แรกตั้งใจรัก

"เอ้าสูสองคนคือมานำกัน"(อ้าว ทำไมสองคนนี้มาด้วยกัน)

"กูย่างเลาะมาพ้อผู้สาวกำลังยืนงง ๆ อยู่ข้างห้องน้ำกำลังว่าสิลักพาตัว"(กูเดินมาเจอสาวสวยคนนี้กำลังยืนงง ๆ อยู่ข้าง ๆ ห้องน้ำเลยว่าจะลักพาตัวสักหน่อย)

"หือ!!!"

ฉันเงยหน้ามองคนด้านข้างและพยายามจะดึงมือออกจากเนื้อมือของเขาที่จับรั้งฉันเอาไว้

"อีลำดวนกลับบ้าน"(ลำดวนไป...กลับบ้าน)

"ฮะ อือ ๆ" ลำดวนก็เมาไม่ต่างจากฉันสักเท่าไหร่ แต่ฉันตกใจสิ่งที่พี่แคนทำจนหายเมาแล้วล่ะ เหลือแค่มึนนิดหน่อย ทีแรกกะจะกลับมากินต่อแหละ แต่ไม่ดีกว่าเดี๋ยวเตลิดเปิดเปิงไปกันใหญ่

"ยกรถจักรยานขึ้นรถให้ด้วย" ฉันบอก...ไม่สิฉันสั่งเขา! และเดินมาขึ้นรถกระบะที่จอดอยู่ข้าง ๆ ร้านพี่วาสนาราวกับเป็นรถของตัวเอง ส่วนลำดวนขึ้นรถมาได้ก็นอนราบไปที่เบาะหลังและเหมือนจะหลับจนได้ยินเสียงกรนออกมาเบา ๆ

"อีลำดวน ลุกฮอดบ้านแล้ว"(ลำดวนลุกถึงบ้านแล้ว)

"อือ ฮะ อือ" น้องสาวคนเล็กลุกขึ้นงัวเงียก่อนจะเปิดประตูรถลงไปก่อน

"ขอบคุณเด้อที่มาส่ง"(ขอบคุณนะที่มาส่ง)

"เร...เป็นแฟนกับอ้ายเนาะ"(เร...เป็นแฟนกับพี่เถอะนะ)

ตั้งแต่ฉันผิดหวังจากไอ้ห้อยนี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่พี่แคนของฉันเป็นแฟน ในคราแรกฉันไม่อยากดึงเขาเข้ามาเป็นตัวช่วยเพื่อให้ตัวเองดีขึ้น แต่ตอนนี้เขาถามฉันอีกครั้ง แม้ปากจะบอกว่าไม่ชอบ...แต่ทำไมมันช่างสวนทางกับใจที่เต้นรัวราวกับว่ากำลังดีใจที่มีเขา และสมองมันก็สั่งให้ฉันตอบตกลงกลับไป

"ก็ได้"

ยิ้มดีใจเผยขึ้นที่มุมปากทันทีพร้อมกับดวงตาเป็นประกาย

"แต่..." รอยยิ้มที่หายไปทันในทันตาเมื่อฉันมีข้แม้

"ห้ามบอกคนอื่น...เรไม่อยากเป็นขี้ปากชาวบ้าน"

"ครับ อ้ายเชื่อฟังเรทุกอย่าง"(ครับ พี่เชื่อฟังเรทุกอย่าง)

ฉันยอมรับเลยว่าแพ้ลูกอ้อนและความเอาใจใส่ของพี่แคน ไม่ใช่แต่เอาใจใส่ฉันแต่ยังรวมไปถึงคนรอบข้าง

"ขับรถกลับบ้านดี ๆ เด้อ"(ขับรถกลับบ้านดี ๆ นะ)

"เร...ขอหอมอีกแน"(เร...ขอหอมอีกทีได้ไหม)

"ได้คืบเอาศอก"

"บ่เอาศอกครับ อยากหอมแก้ม"(ไม่ได้เอาศอก อยากหอมแก้มครับ)

ไม่พูดเปล่าเขายังโน้มตัวข้ามเบาะมาหอมเข้าที่แก้มของฉันจริง ๆ

"ฝันดีครับ เมีย..."

