พ่อกลัวเขาจะมาหลอกเอง

แสงแดดยามเช้าทำให้รู้สึกรื่นรมณ์ใจสงบผ่อนคลายไม่น้อย สองขาที่ผอมแห้งของตาสิทธิ์ก้าวเดินฉับ ๆ มาที่ร้านค้าเพื่อซื้อเครื่องปรุงตามที่คนเป็นเมียบอก แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าหากว่าไม่ได้ยินบทสนทนาจากคนที่อยู่ร้านค้า...

"อิหลีตั้วะ มื้อวานนี้ยืนกอดกันอยู่ตลาด ทิศแคนหอมแก้มมันกะบ่ขัดบ่ขืนเลยเด้ จังแม่นบ่อยากอายคน คือสิอยากได้เขาคัก"(จริง ๆ นะเมื่อวานนี้เห็นยืนกอดกันอยู่ที่ตลาด ถูกทิศแคนหอมแก้มมันยังไม่ขัดขืนเลย ช่างไม่อายคนคงจะอยากได้เขาจนตัวสั่น)

"เจ้าจำคนผิดบ่"(แกจำผิดคนหรือเปล่า)

"บ่ ๆ อีเรไรนี่แหละ ข่อยเห็นมากับสองตา"(ไม่ ๆ ฉันมั่นใจเห็นมากับสองตา)

"แต่พักหลัง ๆ มานี้กะเห็นทิศแคนเข้าออกบ้านพ่อใหญ่สิทธิ์ดุอยู่ สิมาวนอีเรอิหลีล่ะ"(แต่พักหลังมานี้ก็เห็นทิศแคนเข้าออกที่บ้านตาสิทธิ์บ่อยอยู่นะ คงจะมาติดพันเรไรจริง ๆ นั่นแหละ)

แม่ค้าตอบกลับมาเป็นความคิดเห็นเท่านั้น เพราะเธอเองก็เห็นแต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจมากนักเพราะต่างคนต่างใช้ชีวิต

"ไสว่ามันสิเอากับบักห้อย"(แต่ไหนว่ามันกับไอ้ห้อยจะเอากันเป็นมั่นเหมาะ)

"โอ๊ย! ทุกปานนี้บักห้อยมันบ่เอาดอก คนขี้ค้านจังมันพุ่นไปเอาอีสีลูกพ่อใหญ่จ่อยคุ้มวัดพุ่น"(บ้านมันจนขนาดนั้นไอ้ห้อยมันไม่เอาหรอก คนขี้เกียจแบบมันโน่นไปเอาอีสีลูกตาจ่อยบ้านคุ้มวัดโน่น)

กลุ่มผู้หญิงวัยกลางคนหยิบเรื่องมาพูดอย่างสนุกปาก

ตาสิทธิ์ยืนฟังอยู่นานสุดท้ายก็ตัดสินใจหันหลังกลับ หัวใจเจ็บแปลบจากคำพูดพวกนั้น ได้แต่ขบกรามแน่นข่มอารมณ์ขุ่นมัวค่อยเดินกลับมายังบ้านของตัวเอง ดวงตาที่เริ่มฟ้าฟางมองบ้านหลังเก่าทรุดโทรมอย่างทรมานใจ

"อีเรเอ้ย พ่อขอโทษที่บ่มีปัญญา บ่มีมูลมังอิหยังให้มึง จังเฮ็ดให้คนเขาดูถูกครอบครัวเฮาแบบนี้"(เรไรเอ้ย พ่อขอโทษนะลูกที่ไม่มีปัญญา ไม่มีทรัพย์สมบัติอะไรให้เอ็ง ถึงทำให้คนเขาดูถูกครอบครัวเราแบบนี้)

หยดน้ำตาไหลอาบลงช้า ๆ ทว่าไม่ได้อาบลงมาที่ใบหน้าแต่อาบลงที่หัวใจที่เจ็บปวด เสียงมอเตอร์ไซด์คันเก่าที่ใช้มาหลายสิบปีดังแว่วเข้ามาในหูเป็นสัญญาณบอกว่าลูกสาวทั้งสองได้กลับมาจากขายผักแล้ว ชายแก่เก็บสิ่งที่ได้ยินเอาไว้ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะหันไปมอง เรไรขับรถเลยเข้าไปจอดในบ้านก่อนที่จะเดินออกมาชะเง้อคอมองตามสายตาของพ่อตน

"มองอะไร"

"รังนก ลูกมันตกลงมา"

ว่าแล้วตาสิทธิ์ก็ยื่นลูกนกในกำมือให้ลูกสาวดู มันยังเป็นลูกป้อนอยู่เลย ขนก็ยังไม่ขึ้นส่งเสียงร้องจิ๊บ ๆ มองแล้วช่างน่าสงสาร

"เร ให้พ่อถามสูคำหนึ่ง"(เร...พ่อขอถามเอ็งหนึ่งคำ)

"ว่ามา"

