไปมาด้วยความสงสัย แต่ความสงสัยนั้นก็หายสิ้นเมื่อแคนวาดแขนโอบไหล่ของเรไรเอาไว้เป็นคำตอบ

"อ้ายแคนมาจีบอีเรสั้นเบาะ"(พี่แคนจีบอีเรเหรอจ๊ะ)

ฟอด~~~~ การกระทำของแคนนั้นก็ทำให้เรไรตกใจรีบหันมองยกมือขึ้นมาจับแก้มตัวเองเอาไว้พร้อมกันนั้นสองพวงแก้มก็เปล่งสีชมพูระเรื่อขึ้นมา

"บ่แม่นแค่จีบ...อ้ายกับเรกำลังสิแต่งงานกัน"(ไม่ใช่แค่จีบ...แต่พี่กับเรกำลังจะแต่งงานกัน)

"ห๊า!" ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ ดวงตาหวานจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความสั่นระริก แต่เมื่อรู้ตัวหันกลับมาที่หน้าร้านก็เห็นสองคนนั้นแล้ว

"บ่จำเป็นต้องเล่นใหญ่ปานนี้เลย"(ไม่เห็นต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลย)

"บ่ได้เล่นครับ อ้ายเว้าอิหลี อ้ายสิให้พ่อกับแม่ไปขออิหล่า"(ใครบอกว่าพี่เล่น พี่พูดจริง ๆ เดี๋ยวจะให้พ่อกับแม่ไปขอนะ)

แววตาจริงจังส่งมาเป็นการบอกให้อีกคนได้รู่ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น ก้อนเนื้อด้านในมันเต้นระส่ำขึ้นมาอีกครั้ง แต่จะมัวซึ้งอยู่ก็คงไม่ได้ทำอะไรกันพอดี

"ลำดวนเก็บของกลับบ้าน" กลบเกลื่อนความเขินด้วยการทำตัวให้ยุ่ง แต่มันปกปิดจากสายตาเขาไม่ได้เลยเธอจะรู้ตัวไหม...

#บักห้อยมันเสียดายเด้นิ่ เกียมเงินผู้แขนด้วยเด้อ

กดหัวใจให้หน่อยได้ไหมจ๊ะ