"ไผเป็นเมียเจ้า"(ใครเป็นเมียพี่กัน)

"มื้อนี้บ่ทันเป็น มื้อหน้ากะต้องเป็นคือเก่า"(วันนี้ไม่เป็นวันหน้าก็ต้องเป็นอยู่ดี)

"เรบ่เว้านำอ้ายแล้ว"(เรไม่พูดกับพี่แล้ว)

ฉันรีบเปิดประตูลงจากรถเขาไปก่อนที่จะเปลืองตัวไปมากกว่านี้ ขนาดยังไม่ทันได้เป็นอะไรกันก็โดนทั้งหมอ ทั้งจูบ แถมกอดอีก หลังเป็นแฟนต้องโดนอะไรบ้างเนี่ย

[แคน talk]

หลายปีก่อนหน้า

ผมเคยมีแฟนช่วงที่เรียนอยู่ม.ปลาย เธอเข้าไปเรียนต่อมหาลัยในกรุงเทพส่วนผมเรียนเทคโนในตัวจังหวัด และเคยสัญญากันว่าจะแต่งงานหลังจากที่เธอเรียนจบ แต่วันหนึ่งผมเดินทางไปหาเธอที่กรุงเทพก็พบว่าเธอได้ปันใจให้ชายอื่นไปแล้ว ผมกลับมาที่บ้านแบบคนไร้วิญญาณเลยก็ว่าได้ กลายเป็นคนไม่เอางานไม่เอาการ กินเหล้าเมานอนข้างถนนไม่สนใจใคร จนมากวันหนึ่ง...

ป่ากล้วยข้างทางที่เชื่อมต่อจากหมู่บ้านไปทุ่งนา ชายหนุ่มอายุ 22 ปี สวมเสื้อยืดสีดำที่เปื้อนดินเปื้อนหญ้า กับกางเกงยีนสีเข้ม นอนกอดขวดเหล้าอยู่ข้างถนน ปากก็พร่ำเพ้อพูดจาไม่รู้เรื่อง สาวน้อยเข็นรถไสกลับมาจากรดน้ำผัก ยืนมองเขาด้วยสายตาระอา

"จั่งแม่นเจ้าเฮ็ดตัวบ่มีประโยชน์คักเนาะอ้ายแคน พ่อแม่กะมีหน้ามีตาเจ้าละขี้เหล้าขี้ยาอยู่ จังแม่นข่อยงึดเจ้า"(ทำไมทำตัวไร้ประโยชน์ขนาดนี้ห้ะพี่แคน พ่อแม่ก็เป็นคนมีหน้ามีตาพี่กลับมาทำตัวเป็นคนขี้เหล้าแบบนี้ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ)

เธอว่าก่อนจะวางรถที่เข็นมาไว้และเดินมาดึงแขนเขาให้ลุกขึ้น

"ปล่อย! บ่ต้องมายุ่ง!"(ปล่อย! ไม่ต้องมายุ่ง!)

"ฮ่วยถ้าข่อยบ่เห็นแก่หน้าครูข่อยบ่มาสนใจเจ้าดอกเด้อ"(ถ้าฉันไม่เห็นแก่หน้าพ่อพี่ฉันไม่มายุ่งหรอก)

เธอว่าออกมาแบบนั้นเพราะพ่อของแคนนั้นเป็นอาจารย์ประจำชั้นของเธอ คนตัวเล็กพยายามดึงร่างสูงใหญ่ด้วยความทุกลักทุเล จนขึ้นรถได้สำเร็จ ก่อนเข็นเขากลับมาในหมู่บ้านเพื่อตั้งใจจะเอาไปส่งไว้ที่บ้าน แต่คนเมาก็เอาแต่พูดพร่ำเพ้อ

"ผู้หญิงมันกะเป็นคือกันทุกคนนั่นแหละ บ่รู้จักพอ!!"(ผู้หญิงมันก็เป็นเหมือนกันทุกคนนั่นแหละ ไม่รู้จักพอ)