หญิงสาวเอาลูกนกมือถือไว้มองมันอย่างเอ็นดู และคิดว่ากำลังจะเลี้ยงเอาไว้ หากจะเอาขึ้นไปไว้บนรังดังเดิมต้นไม้ก็สูงเกินกว่าที่จะปีนได้

"กับทิศแคน สูมักมันบ่"(เอ็งคิดชอบทิศแคนไหม"

หญิงสาวชะงักเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสนทนากับพ่อ สายตาของเธอยังอยู่ที่ลูกนกตัวนั้น

"ถ้ามันมักสูแท้ พ่อกะบ่ว่า แต่..."(ถ้ามันรักเอ็งจริงพ่อก็ไม่ว่า)

"ไปได้ยินอิหยังที่บ่สำบายใจมาอีกแล้วติ"(ไปได้ยินอะไรไม่สบายใจมาอีกแล้วใช่ไหม)

เธอมองหน้าพ่อพร้อมกับถามออกมาอย่างรู้ทัน ตาสิทธิ์มองหน้าลูกสาวอีกครั้งพลางถอนหายใจ

"พ่อย่านเขามาตั๋วมึง"(พ่อแค่กลัวว่าเขาจะมาหลอกเอ็ง)

ถ้าเขามาหลอกเธอจริงก็คงทำสำเร็จแล้วล่ะ เพราะตอนนี้เธอติดกับของเขาแล้วเต็ม ๆ

"มันไม่มีอะไรหรอกพ่อ ชาวบ้านก็ลืมไปอย่างนั้นแหละอย่าไปใส่ใจเลย"(มันไม่มีอะไรหรอกพ่อ อย่าไปใส่ใจคำชาวบ้านเลย)

ตาสิทธิ์มองตามหลังลูกสาวที่เดินเข้าบ้านไป และสัมผัสได้ทันทีว่าลูกสาวตนนั้นรู้สึกกับชายหนุ่มยังไง

พ่อย่านเขามาตั๋วมึง...

คำพูดของพ่อวนอยู่ในความคิดของฉันมาหลายวัน จนพานให้ฉันสร้างกำแพงในใจขึ้นมาอีกครั้ง ไม่รับสายหรือตอบข้อความของพี่แคนเลยและเขาก็หายหน้าไปหลายวันแล้ว

สายลมเอื่อย ๆ พัดกระทบร่างในยามบ่ายแก่ เถียงนาน้อยกลางผืนท้องนากว้างที่เงียบสงบ พอให้ใจได้พักจากสิ่งที่กลัดกลุ้ม ฉันวางทุกอย่างเอาไว้สูดเอากลิ่นหอมของต้นข้าวที่พัดโชยมาเข้าจมูกจนเต็มปอด นั่งพิงเสาร์ไม้หลับตาพริ้มให้สายลมกระทบใบหน้าหวังผ่อนคลาย ทว่า...

หมับ!

สัมผัสนี้ทำฉันเด้งตัวลุกด้วยความตกใจ รีบหันมองสิ่งที่เกิดขึ้น หัวใจก็เต้นตึกตักด้วยความกลัว

"ตกใจหมด มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง" ยกมือขึ้นทาบอกพลางว่าให้คนที่เป็นต้นเหตุ ฉันตกอยู่ในอ้อมแขนแกร่งและดูเหมือนอีกคนไม่มีท่าทีจะยอมปล่อยง่าย

"ปล่อย! เดี๋ยวมีคนมาเห็น"

"มาเห็นกะดี เขาสิได้รู้ว่าเฮาสองคนเป็นอิหยังกัน"(เห็นก็ดี เขาจะได้รู้ว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน)

"แค่แฟน"

แต่แค่นี้คนก็เอาไปโจทจรรจนทั่วหมู่บ้านแล้ว จนทำให้พ่อกับแม่ฉันไม่สบายใจตามไปด้วย

"เลื่อนสถานะมื้อนี้เลยได้บ่ครับ อ้ายบ่อยากรอแล้ว"(เลื่อนสถานะเลยได้ไหมครับ พี่ไม่อยากรอแล้ว

"หนูไม่น่าใจอ่อนให้พี่เลย"

สายตาอ้อน ๆ นี่ส่งมาให้ทีไร ก้อนเนื้อด้านในมันหวั่นไหวทุกทีผู้ชายอะไรตาสวยยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก

"อิหล่าใจอ่อนก็ดีแล้วครับ ปล่อยให้หน้าที่แข็งเป็นของอ้าย"(หนูอ่อนก็ดีแล้วครับ ปล่อยให้หน้าที่แข็งเป็นของพี่)

ฉันพยายามดันตัวออกห่างเพราะเขาเอาแต่พูดใกล้ แถมมือยังไม่อยู่นิ่งลูบไล้อยู่ที่บั้นท้ายของฉันแต่ยิ่งดิ้นก็เหมือนยิ่งแน่น

"เป็นหยังคือบ่ตอบแชทบ่รับสาย ฮู้บ่ว่าอ้ายใจสิขาด"(ทำไมถึงไม่รับสาย  รู้ไหมว่าพี่ใจแทบขาด)

"ทนไม่ได้ก็ตายไปเลย"

ฟอด~~

"อื้อ"

"ปากดีแท้ฮึ จับจูบจักบาดสะเป็นหยัง"(ปากดี ๆ แบบนี้มันน่าจับจูบให้เข็ด)

"อย่านะ!"