"ฮ่วย! ๆ คือเว้าหมา ๆ แบบนี้ ยู้ลงห้วยเด้"(อ้าว! ทำไมพูดหมา ๆ แบบนี้ล่ะ เดี๋ยวปล่อยลงคลองเลยนี่)

"มันบ่เคยฮักไผจริง"(มันไม่เคยรักใครจริงหรอก)

เรไรกัดฟันอยากทำอยากที่พูดจริง ๆ แต่ใจหนึ่งก็เข้าใจคนเสียใจเลยได้แต่อดทนไว้ แต่สิ่งที่อดทนไม่ได้คือคำบ่นที่กำลังจะออกมาจากปากเธอ

"ประสาผู้หญิงคนเดียวกะสิเป็นสิตาย เฮ็ดปานบ่มีปัญญาหาใหม่ จังแม่นซั่วโพด"(แค่ผู้หญิงคนเดียวก็จะเป็นจะตาย ไม่มีปัญญาหาใหม่หรือไง ทำไมทำตัวโง่ขนาดนี้)

"อีเร มึงบ่เคยมีความฮักสิไปฮู้อิหยัง"(มึงไม่เคยรักใครจะไปรู้อะไร)

"โอ๊ย!! ถ้ามีแล้วเฮ็ดโตโง่คือเจ้าข่อยกะบ่อยากมีดอก"โอ๊ย! ถ้ามีแล้วโง่เหมือนพี่ฉันก็ไม่อยากมีหรอก...)

เรไรไม่ยอมที่ให้คนเมาว่าเธอได้ฝ่ายเดียวแต่กลับกันเธอกลับเป็นฝ่ายด่าเขามากกว่า

หน้าบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง ด้วยความที่พ่อแม่ของแคนรับราชการทั้งคู่ก็เลยค่อนข้างที่จะมีฐานะระดับหนึ่งในหมู่บ้านนี้

"อ้ายแคน ลุกฮอดบ้านแล้ว"(พี่แคนลุก ถึงบ้านพี่แล้ว)

"อือ" เหมือนเขาจะหลุดไปอยู่อีกโลกแล้ว เรไรได้แต่ยืนเท้าสะเอวมองอย่างเหนื่อยหน่าย สายตาสอดส่ายสายตามองซ้ายขว่ก่อนจะเห็นถังและก๊อกน้ำ ใบหน้าสวยยกยิ้มขึ้นมาอย่างมีแผน

ฉ่าา!!!

แค่ก แค่ก

น้ำครึ่งถังสาดเข้าที่ตัวคนนอนอยู่ในรถเข็นนั้นจนหมด เขาได้สติตื่นขึ้นมาพร้อมกับสำลักไอค่อกแค่ก มือลูบหน้าลูบตาตัวเองมองซ้ายขวาก่อนจะเจอเรไรที่ยืนเท้าเอวอยู่

"อีเร"

"ตื่นได้แล้วบ่ ลุกเข้าไปหาอาบน้ำอาบท่า ไปกินข้าวกินน้ำ เฮ็ดตัวใหม่ได้แล้ว อย่ามาหาเฮ็ดตัวปัญญาอ่อนสิตายแต่นำของบ่คืออยู่นี้ พ่อแม่เลี้ยงมาให้เป็นคนบ่แม่นให้เป็นควาย"(ตื่นได้หรือยัง ลุกไปอาบน้ำอาบท่า กินข้าวกินน้ำ ทำตัวใหม่ได้แล้ว อย่ามาทำตัวปัญญาอ่อนเพราะอะไรที่มันไร้ค่าแบบนั้น พ่อแม่เลี้ยงมาให้เป็นคนไม่ใช่ควาย)

คำบ่นปนด่าออกมายาวเหยียดอันที่จริงเธอก็ไม่ได้อยากมาด่าเขาแบบนี้หรอกแต่เพราะเขาเป็นแบบนี้มาหลายวันแล้วเห็นแล้วมันขัดลูกตา