ฉันยกมือขึ้นมาปิดปาดเอาไว้พร้อมกับหันหน้าหนี ได้ยินแต่เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ในลำคอเหมือนกำลังขำฉันอยู่

"คิดฮอดแฮง"(คิดถึงมาก)

ว่าแล้วก็หอมลงที่ไหล่และต้นคอทำเอาขนลุกขนชันไปหมดทั้งร่าง

"พี่แคน มันจะมากเกินไปแล้วนะ เรแค่ตกลงเป็นแฟนไม่ใช่เมียพี่อย่ามาทำรุ่มร่าม อื้อ!!!"

แขนแกร่งกระชับกอดแน่นจนตัวฉันติดกับเขาแนบชิด ปากจมูกโด่งและปากหยักกดลงที่แก้มนวลแรง ๆ ราวกับกำลังมันเขี้ยวและฟัดขยี้จนเจ็บไปหมด

"คนอิหยังหอมไปหมด หอมคัก"(หอม หอมไปหมด หอมตรงไหนก็หอม)

เขายังไม่หยด ยังหอมอีกซ้ำ ๆ หลาย ๆ ทีจนฉันต้องหัวเราะออกมาเพราะรู้สึกจั้กจี้

"พอแล้ว อายคน"

"อายไผครับตอนนี้มีแค่อ้ายกับอิหล่าสองคน"(อายใครครับ ตอนนี้มีแค่พี่กับหนูสองคน)

"ปล่อยเลย คนฉวยโอกาส"

"ให้เฮ็ดคืนกะได้อะ"(ให้ทำคืนอะ)

เขาว่าแล้วก็ยื่นหน้าเอียงแก้มมาให้จนมันแทบจะชนกับปลายจมูกของฉันอยู่แล้ว

"เลิกแกล้งได้แล้ว มาหาถึงที่นี่มีอะไร" มือเล็กทุบลงที่หน้าอกเบา ๆ เป็นการปรามแต่อ้อมแขนนั้นก็ยังไม่ยอมผละออก

"มาหาอิหล่าครับ อยากกอดอยากจูบ อยาก..."(ตั้งใจมาหาหนูครับ อยากกอด อยากจูบ อยาก...)

เพียะ!!

ฝ่ามือเล็กฟาดลงที่ข้างแก้มอย่างไม่จริงจังนัก แต่ก็พอที่จะทำให้คนถูกตีรู้สึกแสบ ๆ

"จังไลไฟไหมคัก"(ทะลึ่งตึงตัง)

"ขอแนได้บ่ครับ อิหล่าใจอ่อนแล้วแต่อันนั้นอ้ายมันแข็ง"(ขอหน่อยได้ไหมครับ ถึงหนูใจอ่อนแต่ตรงนั้นของพี่มันแข็ง)

"หน้าไม่อาย เรพึ่งรู้ว่าพี่เป็นคนทะลึ่งขนาดนี้ จะมาขอนั้นขอนี่เรเป็นลูกมีพ่อมีแม่นะ แค่ให้พี่กอดอยู่แบบนี้มันก็มากพอแล้ว ยังจะมาขอ...กลางวันแสก ๆ ไม่อายฟ้าอายดิน อายนกกาบ้างหรือไง"

รอยยิ้มบนใบหน้าแสดงออกมาราวดีใจที่เห็นฉันบ่นยาว สายตาหวานจ้องมาทำเอาใบหน้าร้อนผ่าวและอดไม่ได้ที่จะมองริมฝีปากชมพูคล้ำเล็กน้อยของผู้ชายผิวแทน

"แนมแบบนี้อยากจูบบ่ครับ"(มองแบบนี้อยากจูบไหมครับ)

อึก!

ฉันดึงสติกลับมาอีกครั้งเมื่อถูกจับได้ว่ามองเขาและพยายามจะดันตัวให้หลุดจากอ้อมแขนอีกครั้ง และครั้งนี้เขาก็ยอมปล่อยให้ฉันได้เป็นอิสระ ฉันรีบถอยห่างเขาออกมาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

"เร"

ทันทีที่หันตามเสียงเรียกก็ถูกเขาฉกจูบลงมาแบบกระทันหันชนิดที่หลบเลี่ยงไม่ทัน ซึ่งทุกอย่างมันอยู่ในการคำนวณของเขาทั้งสิ้น...

ฝากไว้ก่อนเถอะอย่าให้ถึงทีฉันบ้างนะ...

#ไปไหนมากลับมารอบบนี้ทำไมดูหิว ๆ น้องจิแล่นหนีเด้ ย่าน

คอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้ได้นะคะ

!!อย่าลืมกดหัวใจหรือเพิ่มเข้าชั้นเพื่อที่จะไม่พลาดเวลาอัพเดทเด้อ!!