"มึง" เขาชี้หน้าเธออย่างคาดโทษแต่ไม่ทันที่จะได้ต่อว่าสาวน้อยก็สวนกลับอีกครั้ง

"ข่อยเว้าบ่ทันจบ หน้าตากะผู้จบผู้หล่อบ่มีปัญญาหาใหม่บ่ เอาให้ดีให้งามกว่าคนเก่าสิบเทือกะได้ตัวะ สิไปสนใจหยังของส่ำนั้น ไผเว้าหยังเจ้ากะบ่ฟังยังมาเฮ็ดตัวสัมเลเทเมาอยู่ บ่อยากอายหมาบ่"(ฉันยังพูดไม่ทันจบ พี่นะหน้าตาก็ดีไม่มีปัญญาหาใหม่เหรอ เอาให้ดีกว่าคนเดิมสิบเท่าเลยก็ยังได้ จะไปสนใจอะไรของพันนั้นใครพูดอะไรพี่ก็ไม่ฟ้ง เอาแต่ทำตัวสัมเลเทเมาอยู่ได้ ไม่อายหมาหรือไง)

หมาอีแดงที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็มองมาที่คนสองคนตาปริบๆ คนตัวสูงอ้าปากค้างทั้งเจ็บใจที่ถูกเด็กด่าแบบนี้ แต่ที่เธอพูดมาก็ไม่ผิด

"ลุกได้แล้ว อย่ามานั่งหลับตามิบ ๆ อยู่นี่ บ่แม่นเด็กน้อย"(ลุกได้แล้ว มานั่งทำตาปริบ ๆ ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว)

ว่าเธอก็เดินเข้าไปพยุงร่างสูงให้ลุกขึ้นและพาเขาเข้าไปในบ้าน

"ครูขา ครู มีคนอยู่ไหมคะ"

"เขาบ่อยู่ดอก"(ไม่มีคนอยู่หรอก)

"อ้ายอยู่คนเดียวติ"(พี่อยู่คนเดียวเหรอ)

เขาพยักหน้าหงึกหงักตอบเธอ เรไรตัดสินใจเปิดประตูบ้านพาเขาเข้าไปด้านใน

"ส่งอ้ายไว้นี่ละ"(ส่งพี่ไว้ตรงนี้แหละ)

"อย่าให้เห็นว่าเป็นแบบนี้อีกนะ เฮ็ดโตให้มันสมหน้าสมตาพ่อแม่เจ้าแหน่"(อย่าให้ฉันเห็นว่าพี่เป็นแบบเดิมนะ ทำตัวให้สมกับที่พ่อแม่เลี้ยงมาหน่อย)

ขนาดเดินออกไปแล้วก็ยังทิ้งท้ายคำบ่นเอาไว้ และไม่ลืมที่จะหันมามองเขาอย่างคาดโทษอีกด้วย

เสียงไก่ขันในยามเช้าตรู่ปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมารับวันใหม่ ชายหนุ่มตัวสูงเดินออกมาที่หน้าบ้านมองชาวบ้านที่ไล่ต้อนวัวควายออกไปเลี้ยงที่ไร่นา พอดีกับมีจักรยานของสาวน้อยที่ซ้อนท้ายกันมาสองคนมาจอดที่หน้าบ้าน

"เมาอยู่ติ"(เมาหรือเปล่า)

คำแรกที่เธอเอ่ยถามเขา คำที่เธอกร่นด่าเมื่อวานยังดังก้องในความรู้สึก เอาซะสำนึกแทบไม่ทันเลย

"บ่ได้เมา หัวกะตื่น"(ไม่ได้เมา พึ่งตื่น)

สภาพหัวที่ยังฟู และก็ยังอยู่ในชุดกีฬาที่ใส่นอนก็เป็นการตรวจคำตอบแล้วว่าเขาพูดจริง

"นี่ ซื้อมาฝาก" มือเล็ก ๆ หยิบของบางอย่างออกมาจากหน้าตะแกรงรถยื่นมาตรงหน้า พอรับมาถึงรู้ว่ามันคือน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋ รอยยิ้มบาง ๆ ก็ผุดขึ้นที่มุมปากทันที

#จื่อบ่555 อีเรสวดยับ

ที่มาของหลงเสียงเรไร

ร้องเพลงเพราะ=ผิด

ด่าเก่ง บ่นเก่ง=ถูก